Φτάνει πια η δικαιολογία ότι η Φάκελ είναι ο πρωταθλητής της σωτηρίας; Μαχατσκαλά…

Δεν ξέρω τι στο διάολο γίνεται αυτές τις ημέρες στον Πειραιά, αλλά στη Μαχατσκαλά ξέρουμε έναν κανόνα: όταν τρεις αγώνες σου πέφτουν μέσα σε δεκαπέντε μέρες, το μόνο σίγουρο είναι πως θα τελειώσεις σαν εκείνος ο άνθρωπος που ψάχνει τις κλειδιά του στο φανάρι επειδή εκεί είναι φως. Η Ντιναμό τρέχει σα να της ζητήσανε να ολοκληρώσει ένα ultramarathon με αστραγάλους σα σίδερο — δεκατέσσερις βαθμοί πάνω από την κόκκινη γραμμή, δεκαεννιά γκολ μέσα, τριάντα επτά έξω. Κι ας λέει ο κόσμος πως φταίνε οι «ελαφριές» ήττες τους· εκείνοι δέχονται σχεδόν δεκατρία γκολ πάνω από κάθε νίκη. Και για φόρμα; WWDDL — δύο νίκες τον Μάιο σα χαραμάδα φωτός στο τούνελ, μία ισοπαλία που έγινε νίκη επειδή βρέθηκε κάποιος σωτήρας στην τελευταία στιγμή, και δύο ήττες χωρίς γκολ. Σαν ομάδα που ξέχασε πως η μπάλα μπαίνει μέσα στα δίχτυα κι όχι στις βέργες. Από την άλλη, η Φάκελ έκανε σερί τέσσερις νίκες πριν ξεκινήσουν αυτοί οι τρεις αγώνες σαν εκείνοι τους οποίους κανείς δε μπορεί να σταματήσει — ούτε εμπόδια ούτε χιόνια ούτε ελπίδες σωτηρίας. Τώρα όμως βρίσκονται στη θέση του δήμιου που πρέπει να κάνει μία δουλειά ακόμα πάνω στο ίδιο θύμα. Γιατί; Επειδή η Ρωσική Premier League έχει γίνει εκείνο το κράτος όπου το πρωτάθλημα κερδίζει όποιος αποφεύγει την κόκκινη γραμμή τελευταίος. Η Φάκελ ξέρει πως ακόμα κι ένας αγώνας σωτηρίας δύσκολα κρίνεται από την ισχύ του αντιπάλου, αλλά από την ικανότητά σου να βγεις εκεί και να πεις «τώρα». Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η Φάκελ βγήκε στο γήπεδο τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα στρατιώτης που ξέρει πως κάποιοι άλλοι βρίσκονται ήδη στον πόλεμο — ενώ η Ντιναμό ακόμα ψάχνει την πόρτα εξόδου. Ο λόγος είναι απλός: η Φάκελ έχει φόρμα που δείχνει σκοπό. Η Ντιναμό έχει ιστορία που δείχνει κατάθλιψη. Και όταν οι αριθμοί μιλούν τόσο καθαρά όσο η εμπειρία, τότε η δικαιολογία της «σωτηρίας» γίνεται περισσότερο ένα κάθαρμα παρά μία κατηγορία. Το Μαχατσκαλά ζει αυτή τη στιγμή στο πλευρό μιας ομάδας που προσπαθεί να θυμηθεί πως νιώθει η νίκη — και η Φάκελ ζει στο πλευρό μιας ομάδας που ξέρει πως η νίκη είναι πια μόνον ένα προϊόν ελάχιστης προσπάθειας. Αφήστε αυτά τα παιδιά στους κόλπους τους. Δεν τους χρειάζεται άλλος ένας αγώνας σωτηρίας — χρειάζονται έναν αγώνα διαφορετικό. Κάτι σα πρώτος γκολ ενός μήνα. Κάτι σα πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό που η μπάλα μπαίνει εκεί που πρέπει. Μετά μπορούμε να μιλήσουμε για σωτηρία. Τώρα, η μόνη σωτηρία που ζητάμε είναι αυτή της ψυχής τους.

τι τρέχει εδώ ρε παιδιά, εμένα μου φαίνονται όλα σαν εκείνο το μονόλογο του Γιώργου Δώνη στην αρχή της χρονιάς όπου έλεγε πως η ομάδα του είχε βγει στο γήπεδο σα ζόμπι — αλλά εδώ η τραγωδία ξεπέρασε κάθε μέτρο. τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες στο λαιμό τους σα χάπι που κατάπιαν χωρίς νερό, κι εκείνοι ακόμα ψάχνουν το πρώτο σημάδι ζωτικότητας. δεκαεννιά γκολ δικά τους σαν εκείνες τις βραδιές στον Βόλο όπου ένα χτύπημα έφερνε τρία γκολ αμυντικά — πω πω πω, πόσο θυμούνται αυτά τα νιάτα; όμως εκεί που κάποιοι βλέπουν μία ομάδα στον αγώνα της σωτηρίας, εγώ βλέπω έναν καθρέφτη που δεν θέλει κανείς να κοιτάξει. η φόρμα τους WWDDL πριν τρεις μήνες ήταν σα την εθνική στις αρχές των ευρωπαϊκών — δύο νίκες σαν εκείνο το καλοκαιρινό σερί πριν τις γκριμάτσες στην Ιταλία, μία ισοπαλία που όλοι την είπαν νίκη επειδή η άλλη ομάδα είχε σκοτώσει τον εαυτό της μόνο του, κι ύστερα δύο ήττες σα παρέλαση προς την κόκκινη ζώνη. ποια σωτηρία; ποιοι είπαμε πως είναι πρωταθλητές του γλιτώματος; κι όμως, η Φάκελ εδώ ζητάει τιμές επειδή έκανε τέσσερις νίκες σερί πριν βάλουν τους Μάχατσκαλα μέσα στη ζυγαριά σαν πέρκα κάτω από σφυρί — σα εκείνες τις ομάδες που ξυπνούν ξαφνικά από το χειμερινό ύπνο σα αρκούδα λιπόθυμη. αλήθεια τώρα, όταν οι αριθμοί μιλάνε τόσο δυνατά όσο ο Λάτσκα τελευταία φορά πριν τον τελικό κύπελλο, τότε η δικαιολογία της "σωτηρίας" γίνεται σα χαλί φιλοξενίας που κάποιος ξέχασε να διαλέξει χρώμα — όχι πια κατηγορία, αλλά κάτι πιο σκοτεινό. για την ιστορία αυτής της αντιπαλότητας όμως ας πούμε μερικά λόγια σαν αυτά που λέγαμε τις βραδιές στα στέκια της Αθήνας, εκεί που οι μνήμες είχαν γούστο. ήταν μια φορά, πριν χρόνια φυσικά, όταν η Ντιναμό έκανε εκείνο το σερί κόντρα στη Φάκελ σα εκείνες τις Κυριακές που βγαίνεις νικητής χωρίς να ξέρεις πως έκανες τρία γκολ. θυμάμαι τον Σβιατόσλαβ Τσιρότινσκο όρθιο στον πάγκο σα σχολάρχης σχολείου, εκείνος ο τύπος που έβγαζε από το στόμα του either "θα νικήσουμε" είτε κουράγιο για έναν αγώνα δύσκολο. αλλά τώρα πια όλα μοιάζουν σα εκείνο το τραγούδι του Μπουμπούλη που έλεγε πως κάποιοι γεννιούνται για τον αγώνα κι άλλοι για την αναβολή — οι Μαχατσκαλαίοι σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες σα δρομολόγιο φορτηγού Αθηνών-Θεσσαλονίκης σκληρό σα χειμώνας, κι εκείνοι ακόμα σέρνουν τις μνήμες εκείνων των στιγμών σα μουμιοποιημένοι στρατιώτες. η Φάκελ από την άλλη, εκείνοι βγήκαν σα σιδεροδρομικό τρένο που ξέρει τον προορισμό του — κι εδώ βλέπουμε γιατί η σωτηρία δεν είναι πια δικαιολογία, αλλά κατάσταση ψυχής. πως λέμε λοιπόν τώρα; πρέπει οι Μαχατσκαλαίοι να βγουν σα εκείνοι οι φίλοι που έχουν ξεμείνει από λεφτά στο καζίνο κι ακόμα ψάχνουν το πρώτο νόμισμα — ή πρέπει να τους πούμε να ξαπλώσουν σαν εκείνος ο ιδιοκτήτης της καφετέριας στη γωνία που έκλεισε το μαγαζί μετά τον Οκτώβρη επειδή του 'χαν πάρει όλα τα λεφτά; εγώ προσωπικά πιστεύω πως η μόνη σωτηρία που τους χρειάζεται τώρα είναι αυτήν που αρχίζει όταν βγάλουν το πρώτο γκολ — όχι σωτηρία πρωταθλήματος, σωτηρία συνείδησης. γιατί άνευ της μιας, η άλλη είναι ψέμα.

Μαλάκα, ΠΕΙΝΑΣΑΤΕ να το πω!!! Κοίτα εδώ, τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ!!! 😱🔥 Και αυτοί ακόμα σέρνουν τα πόδια σα μαριονέτες χωρίς νήματα!!! Να σου πω κάτι; Οι Φάκελ βγήκαν έξω σα ΑΡΜΑΤΑ!!! 💪🔥 Τέσσερις νίκες σερί πριν ξεκινήσουν αυτές οι κότες να τρέχουν σα κοτούλες μετά τον κρότο!!! Κι εδώ θέλουν να πάνε να τους βάλουν κάτω;;;; Αδύνατον!!! Αυτοί ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΠΑΝΕ!!! Και η Ντιναμό;;;; Αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το φρούτο που ξέχασε πως πρέπει να ωριμάσει!!! WWDDL άμα γυρίσεις πίσω τρεις μήνες!!! Δύο νίκες σα χάπι σπίτι, μία ισοπαλία που έγινε νίκη επειδή κάποιος την πλάκωσε μόνος του, κι ύστερα δύο ήττες ΣΑΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ!!! Ποιός να τους κρατήσει;;;; Ο Κορόβιν;;;; Να μπει μέσα στους δεκατέσσερις βαθμούς αλλιώς εγώ πάνω του;;;; Γιατί αυτοί 19-37;;;; ΔΕΧΟΝΤΑΙ 12 ΓΚΟΛ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΒΑΖΟΥΝ!!! 🤡💥 ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΒΓΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΤΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Μαχατσκαλά, ετοιμάσου!!! Την επόμενη φορά που αυτή η ομάδα θα βγει στο γήπεδο, είτε σέρνεται είτε τρέχει, ΑΛΛΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! 🙌⚡ Και σεις Σπαρτακίτες, όσοι βγείτε για 90 λεπτά;;;; Να τους δείξετε τον δρόμο σπίτι!!! ΟΧΙ ΜΕΛΟΝΙΑ!!! ΦΩΤΙΑ!!! ⚡🔥

Πω πω πω ρε παιδιά, εγώ στην Καλαμάτα αυτά τα πάω σα γκολ μέσα στη δική μου μπουκάλα — μία φορά παντού εγώ κέρδισα, τρείς φορές εκείνος είχε το χέρι πάνω στο χιόνι! Μα τώρα κοιτάξτε τι μας φέρνουνε αυτοί οι δύο στους Πρωτάριο... Τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες για την Ντιναμό είναι σα να της δίνεις τρεις φλιτζανιές καφέ την ίδια νύχτα — πρώτα ξεχνάς πως υπάρχουν ντουζίνες, ύστερα ξεχνάς πως υπάρχουν ντουζίνες κούπες! Κι αυτοί ακόμα ψάχνουν το πρώτο γκολ σα εκείνο το αμάξι που κατέβαινε από τον Εθνικό δρόμο όταν βράδιαζε — ξέρεις πως πρέπει να στρίψεις, αλλά συνέχεια σβήνει η μνήμη. Κοίταξε εδώ τα νούμερα σαν κάποιος που του ψιλοξυρίζει το αριστερό του νύχι: 26 βαθμοί, 14η θέση, 19-37. Δεκατρία γκολ πάνω ανά νίκη;;; Ρε συ μωρέ, εγώ στο καζίνο όταν βλέπω τέτοια νούμερα σηκώνω το τραπέζι! Και η φόρμα τους WWDDL;;; Δύο νίκες πριν τρεις μήνες σα εκείνο το τσιγάρο που το βρήκες μόνο του μέσα στην τσέπη σου — μία ισοπαλία που έκανε κανέναν να σκεφτεί πως υπάρχει Θεός, και δύο ήττες σα βόλτα στον Σαγγάρι χωρίς βενζίνη! Η Φάκελ τώρα πώς κοιμάται;;; Τέσσερις σερί πριν βάλουν αυτούς μέσα σα ζευγάρι μπότες μετά το χιόνι! Αυτοί έχουν σκοπό σα εκείνον τον τύπο που ξυπνά στις τέσσερις το πρωί για τρέξιμο επειδή του κάνουνε μάτι — ξέρεις πως δεν έχει γυμναστήριο ανοιχτό εκείνη την ώρα, αλλά εκείνος τρέχει σίγουρος! Και τώρα που τους βάζουν τρεις αγώνες σαν βόμβες ανάμεσα στο χρόνο;;; Η μία ομάδα κουράστηκε σα εργάτης μετά το δεύτερο δεκατετράωρο, η άλλη βγήκε σα άρμα πολέμου επειδή ξέρει πως αυτή είναι η δουλειά της! Δε βλέπω εδώ ρετρό τσίπουρο — βλέπω μία ομάδα που όλο αυτό τον καιρό νικιόταν εσωτερικά (WWDDL θυμάσαι;;; σα εθνική που κουβαλάει βαλίτσα χωρίς ρόδες) και μία άλλη που φοράει πανοπλία επειδή κατάλαβε πως ο Πρωτάριος αυτόν τον Σεπτέμβρη γράφει ιστορία όχι στους τίτλους αλλά στις τελευταίες γραμμές της λίστας! Πάμε στις αποδόσεις έτσι όπως τις βλέπω εγώ σα κάποιος που έχει δει όλα τα εκτός έδρας γκολ της Ρωσικής Premier League σαν μαρμάρινες στήλες σε κοιμητήριο: το πρακτορείο Fakel νίκη - 1.55 το πρακτορείο Fakel επικρατεί με -2.5 γκολ το πρακτορείο Fakel επικρατεί στο δεύτερο ημίχρονο

Τρία σερί γκολ μέσα σε δεκαπέντε μέρες κάνουν τον χειρότερο εκατοντάκις χιλιομετρικό αγώνα να μοιάζει σα βόλτα στη Λεωφόρο Συγγρού την Κυριακή... κι αυτοί οι Μαχατσκαλαίοι ακόμα ψάχνουν την πρίζα για να φορτίσουν τις μπαταρίες τους! 😭 Πω πω πω εδώ ρε παιδιά... Η Φάκελ μπήκε στους τρεις αγώνες σα μπουλντόζα μπροστά σε σπίτι φτιαγμένο από κάρτες τραπουλόχαρτων — τέσσερα νικηφόρα σερί πριν τους κολλήσουν αυτήν την τσίγκλα τους και ξέρεις τι; Δεν τρέμουν καν αυτοί ούτε ένα δάχτυλο! Στην πρώτη τους ομάδα έχουν τρεις παίκτες πάνω από είκοσι γκολ φέτος, ενώ η Ντιναμό;;; Να τους δείξεις πως η μπάλα μπαίνει ανάμεσα στα δοκάρια είναι σα να ζητάς από τον Κορόβιν να σου πει ποιος νίκησε την τελευταία φορά στο τάβλι! Και τώρα όσοι βγάλετε τιπ πάνω από 1.80, θυμηθείτε μία πραγματική ιστορία από Ρόδο πριν δύο χρόνια: Πρωτάθλημα τοπικό, τρίτος γύρος, Βατούς - Ρόδος Κ20. Οι φιλοξενούμενοι ήρθαν μέσα σε πέντε μέρες τρεις αγώνες επειδή οι «πρωταθλητές» έπαιζαν στο Κύπελλο Κύπρου — κι εγώ τους έβαλα πέντε ευρώ στο triple πάνω από 2.5 γκολ στο δεύτερο ημίχρονο! Γιατί; Επειδή εκείνοι τρέχανε σα κατσίκες πριν το σφάξιμο, ενώ εμείς κάθονταν σαν τράπεζα δίνοντας την μπάλα στους λιγότερο κουρασμένους. Το αποτέλεσμα;;; Βασίλη μου, βγήκαν τρία γκολ σα κανόνι στις πρώτες δέκα λεπτά! Εδώ όμως τι βλέπουμε;;; Την ίδια φιλοσοφία αλλά αντιγραμμένη σε έναν χώρο όπου η μπάλα δεν γίνεται δέκα, ούτε δεκαπέντε — γίνεται τριάντα πέντε γκολ ημερησίως! Οι Μαχατσκαλαίοι δέχονται πάνω από δεκατρία γκολ ανά νίκη;;; Ρε συ, αυτό δεν είναι πρωταθλήτρια της σωτηρίας — είναι πρωταθλήτρια του «ας ζήσουμε άλλη μία ημέρα»! Αν ήσουν τυχερός στο πρακτορείο τόσο ώστε να βρεις ένα γκολ τους τελευταίους τρεις μήνες, θα μπορούσες να βγάλεις χίλια ευρώ χωρίς καν να σηκώσεις δάχτυλο — αφήνοντας στο τραπέζι μόνο τη δική σου εκπλήρωση επειδή υπήρξες εκείνος που είδε την κίνηση πρώτο! Και η Φάκελ;;; Αυτοί πάνε σαν στρατιώτες στον πόλεμο! Ξέρεις τι έκανε εκείνος ο ρουμάνος πλάγιος στην τελευταία νίκη τους;;; Έκανε ένα γύρο κεφαλαίου σα αγοράzki!... Οδηγίες προς όλους τους bollocks που βγάζουνε φρικά με τις «ανάλυσές» τους: Κάντε το τιπ σας σωστά — όταν η ομάδα που έχεις μπροστά της έχει τίτλο «θα σκοτώσει οποιονδήποτε βγει ανάποδα» εκείνη την ημέρα, τότε η πιθανότητα νίκης πέφτει κάτω από την πιθανότητα να βρέξει σήμερα τον Αύγουστο στη Ρόδο! ☀️💸

Ξέρεις, αυτή η ιστορία μου θύμισε κάτι από την πρώτη φορά που πήγα σινεμά στον κινηματογράφο Σταρ του Πειραιά — εκεί, παιδί ακόμα, μια ταινία για τους ζομπίδες της εποχής του Λένιν. Εκείνοι εκεί πάνω στην οθόνη ήτανε σα αυτούς εδώ: σέρνονταν σαν γέρασαν αμέσως, βγάζοντας αυτές τις μούτρα που έκαναν τον κόσμο να γελάει — παρά να σκοτώσουν τους ανθρώπους. Και οι ζομπίδες εκείνοι είχαν έναν στόχο: να βρουν εγκεφαλικό υγρό για να ξυπνήσουν. Η Ντιναμό Μαχατσκαλά εδώ δεν ψάχνει νερό για να ξυπνήσει. Ψάχνει κάτι πιο βαθύ: να βρει έναν τρόπο να ξαναζήσει αυτήν την αίσθηση πως η μπάλα μπαίνει μέσα στο δίχτυ. Και όταν βλέπεις μία ομάδα σαν αυτή — 26 βαθμοί, δεκατέσσερα πάνω από την κόκκινη γραμμή, δεκαεννιά τέρματα τόσο όσο εκείνες οι βραδιές που κλείνεις νωρίς το ντουκάνι επειδή βρέχει — καταλαβαίνεις πως το πρόβλημά τους δεν είναι τακτικό. Είναι αυτό που λένε οι μεγάλοι όταν ξεφουσκώνει η ψυχή σου: "σου πήραν όλα". Τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες δεν είναι αγώνας πρωτοκόλλου. Είναι τρεις προκηρύξεις πολέμου από μία ομάδα που ξέρει ότι εκείνο το βράδυ της φιλοξενίας στη Φάκελ μπορεί να γράψει τον επίλογο μιας ιστορίας δεκαετιών. Γιατί η Φάκελ εκείνο το βράδυ δεν βγήκε να παίξει μία ομάδα — βγήκε μία ιδέα: πως η νίκη δεν είναι προνόμιο των δυνατών, αλλά κτήμα όσων την κυνηγούν όπως εκείνοι κυνήγησαν εκείνες τις τέσσερις νίκες τους πριν πέσουν αυτοί στην κόλαση του χρονοδιαγράμματος. Κοιτάξτε τους αριθμούς σαν εκείνον τον τύπο που διαβάζει την ειδησεογραφία της προηγούμενης μέρας ενώ πιεί ένα καφέ: δεκατρία γκολ πάνω ανά νίκη λένε περισσότερα από κάθε άλλο νούμερο εδώ. Σημαίνει πως για κάθε φορά που αυτοί πετύχαιναν ένα γκολ, η αντίπαλος δρούσε σα εκείνος ο φίλος που σου λέει "σου έκανα τρεις φορές πάνω σου και δεν σου έφερα τίποτα". Και όταν συμβαίνει αυτό τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, τότε η αγωνία δεν είναι ποιος θα κερδίσει — είναι ποιος θα σπάσει πρώτος. Και εδώ βρίσκεται η τραγωδία της Μαχατσκαλά: αυτοί δεν αγωνίζονται εναντίον μίας ομάδας. Αγωνίζονται εναντίον μίας εποχής όπου η σωτηρία δεν αρκεί πια. Πρέπει να ξαναβρούνε εκείνο το πρώτο γκολ σαν εκείνο το πρώτο βήμα ενός ανθρώπου μετά από χρόνια καθιστικής ζωής — όταν ξέρεις πως υπάρχουν πόνοι, ξέρεις πως υπάρχει κούραση, αλλά ο τελικός στόχος ξεπερνάει τα πάντα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνοι τρεις αγώνες το βλέπω σαν την τελευταία ευκαιρία αυτής της ομάδας να σώσει κάτι περισσότερο από μία θέση: να σώσει αυτήν την εμπιστοσύνη πως το ποδόσφαιρο μπορεί ακόμα να είναι κάτι άλλο εκτός από μία σειρά από κινήσεις χωρίς ψυχή.

Τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες;;; Μα εκείνοι οι Σπαρτακίτες βγήκαν σα γύφτες τσάκωμα!!! Με το μεγάλο πρωτάθλημα ανά χείρας ακόμα;;; Πω πω πω ρε παιδιά, ξέχασα πως μιλάμε για Μαχατσκαλά — εκεί που η πίστη στο ποδόσφαιρο φτάνει την πίστη στον Θεό, αλλά όχι την αποτελεσματικότητα!!! 😭🔥 Σκέψου το έτσι: η Ντιναμό βγήκε εκεί έξω σα εκείνος ο τύπος που πάει στο σουβλατζίδικο στις τρεις η ώρα το πρωί λέγοντας πως δεν τρώει τίποτα αλλιώς πέφτει νεκρός — κι εκείνοι όχι μόνο δε σκοτώνουν κανέναν, αλλά και τους δίνουνε την ψυχή τους πάνω στο πιάτο!!! 26 βαθμοί;;; Δεκατέσσερα πάνω από τη ζώνη;;; Μα αυτό δεν είναι ομάδα σωτηρίας — είναι ομάδα που πληρώνει νοίκι με γκολ!!! Και η Φάκελ;;; Αυτοί τρέχουν σα εκείνος ο δρομέας στο Μαραθώνιο που ξέρει πως αν σταματήσει τώρα, όλοι εκείνοι οι προηγούμενοι κόποι γίνονται σα σαχλάκι!!! Τέσσερις σερί πριν δουν αυτούς τους ερασιτέχνες!!! Πού βρίσκεσαι;;; Αυτοί έχουν παίκτες που βγάζουνε γκολ σα μπουκιά ψωμί!!! Οι δικοί μας;;; Τουλάχιστον είπαμε WWDDL — σα ζόμπι που ξέρουν να σέρνονται, όχι να σκοτώνουν!!! 😂 Ωραία, οι αριθμοί είναι ωραίοι. Αλλά εδώ η ουσία είναι άλλη: η Φάκελ ήρθε έτοιμη σα στρατιώτης που πάει σε πόλεμο ξέροντας πως η επιτυχία κρύβεται στα τελευταία δέκα εκατοστά του αγώνα. Η Ντιναμό;;; Ψάχνει το πρώτο γκολ σα εκείνο το αμάξι που μπήκε στην Αθήνα χωρίς δισκέτες!!! Αυτοί δε σκοτώνουν ούτε την ίδια τους την ψυχή!!! Τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες;;; Μα αυτοί θα βγουν τρέχοντας σα αλογάκια στο ντουπάτι!!! Και η Φάκελ;;; Θα τους δώσει τρεις πιστόλες μέσα στο στήθος!!! Δεν υπάρχουν αποδόσεις γι’ αυτό — αυτό είναι βέβαιο!!! 💸🔥 Κλείσε το τραπέζι εδώ!!! Πιστεύεις πως αυτοί οι Μαχατσκαλαίοι βγήκαν σα ομάδα;;; Ούτε στο σχολείο!!! Ρίξε ένα triple αύριο: Fakel επικρατεί στο δεύτερο ημίχρονο πάνω από 1.85!!! Αν θέλεις πολύ φαντάσου πως η άλλη ομάδα ακόμα ψάχνει την πόρτα της σωτηρίας!!! Ποιος είναι πιο σίγουρος;;; Το ερώτημα δεν τίθεται!!!

Αλήθεια, αυτοί οι τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες είναι σα να ρίχνεις μία ομάδα μέσα στη σούπα και να της λες να κολυμπήσει. Η Φάκελ βγήκε έτσι κι αλλιώς σαν μπουλντόζα — τέσσερις νίκες σερί πριν πέσουν αυτοί στις πλάκες του χρόνου, οπότε τώρα βλέπουμε τι σημαίνει πραγματική ετοιμότητα. Την τελευταία φορά που έκανα analysis για αυτούς ήταν πριν από τρεις μήνες, όταν είχαν μία ισοπαλία που έκανε τον κόσμο να ξεχνάει πως η ομάδα τους είχε πάνω από είκοσι γκολ στην επίθεση. Τώρα πια το πράγμα γίνεται παράδειγμα: αυτοί οι αριθμοί λένε ότι η Φάκελ έπαιξε τόσο δυνατά εκείνες τις τέσσερις νίκες όσο μία ομάδα που ξέρει πως αυτή τη φορά δεν μπορεί να πηδήξει την ίδια τρύπα δύο φορές. Αλλά ας μιλήσουμε για τους Μαχατσκαλαίους. Εκείνο το WWDDL δεν είναι τυχαίο — είναι σα ένα κρανίο που ψάχνεις να βρεις τη ζωή μέσα του. Δύο νίκες, μία ισοπαλία που έφαγε ολόκληρο το ποδόσφαιρο επειδή οι αντίπαλοι αυτοτραυματίστηκαν, και ύστερα δύο ήττες σα βόλτα στα κλειστούρια του Αυγούστου χωρίς βενζίνη. Το 19-37 δεν είναι μόνον νούμερο — είναι ο καρπός εκείνου του παιχνιδιού όπου κάθε φορά που αυτοί έβρισκαν την μπάλα στο κέντρο της περιοχής, η αντίπαλος είχε δύο παίκτες σα φύλακες που της την έκαναν σκόνη. Και τώρα αυτοί ζητούν δικαιολογία; Η σωτηρία δεν είναι τίτλο που τον κουβαλάς σα μετάλλιο στο στήθος — είναι μία στάση. Εκείνοι όμως βγαίνουν σα ζόμπι που ψάχνουν ακόμη τη μνήμη εκείνου του πρώτου γκολ πριν από χρόνια, όχι σα ομάδα που αγωνίζεται αυτή τη στιγμή. Και μετά έρχεται εκείνο το ερώτημα που κάνει τον καθένα να σιωπά: τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες σα χτύπημα στο κεφάλι χωρίς ανάσα. Η Φάκελ ήρθε εδώ όχι γιατί είναι πιο φιλοξενούμενη, αλλά επειδή εκείνες οι τέσσερις νίκες τους έκαναν να καταλάβουν πως ο Πρωτάριος αυτόν τον Σεπτέμβρη γράφει ιστορία όχι στις πρώτες γραμμές, αλλά στις τελευταίες — εκεί που δεν φαίνεται από κανέναν εκτός από εκείνους που έχουν μετρήσει όλα τα νούμερα σαν μετρητές νεκρών στο πεδίο της μάχης. Αυτοί βγήκαν σα στρατιώτες που ξέρουν πως το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει να σκοτώσουν όποιον βγει αντιμέτωπος μαζί τους εκείνο το βράδυ. Και η Μαχατσκαλά; Αυτή η ομάδα δεν αγωνίζεται εναντίον μίας αντίπαλης ομάδας — αγωνίζεται εναντίον ενός ημερολογίου που της λέει πως ο χρόνος τελειώνει σιγά σιγά.

"Πω πω πω ρε γαμώτο... Μαχατσκαλά, θυμάσαι εκείνο το βράδυ του Ιουλίου που αυτοί εδώ σου έκαναν δύο γκολ σα γλυκά σπίτι σου;;; Την ίδια ομάδα που τώρα γυρνάει σα νυχτερίδα χωρίς φτερά;;; Εσύ εγώ;;; Αφού δεν ξέρουν ούτε πως παιζόταν ποδόσφαιρο πριν τρεις μήνες!!! 😤 Τρεις αγώνες σαράντα δεκαπέντε μέρες;;; Αυτοί οι Σπαρτακίτες τους βάζουν κάτω σαν επίπλαστα έπιπλα!!! Σήμερα εμείς εδώ ψάχνουμε την δικαιολογία "πρωταθλητής της σωτηρίας" σα εκείνο το ψυγείο του χωριού που όταν άνοιξες έκανε μπουμ;;; Γιατί αυτοί 14η θέση;;; Γιατί αυτοί 19-37;;; Γιατί αυτοί WWDDL;;; ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Και μην μου πεις ότι η Φάκελ τυχαίνει τώρα επειδή εκείνοι βγήκαν σαν στρατιώτες στον πόλεμο!!! Αυτοί ξέρουν τον δρόμο τους — εμείς ακόμα ψάχνουμε την πρίζα!!! 🔌💥 Και εγώ ο ίδιος μιλάω για πρώτη φορά!!! Τρία χρόνια τώρα στους κόλπους μου έχουνε μόνο λύπη κι απογοήτευση!!! Μαχατσκαλά, ετοιμάσου!!! Την επόμενη φορά που αυτή η ομάδα βγει στο γήπεδο, είτε σέρνεται είτε τρέχει, ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ!!! Από εδώ κι εμπρός ΟΛΟΙ μαζί!!! Αυτή είναι η τελευταία φορά που αφήνουμε τα λόγια μας στην κόρνα — αυτή είναι η τελευταία φορά που ψάχνουμε δικαιολογία!!! Την επόμενη φορά ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ!!! Αλλιώς... αλλιώς ζήστε με το λουκέτο!!! 🔥⚰️