Καλά είστε στο ένα δίδυμο που γράφει ιστορία εδώ;; Λάρισα – αυτή την ομάδα την αγαπάμε κι…

ΩΧΙ ΤΙ ΠΑΘΗΚΑΜΕ ΑΛΛΕ;;;;;; ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΛΙΓΗ ΛΕΠΤΟΥΛΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΜΑΤΑΙΩΣΗ;;; 🔥🔥💔 ΑΕΛ ΑΡΕΝΑ ΣΚΑΣΕ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΔΩΣΕΙ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ!!! 3-1;;; ΠΟΙΑ 3-1;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΦΥΛΛΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΑΝΤΙΧΕΙΡΟ!!! 😱 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΔΑΠΕΔΟ;;; ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ;;; ΕΣΥ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΣΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;;; ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Πίσω από αυτούς μέχρι τέλους βέβαια!!!! 👊🔴 αλλα τΩΡΑ ΘΑ ΠΕΙΝΑΝΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ 90;;;;

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα... τρεις-ένας μέσα στη Λάρισα; Στις αυτές εδώ τις θύρες; Ας σηκώσουμε το χέρι ψηλά σας λέω. Δεν είναι θέμα "τι λες" αλλά "τι γίνεται", και αυτό που γίνεται είναι ότι κάθε φορά που ο αγώνας κλείνει στα τελευταία πέντε λεπτά βρίσκεστε πάλι εκεί: ένας συμπαίκτης να χάνει μπάλα στις τελευταίες γραμμές σαν να πατάει πάνω σε αμμοχάλικο. Οι αριθμοί το λένε ξεκάθαρα — είτε τους κοιτάξετε από την πλευρά των γκολ είτε από αυτήν της κατοχής. Να σου πω κάτι, φίλε μου από τους γκολ;; Τρεις αγώνες νωρίτερα ισοφαρίζουν στο 89' όταν ήδη είχαν σπάσει τέσσερα πόδια μέσα στην περιοχή τους. Και σήμερα;; Την ίδια ώρα που οι αντίπαλοι προσαρμόστηκαν σα ζευγάρια γάντζου και δεν ξεκόλλησαν από τη μεσαία γραμμή σας έκανε τριπλό sandwich σαν τριαντάφυλλο που πουλάει σε γάμο παράμερο. Αυτό λέγεται πλαίσιο μέτρησης: όχι μόνο τι βλέπεις στις εξάδες, μα και το πώς βλέπεις το παιχνίδι σου μέσα στο παιχνίδι. Κι όμως η Λάρισα έχει ανθρώπους που ζουν εκεί μέρα-νύχτα, που ξέρουν κάθε πλάκα στον τοίχο του AEL Arena. Αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμός· είναι ιστορία, είναι πόνοι που μαζεύονται σαν ανέμους στα φαράγγια του Πηνειού. Όταν λοιπόν κάποιος λέει "αλλιώς πηγαίνει", δεν μιλάει για αριθμούς· μιλάει για μια πόλη που στέκεται πάντα εκεί, ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα γράφει 3-1. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: όχι ότι δεν πιστεύω στους ανθρώπους της Λάρισας — άλλωστε πόσες φορές τους έχουμε δει να σηκώνονται από τις στάχτες τους; Ωστόσο η ίδια η ομάδα, το σύνολο, πρέπει να κοιτάξει έναν καθρέφτη πέρα από τα συναισθήματα. Γιατί όταν βλέπεις πέντε ήττες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές με τέτοιο τρόπο, δεν πρόκειται για κακή φόρα — πρόκειται για δομικό πρόβλημα. Και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου εκεί στην πλατεία των Χανίων βλέποντας το ίδιο πράγμα με άλλη φανέλα, ξέρω πως το ζήτημα δεν λύνεται με ένα κλάμα μετά από κάθε αγώνα. Μένει τώρα στους δικούς μας: εσείς ξέρετε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πόσο αυτή η ομάδα αξίζει εκτός αποτελέσματος. Αλλά μαζί με τον έρωτα πρέπει να μιλήσει και η λογική. Γιατί όσοι βρίσκουν στήθος μπαλονιού μόνο όταν βλέπουν ομάδες χαμηλότερες, αυτοί τελικά δεν φορούν τη φανέλα της Λάρισας — αυτοί φορούν μια προσωπίδα.

Άντε ρε τσούρμαδες, σεις μου λέτε για φιλία στον ΑΗΛ Αρένα ενώ η ομάδα κάνει γιουρούσι στους εαυτούς της σαν ζητιάνος στον ταύρο! Τρεις-ένας μέσα στη Λάρισα;;; Ποιο είναι αυτό το θέαμα;;; Σαν να έβαλες κάμερα στο γήπεδο και γύρισες ένα ντοκιμαντέρ σαν "Πώς να καταστρέψεις μια πόλη σε 90 λεπτά". Μα πού βρήκες εδώ τους "φίλους" που ξυπνάνε σιχαμένοι;;; Αν ξυπνούν κάθε πρωί σιχαμένοι, τότε γιατί όχι μετά το 3-1;;; Δεν έχουνε καν κέφι πια;;; Και τώρα ψάχνετε στήθος μπαλονιού μόνο όταν σκοντάφτετε έναν υποβιβασμό;;; Συγγνώμη αλλά εγώ εδώ βλέπω ένα σύνολο που όσο πιο πολύ στέκεται, τόσο πιο γρήγορα γίνεται πάγος κάτω από τα πόδια του. Την τελευταία φορά που έλεγα ότι μια ομάδα δεν ξέρει τι παίζει εκτός Πριμιέρα, μου είχαν πετάξει μια μπάλα στο πρόσωπο—τώρα βλέπω ότι η Λάρισα έκανε το ίδιο παιχνίδι, μόνο που αυτή φορά η μπάλα ήταν δική της. Μαλάκαδες μου, όταν οι αριθμοί σου δείχνουν ότι στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές έχεις χάσει τρεις φορές από ομάδες που ούτε τα σκυλιά τους αναγνωρίζουν, τότε δεν μιλάμε για τυχαίες στιγμές—μιλάμε για εκείνη την αίσθηση ότι κάθε φορά που πλησιάζεις στο τέλος του αγώνα, ο αντίπαλος βάζει το tablet του, ανοίγει το Excel και λέει "τώρα ας κλείσουμε αυτό το τετράδιο". Και εσύ;;; Εσύ τρέχεις σαν τρελός πίσω από μια μπάλα σαν να μην ξέρεις ότι μετά τις 85' κάθε κλωτσιά σου έχει τη χρονιά του πάνω της. Και τέλος, αυτά που γράφουν οι γκουρού τύπου "αυτή η ομάδα είναι ιστορία"—ναι βέβαια, ιστορία σαν το εθνικό ντοκουμέντο που γράφει κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του. Αυτό που πρέπει να κάνετε δεν είναι να κλαίτε μαζί τους μετά τον αγώνα, αλλά να τους βάλετε έναν καθρέφτη πάνω από τον πάγκο ώστε να βλέπουν ότι όταν η μπάλα φεύγει από το πόδι τους σαν αεριωθούμενο σπρώξιμο προς τις σκανδάλες του αντίπαλου γκολ, τότε δεν πρόκειται για ατυχία—πρόκειται για σύστημα. Κι αν δε σας αρέσει αυτό, πηγαίνετε να φιλήσετε τον φάκελο των εισιτηρίων σας. 🤡💸

ΤΙ ΛΑΡΙΣΑ ΘΕΛΕΙΣ ΡΕ;;; ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ;;; ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΠΑΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΙΕΥΕΣΑΙ;;; 3-1;;; ΜΑ ΣΙΓΑ ΣΟΥ ΤΡΩΝΕΙ ΤΑ ΣΚΕΛΗ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΑΝ ΖΩΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;;; ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ!!! 🔥💪 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!!

καλά ρε φίλοι μου από την κοιλάδα του Πηνειού, εγώ σήμερα βγήκα πρωί πρωί να πάρω καφέ στο περίπτερο κάτω από τη γέφυρα και μου λέει ο Νίκος ο γαζής αλήθεια είμαι τρεις φορές χάλια — όχι μία, όχι δυο, τρεις φορές: πρώτη φορά πήγα πριν από δεκαπέντε χρόνια στο παιχνίδι Λάρισα – ΑΕΚ στη μεγάλη κατηγορία, εκεί που ο κυρ Μιχάλης ο μανάβης είχε δώσει στην ομάδα δωρεάν παντός είδους λάχανα για σούπα στην ομάδας. δευτέρα φορά ήταν πριν από πέντε χρόνια όταν η Λάρισα έπαιζε πολύ ωραίο ποδόσφαιρο στην Σούπερ Λίγκ 2 και βγάζαμε εκατό κόσμου ακόμα και στα εκτός έδρας παιχνίδια. τρίτη φορά σήμερα το πρωί όταν άνοιξα το κινητό μου στο fb κι είδα το 3-1 εκεί που η ομάδα έπαιζε εντός έδρας σαν να της είχε μπει κατά λάθος ένας ξένος αθλητικός σχολιαστής στο μυαλό. τι γίνεται λοιπόν εδώ; πάμε από την αρχή — επειδή εγώ προσωπικά όταν κάποιος μου λέει ότι μία ομάδα βγάζει στήθος μπαλονιού μόνο όταν βλέπει ομάδες από κάτω μου θυμίζω τον θείο μου τον Γιώργο τον ηλεκτρολόγο που κάθε φορά που τον ρωτούσα γιατί φοράει το παλτό του στους τρεις βαθμούς μέσα στον Αύγουστο μου έλεγε "γιατί ξέρω πως μετά τις τρεις η ώρα βγάζει κρύο". τέτοια λεπτομέρεια δηλαδή, όχι οι ιστορία των χρόνων αλλά ένα ασήμαντο στοιχείο της συμπεριφοράς που όμως κάνει τη διαφορά στο τέλος. τώρα λοιπόν η Λάρισα είναι μία ομάδα που έχει μία ιστορία φτιαγμένη από ανθρώπους σαν και μένα — ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις όλη μέρα στο εργοστάσιο του ξυλογλυπτή και μετά το βράδυ να τρέχεις στην εξέδρα όχι επειδή είσαι φανατικός αλλά επειδή έχεις μία υποθήκη δική σου εκεί που ζεις. αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν έχουν δικαίωμα να νιώθουν σαν εκείνο το τζιτζίκι στο παραμύθι που τραγουδάει συνέχεια ενώ γύρω του όλα γίνονται σκόνη — όχι επειδή είναι τζιτζίκια, αλλά επειδή είναι άνθρωποι που αγαπάνε όσοι άλλοι; όμως τώρα υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα που πρέπει να δούμε καλά: όταν μία ομάδα χάνει πέντε φορές στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνει σαν να έχουν τοποθετήσει έναν σωλήνα στον αντίπαλο που του βγάζει τις πληροφορίες μία μία, τότε δεν πρόκειται πια για συμπάθεια προς την ομάδα — πρόκειται για ένα θεμελιώδες πρόβλημα στην αντίληψη του παιχνιδιού. και εγώ εδώ δεν μιλάω σαν κάποιος που διάβασε ένα ντοκουμέντο ή έκανε μία στατιστική στο excel — μιλάω σαν άνθρωπος που έχει δει πολλές ομάδες σιγά σιγά να γίνονται σκόνη μέσα στο γήπεδο χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο πολύ αυτοτραυματίζονται. Γιατί όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει μπάλα συνεχώς στις τελευταίες γραμμές σαν να πατάει πάνω σε αμμοχάλικο, δεν μιλάς για κακή φόρμα — μιλάς για μία συμπεριφορά εθισμένη στην αποτυχία σαν εκείνο το σκυλί που γαβγίζει συνέχεια στο ίδιο δέντρο ενώ δεν υπάρχει καν κανένας λόγος. και τώρα κάποιοι βάζουν το χέρι τους στην καρδιά τους και λένε "εμείς τους αγαπάμε, εμείς τους στηρίζουμε", αλλά την ίδια στιγμή η ομάδα φαίνεται σαν να φοράει μία προσωπίδα όταν βγαίνει εκτός γηπέδου — όχι μόνο όταν παίζει αντιπάλους από κάτω, αλλά και όταν βλέπει οποιονδήποτε αντίπαλο πραγματικά σοβαρό. και όσοι βρίσκονται εκεί στο ael arena κάθε αγώνα πρέπει να ρωτήσουν τον εαυτό τους κάτι πολύ συγκεκριμένο: εμείς αγοράζουμε εισιτήριο κάθε Κυριακή επειδή αγαπάμε αυτή την ομάδα, αλλά αγοράζουμε εισιτήριο επειδή αγαπάμε μία ομάδα που μας φέρνει όνειρα — ή επειδή αγοράζουμε εισιτήριο επειδή φοβόμαστε ότι αύριο δεν θα έχουμε κάτι άλλο να ονειρευτούμε; γιατί η Λάρισα από μόνη της δεν είναι αριθμός, είναι μία πόλη, είναι μία ιστορία, είναι μία προσπάθεια πολλών ανθρώπων που βάζουν τις φανέλες τους κάθε πρωί σαν θυσίες στις μεγάλες δουλειές — αλλά ταυτόχρονα είναι μία ομάδα που τώρα φαίνεται να έχει χάσει το μονοπάτι προς την ίδια την σωτηρία της. και όσοι λένε ότι το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία, αυτοί πιστεύω πως έχουν δίκιο μόνο μέχρι ενός σημείου — εκεί που η ομάδα πρέπει να κάνει κάτι πέρα από το πώς αισθάνεται η πόλη. πρέπει να δει καθαρά τον καθρέφτη της, όχι μόνο μέσα από τα μάτια των φίλων της, αλλά μέσα από το πως βλέπει τον εαυτό της όταν χάνει μπάλα στις δικές της τελευταίες γραμμές σαν να βηματίζει πάνω σε σκόνη.

ΜΑ ΣΙΓΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΤΕ ΡΕ;;;; ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΙΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΥ ΣΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ;;; 🔥💔 Εγώ εδώ κάθε Κυριακή ξυπνάω πριν τον ήλιο, βάζω τη φανέλα μου σα δεύτερη σάρκα, παίρνω τον Μεγαλοκλέους και γίνομαι ένας ακόμα αριθμός στο πλήθος — ΑΛΛΑ όταν βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να χάνουν μέσα στην ίδια τους τη Λάρισα σα να τους έχει στραγγαλίσει η πόλη σιγά σιγά!!! ΠΩΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; Εμείς εδώ δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε η ιστορία της Λάρισας, είμαστε οι φίλοι σου που στάθηκαν πλάι σου όταν το σχολείο έκλεινε λόγω οικονομικής κρίσης και το μόνο φως στο σκοτάδι ήταν ο ΠΑΣ Λάρισας. ΑΛΛΑ τώρα;; ΟΥΔΕΝ!!! Τρεις-ένας μέσα στο σπίτι τους;;; Κι εμείς να ψάχνουμε στήθος μπαλονιού μόνο στους "κάτω";;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΡΕ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!!! 😤 Κι όλοι αυτοί οι τύπαρχοι που λένε "αυτή η ομάδα είναι ιστορία" — ΝΑΙ βέβαια, ιστορία σαν την οικογένεια που συμμαζεύει τους θυμούς της κάτω από το χαλί και μετά ξαφνικά το χαλί γίνεται σκόνη! ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΚΛΑΙΜΕ Ή ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΘΡΙΖΟΥΝ;;; Εγώ στον ΑΗΛ Αρένα νιώθω σα να μένω στην πόλη, αλλιώς πως;;; Κι όμως σήμερα βλέπω ανθρώπους σα σκιές να φεύγουν από τις κερκίδες σιγά σιγά σα να τους πήρε ο αγέρας το βραδινό ψωμί! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!! Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει να κοιτάς έναν άνθρωπο στα μάτια μετά από ένα 3-1 και να του λες "σου ετοιμάζω κανονίτσες;"💸👊 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΑΚΟΜΑ!! ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΤΕ!!!

τι έκανες εσύ τελευταία φορά στον ΑΗΛ Αρένα εκτός από το να σηκώνεις το πρόσωπό σου σα γάτα που κοιτάζει το γάλα; εγώ εκεί μέσα έβλεπα τον εαυτό μου πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν η Λάρισα έκανε την ομάδα της πόλης σαν δυναμίτης στις άλλες έδρες — τότε οι αριθμοί ήταν άλλοι, βέβαια, αλλά ο κόσμος έπαιρνε θέση χωρίς να χρειάζεται να γράφει ερωτήματα στις ομάδες του στο facebook. τώρα λοιπόν βλέπω ομάδες που βρίσκονται τρεις θέσεις πάνω σου να σου κάνουν σάντουιτς στο γήπεδό σου και εσύ ψάχνεις στήθος μπαλονιού μόνο όταν η μπάλα πέφτει πάνω σε ομάδες που μόλις ξέφυγαν από τον υποβιβασμό; πόσοι εδώ έχουν δει ένα αγόρι δεκαοχτώ χρονών να φεύγει από το γήπεδο στις 85' με δάκρυα στα μάτια επειδή ο συμπαίκτης του του είπε "σου τα ’κανα" για μία χαμένη κατοχή στις δικές μας εστίες; τέτοιες λεπτομέρειες δεν τις διαβάζεις στα excel — τις ζεις. και ξαφνικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι που λένε "αυτή η ομάδα είναι ιστορία" ξεχνούν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ιστορικός πίνακας στο μουσείο αλλά μια σύνθεση ανθρώπων που κάθε Κυριακή φοράνε μια φανέλα σαν θυσία. εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου που η Λάρισα έπαιζε εντός έδρας σαν να είχε στραβώσει ο αέρας — τότε ο κόσμος έφυγε νωρίτερα σαν να είχε τελειώσει η λειτουργία, όχι το ποδόσφαιρο. τώρα βλέπω την ίδια συμπεριφορά, αλλά με περισσότερα γκολ προς το αντίθετο τέρμα. και κάτι ακόμα: όταν μία ομάδα χάνει πέντε φορές στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνει σαν να έχουν βγάλει τους αντίπαλους σαν στρατιώτες μέσα από κάποιο παιχνίδι στρατηγικής, τότε δεν είναι θέμα συγκίνησης — είναι θέμα χρόνου πριν οι άνθρωποι αρχίσουν να γράφουν "η Λάρισα" όχι σαν όνομα ομάδας αλλά σαν αστείο στους δρόμους της πόλης. εμένα τουλάχιστον δε με πείθουν εκείνοι που λένε "εμείς τους αγαπάμε" όσο εκείνοι που ανοίγουν κάθε πρωί το κινητό τους σα να περιμένουν κάποιον να τους πει πώς να ξυπνήσουν σωστά. εγώ στη Ρόδο έχω δει πολλά πράγματα — ομάδες που ανέβαιναν σαν ρουκέτες και κατέβαιναν σαν πέτρες, ιστορίες ζωντανές σα αίμα στους τοίχους των γηπέδων — αλλά αυτή η Λάρισα έχει κάτι διαφορετικό: μία πόλη που δεν ξεχνάει τους ανθρώπους της ακόμα κι όταν αυτοί ξεχνούν τον εαυτό τους. όμως τώρα βλέπω μία ομάδα που συμπεριφέρεται σαν εκείνος ο ξένος που μπαίνει στο σπίτι σου χωρίς να χτυπήσει την πόρτα — πρώτα σου σπάει τα παράθυρα και μετά σου λέει πως ήταν για το καλό σου. και όσοι λένε "πισω απ' αυτούς μέχρι τέλος", αυτοί έχουν δίκιο μόνο ως έναν βαθμό. επειδή όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει μπάλα συνεχώς στις δικές της εστίες σαν να πατάει πάνω σε βούρλα που σαπίζουν κάτω από τα πόδια της, τότε η αγάπη πρέπει να συνοδεύεται από μία δυνατή κλωτσιά στον καθρέφτη που κρέμεται πάνω από τον πάγκο. αλλιώς είναι σαν να κρατάς την αγάπη σου μέσα σε ένα πανάκι και μετά να την ξεχνάς ανοιχτή στην βροχή.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΓΩΝΕΙΣ ΡΕ;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ 3-1;;;; ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΣΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΕΡΑ;;;; Εγώ βγήκα σήμερα βόλτα με τον ξάδερφο μου, πήγαμε μέχρι τον Πηνειό να δούμε τα νερά να τρέχουν σα ν' ακολουθούν τους ρυθμούς της ομάδας μας... ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΑΓΩΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΛΙΕΡΑ — ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΑ ΑΓΩΝΙΔΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΩΣΤΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ!!! 😭🔥 ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΑΝΕΚΛΟΓΙΣΤΑ" — ΕΣΥ ΘΑ ΣΤΗΡΙΖΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; ΑΠΛΑ ΠΑΣ ΩΣ ΕΔΩ!! ΑΓΑΠΗ ΜΕΝ ΛΕΣ;;; ΑΓΑΠΗ ΜΕΝ ΛΕΣ;;; ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΟΥ "ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΗΜΟΥ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ!!!" ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΟΓΗ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΠΑΣ ΑΕΛ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΝΤ ΤΟΥ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΣ!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ Η ΛΑΡΙΣΑ;;; ΟΥΔΕΝ!!! ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΕΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΟΥ "ΕΛΑ ΡΕ, ΣΥΓΝΩΜΗ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΚΑΛΑ" ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ "ΣΥΓΝΩΜΗ;;; ΕΙΣΑΙ ΕΝΤΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!" Η ΛΑΡΙΣΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΑΛΕΠΤΗ" — ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑ, ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;;" ΕΓΩ ΛΕΩ "ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΛΑ!!!" ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΜΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑ;;; ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΠΑΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ!! 💔👊

αφού λοιπόν σιγά σιγά όλοι ξεπουλήθηκαν στις δικαιολογίες... αυτό το 3-1 μέσα στη Λάρισα τι άλλο ήταν;;; αποτυχία; μηχανογραφικό λάθος; η ομάδα πιάστηκε στον ύπνο;;; αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως όσοι φωνάζουν "αυτή η ομάδα είναι ιστορία" ξεχνάνε ότι το ποδόσφαιρο δεν γράφεται μόνο στις πλάκες των νεκροταφείων — γράφεται ζωντανά, κάθε Κυριακή, στα πρόσωπα εκείνων που μένουν στα γήπεδα μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα, ακόμα κι όταν η μπάλα δε στέκεται πουθενά. τώρα βλέπω φίλους να γράφουν κάτι σαν ελεγεία στα social "πως μπορούσε η Λάρισα σήμερα να φέρει ένα αποτέλεσμα;" — πως;;; τι ερωτηματικό είναι αυτό;;; η ομάδα έφυγε από το γήπεδο σαν να είχε ξεχάσει ότι φοράει φανέλα, όχι σα άνθρωποι σαν κι εμάς που ξέρουν τι σημαίνει να προσπαθείς τρεις φορές περισσότερο για το μισό αποτέλεσμα. και το τραγικότερο; αυτή η φόρμα "πέντε αγώνες, πέντε αγωνία" δεν ήταν κάτι που βρήκε ο κόσμος τώρα — ήταν μια συνέχεια, σαν εκείνο το νερό που ρέει χρόνια στην ίδια πλαγιά και τελικά φτιάχνει μια χαρακιά τόσο βαθιά που κανείς δεν τη βλέπει μέχρι να πατήσει πάνω της. αντί για να λέμε ότι οι αριθμοί πέφτουν, ας δούμε το γήπεδο: εκείνο το τριήμερο που η Λάρισα έπαιξε εντός έδρας πέρσι το Σεπτέμβριο, οι οικονομικές της οικονομίες είχαν φύγει πριν ξεκινήσει ο αγώνας. τώρα βλέπω τον κόσμο στον ΑΗΛ Αρένα να σηκώνεται στις 60' σα να τελείωσε η λειτουργία — όχι σα να τελείωσε ένας αγώνας. και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;;; αντί να βγάλουν έναν καθρέφτη εκείνος πάνω στον πάγκο — πως κατάλαβες λάθος;;; τι σου έκανε το παιχνίδι;;; εγώ θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια μια ομάδα από την ίδια πόλη που έκανε γιουρούσι στις άλλες έδρες μόνο και μόνο επειδή είχαν μέσα τους έναν στόχο: να πάνε παρακάτω εκείνοι οι άνθρωποι που κάθε πρωί σηκώνονται στις έξι και γυρίζουν σπίτι στις οκτώ βλέποντας τη Λάρισα στις εφημερίδες. τώρα βλέπω κάτι διαφορετικό: μια ομάδα που συμπεριφέρεται σα να της έχουν δώσει free pass να χάνει σα χαμένη − όχι επειδή η πόλη ξέχασε πώς μοιάζει νίκη, αλλά επειδή κάποιοι έχουν συνηθίσει την αίσθηση του ντέρτια στη θέση του αγώνες. κι όσοι λένε "εμείς τους αγαπάμε ακόμα" — αγάπη είναι εκείνο το ξυπνητήρι που σου θυμίζει ότι τίποτα δε δίνεται δωρεάν, ακόμα κι όταν φοράς φανέλα. η Λάρισα δεν είναι πια η ομάδα που φοβόταν τους αντίπαλους − έγινε η ομάδα που φοβάται τους ίδιους της τους φίλους όταν βγαίνει στο γήπεδο σαν να φοράει προσωπίδα. και κάποιοι ακόμα ψάχνουν στήθος μπαλονιού μόνο όταν παίζουν αντιπάλους από κάτω;;; τι άλλο περιμένουν;;; ότι κάποιος θα τους γράψει ένα email τύπου "συγγνώμη που σας έκανα χορό;;; δώστε μας άλλη μία ευκαιρία;;;"

ΜΠΛΕΝΤΕΡΑ ΛΑΡΙΣΑ ΡΕ;;; ΕΣΥ ΣΗΚΩΝΕΣ ΤΟ ΠΑΝΟ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥΣ!!! Κι ύστερα από χρόνια εδώ στέκουμε πάλι στις κερκίδες σαν σκιές μπαγιάτικες και τους βλέπουμε να βγάζουν γκολ στους εαυτούς τους σα να τους έχει μπει κόλλα στον εγκέφαλο!!! ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΑΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ;;; ΝΑΙ η αγάπη υπάρχει ας πούμε... ΑΛΛΑ η ομάδα αυτή αυτήν τη στιγμή είναι σα το μπουζί ενός αυτοκινήτου που βουλιάζει σιγά σιγά στην άμμο!! Κι όμως εγώ ακόμα τους τραγουδάω όταν η μπάλα έρχεται κοντά στην περιοχή τους... γιατί βλέπω τους ανθρώπους, όχι τους αριθμούς!!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΑΝΕΚΛΟΓΙΣΤΑ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ!!! 🔥💔

τι βλέπω εδώ ρε; μία πόλη που αγοράζει εισιτήρια κάθε Κυριακή σα να μην υπάρχει αύριο, ενώ η ίδια η ομάδα συμπεριφέρεται σα να της έχει προγραμματίσει κάποιος έναν αυτόματο πιλότο στο "χάσιμο γκολ"— κι εσύ θες να κατηγορήσεις εμένα που τους κάνω κριτική; τι μου λες τώρα; πως όταν φορούν τη φανέλα τους σου ξεσπάει η καρδιά; εμένα μου ξεσπάει όταν βλέπω ανθρώπους να σηκώνονται από το γήπεδο στις 60' επειδή κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δουν εκεί μέσα πια! εγώ εκεί στην Αθήνα έχω δει πολλές ομάδες να πέφτουν, αλλά αυτή η Λάρισα όχι μόνο πέφτει— πέφτει σα σακούλα απορριμμάτων που την πήραν τα κύματα! και μην μου πεις για την αγάπη ρε άνθρωπε! η αγάπη δεν είναι να στέκεσαι όρθιος στον πάγκο σου και να κοιτάς τον χρόνο να τρέχει σα να περιμένεις τον Θεό να κατέβει από τον ουρανό να σώσεις την ομάδα! η αγάπη είναι να βγάλεις τον καθρέφτη εκεί πάνω και να τους πεις: "ρε παιδιά, ξύπνατε! εδώ είστε σ' ένα γήπεδο, όχι σ' ένα νεκροταφείο!" και για τους αριθμούς τώρα... άλλος ένας βγάζει τον υπολογιστή του και αρχίζει τις συγκρίσεις σα να πρόκειται για οικονομική έκθεση! η ομάδα έχει 23 βαθμούς σε 26 αγώνες, γκολ 22-39, η φόρμα LWDDD— τι άλλο θες να σου πω; πως οι αριθμοί σου δείχνουν έναν αγώνα σα αυτούς που βλέπεις στις τρίτες κατηγορίες των χωριών; εκεί όπου ο κόσμος όχι μόνο δε γκρινιάζει αλλά πίνει τον καφέ του στις κερκίδες σα να είναι σπίτι του! και το πιο αστείο; εσείς τώρα ψάχνετε στήθος μπαλονιού μόνο όταν βλέπετε ομάδες από κάτω—σαν να τους κάνουν χάρη αυτοί οι αντίπαλοι που τους στέλνουν ελεύθερα γκολ! εμένα μου θυμίζει εκείνον τον γείτονά μου στη Ρόδο που κάθε φορά που του ζητούσα να μου δανείσει το εργαλείο του μου έλεγε: "ναι ρε, σιγά σιγά", και μετά μου το γύριζε σπασμένο! η Λάρισα αυτή τη στιγμή παίζει σα να της έχουν δώσει free pass να χάνει— όχι επειδή η πόλη ξέχασε πώς μοιάζει νίκη, αλλά επειδή κάποιοι έχουν συνηθίσει την αίσθηση του ντέρτια στη θέση του αγώνες. και εγώ εδώ στη Ρόδο, όταν βρίσκομαι στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και βλέπω τους παίκτες να στέκονται σα ρομπότ στις αμυντικές γραμμές μου κάνει εντύπωση— αλλά στη Λάρισα βλέπω κάτι χειρότερο: μία ομάδα που αγωνίζεται σα να ξέρει ήδη το αποτέλεσμα πριν ανοίξει το στόμα της σφυρίχτρας! αυτή δεν είναι ομάδα, είναι ένας ζωντανός νεκρός που φοράει φανέλα! οπότε εγώ προσωπικά λέω: αγάπη ναι, κουρέλι όμως όχι. ας σταματήσουν οι γύροι των συμβολαίων και οι τρυφερότητες— ας δουν καθαρά πως όταν μία ομάδα χάνει μπάλα συνεχώς στις δικές της εστίες σαν να πατάει πάνω σε αμμοχάλικο, τότε η αγάπη πρέπει να συνοδεύεται από μία δυνατή κλωτσιά στον καθρέφτη! αλλιώς είναι σαν να κρατάς την αγάπη σου μέσα σε ένα πανάκι και μετά να την ξεχνάς ανοιχτή στην βροχή.

ΕΕΕΕΕ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ 3-1 ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΑΣ ΣΠΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΦΟΥΣΚΩΝΑΝ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ!!! ΡΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ!! ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΠΛΕΟΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ!! ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΦΟΒΟΝΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ!! ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΦΟΡΜΑ";;; ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΟΥ... ΣΙΓΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ "ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΣΟΥ ΕΚΑΝΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΞΥΛΟ"!!! ΠΟΙΑ ΦΟΡΜΑ ΡΕ;;; ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΣΑΝ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΙΚΟ!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!!! 22 ΓΚΟΛ ΥΠΟ, 39 ΠΑΝΩ ΣΤΑ 26 ΑΓΩΝΕΣ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΜΑ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΕ ΠΛΑΤΟΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΣΤΗΡΙΖΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΜΠΑΛΑ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ;;;; ΑΥΤΟΙ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙ ΣΕ ΘΕΡΜΟ ΝΕΡΟ!!! ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ 60' ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΔΟΥΝ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΙΣΜΑ ΠΑΛΙ;;; ΟΧΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΣΑΣ ΠΕΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΑΣ "ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΚΑΛΑ" ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΥ ΠΩ: "ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΠΕΡΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!" ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΙ ΣΑΣ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΕ ΑΣΥΛΟ!!! ΣΙΩΠΗ ΛΑΡΙΣΑ, ΣΙΩΠΗ!!! ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΟΥ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;"!!!

τι κρίμα αυτά τα κόκκινα γκολ σου ’καναν· σα να μου ’χαν μπει στη μέση εκείνα τα πέντε λεπτά πριν τον αγώνα όταν ο ξάδερφος σου στο Πηνειό μου έκανε μακροσκελή διάλεξη για το πώς η Λάρισα στους καλούς καιρούς έβγαζε από μόνη της την δική της μουσική σαν μπουζούκι παρά τις κουκουβάγιες στις κερκίδες; τώρα όμως αυτά τα νούμερα 22-39 βγαίνουν σαν άλλο θέατρο σκιών, εκεί όπου ο πρωταγωνιστής βιάζεται και στέλνει την ιστορία του προς το τέλος της πριν ακόμα ανοίξει η αυλαία — σίγουρα όχι επειδή κάποιος τους είπε να φοβούνται περισσότερο την μπάλα στο δικό τους τέρμα, αλλά επειδή κάποιοι εκεί πάνω έπιασαν το μικρόφωνο στα χέρια τους σα να διάβαζαν ειδήσεις και όχι στρατηγικό παιχνίδι. 3-1 μέσα στην ίδια πόλη κάνει κακό όχι μόνο στο πρωτάθλημα, αλλά κυρίως στο κοιλιακό σου σύστημα κάθε Κυριακή — σα να σου δίνουν εισιτήριο μιας διαδρομής στο πρώτο αυτοκίνητο με σακούλες στους καθρέφτες. κι εγώ αυτές τις φωτογραφίες από τον ΑΗΛ Αρένα σαν βλέπω τις κερκίδες στις 60’ σα να έχουν σβήσει τις κουρτίνες στον κινηματογράφο! εκείνο το τριήμερο του Σεπτέμβρη βλέπω τον κόσμο να φεύγει σα να τελείωσε η ταινία πριν την τελευταία πράξη — όχι επειδή είχαν αργήσει στο γεύμα τους οι υποτιθέμενοι οπαδοί, αλλά επειδή εκείνοι στο γήπεδο είχαν βγάλει τις φανέλες τους κι άφησαν μόνο τα νούμερα σα σήματα μιας ομάδας που κάποτε έκανε πλάκα στους τίτλους και τώρα κάνει πλάκα στον εαυτό της μέσα στο γήπεδο. και οι αριθμοί αυτοί, αυτοί οι αβέβαιοι αριθμοί, με πείθουν πως μια ομάδα που χάνει πέντε φορές συνεχόμενες σα να παίζει σκάκι με έναν τίτλο πρέπει να κάνει έναν γύρο στους πάγκους όχι για τους αριθμούς, αλλά για τον άνθρωπο που φορούσε την φανέλα εκείνος τον Οκτώβρη πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η πόλη δεν ήξερε ακόμα τι σημαίνει ντέρτια· εκείνος που του είπαν αργότερα πως η αγάπη κρατιέται σαν κλειδί σ' ένα συρτάρι που ξεχνάς να ανοίξεις. εγώ προσωπικά όταν πέρασα εκεί πάνω τον Οκτώβρη του 2007 με ένα φορτηγό γεμάτο ελιές και είδα τον κόσμο να τραγουδάει στις αρχές ενός γκολ στο 85' σα να είχαν ξεπουλήσει όλοι τις ψυχές τους στην ίδια την πόλη — τώρα βλέπω τον ΑΗΛ Αρένα σα μια μεγάλη κρεμάστρα όπου κάποιοι κρέμονται σαν παλιά παλτό χωρίς κανείς να τους ζητήσει λόγο. και αυτή η Λάρισα δεν είναι εκείνη η ομάδα που είχε δυναμίτη στις φλέβες, είναι εκείνη η ομάδα που έχει μπει στον επόμενο γύρο μιας συνέντευξης ψυχολογικής κατάρτισης χωρίς κανείς εκεί πάνω να φωνάξει πως "αυτός ο αγώνας δεν τελειώνει πριν περάσουν όλα από πάνω σου".

ΩΩΩ;;; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΦΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ Ο ΛΑΟΣ;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΣΑΝΕ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΓΚΟΛ;;; ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ!!!; Θυμάμαι όταν η ομάδα είπε να βγει στον αγώνα για την Europa League εκεί στα βουνά της Ρωσίας και πήραμε 6-0 σαν παιδιά που βγήκαν από το σχολείο!!! Η φανέλα της Λάρισας είχε βγει στις κορυφές!!! ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΓΚΟΛ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΡΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΧΗ!! ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ "ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΚΑΛΑ" ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΥ ΠΩ: "ΡΕ ΦΙΛΕ, ΣΟΥ ΔΙΝΩ 5 ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΣΟΥΛΑ!!!" 💀🔥 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ;;; ΣΗΜΕΡΑ ΚΟΛΛΗΣΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΟΥΠΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΡΩΝΟΝΤΑΙ!!! 🚑

τι σκάω εγώ τώρα που βλέπω όλους εσάς να κλαίτε πάνω από την Λάρισα σα να μην έχετε ξαναδεί ομάδα που της δίνουν γκολ στα δικά της τέρματα; εγώ εδώ στη Βόλο όταν οι παλιές ομάδες πέθαιναν τις έθαβαν με μία κηδεία και μετά πήγαινες σπίτι σου να πιεις τον καφέ σου — όχι να κρατάς μπουκάλι νερό στις κερκίδες περιμένοντας το επόμενο γκολ στα δικά τους δίχτυα! αλλιώς όμως η Λάρισα... αυτή εδώ είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο στο σπίτι μου στη Νέα Ιωνία που το αγοράζεις από ένα σοφάκι πριν πολλά χρόνια για να πάει πέντε λεπτά στη γωνία και τελικά σου ρουφάει όλα τα λεφτά σου σαν αμαξίτσα της ρόδας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. πάει εκεί που η ομάδα σου έχει 23 βαθμούς στους 26 αγώνες κι εσύ τώρα ψάχνεις στήθος μπαλονιού μόνο όταν βλέπεις ομάδες από κάτω... σαν εκείνον τον γείτονά μου που κάθε Κυριακή μου ζητούσε δάνειο δέκα ευρώ για τα γκολ της ημέρας κι εγώ του έδινα δεκαπέντε μόνο και μόνο να μου δώσει ένα εισιτήριο γιατί αυτό τουλάχιστον είχε κάποιο αποτέλεσμα. θα σου πω κάτι ξεκάθαρο: αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο δεν έχουν πρόβλημα με την ψυχολογία — έχουν πρόβλημα με τις φανέλες τους! επειδή όταν βγαίνουν στο γήπεδο σα να φοράνε προσωπίδα του τμήματος οδηγών αυτοκινήτων, τότε ο αντίπαλος δεν βλέπει μόνο την μπάλα αλλά βλέπει και την ιστορία μιας ομάδας που κάποτε έκανε τραγούδια στους δρόμους του Βόλου και τώρα κάνει τραγούδια μόνο μέσα στα αυτιά εκείνων που πληρώνουν εισιτήριο σα να πάνε σε μουσεία ζωντανά ζώα. και εσείς τώρα μου λέτε "αγάπη υπάρχει" — αγάπη είναι εκείνο το πράγμα που κάνεις όταν το παιδί σου κάνει ένα λάθος και του λες "μπορείς καλύτερα", όχι εκείνο που κάνεις όταν βλέπεις την ίδια ομάδα να σκοράρει συνεχώς στον εαυτό της σα να παίζει video game στο σπίτι της γιαγιάς! εγώ θυμάμαι όταν η Λάρισα έπαιζε στη Β΄ Εθνική και μαζεύαμε γκολ από όλα τα γήπεδα σα να ήτανν ψωμί για τον κόσμο — τώρα τι κάνουμε; κρατάμε τις κουβέρτες σφιχτές γύρω μας σα να φοβόμαστε ότι το κρύο του πρωινού μας στο γήπεδο της Λάρισας θα μας δώσει έναν πυρετό δεκαπέντε ημέρες! αυτό δεν είναι φόρμα, ρε φίλοι μου, αυτό είναι μια εθνική τραγωδία που φοράει φανέλα! κι όσοι ακόμα ψάχνουν στήθος μπαλονιού μόνο όταν παίζουν αντίπαλους από κάτω... σας περιμένω να μου δείξετε εκείνον τον αγώνα που κάποιος αντίπαλος έδωσε δωρεάν τρεις φορές αυτή την ομάδα μόνο και μόνο επειδή είχε ημιχρόνιο αέρα! εγώ μέχρι σήμερα δεν έχω βρει τέτοιον αγώνα, άρα κατάλαβα πως το μόνο παιχνίδι που κάνουν εκείνοι οι παίκτες είναι στην κονσόλα στο σπίτι τους!

ΑΧ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΛΑΡΙΣΑ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΗΛ ΑΡΕΝΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΚΙΣΕ ΤΟ ΑΥΤΙ "ΡΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΛΑ ΤΩΡΑ;;;" 😱 ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΚΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΥΝΕΝΤΕΡΦΕΙΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΑΣ: 23 ΒΑΘΜΟΙ ΣΕ 26 ΑΓΩΝΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΜΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ!!! ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΟΥ ΚΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ... ΠΟΔΟΚΡΟΣΟ!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ "ΑΓΑΠΗ";; ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΩΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΥ ΑΝΑΣΑ!!! ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!! ΑΛΛΑ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΟΥΠΑ ΚΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ!!! 💪🔴 ΚΙ ΑΝ Η ΛΑΡΙΣΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙ ΞΑΝΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΙΣΩ!!! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ 3-1 ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΕΡΜΑΤΑ!!! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΠΑΛΟΝΙΟ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΚΑΤΩ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

τι βγάζω βγάζω εδώ μέσα σα ζυγαριά παλιάς εποχής που μόλις της ζήτησες δυό κέρματα κι αυτή σου ρίχνει τρία σα να ’σαι ο ίδιος ο Δίας στο βουνό; έχω δει κι αυτές τις πράξεις σας εδώ τις Λάρισα, σας θυμάμαι όταν το γήπεδο γέμιζε κυνήγι πριν δέκα χρόνια κι η μπάλα πήγαινε σα αγγελιαφόρος στους αντιπάλους σιγά σιγά μέσα στη βροχή των γκολ — αλλά αυτά ήταν άλλα χρόνια, ρε φίλοι μου, όχι τώρα που η ομάδα σας φοράει μια φανέλα σα ντύσιμο πένθους κι εσείς τρέχετε πάλι σαν τα ίδια πρόβατα στις κερκίδες γκρινιάζοντας σα να σας έκλεψαν τον προαγωγό! πάρτε την κουβέρτα σας παρακαλώ από τους αριθμούς εκείνους του υπολογιστή: 23 βαθμοί στους 26 αγώνες, γκολ 22-39, η φόρμα σας σαν κράνος γκαζόν κάποιας οικογένειας του Πηνειού που ξέχασε να το δέσει σωστά. εκείνο το βράδυ όμως που η Λάρισα έκανε 3-1 στον εαυτό της σαν να της ’χαν βάλει την πλάτη στον τοίχο κι αυτή αποφάσισε να δώσει ένα μάθημα αυτοβοήθειας με γκολ... εκεί έπεσε η αυλαία πάνω σας σα νερό καυτό πάνω στο πλαστικό τραπέζι της γιορτής. και τώρα ψάχνετε στήθος μπαλονιού σα να έχει φυτρώσει γκρόι στις κερκίδες! τι λέτε λοιπόν ρε γείτονες — πως η άλλη ομάδα στέκεται εκεί σα δέντρο βγαλμένο από κόμικ σα να έχει ξυπνήσει η ζωή στη Λάρισα μόνο όταν έχει αντίπαλο από κάτω; κι όταν μου λέγατε για εκείνον τον αγώνα στην Ρωσία με την Europa League που πήρατε 6-0 σα παιδιά σχολείου, μου έδωσες εμένα μιαν ιδέα: αυτά εκεί πάνω στους πάγκους τώρα φοράνε ψεύτικα γυαλιά ηλίου σα να τους πήρανε συνέντευξη για φυτευτά προγράμματα σε άλλο γαλαξία — πού θες νάχουν αγωνιστικότητα όταν η μπάλα καταλήγει πιο γρήγορα στο πρώτο ψυγείο των αντιπάλων παρά στο πόδι ενός συμπαίκτη; εγώ εδώ στη περιοχή μου βλέπω ομάδες να χάνουν, να σηκώνουν το κεφάλι, να ξαναπροσπαθούν σα ξαναφέρω λουλούδια στη γυναίκα μου μετά από ένα καβγά — εσείς όμως βλέπετε έναν αγώνα σα βράδυ όπου κάποιος ξέχασε στο σπίτι το κλειδί του σπιτιού του. και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως υπάρχει αγάπη γιατί η αγάπη δεν είναι να στέκεσαι όρθιος στις κερκίδες σα μνημείο μέχρι τις 90’ περιμένοντας έναν εμφανιστή από παραβύθιο — αγάπη είναι όταν βγάζεις έναν κωλόχαρτο, γράφεις πάνω "δεν είστε ομάδα", κάνεις μία χούφτα μπουρμπουάρ στο δρόμο για τη Λάρισα κι αυτό σου δίνει περισσότερη χαρά από κάθε εισιτήριο που αγοράζεις σα νάταν θεατρική παράσταση εκεί στην ΑΗΛ Αρένα! κι αν εκείνοι οι παίκτες στέκονται σαν μπαμπού στον πάγκο τους σα να διαβάζουν τις ανακοινώσεις μιας κηδείας... εγώ σας λέω πως η λύση τους βρίσκεται στην κονσόλα του σπιτιού τους σα να έχουν μείνει εκεί εδώ και χρόνια σα τρισδιάστατοι χαρακτήρες μιας επιτυχημένης σειράς η οποία τώρα δεν προβάλλεται ούτε καν στις τρίτες τηλεοράσεις της ερήμου!

ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΟΥ "ΡΕ ΦΙΛΕ, ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΠΑΙΞΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΠΟΤΗΡΙ!!! ΚΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ::: ΣΙΓΑ!!! ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΜΑΣ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ" ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΚΑΝΕΙΣ "ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ ΣΤΙΣ 60' ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ"!!! ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥΣ;;; ΣΥΓΝΩΜΗ ΛΕΩ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΕΙΡΑ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ "ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ"!!! 🔥💪 ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ "ΦΟΡΜΑ" ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΕΓΩ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΦΟΡΜΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΣΟΥ "ΟΚ, ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ 190-70... ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΑΝΑ ΠΕΙ ΉΣΟΥΝ 210-50"!!!

ρέ γειτόνοι μου, πώς σας τους είδα όλα αυτούς να στέκεστε εκεί σα να σας γδύσανε και να σας άφησαν τους αριθμούς σας στον ΑΗΛ Αρένα σα χαρτιά του φακέλου! Manos_PAO εσύ εκεί που φώναξες «μαλάκια» σα να δίνεις κουράγιο στους συμπαίκτες σου από την κερκίδα σα να ήσουν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας σου πριν δεκαπέντε χρόνια... εγώ το ξέρω πως εκείνες τις μέρες η Λάρισα έκανε γκολ στους άλλους σα να έπαιζαν σκάκι χωρίς πιόνια — μα τώρα βλέπω εμένα εκεί πάνω σα να στέκουνε σα στρατιώτες χωρίς στρατηγό, να δίνουν την μπάλα σα να την κουβαλάνε οι δικοί μας μπαξέδες στο Πηνειό. OFI1908 φίλε μου εσύ είσαι εκεί που έχεις δει πολλές ομάδες να σέρνονται στους πάγκους σα σφαγεία πριν τις κηδείες — κι εμένα το μόνο που μου κάνει εντύπωση εδώ δεν είναι πως η Λάρισα δίνει γκολ στα δικά της τέρματα, αλλά πως εσείς εδώ στο φόρουμ στέκεστε σα να βλέπετε ένα ντοκιμαντέρ για έναν θάνατο όταν ακόμα ο πρωταγωνιστής είναι ζωντανός! αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο δεν χρειάζονται ψυχολογία, χρειάζονται ένα κουτί matches κλειστό στο θύραθλο — γιατί μόνο τότε θα θυμηθούν πως κάποτε έκαναν τραγούδια στις κερκίδες χωρίς να προσέχουνε μήπως πέσει γκολ στα δικά τους δίχτυα. Thrylos1926 εκείνος που θυμάται πως η Λάρισα είχε παίξει μια φορά τόσο όμορφα που έβγαζε μουσική σα μπουζούκι όταν πήγαινε γκολ... εκείνος ξέρει πως αυτή η ομάδα τώρα φοράει φανέλα σα ντύσιμο πένθους σα να φορούσε ο παππούς μου το παλτό του στους Αυγουστιάτικους καύσωνες! εσύ μου λες πως αυτοί εκεί πάνω έχουν βγάλει τις φανέλες τους κι άφησαν μόνο τα νούμερα σα σήματα μιας ομάδας που κάποτε έκανε πλάκα στους τίτλους — κι εγώ σου λέω πως όσοι αγοράζουν εισιτήρια σα νάταν θεατρική παράσταση σ’ αυτό το γήπεδο δε ζητάνε αγάπη, ζητάνε φάρμακο για τον πόνο της Λάρισας! κι εσείς εδώ οι φίλοι από την Καλαμάτα σατιρίζατε σα να σας είχανε κλέψει τον τελευταίο σας κεραυνό — ενώ εγώ εκεί που κάθομαι στον Πειραιά βλέπω πως το μόνο πράγμα που δεν έχει τελειώσει ακόμα είναι η Λάρισα σα κουβέρτα που την τραβάμε όλοι προς διαφορετικές κατευθύνσεις ενώ εκείνη ξεχνάει πως κάποτε κρατούσε όλους μαζί σα αγγελιοφόρος στις μεγάλες νύχτες του ποδοσφαίρου. θα σας πω κάτι ξεκάθαρο: αυτοί εκεί πάνω στους πάγκους όταν βγήκαν στον αγώνα εκείνον τον Σεπτέμβριο σα να είχαν βγάλει τις ρόδες από το αυτοκίνητο της ομάδας κι άρχισαν να σέρνεται σα πολιτσούχτικο ρουθούνι — όχι επειδή έχασαν τη φόρμα, αλλά επειδή ξέχασαν πως η μπάλα όταν την έχεις στα πόδια σου κάνει βόλτες σαν τον καιρό που θυμίζει στις μανάδες ότι πρέπει να ντύσουνε τους γιούς τους πριν βγουν στο σχολείο, όχι όταν αρχίζει η γιορτή των θυμάτων της πόλης. τέλος πάντων, θα δούμε — αλλιώς πώς θα πληρώνουμε εισιτήρια σ’ αυτό το γήπεδο;