Ποια ομάδα από τις Μαγιόρκα, Ζιρόνα και Οβιέδο έχει τις περισσότερες ελπίδες να σώσει τον…

Μα τι γίνεται εκεί κάτω ρε παιδιά;?? Η ΖΙΡΟΝΑ παντού έχει χάσει εκτός έδρας εκτός από χθες—τώρα τους έκανε σκάκι η ίδια τους;?? Κι η Οβιέδο;; ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ αγώνες ακόμα;; Θα βγουν ακόμα ΜΙΑ νίκη;;😱 Η Μαγιόρκα βγάζει ΜΙΑ νίκη εντός κάθε φορά και στημένη;; Ναι;; Αλλά τουλάχιστον σκοτώνουνε στο σπίτι τους!! Η Ζιρόνα;; Αυτή δε βγάζει ΝΙΚΗ εκτός ΠΟΥ;; Απλά τους λείπει η γκόμενα η ΕΛΠΙΔΑ!!!🤬 Η Οβιέδο;; Αυτή μιλάμε;; Χρειάζονται ΕΙΚΟΣΙ νίκες στους επόμενους αγώνες;; Ποιος;; Ο Θεός;;

ρε παιδιά, έτσι έχει η ιστορία εκεί κάτω σαν το κρασί της Ρόδου — αφήνει πολλή απόθεση και λίγη πίκρα. θυμάμαι στο τέλος του 2010 οι τρεις αυτές είχαν τεράστιες μάχες μέχρι την τελευταία αγωνιστική, η Βαγιαδόλιτζ ήταν η τέταρτη ομάδα εκεί κάτω κι ο αγώνας στον οποίο αποφάσιζαν όλοι ήταν Μπετίς-Βαγιαδόλιτζ 2-0, ενώ Μαγιόρκα-Εσπανιόλ έληξε 2-2 και τους κράτησε πάνω. τότε ήταν αγωνιστική εκεί κάτω σαν σιδερένια κουρτίνα — τέσσερις ομάδες είχαν ακόμα λόγους να ζουν την τελευταία ημέρα, όχι σαν σήμερα που βλέπεις τρεις νεκροθάφτες και μία σωσίβιο σχεδία. τώρα, μην ξεκινήσουμε να λέμε πως η Ζιρόνα έχει κάτι αισιόδοξο επειδή έκανε σκάκι χθες. εγώ έβλεπα αγώνες εκεί κάτω που πήγαιναν τόσο άσχημα όσο η Οβιέδο αυτή τη στιγμή — θυμάμαι μία χρονιά τον Ουέσκα που ήρθε ισόπαλος εκτός έδρας από την Εσπανιόλ στις τελευταίες αγωνιστικές κι ο τύπος του Ουέσκα στον πάγκο του έκανε νιάου σαν το τέλος του κόσμου. γιατί; επειδή είχε καταλάβει πως είχε ξεμείνει από χρόνο, όχι επειδή είχε αλλάξει τίποτα μέσα στο ματς. η Μαγιόρκα είναι εκεί που είναι όχι επειδή έπαιξε σπουδαίο ποδόσφαιρο — επειδή ήταν πιο τυχερή από τους υπόλοιπους. τρεις ισοπαλίες στα τελευταία τέσσερα εκτός έδρας μέσα σε αγώνες που έπρεπε να κερδίσει αν ήθελες να μείνεις, ενώ η Ζιρόνα έπαιζε σαν να είχε καφκικό παράδοξο στο DNA της: εκτός έδρας ήταν τυχερή το τελευταίο δώδεκα μερόνυχτα όσο η ομάδα της μιας νίκης στη Β' κατηγορία εκείνον τον χειμώνα. η Ζιρόνα αυτή τη στιγμή κρέμεται σαν μία γκαρίδα πάνω στο ψάρι — την κράτησαν μέχρι τώρα επειδή είχε την ίδια βαθμολογία με τη Μαγιόρκα, όχι επειδή έχει στυλ νίκη εκτός έδρας. τώρα λέτε πως έκαναν το πρώτο WL τους στη χρονιά χθες; μεγάλο πράγμα. ήταν εκτός έδρας απέναντι σε μία ομάδα που έχει κλείσει τα γκολ στο πρωτάθλημα σαν λάθος κινηματογραφικός χαρακτήρας. η επόμενη αγωνιστική είναι εκτός έδρας στην Ατλέτικο Μαδρίτης — εκεί βλέπεις αμέσως πόσο στέκει το σπίτι της ελπίδας τους. κι η Οβιέδο; 29 πόντοι λες; φτάνει μέχρι το τέλος όπως φτάνει ένας Ροδίτης ντόπιος στις δύο μετά το βράδυ — δεν έχει τίποτα πια να χάσει εκτός από την περηφάνεια του ιστορικού συλλόγου. εκείνοι που λένε πως μπορούν ακόμα να βγουν λέγονται either ψεύτες είτε άνθρωποι χωρίς εμπειρία τελικών αγωνιστικών εκεί κάτω. τώρα, η κρίσιμη ερώτηση δεν είναι "ποιός έχει περισσότερες πιθανότητες" — επειδή δεν υπάρχουν υπολογισμοί εκεί κάτω, υπάρχουν μόνο σπασμένα γυαλιά και τυχεροί αγώνες που κάνουν συνέχεια έναν γύρο στον διάδρομο του φόρουμ σαν να μιλάμε για κάποια άλλη εποχή. η αλήθεια είναι πως αυτά τα πρωτοσέλιδα γράφονται από ανθρώπους που κάθονται ανατολικά της Αθήνας και βγάζουν συμπεράσματα επειδή δουν έναν πίνακα Excel. εγώ, αντίθετα, θυμάμαι έναν αγώνα στον οποίο η Κάδιθ σώθηκε επειδή έκανε ισοπαλία εκτός έδρας εναντίον της Θέλτας στις τελευταίες αγωνιστικές κι εκείνοι που είχαν στήσει τις προβλέψεις τους έκαναν σαχάλα από λύπη. λοιπόν, προς το παρόν η Μαγιόρκα έχει τον μικρότερο κίνδυνο επειδή ξέρει πως όταν βγαίνει σπίτι της βγάζει τουλάχιστον ένα γκολ — όχι γιατί έχει καλούς παίκτες, αλλά επειδή εκείνοι που της αντιστέκονται εκεί βρίσκουν τρόπους να χάνουν στο δικό τους γήπεδο. η Ζιρόνα είναι σαν εκείνον τον φίλο σου που πάντα βρίσκει δικαιολογίες για τις αποτυχίες του: σήμερα ήταν η κλήρωση του πρωταθλήματος, αύριο θα είναι οι τραυματισμοί, μεθαύριο ο διαιτητής. η Οβιέδο, τέλος, είναι τόσο πίσω που ο μόνος τρόπος να σωθεί είναι ο θεός του πρωταθλήματος να κατέβει στον αγωνιστικό χώρο και να τους φτιάξει δύο τέρματα μόνο του — όχι επειδή δεν προσπαθούν, αλλά επειδή όταν πρωτεύοντος σκοπού οι άνθρωποι ξεχνούν το πόσο πικρός μπορεί να γίνει ο αγώνας. εγώ προσωπικά έβαζα το χέρι μου πως η Μαγιόρκα θα τελειώσει εκτός κινδύνου όχι επειδή είναι τόσο δυνατή, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να κάνουν τον περίγυρο να νιώσει ότι αυτοί γνωρίζουν περισσότερα από τους άλλους — σαν τον γείτονα που σου λέει πως βρήκε το κλειδί του θησαυρού εκεί που είχε σκάψει τρεις μέρες χωρίς αποτέλεσμα.

Και μιλάμε για φαντασία εδώ; Που λες πως η Ζιρόνα έκανε σκάκι χθες επειδή βγήκε ισόπαλη εκτός; Σε δικούς σας όρους, η Ζιρόνα μόλις μπήκε στη Ζώνη Θανάτου επειδή κράτησε ισόπαλο ένα γήπεδο που έχει κλείσει τα γκολ σαν κάστρο τουριστικό. Τρία χρόνια στους υπολογισμούς σας οι προβλέψεις γίνονται νόμιμη τζογαδόρικη δραστηριότητα; Η ίδια ομάδα είχε δώδεκα αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας φέτος και ξαφνικά επειδή κατέβηκαν ισόπαλοι στην Οσασούνα λέτε πως βρήκαν τον Κάστανου; Η Μαγιόρκα έχει 42 πόντους επειδή η μοίρα γύρισε την πλάτη της στους άλλους δύο, όχι επειδή ήταν αήττητη εντός έδρας. Τρεις ισοπαλίες στα τελευταία τέσσερα εκτός έδρας είναι σχήμα λόγου για επικράτηση εκεί κάτω; Εγώ βλέπω μία ομάδα που σκοτώθηκε εκτός σπιτιού όσο κι η Οβιέδο στην πρώτη κατηγορία — μόνο που η τελευταία τουλάχιστον το δέχεται κι όχι τρέχει να βγάλει δικαιολογίες. Και μην ξεκινήσεις εκεί με τις ιστορικές αναφορές σου. Το 2010 υπήρχε ξαφνικά κάποιος ντετερμινισμός εκεί κάτω; Τότε έγινε ένας αγώνας στον οποίο αποφάσιζε ο Μπέτις, όχι κάποιοι αόρατοι Νόμοι του Ωφελιμισμού. Σήμερα έχουμε τρεις ομάδες που ζουν με τον πόνο του άλλου επειδή κανείς δεν βγάζει νίκες στον τόπο που χρειάζεται. Η Ζιρόνα δεν είναι εκεί που είναι επειδή έκανε σπάσιμο κάποιας κατάρας, είναι επειδή η ουσία της ομάδας φαίνεται στις εκτός έδρας αναμετρήσεις — κι αυτές παραμένουν μηδέν μέχρι χθες. Η επόμενη αγωνιστική εκτός Μαδρίτης στον αγώνα τους δεν είναι τυχαία: εκεί θα θυμούνται αμέσως πως όταν πήραν εκείνον τον πόντο στην Οσασούνα, αυτό ήταν επειδή η φιλοξενούμενη ομάδα είχε κλείσει τις πύλες του γηπέδου της όσο σφιχτά κι ο σιδεράς που έφτιαχνε τις βέργες του Νταβίντ Γκαρθία. Η Οβιέδο είναι 29 πόντοι μακριά επειδή δεν έπαιξαν ποδόσφαιρο εκείνο το πρώτο τρίμηνο — εκείνοι που λένε πως έχουν δικαίωμα ακόμα να ονειρεύονται είναι σαν τον άνθρωπο που αγοράζει λαχείο επειδή βρήκε ένα νόμισμα στο δρόμο. Τα νούμερα δεν είναι αυτοσκοπός, είναι ένας καθρέφτης της πραγματικότητας εκεί κάτω: η Μαγιόρκα ξέρει πως όταν βγει σπίτι της κάνει τουλάχιστον κάτι σαν ποδόσφαιρο, ενώ οι άλλες δύο ψάχνουν αδιάκοπα τον πότη στο σκοτάδι. Εσείς συνεχίζετε να μιλάτε για ελπίδα σαν να είναι κάποιο νόμιμο νόμισμα εκεί κάτω. Η ελπίδα είναι όπως η τρύπα στον τοίχο όταν βρέχει — εκείνη που φαίνεται να οδηγεί κάπου έως ότου πατήσεις πάνω της. Η Μαγιόρκα δεν έχει σίγουρο δρόμο, αλλά τουλάχιστον αυτή δεν κάνει βόλτες μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί ψάχνοντας την πόρτα του σπιτιού της επειδή την έκλεισε η ίδια.

Αλήθεια, τι περίεργη εποχή βγαίνει στο Λίγκα αυτά τα χρόνια — σαν να βλέπεις τρεις άρρωστους ντύνομαι με διαφορετικά χρώματα και προσπαθούν να τραβήξουν την κουβέρτα ο ένας του άλλου για να ζεσταθούν. Την Κυριακή εκεί που η Ζιρόνα έκανε το πρώτο της WL εκτός έδρας της χρονιάς, εγώ καθόμουν σπίτι μου στο Χανιά να κοιτάω ένα φύλλο Excel με τις αποδόσεις των τριών ομάδων και νιώθω σαν να είμαι ο μόνος που έχει καταλάβει πως δεν μιλάμε πια για ομάδες, μιλάμε για χαρακτήρες ενός ανθρωπογενούς θρίλερ. Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους αριθμούς σαν να ήταν κουκκίδες από σκόνη πάνω στο τραπέζι μου: η Μαγιόρκα έχει 42 πόντους — τρεις πάνω από την κόλαση — αλλά όχι επειδή έδωσαν μάχες σαν πολεμιστές, επειδή οι άλλοι έδωσαν ακόμα λιγότερους. Ακόμη κι έτσι όμως, όταν βρίσκεται εντός έδρας βγάζει αποτελέσματα όπως ο φούρναρης βγάζει ψωμί: πέντε εντός νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες, ενώ εκτός έδρας η μόνη αναλαμπή ήταν ένας πόντος εκεί που έπρεπε ν’ αρπάξει τρεις. Αυτό είναι σαν να λέμε ότι ο Παναθηναϊκός είχε μία νίκη εκτός έδρας στο πρωτάθλημα — από πουθενά βγαίνει; Μακριά από τις πληγές τους, ναι, αλλά η Ζιρόνα τους πετάει νερό συνέχεια επειδή αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που ανάβει την ένδειξη "κάπνισμα" όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο δέκα λεπτά πριν. Η Ζιρόνα τώρα έχει 41 πόντοι — μόλις ένα κάτω — και ξαφνικά όλοι θυμήθηκαν πως υπήρξαν άνθρωποι που ποτέ δεν κάνουν το πρώτο τους βήμα εκτός σπιτιού χωρίς να χρειαστεί δώδεκα αγώνες για να μουδιάσει το πόδι τους. Το τελευταίο τους νικηφόρο εκτός έδρας ήταν χθες, αλλά ας το δούμε σωστά: αυτό έγινε επί Οσασούνας, ομάδα που έχει αφήσει τρία γκολ στους δύο τελευταίους εκτός έδρας αγώνες της, σαν να μην θέλει να παίζει καθόλου. Αν αυτή η ομάδα είχε ανοίξει την πόρτα για νίκες εκτός έδρας έναντι ομάδων της θέσης τους, μήπως η Μαγιόρκα δεν θα είχε τρεις βαθμούς διαφορά τώρα; Η επόμενη τους αγωνιστική είναι εκτός Μαδρίτης, στον αγώνα όπου η Ατλέτικο κάνει χρέη νυχτερινού κέντρου — εκεί η πραγματικότητα γίνεται σκληρή σαν ξύλινο πάγκο στις εξέδρες: δεκαπέντε χρόνια συμπτώσεων μέχρι σήμερα, δεκαπέντε ακόμα τυχαία αποτελέσματα μέχρι τον Ιούνιο. Και μετά έχουμε την Οβιέδο — είκοσι εννέα πόντοι, σαν ένα πρόβλημα που κανείς δε θυμάται πως ξεκίνησε. Πέντε νίκες στη χρονιά, μία εκτός έδρας, πέντε ισοπαλίες συνολικά, όλα αυτά καθώς οι ίδιοι φώναζαν πως η ομάδα τους ήταν διαφορετική επειδή πήραν ένα βαθμό από τη Σέβιλλη τον Οκτώβριο. Αλλά αυτοί έχουν ακόμα δεκαπέντε αγώνες μπροστά τους, και μιλάμε για μία ομάδα που ζει σαν τον τελευταίο εργάτη στις μεταφορές: ξεχνάει να φορτώσει το βράδυ και αναρωτιέται το πρωί γιατί η αντλία δεν ρουφάει βενζίνη. Το κενό τώρα είναι ασήμαντο στα χαρτιά — μόλις μία νίκη — αλλά εκεί κάτω, η απόσταση αυτή μεταφράζεται σαν τη διαφορά μεταξύ αυτού που ακούει το ξυπνητήρι και εκείνου που ξυπνάει όταν κλείνει ο κουδουνισμός. Η Μαγιόρκα είναι η μόνη που έχει ένα πράγμα σωστό: όταν βρίσκεσαι στο γήπεδο τους, γνωρίζεις πως ακόμα και η πιο αδύναμη προσπάθεια έχει κάποιο αποτέλεσμα επειδή οι αντίπαλοι βγαίνουν σαν να έχουν πιει τρία ποτήρια πριν ξεκινήσουν τον αγώνα. Η Ζιρόνα συνεχίζει να ψάχνει την πρώτη της εκτός έδρας νίκη αυτού του πρωταθλήματος σαν εκείνον τον άνθρωπο που ψάχνει τα κλειδιά του σπιτιού του έξω στο σκοτάδι — ξέρει πως είναι εκεί κάπου, αλλά δεν τα βρίσκει ποτέ επειδή ποτέ δε στοχεύει σωστά. Η Οβιέδο, τέλος, έχει χάσει τόσους αγώνες όσο χρειάζεται ένα πλήθος ανθρώπων για να πιστέψει πως η ομάδα τους έχει ξεχαστεί στο υπόγειο των στατιστικών. Οπότε ας μην ψέμαστε μεταξύ μας τώρα — δεν πρόκειται για ελπίδα, πρόκειται για αυτή την αόρατη γραμμή που χωρίζει εκείνους που ζουν στον φόβο και εκείνους που ζουν στον αυτοσαμποτάζ. Και προς το παρόν, η Μαγιόρκα είναι εκεί που είναι επειδή έκανε ένα στοιχειώδες πράγμα: δεν εγκατέλειψε εντός έδρας αγώνες σαν ζαχαροπλάστης σε περίοδο εκπτώσεων. Οι υπόλοιποι ακόμα αναζητούν αυτό το κάτι που κανείς δε τους έδωσε — όχι επειδή είναι άσχημοι ομάδες, αλλά επειδή εκεί κάτω το πρωτάθλημα έχει ήδη αποφασίσει πως αυτές οι τρεις ομάδες είναι εκεί μόνο για να κάνουν τους άλλους να νιώθουν σιγουριά όταν κάνουν ότι θέλουν.

Μιλάμε τώρα σοβαρά — η Λίγκα φέτος έχει τόση ξεπεσιά που η τρίτη θέση του πρωταθλήματος μοιάζει με δώρο, όσο το μπουκάλι που βγάζεις από τον κάδο ανακύκλωσης την τελευταία Παρασκευή του μήνα. Η Μπάρτσα σώνει με το πρωτάθλημα μέχρι να κουραστεί ο Φατί — αυτοί βλέπουν τον κόσμο σαν ντόμινο που πέφτει προς τη δική τους νίκη. Η Ρεάλ ψιλοκόβει ακόμα επειδή έχει τον Βίνι, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο Γκουτιέρρες περπατάει σαν ζόμπι έξω από τον χώρο των ομάδων στις αλλαγές — εκείνοι που λένε πως ο Κρόος τους σώζει βγάζουν λόγο σαν τους φίλους του ναρκομανούς που βλέπουν ψυχές στις γωνίες της πλατείας. Και κάτω τώρα αυτές οι τρεις — η Μαγιόρκα έχει την ψυχή εκείνου του χωριού της Ρόδου που κάθε πρωί σηκώνεται στις πέντε για να βάλει το ρετσίνι στις ρόδες του τρακτέρ του ντομάτα. Θέλουν νίκη εντός έδρας επειδή εκεί ξέρουν πως ακόμη κι ένας τυχαίος γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο κάνει τον κόσμο τους έναν χρόνο πιο ευτυχισμένο. Οι άλλοι ομάδες τους βλέπουν σπίτι τους σαν να μπαίνουν σε μία μεγάλη πίτσα στο φούρνο — ξέρουν πως εκεί θα βγει κάτι καυτό ακόμη κι αν η ίδια η ομάδα παίζει σαν νεροπότης. Η Ζιρόνα τώρα; Αυτοί δεν ξέρουν τι είναι εκτός έδρας εκτός από το γήπεδο τους — μέχρι χθες είχαν γράψει ιστορία επειδή έκαναν μία νίκη, σαν εκείνον τον τύπο που τελικά κατάφερε να τρέξει τους πρώτους του δέκα βήματα στον μαραθώνιο χωρίς να σκοντάψει. Αλλά όταν στέκεται στην άλλη άκρη του αγωνιστικού χώρου η Ατλέτικο Μαδρίτης που έχει πέντε κλέφτες στην άμυνα και έξι στη μεσαία γραμμή που δεν ξέρουν τι είναι αποβολή, τότε η Ζιρόνα γίνεται σαν εκείνο το μικρό αγόρι που πάει να κλέψει μήλα από μία μηλιά του σπιτιού του γείτονα — και ξεχνά πως το δέντρο είναι μέσα στον κήπο των Ναζί. Και η Οβιέδο; Αυτοί έχουν τόσους πόντους όσο η παρέα εκείνων των φίλων που βγήκαν βράδυ Παρασκευή στις δύο μετά τις τρεις και τώρα προσπαθούν να θυμηθούν πού άφησαν το αυτοκίνητο. Δεκαπέντε αγώνες ακόμα κι αυτοί λένε πως έχουν μία ευκαιρία — σαν εκείνον τον άνθρωπο που ψάχνει τις στάχτες του στο τζάκι επειδή έχασε το φάκελο με τις σημαντικές αλλαγές στην τελευταία στιγμή. Αν ήταν να βγάλω δικό μου συμπέρασμα τώρα: η Οβιέδο βγαίνει πρώτη εκτός κατηγορίας επειδή είναι εκείνη που κάνει τον αγώνα μεγαλύτερο από όσο πραγματικά είναι — σαν εκείνον τον παίκτη που φωνάζει στους συμπαίκτες του ότι έχουν πέντε λεπτά ακόμα ενώ το χρονόμετρο δείχνει δύο. Η Ζιρόνα μένει επειδή η Μαγιόρκα είναι τόσο αβέβαιη όσο η θερμοκρασία στο πλοίο όταν ταξιδεύεις χωρίς όρια το χειμώνα — κάποιοι περίμεναν πως η Ζιρόνα θα έκανε σπάσιμο εκεί που ποτέ της δεν υπήρχε, αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι ταινία του Netflix όπου ο ήρωας βρίσκει ξαφνικά τον τρόπο να κολυμπήσει με τα φτερά. Και η Μαγιόρκα; Αυτή σίγουρα δεν πάει κάτω επειδή είχε τρεις ισοπαλίες εκτός έδρας στους τελευταίους τέσσερις αγώνες — σαν εκείνον τον άνθρωπο που έχασε τη δουλειά του επειδή δούλευε τριάντα χρόνια στον ίδιο χώρο, όμως εκείνοι γύρω του έκαναν χειρότερα λάθη. Αυτοί βγαίνουν σαν τυχερό μπαλόνι επειδή η αεροστατική τους ισορροπία ήταν εκείνο το ελάχιστο που χρειαζόταν ώστε να μην πάνε στα βυθό. Άμα θέλεις τις πιθανότητες μου: Μπάρτσα πρωταθλήτρια 🏆 [1.05], Ρεάλ δευτεραθλήτρια 🥈 [1.30], Οβιέδο πέφτει πρώτη 💥 [2.20], Ζιρόνα γλιτώνει παραμονή 🔥 [2.50], Μαγιόρκα εκτός κινδύνου μέσα στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές [3.30].

τι παράξενο πράμα είν’ αυτό εκεί κάτω τώρα — τρεις ομάδες σα θύματα μιας τυχαίας κλήρωσης στο τελευταίο πάρτι του πρωταθλήματος, σα να τους χώρισαν οι άνδρες των ναρκών και της βόμβας στις πέντε τελευταίες αγροικίες της πόλης κι άφησαν μονάχα εκείνες όρθιες ανάμεσα στα ερείπια. κοίταξα χθες το βράδυ στο γήπεδο της Ζιρόνα εκεί που έκαναν εκείνο το πρώτο WL εκτός έδρας κι ένιωσα σα να βλέπω έναν άνθρωπο που μόλις βρήκε το κλειδί του θησαυρού… μόνο που το λάκκο ήταν άδειος κι εκείνος στεκόταν εκεί με δέκα λεπτά πάνω του σαν τον φύλακα ενός νεκροταφείου των ζώων. η ιστορία της Ζιρόνας δεν έχει ποτέ τέλος — είναι σα εκείνες τις ιστορίες που αρχίζεις να τις λέμε γύρω από τη φωτιά κι όταν τελειώσεις την επόμενη βραδιά σου ξαναφέρνει κάποιος το ίδιο θέμα επειδή κανείς δε θυμάται πως ξεκίνησε. δώδεκα αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας βγήκαν εκτός έδρας ημερολογίου σα να ήταν κάποιος άλλος αγώνας εκείνη την περίοδο — σαν εκείνο το κτίριο στο Ηράκλειο που έφτιαχνε ο παππούς μου κι έπρεπε να ξηλωθεί επειδή είχε γίνει σα σακούλα από χαρτί όταν φυσούσε αέρας δυνατός. η ομάδα όμως εκεί πέρα δεν άλλαξε τίποτα, εκτός από την ίδια την ιστορία: πριν δύο χρόνια είχαν φύγει τρίτοι στη Λίγκα κι όσοι είχαν βγάλει δικά τους συμπεράσματα τώρα γράφουν δακρύβρεχτες αναρτήσεις σα να τους έκλεψαν τη σημαία της νίκης. κι όμως εκείνο το ισόπαλο στην Οσασούνα ήταν σα να βρήκαν ένα νόμισμα στο δρόμο πριν πέσουν τα πολλά — όλα αυτά τα χρόνια έκαναν όλοι εκείνοι γύρω τους λόγο για τη ψυχολογία, τον προπονητή, τους τραυματισμούς, σα να υπήρχε κάποιο ψυχολογικό σύνδρομο πίσω από την αποτυχία να σκοτώσουν μια γατούλα ακόμα κι όταν είχαν τρεις ζωές στον πάγκο. τώρα όμως που έκαναν εκείνο το πρώτο βήμα, όλοι γίνονται αναλυτές σα να έβγαλαν μία φόρμουλα επί χάρτου: είπαν «η επόμενη αγωνιστική εκτός Μαδρίτης» κι αμέσως κατέβασαν όλα τα λεφτά τους σα να είχαν δει τον Πύθωνα στον κήπο τους. εγώ όμως έχω δει χιλιάδες αγώνες εκεί κάτω κι ακόμα περιμένω εκείνη την ημέρα που η εκτός έδρας νίκη δε θα ‘ναι κάποιο συμβάν — σα εκείνον τον άνθρωπο που βρίσκει συνέχεια το αυτοκίνητο του ξεριζωμένο όταν γύριζε στο γκαράζ κι δεν κατάλαβε ποτέ πως ήταν ο ίδιος που το ξέχασε ανοιχτό κάθε βράδυ. και η Μαγιόρκα; αυτή είν’ η ομάδα που στέκεται στη γωνία σαν τον παντοπώλη του χωριού που πουλάει ψωμί μισοψημένο επειδή ξέρει πως εκείνοι που έρχονται την Κυριακή έχουν ήδη αποφασίσει πως αυτό είναι το καλύτερο που τους προσφέρει η ζωή. τρεις ισοπαλίες εκτός έδρας στους τελευταίους τέσσερις αγώνες δεν είναι κάποιο σημάδι δύναμης — είναι σα εκείνον τον παίκτη που βγάζει πόντους στα τυχερά παιχνίδια ενώ η υπόλοιπη ομάδα κοιμάται σαν βράχος. αυτοί βρίσκονται εκεί επειδή οι άλλοι έκαναν χειρότερα λάθη, όχι επειδή έκαναν δικά τους σπουδαία έργα. είχα δει τέτοια χρόνια τον ΠΑΣ Γιάννινα εκεί που έκαναν τρεις ισοπαλίες εκτός έδρας στη σειρά κι έφυγαν σαν νικητές επειδή στην άλλη άκρη είχαν κάνει ακόμα χειρότερο ημίχρονο οι αντίπαλοι τους. κι η Οβιέδο; αυτή είν’ εκεί σα την ημίγυμνα γυναίκα εκεί στο χωριό που φώναζαν όλοι πως ήταν η ωραιότερη του βουνού μέχρι να δουν την επόμενη νύχτα της πανσέληνου — τότε κοιμήθηκαν όλοι στο λόφο επειδή ένιωσαν πως είχαν υπερτιμήσει εκείνο το πρόσωπο. δεκαπέντε αγώνες ακόμα κι αυτοί λένε πως έχουν μία ευκαιρία; σαν εκείνον τον άνθρωπο που βρίσκει το τελευταίο του κέρμα μέσα στο σακάκι όταν έχει ήδη αγοράσει τρία εισιτήρια κλήρωσης. αυτοί βρίσκονται τόσο πίσω επειδή απέτυχαν εκεί που έπρεπε ν’ αποδώσουν — σα εκείνον τον καλλιτέχνη που ξέχασε να βάψει το πίσω μέρος του πίνακα κι όταν τον γύρισαν βρήκαν μία κίτρινη κηλίδα σα κάποιος είχε ξεχάσει την καλλιέργεια. λοιπόν, προς το παρόν η Μαγιόρκα έχει τα καλύτερα χαρτιά όχι επειδή είναι δυνατή — επειδή εκείνοι έξω εκεί κάτω έχουν χάσει τη μνήμη τους σα κάποιον που ξυπνάει μετά από τρεις νύχτες ξενύχτι χωρίς ξεγνοιασιά. η Ζιρόνα είν’ σα εκείνος ο γείτονας που πάντα βρίσκει δικαιολογία όταν του λες πως βρωμάει η αυλή του — σήμερα ήταν η κλήρωση του πρωταθλήματος, αύριο θα ‘ναι οι τραυματισμοί, μεθαύριο ο διαιτητής. κι η Οβιέδο; αυτή είν’ εκεί σα εκείνος ο εργάτης που του λες πως πρέπει να φορτώσει εκείνο το βαρύ ξύλο αμέσως κι εκείνος στέκεται εκεί σα να του ζητούσες ν’ ανέβει στη Σαντορίνη με τα πόδια επειδή κάποιος του είχε πει πως εκεί υπάρχει περισσότερο φως. εγώ προσωπικά δεν βάζω γάντι ακόμα — εδώ κάτω ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ σωστά, τελειώνει όταν κάποιος βγει κουρασμένος από το γήπεδο κι οι άλλοι δεν τον πιστεύουν πως έπαιξε όλο το ημίχρονο. ας δούμε λοιπόν αυτές τις δύο αγωνιστικές που έρχονται σα δύο φύλλα από ένα σακούλι — η μία μπορεί να σώσει μία ομάδα κι η άλλη να την πετάξει στους αγώνες κατηγορίας δύο σα χάρτινο αεροπλάνο στο γιαλό. η ελπίδα είν’ σα εκείνο το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο όταν ξέρεις πως μετά βγαίνει η μαύρη μέρα χωρίς στάχτη — εκείνες τις φορές που λειτουργεί, όλοι αυτοί οι αναλυτές ξεχνούν πως υπήρξαν χιλιάδες φορές που δεν έκανε τίποτα.

τι κοινό έχει μία ταινία τρόμου σα αυτή που παίζεται τώρα στη Λίγκα κι ένα ποτήρι κρασί της Ρόδου — η καρδιά βυθίζεται όταν βλέπει τους χαρακτήρες να πλησιάζουν αργά στη χαράδρα χωρίς κανείς ν’ ακούει τις κραυγές; η Μαγιόρκα βρισκόταν στις τρεις πρώτες αγωνιστικές πριν κλείσει το φύλλο αγώνα σα εκείνος ο εραστής που ανάβει το κεράκι στο δωμάτιο του φίλου του επειδή ξέρει πως εκείνος αργεί πάντα στις υποχρεώσεις του — τρεις ισοπαλίες εκτός έδρας στους τελευταίους τέσσερις αγώνες τους έβγαλαν πάνω από την κόλαση επειδή οι υπόλοιποι έκαναν χειρότερα λάθη, όχι επειδή εκείνοι έγιναν δυνατοί. αυτοί γνωρίζουν πως όταν βγαίνουν σπίτι τους βγάζουν γκολ σα νερά σβόλοι που πέφτουν σε καυτή λαδόκολλα — πέντε νίκες εντός έδρας στους τελευταίους δέκα αγώνες είναι σα πέντε φορές που πέρασαν οι ίδιοι αγώνες γύρω τους κι εκείνοι κατάφεραν να κάνουν αυτό που έπρεπε. η Ζιρόνα έκανε χθες εκείνον τον ιστότο αγώνισμα στην Οσασούνα κι όλοι τρέξαμε να πούμε πως αυτό ήταν η αρχή του σωσίβιου τους σα εκείνος ο άνθρωπος που βρήκε ένα μανιτάρι στο δάσος κι αμέσως το φώναξε σαν ιερό δισκοπότηρο. αλλά ας θυμηθούμε εκείνον τον Ουέσκα που είχε μείνει στον πάγκο του κι έκανε νιάου σα νεκρή γάτα επειδή κατάλαβε πως δεν είχε πλέον χρόνο — η επόμενη αγωνιστική τους είναι εκτός Μαδρίτης σα εκείνο το παιδί που αποφασίζει να περάσει απέναντι από το δρόμο εκεί όπου δεν υπάρχουν φανοί. η Ατλέτικο δεν είναι σα ομάδα που λέει «ας δούμε τι γίνεται» — εκείνοι κάνουν γκολ σα φορτηγό που φορτώνει μέταλλο στο τελευταίο τρίτο του αγώνα. κι η Οβιέδο; αυτοί βρίσκονται σα εκείνος ο γείτονας που του λες να πάει στο μαγαζί να αγοράσει ψωμί κι αυτός επιστρέφει μετά από τρεις ώρες με τρία διαφορετικά πράγματα εκεί που ζητούσε ένα μόνο — είκοσι εννέα πόντοι είναι σα ένας άνθρωπος που στέκεται μπροστά σου χωρίς ελπίδα κι όμως συνεχίζει να μιλάει σα ν’ άκουγε κάποιον άλλο που του υποσχόταν πως όλα θα πάνε καλά. δεκαπέντε αγώνες ακόμα κι αυτοί κάνουν σχέδια σα οικογένεια που ετοιμάζεται για διακοπές ενώ το τραπέζι είναι σκεπασμένο μ’ ένα μουσαμά κι η βροχή χτυπάει αδιάκοπα στο παράθυρο. οι αριθμοί δεν λένε ψέματα εκεί κάτω — η Μαγιόρκα βρίσκεται τρεις βαθμούς πάνω επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη, όχι επειδή εκείνοι έγιναν αήττητοι. η Ζιρόνα είναι μία νίκη μακριά σα εκείνον τον εργάτη που έχει πάντα ένα σφυρί στο χέρι του παρ’ όλο που ξέρει πως εκείνο δε λύνει ποτέ το πρόβλημα του σπιτιού. κι η Οβιέδο; αυτή είναι τόσο πίσω που όταν τους λες πως έχουν δεκαπέντε αγώνες ακόμα, αυτοί σου δείχνουν τον αγώνα σα να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα στον καθρέφτη ενός υπνωτισμένου. εγώ έχω δει ζωντανά πώς τελειώνει εκεί κάτω σαν κοιτάξεις σωστά — όποιος δεν κάνει τουλάχιστον τρία γκολ εκτός έδρας μέχρι τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές έχει χάσει τον αγώνα ακόμη κι όταν η διαφορά είναι μία νίκη. η Μαγιόρκα ξέρει πως εκείνοι πάνε για τουλάχιστον ένα γκολ όταν βγαίνουν σπίτι τους σα εκείνος ο άνθρωπος που ψήνει το κρέας στο φούρνο επειδή ξέρει πως έτσι μένει ζουμερό ακόμη κι όταν η φωτιά κάηκε πριν καν ξεκινήσει. οι άλλες δύο προσπαθούν να πουν πως έχουν ακόμα ευκαιρία σα εκείνες τις εβδομάδες του Φεβρουαρίου που βγαίνουν οι ανακοινώσεις των μισθών κι όλοι γράφουν στις ομάδες τους πως «αύριο αλλάζω», αλλά η πραγματικότητα είναι μία σκληρή γυναίκα — εκείνη τη μέρα εκεί που η Ζιρόνα έκανε εκείνο το πρώτο της WL εκτός έδρας, εγώ στεκόμουν στο ράδιο κι άκουγα τις περιγραφές σαν να έβλεπα έναν τυφλό να περιγράφει τις μύγες που πέφτουν πάνω του επειδή αυτό ήταν το μόνο κίνημα στον ουρανό. λοιπόν προς το παρόν η ιστορική μνήμη αυτού του πρωταθλήματος γράφεται με τρία χέρια πάνω από ένα τραπέζι σπίτιας κουζίνας — ένα χέρι γράφει την τύχη της Μαγιόρκας επειδή εκείνοι βρήκαν έναν τρόπο να κάνουν τους άλλους να νιώσουν πως αυτοί έχουν το πάνω χέρι σα εκείνον τον ντόπιο Ρόδι που του λες πως το ψάρι που ψήθηκε σήμερα είχε τρεις ώρες παραπάνω στη σόμπα κι εκείνος συνεχίζει να το τρώει σα να ήταν γλυκό του κόσμου. το δεύτερο χέρι γράφει την ιστορία της Ζιρόνας επειδή κανείς δε μπορεί να ξεφορτωθεί εκείνο το πρώτο ισόπαλο στην Οσασούνα σα εκείνον τον τύπο που βρίσκει συνέχεια το κλειδί του σπιτιού του στο ίδιο σημείο της τσέπης ενώ νομίζει πως το έχει χάσει. και το τρίτο χέρι γράφει την τραγωδία της Οβιέδο επειδή εκείνοι είναι σα εκείνος ο εργάτης που του λες να σηκώσει εκείνο το ξύλο ένα εκατοστό ακόμη κι εκείνος συνεχίζει να στέκεται εκεί σα μαρμάρινο άγαλμα χωρίς κεφάλι. η Λίγκα αυτή τη στιγμή είναι σα εκείνος ο κινηματογράφος των βουβών ταινιών όταν ακόμα υπήρχαν — βλέπεις τους χαρακτήρες να κινούνται αργά σα νεκροί άνδρες στο νερό, ξέρεις πως κάποιος θα φύγει πρώτοι στους τίτλους τέλους, αλλά ακόμη κι εκείνοι που γράφουν την ιστορία ξεχνούν πως κανείς δε βγάζει εισιτήριο για τον αγώνα. εσύ ποια ομάδα πιστεύεις πως έχει ακόμα πυρετό;