Πώς κλέβει το Παρί ξανά τον τίτλο όταν η Λανς έχει λιγότερες ήττες και η Λιλ δίχως αυτή η…

ΣΙΓΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΕΝΤΕΡΑ!!!! ΤΙ ΛΕΣ ρε συ με τους "συνέχειες";;; Λανς;;; εδώ στο Ηράκλειο όταν παίζει η Λανς βάζω κι εγώ το χέρι μου στη φωτιά πως την επόμενη βδομάδα θα πλακωθούνε σαν χάρτινα σπίτια 🔥 🤬 τι πορεία λέει "πρωταθλήτριες";;;; Αυτοί που πριν τρεις μήνες έδιναν ισοπαλίες σαν να ήτανε ρουτίνα;;;; Μα δεν είδατε πως την περσινή χρονιά ο ίδιος ο απολογισμός τους είχε πέντε νίκες σερί;;;; Πέντε νίκες;;; και τώρα μπαίνουν δεύτεροι;;; Για δες λίγο τον τύπο που φωνάζει πριν το παιχνίδι "θα την κάνουμε πρωτάθλημα ρε φίλοι"—και μετά... βγάζουνε ένα σημείωμα "συγγνώμη παιδιά, σήμερα είχαμε τρακαρισμένο αυτοκόλλητο στα παπούτσια" 😱💢 Το Παρί;;; όχι εδώ!!! Το Παρί ξέρει πως όταν χάνει σηκώνεται όλο ντορέματα γιατί είναι ομάδα κορυφής!!! Μα πάνω από όλα ξέρει πως η Λιλ είναι εκεί πάνω τριάντα πόντους πίσω με τις ήττες της κι όμως αυτές σέρνουνε ακόμη περισσότερους βαθμούς από τους μισούς!! Πώς το λένε;;; τζόγος;;; τυχερή φορά;;; Ή μάλλον πως η Λιλ βλέπει νερά στην κουζίνα και ξεχνιέται πως υπάρχει πρωτάθλημα;;; Εγώ εδώ ας πιω το σβέρκο μου αν η Λανς κρατήσει το δεύτερο!!! Αυτοί έκαναν ηλιοτρόπιο φέτος—όταν κέρδιζαν έκαναν αριθμητική υπολογιστή, όταν έχαναν έκαναν αριθμητική.. λογαριασμού του Εφορία!!! 🔴😂💥 Παρί;;; Παρί είναι Παρί!!! Γιατί;;; επειδή όταν η Λιλ χάνει 3-0 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο ;; εκείνοι γυρνάνε σπίτι μιλώντας στους δημοσιογράφους πως "η ισοπαλία ήταν ένα ωραίο αποτέλεσμα υπό τις περιστάσεις"... ωχ λυπάμαι πολλά!!! Άντε ρε Λιλ;;; πήγαινε πίσω στη Λιγκ 2 σαν τους πρωταθλητές του άλλοτε πρωτάρη!!!

ρέ φίλοι τώρα ξέχασα πως στις κορφές της Λιγκ 1 είχαμε άλλοτε δράματα σα δραματοποιημένα σαπουνόπερα... πριν δεκαπέντε χρόνια ακόμη και όταν το Παρί πέρναγε ψιλοχολωμένο τρίτο δεκαημέρου στους 37 βαθμούς, το σπίτι του δεχόταν επίθεση από όλους σαν να ήτανε γκολφ κλουβί — κι όμως στο τέλος ξανάβγαινε πρώτος μπουκωμένος σαν τον γείτονα που του κλέβουνε το αμάξι κάθε χρόνο. όμως αυτή τη φορά τι βλέπουμε; η Λανς έχει μισό δρόμο λιγότερες ήττες από όλους, η Λιλ χάνει σαν στραβή γίδα στα τρία πρώτα λεπτά κι εμείς συζητάμε πως *τι βρίσκει πάλι εκεί πάνω το Παρί* — σα να περιμένουμε τελικά πως η δικαιοσύνη στην κορυφή της Γαλλίας γράφεται σαν Δ' Ανθρωπος με Πόνους επειδή έτσι λέει η προηγούμενη χρονιά. αλλά ας πούμε την ιστορία σωστά: πριν τέσσερα χρόνια όταν η Λιλ έγλειφε το πρωτάθλημα με σιδερένια σειρά νικών, αυτό που τελικά τους έκανε «αδύναμους» δεν ήταν οι ήττες — ήταν πως κάθε φορά που έφταναν στο τέρμα τους άλλαζε τον προπονητή σαν να σηκώνουν ντόμινο. την προηγούμενη περίοδο στην ίδια θέση το Παρί έπαιξε ισοπαλίες εκεί που έπρεπε να σκοτώσει τον αγώνα στέλνοντας μόνο έντεκα σουτ στο τέρμα των αντιπάλων ενώ η επόμενη ομάδα είχε πάνω από είκοσι. τώρα λοιπόν βλέπουμε την ίδια ψυχολογία; όταν η Λιλ χάνει τρεις-μηδέν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά δεν είναι ζήτημα τακτικής — είναι ζήτημα χαρακτήρα. εγώ έχω δει και χειρότερα ομάδες στην κορυφή όταν παίζεις σαν να σου λείπει η μισή ψυχή από τις κάλτσες σου. κι όμως εκεί που βρίσκονται αυτοί οι σύγχρονοι πρωταθλητές μέσα στη Λιγκ 1, το Παρί στέκεται σαν γερο-πλάτανος στη μέση του χωραφιού: δεν κουνιέται εύκολα, δεν φωνάζει πως είναι εκεί, αλλά όταν φύγεις τον Αύγουστο για διακοπές ξέρεις πως θα βρίσκεται πάλι πάνω κρατώντας ένα σακίδιο αχρείαστες δικαστικές αποφάσεις σα μουμιοποιημένη μνήμη. η Λανς τώρα λοιπόν; αυτοί φέτος κάθονται σα γατούλα στον ήλιο πάνω στους 70 πόντους σαν να είναι η πολυκατοικία του γείτονα — τρεις μήνες πριν κανείς δεν τους έδινε πέντε σέντες, κι όμως όταν έκαναν εκείνο το ακατόρθωμα της περσινής χρονιάς η τύχη τους χαμογέλασε όπως στον ρουτίνα τζόκερ που τυχαίνει το μεγάλο νούμερο επειδή είχε αγοράσει διπλή κάρτα. αλλά τώρα βλέπουμε την ίδια ιστορία σα σχολείο της ζωής: την προηγούμενη φορά που ανέβηκαν τόσο κοντά στο τίτλο, κατέβαιναν σαν μπούμερανγκ χωρίς θόρυβο όταν ξεκίνησαν τις ήττες σωριασμένες σαν χτύπημα σφυριού. κι όμως αυτή τη φορά το Παρί δεν τους αφήνει καν στον πρώτο γυρισμό — τους αφήνει στον δεύτερο, σα να τους λέει: «ρέ παιδιά, εγώ ξέρω πως οι άλλοι σας στέλνουν σπίτι, αλλά εγώ ακόμα στέκω εδώ». γι' αυτό εγώ στοιχηματίζω μια ευρώ ότι εκεί που όλα φαίνονται αβέβαια στις ψηλές θέσεις, το Παρί τελικά βρίσκει πάλι τον τρόπο όχι επειδή είναι καλύτερο στις λεπτομέρειες, αλλά επειδή όταν χάνει επιστρέφει σα γάτα από καμινάδα — ενώ οι άλλοι περιμένουν έναν σεισμό για να συνειδητοποιήσουν πως έχουν ξεχάσει να παίζουν.

Τρεις μόλις πόντοι πάνω από τον πρώτο αναπνέει η Λανς; Μα ναι, σαν τον γείτονα που βρήκε στο δρόμο ένα εκατομμύριο και τώρα λέει πως του πήραν το αυτοκίνητο. Αυτός ο πόντος διαφορά δεν είναι άλλο παρά ένας μεγάλος ψεύτης που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα: η Λανς έχει τρεις περισσότερες νίκες από όσες έχει η Λιλ — τρεις νίκες σημαίνει τρεις ακόμη πιθανότητες να ρίξεις ένα παιχνίδι λόγω γκρίνιας του τερματοφύλακα, λόγω μαγικής νέας λύπησης του προπονητή ή λόγω αυτής της ανοησίας που λέμε «μόλις πήραμε την τρίτη ισοπαλία». Και να μου πεις: ποιος είδε ποτέ πρωταθλήτρια ομάδα που βγάζει δεκατέσσερα χτυπήματα εκτός πλατό και μετά λέει πως παίζει «αριθμητική λογιστικής»; Αυτοί οι άνθρωποι προηγουμένως έτρεχαν στις θέσεις του υποβιβασμού σα μαστουρωμένοι γάτοι — τώρα βρίσκουν το δρόμο τους επειδή έκαναν μία φορά στο κενό τρία συνεχόμενα τέρματα σα μαθητευόμενοι μάγοι του Monopoly. Με την Λιλ όμως τι κάνουμε; Αυτή χάνει μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να τους έφαγε σακόχαλο στη σάλτσα πριν καν ανοίξει το κουτί του γεύματος. Δεν είναι ζήτημα τύχης εδώ — είναι ζήτημα πως όταν στέκεις τέταρτοι κι έχεις το προσωπικό του Παρισιού να σου γράφει τις κάρτες κατά θρανία, η μόνη σου κίνηση είναι να δείχνεις με το δάχτυλο τον αριθμό της Λανς και να ζητάς συγγνώμη. Το Παρί ξανά πρώτη; Μα βεβαίως — όχι επειδή κάνουν κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή η ψυχολογία των άλλων είναι σα γκάζι κλειδωμένο στη δεύτερη ταχύτητα. Οι ομάδες εδώ πάνω μιλούν για «συνέχεια» σα να είναι κανόνας της φύσης πως εκείνος που χάνει τρεις φορές μέσα σε ένα μήνα τελικά κερδίζει τον τίτλο. Μα η Λανς προηγείται μόνο επειδή την προηγούμενη φορά έκαναν έναν γύρο νίκης σα αυτοκίνητο χωρίς φρένα — αυτή τη φορά τα φρένα είναι μονάχα στα λόγια.

Ε, λοιπόν — εσείς βλέπετε μόνο τους αριστοκράτες των 70 πόντων εκεί πάνω κι αφήνετε το υπόλοιπο πρωτάθλημα σα νυχτερινό φαγητό που ξέχασες στο ψυγείο. Στην άλλη άκρη όμως, κάτω στις ζώνες του υποβιβασμού, δεν γράφουν ιστορία με ονειρικούς αριθμούς—γράφονται με δάκρυα από ντροπή. Να σας πω την πραγματικότητα: η Ναντ έχει βγει στους δρόμους του Κιμπέκ σα στρατιώτης χωρίς τουφέκι. Δεν τους πιάνεις καν με τσιγάρο επειδή μόλις και μετά βίας μάζεψαν έναν βαθμό στους τελευταίους τρεις αγώνες τους. Την προηγούμενη φορά έκαναν ένα τόσο ντροπιαστικό 0-3 σπίτι τους που φαινόταν σα βιντεοπαιχνίδι σταθμισμένο με skill mode *αντίθετο*. Τώρα αγγίζουν τους 23 βαθμούς, τρεις λιγότερες αγωνιστικές ακόμα. Αυτό δεν είναι αριθμός ασφαλείας—είναι αριθμός ικεσίας. Η Νις; Αυτοί βρίσκονται πάνω από τη ζώνη επειδή ο ένας αγώνας που κέρδισαν πριν δύο εβδομάδες τους έκανε να φαίνονται λιγότερο καταδικασμένοι. Αλλά κοιτάξτε τους δρόμους γύρω από το Allianz Riviera: κανείς δεν ψάχνει εισιτήριο επειδή κάποιος κέρδισε εκεί—ψάχνουν κλήσεις τραπεζών επειδή οι ίδιοι έκαναν ξεπούλημα σπιτιών για να πληρώσουν τους μισθούς. Βρίσκονται εκεί μόνες στις τρεις αγωνιστικές του πρωταθλήματος· αυτό σημαίνει πως έχουν τρεις ακόμη ισοπαλίες σα θηλυκιά γάτα που φοβάται τη βροχή πριν ακόμα ξεσπάσει. Και η Μετς; Είναι εκεί που βρίσκονται εκείδες οι ομάδες που όταν βγουν στη θάλασσα δεν καταλαβαίνουν γιατί κολυμπούν ανάποδα. Με δεκαεπτά βαθμούς, είναι σα σακίδιο που έχεις αφήσει στην πλατεία χωρίς έγνοια—μπορεί κάποιος να το πάρει μέσα πέντε λεπτά, αλλά κανείς δεν βιάζεται επειδή ξέρει πως είναι γεμάτο χόρτα. Ανάμεσα λοιπόν στους τρεις βαθμούς ανάμεσα στον πρώτο κίνδυνο και την ασφάλεια βρίσκεται μόνο μία αίσθηση αβέβαιου ουρανού και χαρτιού. Όταν τελειώσει η αγωνιστική, αυτοί οι τρεις δε θα φαίνονται τόσο μεγάλη απόσταση—θα φαίνονται σα τελευταίο εισιτήριο ενός αεροπλάνου που μόλις απογειώθηκε χωρίς εσάς μέσα.

Άκου γαμώτο, τι βλέπω λοιπόν εκεί πάνω; Την προηγούμενη φορά που η Λανς είχε βγει δεύτερη σαν σοκολάτα στο μπουφέ του πρωταθλήματος, κατέβαινε σα μπούμερανγκ χωρίς θόρυβο όταν ξεκίνησαν οι ήττες σωριασμένες σα χτύπημα σφυριού. Τώρα όμως κάθονται πάνω στους 70 πόντους σαν να τους έδωσαν πιστοποιητικό γέννησης πως είναι πρωταθλήτριες — ενώ εκείνοι ο κίτρινοι στην κορυφή σκάβουν σαν τρελοί στο κήπο τους, βγάζουν τσάπες από τις τσέπες τους κάθε φορά που χάνουν ισοπαλία σα ν' αλλάζουν λάστιχο αυτοκινήτου. Αν ρίξω μια γρήγορη ματιά στους δικούς μου λογαριασμούς στο πρακτορείο μου στην Πάτρα, βλέπω πως το Παρί βγάζει πάντα αποδόσεις κοντά στο νερό ακόμα κι όταν γράφουν ισοπαλία σα γάτες στις γάτες. Γιατί; Γιατί ξέρω πως εκείνοι δεν παίζουν για την ψυχολογία των άλλων — παίζουν για την ιστορία. Η Λιλ βρήκε τρόπο να κάνει αυτόν τον αγώνα σα αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ κάποιου αμόρφωτου οδηγού: χάνει μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα να της έχουν βάλει σακούλα στο κεφάλι. Κι όταν η Μπουλόν ξεκινήσει να γράφει πως η Λανς πιάνει θέση επειδή "έγινε καλύτερη", εγώ έχω δει αυτήν την ταινία πριν — τη δεκαετία του '90 με τον ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο. Αυτό που λένε τώρα οι φίλοι σαν κι εμένα που έχουν βάλει νερό και ψωμί στην τσέπη τους στοιχηματίζοντας επάνω τους; Το Παρί κερδίζει ακόμα κι όταν κουτσουλαίνει σα γέρικας που ψάχνει τα γυαλιά του κάτω από την πολυθρόνα. Γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν τελειώσει η χρονιά, εκείνοι θα βρίσκονται εκεί πάνω κρατώντας το τρόπαιο σα να τους το είχαν ήδη απονείμει σε καλοκαιρινές μεταγραφικές βεβαιότητες. Η Λανς;;; Αυτοί βρίσκονται εκεί σα τον τύπο που έκανε δώδεκα συνεχόμενους νικηφόρους αγώνες στο τραπέζι του καζίνο — μέχρι να βγει το δεκατρία στη σειρά και να του πάρουν όλα. Την περσινή τους την ανέβασα σα τρελός, τώρα όμως βλέπω πως γράφουν ιστορία σα σχολείο μοναχών όπου όλοι πρέπει να κάνουν σιωπή για να μην ξυπνήσουν τον πνευματικό τους οδηγό. Στοιχηματίζω λοιπόν πως η Λιγκ 1 τελικά θα γράψει ιστορία όπως πάντα: Παρί πρώτη σα πάντα, Ναντ στην κατηγορία σα πάντα, και η Λανς σαν αυτή η τυχερή γάτα που έκανε μια φορά νιάου δυνατά στις ώρες αιχμής. Δεν είναι θέμα δικού τους μεγαλείου — είναι θέμα πως όταν ο γίγαντας κοιμάται κανένας άλλος δεν ξυπνά τόσο γρήγορα όσο εκείνος. ο πράκτορας

τι είν' αυτά που βλέπουμε εδώ πάνω σα θεατές στο παρκέ; η Λανς να κουβαλάει τους 70 πόντους σαν γατούλα που βρήκε την μπάλα από τυχαίο χτύπημα του ανέμου, κι εκεί που οι άλλοι τριγύρω βρίζουν τα πάντα σα νάνοι στη ζούγκλα, το Παρί στέκεται γκρι και σίγουρο σα γέρος μυλωνάς που ξέρει πως τελικά όλα καταλήγουν στη δική του σακούλα αλεύρου; αφού τώρα, ας πούμε την αλήθεια χωρίς πολλά λόγια: έχουμε δει ομάδες σαν τη Λανς να σηκώνονται ψεύτικοι πρωταθλητές πριν — όχι στην Λιγκ 1 μονάχα, σ' όλες τις λίγκες. θυμάμαι τότε στα τέλη των '90 όταν ο Απόλλωνας Σμύρνης ήταν κοντά στο να κάνει πρωτάθλημα εκεί που οι υπόλοιποι έκανε κανονικά πρωτάθλημα σαν σακάτες. στην Ελλάδα λέμε πως η ψυχή κάνει νίκες όταν όλα γύρω γκρεμίζονται — μα τι ψυχή θέλουμε εμείς όταν οι ίδιοι βγάζουν δεκατέσσερα σουτ εκτός πλατό σα να ψηφίζουν τον εαυτό τους επί δι' ετών; και η Λιλ; αυτή η ομάδα που χάνει μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να της έχουνε βάψει τα παπούτσια με μέλι, εκείνη που ακόμη κι όταν βγάζει ισοπαλία φωνάζει πως "δεν πήγε τόσο άσχημα", ας μην τους ξεχνάμε — αυτοί οι ίδιοι πριν τέσσερα χρόνια έκαναν ιστορία σα ηλιοτρόπιο στον αγρό των τίτλων. τώρα όμως δείχνουν σα σχολείο μπουκωμένο με καταστάσεις ψυχικής υγείας στο τέλος κάθε αγώνα. τρεις γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, κι ύστερα ο προπονητής στέκεται σα έκπληκτος ανάμεσα στις κάμερες μιλώντας για "περιόδους ανοχής". περίεργη ανοχή αυτή που τους γδύνει σα αηδονιού από τα φτερά τους κάθε φορά που πάτησε το πόδι τους στο χορτάρι. τώρα όμως ας κάνουμε ένα βήμα πίσω σα να βγήκαμε εκτός αγωνιστικής: τι λέει το Παρί εκεί που στέκεται πρώτο σαν γεράκι; δεν είναι ότι βγάζουνε εντυπωσιακά ποδόσφαιρα — βγάζουνε αποφασιστικότητα εκεί που οι άλλοι τσακίζονται σαν γυάλινα ποτήρια. θυμάμαι τότε όταν ήτανε σα μωράκι ακόμα το Παρί στήνονταν μόνο εκεί που οι άλλοι είχαν ήδη χάσει τα γάντια τους στο χιόνι. τώρα βλέπουμε την ίδια ιστορία σα βρόντο γυρισμένο στις δεκαετίες: τρεις ισοπαλίες αργότερα κι εκείνοι στέκουν ακόμη όρθιοι σαν πύργος του Άιφελ στην καταιγίδα. αλλά η Λανς;;; αυτοί είναι οι τύποι που έκαναν μια νίκη σαν βόλτα στον κήπο κι ύστερα έγραψαν ιστορία σα να είχανε γίνει αιώνιοι πρωταθλητές. τώρα βρίσκονται εκεί σα τον χαρτοπαίκτη που βρίσκει ένα ζεύγος άσσων στην τσάντα του—μια φορά έγινε νικητής, αλλά κανείς δε θυμάται πως την επόμενη φορά ο ίδιος αυτός γύρισε σπίτι τζίτζικας. τρεις περισσότερες νίκες από τη Λιλ;;; τρίποντα που έγιναν σαν χιονόμπαλες στον ήλιο — κάποια στιγμή τήκονται, σιγουράκι. κι όμως εδώ εμείς συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε: πως κλέβει πάλι το Παρί τον τίτλο όταν οι άλλοι έχουν λιγότερες ήττες κι αρκετά γκολ που λάμπουν σα φακοί αυτοκινήτου στο σκοτάδι; η απάντηση είναι πιο απλή κι από το πρωινό του φανοποιού: επειδή εκείνοι ξέρουν πως η κορυφή δεν είναι για όσους τραγουδάνε τους ύμνους των άλλων ομάδων όταν βγάζουν ισοπαλίες. είναι για αυτούς που όταν γράφουν τρεις βαθμούς πάνω στο χαρτί, εκείνοι γράφουν ιστορία που κρατάει δεκαετίες. οι υπόλοιποι εδώ πάνω κάνουν σπουδές ψυχολογίας αγγίζοντας τους 70 πόντους σα ζεστό ψωμί — αλλά όταν τελειώσει το ψωμί, αυτά που απομένουν είναι μόνο σκόνη.

Για σκεφτείτε μου αυτό: η Λανς έχει τρεις νίκες πάνω από τη Λιλ, ναι — αλλά αυτές οι νίκες μέσα στην εποχή του πρωταθλήματος είναι σα τρία νόμισμα που βρίσκεις τυχαία στο δρόμο, όχι σα σιδερένια σχέδια. Την περσινή χρονιά έκαναν πέντε νίκες σερί στις αρχές της σεζόν κι ύστερα βρέθηκαν ξανά στη ζώνη του υποβιβασμού σα βουβός γάτος μέσα στο σακίδιο. Τώρα βρίσκονται εκεί που βρισκόταν πριν ένα χρόνο η Λιλ όταν έκανε ιστορία σα ολοκληρωτικό αποτυχία—σε πέντε αγώνες χωρίς νίκη πήγαιναν πίσω σα σακίδιο χωρίς ρόδες. Αυτό δεν είναι συνέχεια, αυτό είναι η ίδια ταινία με διαφορετικό τίτλο: μια ομάδα που αποφασίζει πως η νίκη είναι περιστασιακό γεγονός, όχι νόρμα. Και εκείνος ο θόρυβος για τις λιγότερες ήττες; Από πότε η ποιότητα κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει κανείς; Η Λιλ χάνει τρεις-μηδέν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά όχι επειδή της λείπει η ψυχή — της λείπει ο νους. Την προηγούμενη φορά έκαναν τέσσερα σουτ μέσα στο τέρμα τους στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα πρωταθλήματος κι ύστερα ο προπονητής τους έλεγε πως "οι συνθήκες ήταν δύσκολες". Συνθήκες;;; Αυτοί έχασαν σπίτι τους πέντε-δύο από την ίδια ομάδα τρεις αγωνιστικές αργότερα — κι εκείνοι ακόμα αναζητούν δικαιολογίες σα φοιτητές που έχουν ξεχάσει να διαβάσουν την ύλη. Το Παρί όμως εκεί που στέκεται πρώτος δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από πριν: βγάζει ισοπαλίες σα γάτα που γλείφει το γάλα της — κι όμως εκείνοι δεν καταρρέουν σα σαπουνόφουσκα. Γιατί; Γιατί όταν μια ομάδα έχει ιστορία σα στάχτη, κάθε νίκη γίνεται σα φωτιά στο σκοτάδι. Την προηγούμενη περίοδο έκαναν τρεις ισοπαλίες από τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές κι εκείνοι κατέληξαν πρώτοι σα να είχανε έναν ακόμη τίτλο μέσα στη βαλίτσα τους. Η Λιλ όμως εκεί πάνω τρίτη;;; αυτοί ηττήθηκαν πέντε φορές μέσα στους τελευταίους δέκα αγώνες τους, τρεις εκ των οποίων μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Και τώρα εσείς μιλάτε για "ψυχολογία"; Η ψυχολογία δεν κερδίζει πρωταθλήματα όταν η ίδια ομάδα κάνει τόσες πολλές νίκες εκτός πλατό όσο έκανε η Λανς φέτος. Στην Premier League θυμάμαι την Λέστερ όταν έκανε την έκπληξη — εκείνοι βγήκαν πρώτοι, όχι επειδή έκαναν θαύματα, αλλά επειδή έκαναν τα bascis σωστά: πέντε σουτ στο τέρμα ανά αγώνα, όχι δεκαπέντε. Εδώ όμως στην Λιγκ 1 βλέπουμε κάτι άλλο: μια ομάδα που κάνει έτσι πολλά σουτ εκτός στόχου σα να παίζει σκάκι χωρίς πιόνια, αλλά πιστεύει πως αυτά είναι αριθμοί πρωταθλήτριας ομάδας. Το Παρί ξανά πρώτη;;; γιατί ξέρουν πως όταν τελειώσει η χρονιά, οι ίδιοι εκείνοι που σήμερα τραγουδάνε για τη Λανς σα ζητιάνοι σε θέατρο, αύριο θα γράφουν ιστορίες πως η τύχη είναι γι' αυτούς που ξέρουν πως ο τίτλος είναι εκεί που πρέπει να βρίσκεται — όχι εκεί όπου οι άλλοι λένε πως βρίσκεται. Η Λιλ;;; αυτοί συνεχίζουν να χάνουν σα στραβή γίδα στα τρία πρώτα λεπτά επειδή ακόμη δεν έχουν καταλάβει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σπορ αυτοεκτίμησης. Κι εσείς;;; συνεχίζετε να τους στηρίζετε σα φίλοι που αγοράζουν tickets για ταινία τρόμου επειδή το trailer είχε ωραίες εικόνες.

ρε μαλάκες για το Παρί ξέχασα πως όταν η Λιλ έκανε το πρωτάθλημα πριν τέσσερα χρόνια χρειαζότανε τρεις προπονητές εκεί στην πορεία;;; κι όμως τώρα πάλι εκείνοι χάνουν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να τους έχουνε βάλει βότσαλο στα παπούτσια;;; η Λανς όμως αυτοί οι τύποι κάνουν δεκατέσσερα σουτ εκτός πλατό σα να παίζουννε ρουλέτα στις ωρες αιχμής;;; και μετά σας ξαφνιάζει που δεν κάνουν άλλο τέρμα;;; αλήθεια, όταν έκαναν εκείνο το ακατόρθωμα της περσινής χρονιάς κατάλαβαν πως είναι πρωταθλήτριες;;; ή περίμεναν τον αέρα να τους δώσει μια ακόμη φουσκάδα σα σακούλα;;; κι εμείς εδώ μιλάμε σα να περιμένουμε ένα σεισμό για να δούμε πως δεν αλλάζει τίποτα;;; ο τίτλος της Λιγκ 1 είναι σα εκείνο το καλοκαιρινό ξεπούλημα που εσύ ξέρεις πως τελικά οι τιμές είναι λιγότερο από τις διαφημίσεις;;; θυμάμαι σα παιδί όταν πήγαινες στον Λιβαδερό και βλέπεις τον Άρη σα γίγαντα μετά την κούρασή του;;; έτσι και τώρα η Λιλ εκεί πάνω;;; ξεμένει σα μπαμπάς που ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού;;; για το Παρί;;; αυτοί όταν γράφουν ισοπαλία κάνουν την ίδια έκφραση σα γάτα που βλέπει έναν δίσκο στο δρόμο;;; κι όμως εκείνοι υπάρχουν ακόμη πάνω στη κορυφή;;; τρεις ισοπαλίες αργότερα κι εκείνοι στέκουν ακόμη σα γεράκι;;; εκείνοι δεν ξέρουν τι είναι "βρίσκω εκδίκηση";;; ζούνε εκεί σαν τους τελευταίους βυζαντινούς αυτοκράτορες;;; περιμένοντας πως κάποια στιγμή οι άλλοι θα καταλάβουν πως δεν υπάρχει άλλη ομάδα εκεί πάνω;;; συμπέρασμα;;; η Λιγκ 1 είναι σα σάλα τυχερών παιχνιδιών;;; όπου οι πραγματικοί πρωταθλητές είναι εκείνοι που κάνουν σωστά τις ставки;;; όχι εκείνοι που αφήνουν τα λεφτά τους στις κούρσες;;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ;;; πως αλλιώς;;; τους δικούς μας σκίζουν;;; τέλος πάντων;;

τι σκάω να σας πω για την Λανς... εγώ εκεί που βλέπω την ομάδα της Άνω Ροδόπης εκεί πάνω στις πλάτες των άλλων σα φαντασμακούκης που μόλις ξύπνησε με τρία νούμερα στην κορδέλα του κουταβιού, μου βγαίνει στο μυαλό εκείνος ο τύπος στα τέλη των '80 που έκανε χίλιες ισοφαρίσεις στο τζόγο μα πάντοτε κατέληγε πάλι στους δρόμους του στίβου με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό σα να ζητούσε συγγνώμη. τρεις περισσότερες νίκες από τη Λιλ;;; αλήθεια τώρα, σαν να βγάζεις κόλλα και ψαλίδι στην οικονομία ενός σπιτιού επειδή έκανες τρεις φορές σωστή πληρωμή στο supermarket πριν τελειώσει η δεκαετία. αυτά εδώ δεν είναι αριθμοί πρωταθλήματος — είναι ψεύτικα τραπουλόχαρτα που κάποιος έφερε στο τραπέζι για να μας πείσει πως εκείνος ξέρει πότε θα πέσει το δεκατρία. για το Παρί όμως εγώ ξέρω κάτι που κανείς εδώ μέσα δεν αψήφησε ακόμη: εκείνοι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν. περιμένουν τις επόμενες αποτυχίες των άλλων σα γερόλυκο που ξέρει πως κάποια στιγμή ο σκαντζόχοιρος θα γλιστρήσει από τη μέση του δρόμου του. τρεις ισοπαλίες αργότερα κι εκείνοι στέκουν ακόμη σα γίγαντας στους θρύλους των βράχων — όχι επειδή έπαιξαν καλά, επειδή οι άλλοι έκαναν αρκετά σφάλματα σα να είχανε έναν χάρτη στον οποίο όλα οδηγούν εκείνον. θυμάμαι τότε το ’94 όταν ο Παναθηναϊκός έκανε έναν χρόνο δίχως νίκη επί τρία συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια κι όμως στο τέλος έπιασε τη δεύτερη θέση σα νάνοι που ξέχασαν να πάρουν τα υποδήματά τους πριν μπει στη ντάγκα. εκείνοι εκείνοι που ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που ξανασηκώνονται όταν όλοι γύρω τους βρίσκονται ακόμη στο έδαφος. κι η Λιλ;;; αυτοί εδώ θυμίζουν εκείνη την ομάδα που στα τέλη των '70 έκαναν ένα γκολ στο πρώτο λεπτό και μετά περίμεναν άλλη ομάδα να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας για αυτούς. τώρα χάνουν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να τους έχουνε βάλει κάρβουνο στις μπότες τους — εκείνοι ακόμη αναζητούν δικαιολογίες σα φοιτητές που ξέχασαν να διαβάσουν την εξέταση λόγο ενός hangover. τρεις ήττες μέσα στους τελευταίους δέκα αγώνες;;; όχι επειδή είναι άχρηστοι, επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι θέατρο αυτοεκτίμησης αλλά σπορ ψυχρής σκοπιμότητας. τώρα όμως σηκώνω το βλέμμα μου εκεί ψηλά σα να βλέπω την πλατεία της Ρόδου από το νησί του Μαρμάρι — τι βλέπω; το Παρί στέκει εκεί σα μισητός γείτονας που κάθε φορά που φεύγεις από το σπίτι σου έχει βάψει πάλι τον τοίχο σου. η Λανς;;; αυτοί είναι σαν εκείνον τον φίλο που μια φορά έκανε μεγάλη επιτυχία στη ζωή του επειδή πήρε το χαρτί του λύκου στον στρατό — μετά όμως κανείς δε θυμάται πως την επόμενη φορά κουβαλούσε τους άλλους στους ώμους του σα μπάστα ξυλιά. τρεις περισσότερες νίκες;;; αφήστε τις, αυτές είναι σαν τις τρύπες στα παντελόνια των φτωχών — φαίνονται μεγάλες όταν τις κοιτάς από μακριά, λύνουν όμως γρήγορα το πρόβλημά σου όταν βρέξεις. και όσο για την ιστορία που λέμε;;; αυτή δεν έχει γραφτεί ακόμη. υπάρχουν ακόμη τρεις αγωνιστικές εκεί πάνω σα αόρατοι άνθρωποι που ξεχνούν τις κάλτσες τους κάτω από το κρεβάτι όταν ξυπνάνε πρωί πρωί. εκείνοι λοιπόν μπορούν ακόμη να γράψουν οτιδήποτε — είτε σαν την ομάδα που έκανε έκπληξη είτε σαν εκείνη που τελικά έφαγε ακόμη μια σακούλα πέτρες στον δρόμο της. το Παρί όμως εκείνο το μόνο που γνωρίζει βεβαίως είναι πως όταν τελειώσει η χρονιά, εκείνοι θα βρίσκονται εκεί ψηλά κρατώντας το τρόπαιο σα να το είχανε αποθηκευμένο στη αποθήκη τους από πέρυσι. όχι επειδή έπαιξαν σπουδαίο ποδόσφαιρο, επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη από εκείνον.

Ρε λέγαμε τώρα... αυτή η Λανς μου φαίνονται σα εκείνο το ψάρι που το βρήκες στη θάλασσα μια Κυριακή πρωί, το πήρες σπίτι σου σαν τρελός να το δείξεις στους γονείς σου... και μετά από τρεις μέρες κατέληξε εκεί στον κουβά του σαπουνιού στο μπάνιο; 😅 Τι είναι τόσο σίγουροι αυτοί πως έφτασαν τόσα ψηλά;;; Δεν τους είδα στους τελικούς αγώνες να λιάζονται σα τους άλλους. Τουλάχιστον η Λιλ πέφτει σα θεόρατο κυπαρίσσι — ας είναι βαρύ το πτώμα τους. Αλλά η Λανς;;; Αυτοί κοιμούνται σα να βρίσκονται σπίτι τους;;; 👀 Μήπως τελικά η Λιγκ 1 είναι σα την οικογενειακή ιστορία της γιαγιάς μου;;; Κάθε χρόνο λέμε πως αυτή τη φορά άλλαξε... και τελικά καταλήγουμε πάλι εκεί που ξεκινήσαμε;;; 😬🙏

@Stoixima_Lab τι γίνεται;;; 👀 εγώ κοιτούσα την Λανς φέτος και μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: έκαναν δεκατρία σουτ εκτός πλατό εκείνο το φοβερό 2-1 στη Λιλ τον Οκτώβριο 😬🔥🔥 ενώ η Λιλ εκείνο τον αγώνα είχε μόλις ένα σουτ εκτός πλατό;;; τρεις περισσότερες νίκες;;; αυτοί έκαναν περισσότερες ντουμάρες από γκολ μέσα στο τέρμα τους 💀 μπορεί να κάνω λάθος αλλά μου φάνηκε σα να κοιτάζω μια ομάδα που κερδίζει τυχαία βαθμούς επειδή τους δίνουν σα δώρο — όχι επειδή έπαιξαν σκληρά::: τελικά αυτοί οι 70 πόντια;;; σα εκείνο το κουτί σοκολάτας που σου λένε "αυτό είναι όλο σοκολάτα" κι όταν το ανοίγεις βλέπεις τρεις φορές γέμισμα αέρα 🤷😅