Ακούς αυτό το Πρέμιερ Λιγκ αλήθεια ή κουράζει πάλι τις κουρασμένες ομάδες μέχρι τέλους

ΩΧ ΧΕΙΡΟΣ!!!! 🔴🔥 ΡΕ ΣΙΤΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;;;; Ακούς εσύ μισή ομάδα;;;; Οκτώ λεπτά;;;; Οκτώ βαθμοί;;;; Μα εμείς εδώ στην Καλαμάτα βγάζουμε ανάσες στις μεγάλες δυσκολίες στους αγώνες των μικρών πρωταθλημάτων — κι αυτοί;;;; Τι γίνεται ρε;;;; Με τέσσερα συνεχόμενα απουσιάσματα;;;; Με όλα αυτά τα αηδιαστικά???? ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΥΣΚΑ;;;;; Κι όμως εσύ αντιλαμβάνεσαι τι παίζει;;;; Η Άρσεναλ;;;; ΝΑΙ;;;; Μα τώρα;;;; Τι ανάπτυξη;;;; Τι πλάνο;;;; Τι χαρακτηριστική ομάδα;;;; Απλά κάνουν ότι τελειώνει το πρωτάθλημα χωρίς νίκες;;;; ΠΟΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;;; Εγώ δε λέω τίποτα — η καρδιά μου ζει κι αυτή από τις νίκες, όχι από τους αμυντικούς σου "κανόνες" που οδηγούν σε ημίχρονο 0-0!!!!! 😱 Τέλος πάντων... ελπίζω να ξυπνήσουν αυτά τα χρυσαφένια κουτιά πριν είναι αργά...

τι περιμένεις από μια πρωτιά που κλείνει σαν απογευματινός πεζοδρόμος τον ιούλιο; τρεις βδομάδες τώρα βλέπουμε την Άρσεναλ να σέρνει εκεί πάνω έναν τίτλο τόσο άφθαρτο, σα να της τον κάρφωσε κάποιος για πλάκα· όχι μόνο τους νίκησε όλους κανονικά, αλλά τους έδωσε και την ψευδαίσθηση πως ακόμα εχουν στόχο. πάνω κάτω πέντε βαθμούς εκείνοι χάνουνε συνεχώς σαν ομάδες δεύτερης κατηγορίας στις ισοπαλίες των τελευταίων δεκαπέντε ημερών. γιατί όμως; επειδή η Σίτι εκεί πάνω κουβαλάει τώρα κάποια μορφή "ψυχικής εμπλοκής" - όπως λέμε εμείς στη Ρόδο όταν βλέπουμε κάποιους να περιμένουν το επόμενο λάθος αντί να σηκώνουν το ανάστημα τους. θυμάμαι το 2004, όταν η Πόρτο του Μουρίνιο έδινε μάχη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο· εκείνοι έπαιζαν σαν κάθε αγώνα ήταν τελικός κυπέλλου. τώρα τι βλέπουμε; μια Σίτι που βγάζει γκολ από nowhere σαν να ξέχασε πως μπορείς να κάνεις και άλλο ένα, ενώ η πρώτη ομάδα του πρωταθλήματος μοιάζει περισσότερο με σχολική ομάδα που βγάζει φαΐ αλά κακίας στις τελευταίες δύο αγωνιστικές. ο τίτλος λοιπόν δεν είναι υπόθεση αριθμητική πια - είναι ζήτημα χαρακτήρα. εκείνοι οι κίτρινοι εκεί πάνω πιστεύουν πως έχουν ήδη κερδίσει επειδή βρίσκονται εκεί. εκείνοι οι μεγάλοι παίκτες ξέχασαν πως το έμαθαν στα σκληρά ντου; και μην πεις τώρα πως αυτό δεν συμβαίνει συχνά. πριν δέκα χρόνια η Λίβερπουλ είχε μόλις τρεις νίκες στα τελευταία έξι παιχνίδια κι έφτασε το βήμα του τίτλου - εκείνοι είχαν τη μεγαλύτερη τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ, τρεις νίκες μέχρι τις πέντε最后一分钟. εκείνοι δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή. η Σίτι εδώ τρέχει σαν να της λείπει αυτή η ανάμνηση των μεγάλων στιγμών. δέκα χρόνια πίσω η Τσέλσι έκανε το ίδιο πράγμα εκεί πάνω· τον τελευταίο μήνα του πρωταθλήματος είχε περισσότερους τραυματισμούς παρά νίκες. μα όσο εκείνοι οι συμπαίκτες εκείνης της εποχής κυκλοφορούσαν σα στρατιωτικοί ετοιμοπόλεμοι, οι σημερινοί εκείνοι σπουδαίοι στέκουν σαν περισσευούμενοι καθυστερημένοι αεροπόροι - όλοι φύγανε σπίτι πριν καν τελειώσει η εκδήλωση. η μόνη αλήθεια αυτή τη στιγμή είναι πως η Πρέμιερ Λιγκ δεν θέλει πλέον πρωταθλητές, θέλει πρωταθλητισμό· και εκείνοι εκεί πάνω λείπουν κατά πολύ.

Ξέρεις τι δεν σου ταιριάζει περισσότερο εδώ; Η μανία σας να βλέπετε τίτλους σαν κρίμα ανθρώπινη ενώ όλες αυτές τις χρονιές η Πρέμιερ γέμιζε νίκες στις τελευταίες αγωνιστικές από ομάδες που στη συνέχεια πήραν τους τίτλους. Ποιος είπε ότι ο δρόμος για εκεί στην κορυφή είναι στρωμένος με τέλεια αποτελέσματα; Την περασμένη χρονιά η Σίτι βγήκε πρωταθλήτρια έχοντας μια σειρά από ασταθείς πορείες και στη μέση της σεζόν ήταν εκεί που βρίσκεσαι τώρα η Άρσεναλ – τρεις βαθμούς πάνω από την κορυφή, με περισσότερες ήττες στους τελευταίους αγώνες. Αυτό που ζητάτε από την ομάδα σας είναι λάθος: πως μόλις οι αριθμοί γέρνουν λίγο, όλα τελειώνουν επειδή δεν κρατιούνται οι μεγάλες παραστάσεις μέσα στο γήπεδο. Η Άρσεναλ φέτος χάνει στην τελική ευθεία; Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα όταν οι αντίπαλοι σας απουσιάζουν συνέχεια επειδή δεν βρίσκουν το στόχο τους. Όλα αυτά τα γκολό των τελευταίων αγώνων της Σίτι δεν είναι σημάδι ανικανότητας, είναι σημάδι ότι μια ομάδα που ξέρει πως έχει ακόμα λόγο να αγωνιστεί κάνει τους αριθμούς να μιλούν διαφορετικά λόγο. Και ας πάμε στα νούμερα: τρεις βαθμοί διαφορά μετά από τριάντα οκτώ αγωνιστικές που δίνουν για φρενήρεις ανατροπές κάθε χρόνο; Στην Πρέμιερ αυτό δεν κάνει καν πρωταθλητή ο πρώτος στις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Το θέμα δεν είναι η ψυχική εμπλοκή, είναι ότι κάποιοι εδώ βλέπουν έναν τίτλο σαν βραβείο τελειώματος κάποιου σχολείου επειδή βρέθηκαν πρώτοι στις τρεις πρώτες εκλογές. Εγώ που βλέπω τις ομάδες σαν ανθρώπους ξέρω πως όταν μια ομάδα αγκαλιάζει το τελευταίο τρίτο σαν αγώνας τελευταίας ευκαιρίας, εκείνος που βρίσκεται εκεί ψηλά ξέρει πως την επόμενη χρονιά κάποιος άλλος θα είναι στη θέση του – κι έτσι λειτουργεί η αλυσίδα αυτού του πρωταθλήματος, όχι με μόνιμους βασίλισσους.

Το Γουόλβς δεν έχει να πει πολλά «ούτε για κλάψιμο». Εικοσι — όχι, είκοσι — μόλις βαθμοί μέσα στη σεζόν που όλοι μιλούν για τίτλους σπρώχνοντας τις ομάδες σαν διαγωνιστικές σειρές αγοράς. Όταν τελειώνει ο Απρίλης και εσύ βρίσκεσαι εκεί κάτω με την ολόλευκη φωτογραφία τους στο προφίλ σου σαν κάποιο έξτρα χιούμορ, δεν γίνεται να μιλάς για χαρακτήρες ή ανάμνησες. Γιατί στην ουσία μιλάμε για μια ομάδα που τα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια έκανε ό,τι έκανε η Γουέστ Χαμ πριν από δέκα χρόνια — ψάχνει την πόρτα της σωτηρίας σέρνοντας πίσω της μία σειρά από ημίχρονα 0-0 σαν κουρασμένες νύχτες μετά από γλέντι στις Σπορίδες. Γουέστ Χαμ τρεις βήματα πάνω — τριάντα εννιά πόντοι. Δεν είναι απόσταση, είναι ένας κύκλος βίας στον οποίο η Γουόλβς βρέθηκε αυτή την περίοδο: δέκα ισοπαλίες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες, τέσσερα ματς χωρίς γκολ ακόμα και όταν έκαναν περισσότερες τελικές προσπάθειες από αντίπαλο. Δεν μιλάμε για δυσλειτουργία μιας ομάδας· μιλάμε για μια ομάδα που στα τελευταία τρία γκολ της χρειάζεται λίγο περισσότερο από μία γκολκικές ιδιοτροπίες του ουρανού επειδή η ίδια δεν βρίσκει τον τρόπο. Κι ενώ αυτοί δύο αγωνίζονται για αυτή τη γρατσουνιά ασφαλείας, το Μπέρνλι κάθεται με είκοσι δύο πόντοι κουβαλώντας ένα σύνολο από κίτρινα σημαιάκια ησυχίας ανάμεσα στους χόρτους του γηπέδου τους. Οκτώ βαθμοί πάνω από αυτούς τους δύο, αλλά η απόσταση αυτή δεν είναι σωσίβιο· είναι μια αγχωτική ανάσα μέχρι το επόμενο λάθος της Γουόλβς όταν συναντηθούν ξανά στις 4 Μαΐου. Στην Πρέμιερ εκεί πάνω σκοτώνεις τον χρόνο με νίκες, εδώ κάτω σκοτώνεις τους εαυτούς σου όταν βγαίνουν αυτά τα αμφίβολα ημίχρονα σαν δίχτυα αλιείας χωρίς ψάρι μέσα. Δεν γίνεται πια κανείς πιστεύει ότι το πρωτάθλημα κρίνεται μόνο στις κορυφές — οι τελευταίοι της κατηγορίας γράφουν ιστορία εκεί κάτω όπου ακόμη κι ένας τραυματισμός ξέρει να βγάλει ισοπαλία εκτός γηπέδου.

τι λες βρε μουρμούρη μου εκεί που ήσουν παιδί στο γήπεδο της Λεωφόρου αλήθεια σου μιλάνε αυτές οι ομάδες τώρα για νικητήρια πνεύματα; γιατί εγώ θυμάμαι πως όταν ήσουν εκτός γηπέδου κι είχες τρεις νίκες σερί μέσα στη σειρά, τότε άκουγες πως αυτή είναι η ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει ηττώ; κι όταν έβγαινες πρώτος με τέσσερα γκολ τη μια βδομάδα κι η επόμενη έκανες 0-0 στα περισσότερα ημίχρονα, τότε θεωρούσανε πως είσαι πρωταθλήτρια επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας αυτού του πρωταθλήματος. κι όμως τώρα έχουμε εκεί πάνω την Άρσεναλ ν' αγοράζει το πρωτάθλημα σαν λουκουμάκι στις γιορτές — οκτώ βαθμοί διαφορά μέσα στην τελευταία τριάδα, τρεις ομάδες πάνω από τους Μαντσεστριανούς σα να βγήκανε από κάποια τσάντα του αγίου Βασίλη που ξέχασε να δώσει τα υπόλοιπα δώρα. κι η Σίτι; εκείνοι κάνουν νίκες εκεί που βλέπουν σκοτεινό γωνιά — τρεις συνεχόμενες απουσίες τους άφησαν σ' αυτή την καταχνιά σα φάντασμα του γηπέδου μετά τον τελευταίο αγώνα του Μάη. μα κι εδώ κάτω τι κάνουν αυτοί οι τρεις τελευταίοι; Γουόλβς εικοσι — όχι, εικοσι — πόντοι σέρνοντας έναν τίτλο σιγουριάς σα να φορούν μπότες μισού μεγέθους. Γουέστ Χαμ τριάντα εννιά, Μπέρνλι είκοσι δύο σα σύνολο του πρωταθλήματος εκείνo που έκαναν πριν δέκα χρόνια οι ομάδες πρώτης κατηγορίας. κι ενώ εσύ παρακολουθείς εκεί πάνω τους αριθμούς σα κάποιοι άνθρωποι παρακολουθούν πρόγνωση βροχής πριν ανοίξουν την ομπρέλα τους, εδώ κάτω τριγυρνούν σα ζόμπι χωρίς μνήμες - όλα τα παιχνίδια τους τελευταία δεκαπέντε ημέρες κλείνουν 0-0 στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά επειδή κανένας δεν θυμάται πως έπαιζε ποδόσφαιρο κάποτε. κι όμως το πρωτάθλημα δεν τελείωσε ακόμα — τρία σημεία πάνω από την κορυφή σημαίνουν πως οποιοσδήποτε μπορεί να ξυπνήσει οποιαδήποτε στιγμή σα να άκουσε χτύπημα κουδουνιού κατά λάθος. η Άρσεναλ εκεί πάνω έχει περισσότερες ισοπαλίες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες από όσες έχει κάνει ο Γουόλβς γκολ όλες τις χρονιές του. η Σίτι έχει κάνει τρία λάθη σ' αυτά τα ίδια παιχνίδια που η Γουόλβς έχει κάνει δέκα ισοπαλίες σιγά σιγά χωρίς να καταλαβαίνει γιατί είναι ακόμη εκεί. κι εγώ εκεί που μεγάλωσα στο Ηράκλειο, όπου ξέρεις πως το πρωτάθλημα κρίνεται κάθε βδομάδα σαν μοναχική μάχη ανάμεσα στη βροχή και τον αέρα στην αγορά του κέντρου, σου λέω πως αυτό εδώ δεν είναι ιστορία χαρακτήρων και παλαιοτέρων ημερών. είναι μία τεράστια πλάνη εκεί πάνω σα ψεύτικη λάμψη στο ψυγείο σου όταν ανοίγεις αργά αργά – όλα φαίνονται ωραία μέχρι που βλέπεις πως μέσα είναι κενό. η Πρέμιερ Λιγκ αυτή τη στιγμή κουβαλάει σωρό μεγάλα ονόματα σα γκαρσόνια που περιμένουν μπόνους τέλους χρόνου· εκείνοι ξέρουν πως οποιαδήποτε στιγμή μπορούν να πέσουν σ' εκείνη την σιγουριά ενός λάθους του αντιπάλου σαν βράχος στην παραλία. κι όμως τριάντα οκτώ παιχνίδια έχουν παιχτεί κι εμείς ακόμα καθόμαστε εδώ σα ομάδα γηπέδου που βγάζει εισιτήρια σαν εκείνες τις μικρές κούρσες των επιχειρήσεων στις αρχές της δεκαετίας του δύο χιλιάδων – σιγά σιγά, χωρίς σπουδαία πράγματα, με την ελπίδα πως κάποιος άλλος θα κάνει το γκολ εκεί που εσύ χάθηκες να τρέξεις.