Το Λέχ Πόζναν μπορεί ακόμα ν’ αλλάξει ρότα και ο τίτλος ν’ αλλάξει χέρι αυτή την στιγμή…

ΩΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ρε?? Η Γκόρνικ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΑΜΕΣΑ ΜΑΚΡΙΑ ας τα λέμε σωστά 😤🔥 αυτοί οι τζέντλεμαν κάνουν μάθημα στρατηγικής ενώ οι άλλοι τριγύρω τρέχουν σα κοπέλες στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά! Λέχ Πόζναν 60 πόντους λες;; ΔΥΟ ΙΣΟΠΑΛΑ ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 3 ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΘΑ ΤΡΕΞΟΥΝ;; Μα η ομάδα τους έχει γίνει βουλωμένη σωλήνας στο δεύτερο ημίχρονο 💀 Η Γκόρνικ;; Την τελευταία τριετία ξέρει ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ χωρίς να δείχνει δόντια! Δυο αγώνες λιγότερους;; Αυτοί κάνουν οτιδήποτε λιγότερο από τρεις νίκες στους επόμενους τρεις ματς είναι σα να πέφτεις μόνος σου πάνω στη βόμβα 💣 ΑΝ σκάσει ο τίτλος εκεί θα γίνει τραγικό δράμα για κάποιον... Και η Γιάγιελλονια;; Αυτοί γελάνε τώρα με το 3-0;; Το σχήμα τους ειναι σαν βιντεοπαιχνίδι παλιάς γενιάς — ΑΜΕΣΑ καταλαβαίνεις τι παίζουν 😑 δύο νίκες εκτός έδρας ακολουθούμενες από τρία λάθος ισόπαλα σαν αυτοματοποιημένο κουτάκι... Καλύτερα πούνε όλοι τους διακοπές όσο ακόμα μπορούν! Εγώ προσωπικά;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΓΚΟΡΝΙΚ ΝΑ ΤΟ ΣΚΙΣΕΙ 😭🔥 αυτοί εδώ ειναι η απόλυτη αιώνια ομάδα του πρωταθλήματος που ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ. Αν χρειαστεί, αυτοί μπαίνουν στα τελευταία πέντε λεπτά σαν ετοιμοθάνατοι στρατιώτες και πιάνουν τον τίτλο με δόντια! Λέχ Πόζναν;; Αυτοί έδωσαν τα πάντα αλλά στο τέλος θα βρεθούν με άδεια χέρια ενώ η Γκόρνικ θα κραυγάζει γλυκά **"ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑΣ"**.

τι κρίμα πάντως νάναι αυτά τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά των αγώνων της Εκστρακλάσας πια τρομερά δεν είναι; θυμάμαι πόσες φορές οι τίτλοι άλλαζαν χέρι στο φινάλε για μία νίκη ή μία ισοπαλία που δούλευε σα σφεντόνα από τις καλοκαιρινές γατούλες ως σήμερα. φέτος όμως έχει άλλη γεύση το πράγμα — σα να μην αρκούν οι πόντοι αλλά και η ψυχή του πρωταθλήματος να κοπιάσει τελικά. για κάτσε νάσου... πριν λίγα χρόνια στις παλιές μας ομάδες εδώ της Ρόδου, όταν κάτι έπρεπε να κερδίσουμε στα τελευταία, ήταν σίγουρο πως όποιος άνοιγε γκολ είχε και την ψυχολογία του παιχνιδιού μαζί του μέχρι σφυρίγματος. εδώ όμως; εδώ όλα τρέχουν σα λειωμένη σοκολάτα μέσα στο χέρι όταν πλησιάζει το τέλος. η Γκόρνικ δεν τρέχει σα λαγός, όχι — αυτοί κάνουν ένα βήμα μπροστά, μια ανάσα πίσω, σα δάσκαλος που περιμένει να δει πού θα πέσει η μπάλα έτσι ώστε να κλείσει τον αντίπαλο χωρίς να σπαταλήσει δέσιμο. το Λέχ Πόζναν βάζει τους πόντοους τους δικούς του σα τρελό, αλλά έχει κάτι σα στραβή την ώρα που σκοράρει: τρεις αγώνες τους τελευταίους μήνες όπου έδωσε στους αντιπάλους λύτρωση στο δεύτερο ημίχρονο. κανείς δεν αμφιβάλει πως έχουν ποιότητα, όμως η ψυχολογία εκεί λιώνει σαν πορτοκάλι στο χέρι όταν το πιέζεις. η Γιάγιελλονια πάλι;; αυτοί έχουν το σχήμα ενός κουτιού που ανοίγει μόνο προς μία πλευρά — νίκη, νίκη, και μετά μπαμ! δύο ισόπαλα σα βόλτα στο πάρκο. αύριο όμως κάνει ζέστη κι αυτοί καθυστερούν... κι εσύ ρωτώ τώρα: πόσες φορές έχουμε δει πρωταθλήματα να αλλάζουν χέρι επειδή μία ομάδα αποφάσισε πως την τελευταία εβδομάδα δεν της αρκούν οι εύκολες νίκες αλλά θέλει κι ένα μικρό δείγμα τιμής; εδώ φαίνεται πως η Γκόρνικ δεν ακολουθεί τους νόμους της τυχαίας σύμπτωσης αλλά αυτούς της προμελετημένης συνέπειας. αυτοί κάνουν δύο νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες τους δίχως να δίνουν ελπίδα στον αντίπαλο, σα να ξέρουν από πριν πως η επόμενη μπάλα τους θα φέρει τρεις πόντους δίχως αναστάτωση. καλά λοιπόν... μια χαρά είσαι εκεί σίγουρη πως το Λέχ Πόζναν δεν πρόκειται να τους καταλάβει πάλι εκεί που σουχτώ όσοι περίμεναν εκείνος ο τίτλος να είναι σίγουρος μέχρι το τελευταίο σφύριγμα;; ή μήπως η Γκόρνικ έχει βρει τον τρόπο να κάνει τον τίτλο της ακόμη πιο γλυκό όταν πια καθίσουμε όλοι στο τραπέζι με τις ιστορίες των πρωταθλητών; 😄

Άμα ξεκινήσουμε λέγοντας πως η Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ φτάνει τώρα στην τελευταία ευθεία σαν σειρά Battle Royale όπου ο τελευταίος πρωταθλητής βγαίνει ζωντανός από τη μεγάλη έκρηξη, σίγουρα θα πέσουμε πάνω στον πρωταγωνιστή Ζενίτ — 68 στους 90 βαθμούς, τρεις αγώνες μέσα σε δέκα μέρες. Πού το βρίσκονται όμως τόσα γκολ αυτή την περίοδο; Το προηγούμενο δεκαήμερο έδωσαν πέντε αγώνες, τέσσερα νίκες κι ένα Draw (WWWWD), κι εκεί που όλοι μιλούν για τον τίτλο, κανείς δε σχολιάζει πως ο Λοκομοτίβ βρίσκεται τρίτος με δεκαπέντε βαθμούς λιγότερους ενώ στο εκτός έδρας αετονύχι του κουβαλάει τρεις ήττες μέσα στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις (LWDLD). Αλήθεια, πώς γίνεται μια ομάδα που χάνει τόσο συχνά εκτός έδρας, αλλά ποτέ σωριασμένη, να μην υποχωρεί; Αν δεις πιο κοντά τους αριθμούς της επίθεσης, η διαφορά του Ζενίτ από το Κόκκινο Λίγη είναι δύο μόλις νίκες – όχι δύο βαθμοί, δύο νίκες αυτή την περίοδο. Αυτό σημαίνει πως κάθε σφάλμα εκεί πέρα είναι κρίσιμο, ενώ εδώ μέσα οι Λόκo έχουν ξεκινήσει σα σωστοί μπουλντόζες: τρεις νίκες ακολουθώντας τρεις ήττες στις τελευταίες έξι αναμετρήσεις τους σα να πουν «πετάξτε μας κάτω, εμείς ξέρουμε». Από την άλλη, η ομάδα του Krasnodar κολυμπάει ανάμεσα στη νίκη και την ισοπαλία σαν ψάρι με κράνος – κανένας αγώνας εκτός έδρας ακόμη δεν έχει τελειώσει πρόωρα, σπάνιο χαρακτηριστικό για τόσο πολλά αποτελέσματα. Και προς τα κάτω; Το Σότσι κρέμεται σαν το τελευταίο φύλλο του φθινοπώρου, δέκα βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού, αλλά με μόλις δύο νίκες μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές – DLWLW δεν λέει ιστορίες, λέει ότι κάθε φορά που ανοίγουν πόρτες, κάτι τους ξεφεύγει. Εδώ όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι η πτώση των ομάδων στο τέλος του πίνακα, αλλά πώς ο Λοκομοτίβ βρίσκει τρόπους να κλέβει βαθμούς σα ζητιάνος, ενώ όλοι γράφουν δικά τους δράματα. Κάπου εδώ κρύβεται το επόμενο επεισόδιο.

ΡΕ ΑΛΛΟΙ... τι σόι δράμα αυτό;;; Ο ΛΟΚΟ ΣΑΝ ΔΥΝΑΤΟΣ ΜΠΟΥΛΔΟΖΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΗΤΤΕΣ ΤΟΥ;;;;; 3 αγώνες μέσα σε 10 μερες;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Ο Ζενίτ μπορεί να μουρμουρίζει γκολ όλο το βράδυ, μας πειράζει εμάς εδώ;;; ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΚΟ: 3 ήττες εκτός αλλα ΠΟΤΕ ΣΩΡΙΑΣΜΕΝΟΙ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Εγώ τους βλέπω σα να σηκώνονται απο την σκόνη κάθε φορά σα τζίνι!!! Και ο Κόκκινο Λίγη;;; Δύο νίκες πίσω απο τον Ζενίτ;;; ΑΛΛΑ ρε παιδί μου, αυτο ειναι ενα τυχερό παιχνίδι τώρα;;; Οι Λόκο αυτοί ξέρουν τι κάνουν! Τους πέταξες κάτω;;; ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΣΗΚΩΝΟΥΝ!!! Ο Ζενίτ;;; ΝΑΙ, ΚΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;;; 4 νίκες στο τελευταίο δεκαήμερο;;; ΑΛΛΑ αυτά ειναι γκολ;;; Εγώ βλέπω μια ομάδα που χτυπάει σα τυφλός που προσπαθεί να σκοτώσει μύγα!!! Και σου λέω τωρα::: Ο ΛΟΚΟ ΘΑ ΤΟΝ ΣΦΑΞΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! 😤🔥

τι μας κάνεις λοιπόν εσύ εκεί μέσα να ψιλοπυρπολείς σιγά σιγά αυτά που χτίζονταιε χρόνια τώρα; εγώ τα θυμάμαι όλα σαν χτες... το '97 τον τίτλο από την Αθήνα, το '99 εκείνο το ντέρμπι στο Στάδιο με τον Λάμποφ σα σατανά να τρέχει αλαλάζοντας στη σέντρα, το 2002 εκείνος ο αγώνας στο σπίτι τους όταν έφαγαν την Μπάγερν κι έγραψαν ιστορία... και τώρα λες πως κάποιοι γράφουν δικά τους δράματα ενώ ο Λοκο σηκώνεται σα τζίνι κάθε φορά; ρε παιδί μου, το νήμα σου δεν είναι διόλου παράξενο... αυτά εδώ βλέπω χρόνια τώρα. η Ρωσική Πρέμιερ είχε πάντα αυτά τα φινάλε σα δρόμος μπαμπού πάνω σ' ένα βουνό — οι πρωταθλητές φυτρώνουν σιγά σιγά, σα βρύση που αρχίζει κι έπειτα ξεσπάει χωρίς να μπορείς πια να την κλείσεις. υπήρξαν χρόνια που είχαν τρεις τέτοιες ομάδες σα ζώα που γρυλούν τις τελευταίες αγωνιστικές, άλλες φορές μόνο δυο — φέτος όμως έχει μια περίεργη γεύση. πριν μερικά χρόνια, όταν η Ζενίτ έκανε την δυναστεία του Μπελόφ κι είχανε τρεις συνεχόμενους τίτλους, τότε όλοι λέγανε πως δεν υπάρχει περιθώριο λάθους... ωστόσο ξέρεις τι συνέβαινε στο εκείνον τον Οκτώβρη του 2010; είχαν χάσει τρεις αγώνες μέσα στον ίδιο μήνα εκτός έδρας κι άρχισαν οι γκουρού της μπάλας να μιλάνε για κρίση. τρεις μήνες αργότερα ήταν πρωταθλητές πάλι. το μυστικό; δεν ήταν η τύχη — ήταν πως την επόμενη αγωνιστική σηκώνονταν κι έκαναν τον αντίπαλο γκρόι. τώρα κοίτα το Λοκο: τρεις ήττες εκτός, μόνο τρεις, και κανείς δεν τον έχει δει σωριασμένο... πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να βουλιάζουν σα πέτρα όταν πιάνουν αυτόν τον ρυθμό στις εκτός έδρες; ακόμα και η Σπάρτακ εδώ μέσα είχανε παλιότερα εκείνον τον ντόρο με τις συνεχόμενες ήττες που τελείωσαν σα βόμβα μια εποχή... όμως εδώ; τίποτα. βλέπεις έναν Λοκο που στέκει σα βράχος ενώ γύρω του όλα κλονίζονται. σαν εκείνον τον老道士 που κοιτάζει τα παιδιά να τρέχουν σα τρελά και εκείνος δεν κουνιέται... μόνο όταν τελειώσει η σκόνη βγαίνει πρώτο. και ξέχνα το γκολ εκεί πάνω... πως να κάνει γκολ ο Ζενίτ όταν η μπάλα του πάει σα πυροτέχνημα; δέκα χτυπήματα την τελευταία αγωνιστική και κανένα μέσα. αυτοί γράφουν ιστορία τώρα με γκολ που δεν μπαίνουν... όμως όταν ανοίγει η πόρτα του γραφείου εκεί πάνω στο 훈련κό κέντρο σηκώνεται κάποιος ντομάτο έτοιμο να φτύσει — γιατί αυτοί ξέρουν πως ο τίτλος δεν γράφεται σ' εκείνον τον αριθμό στα αριστερά. γράφεται στην ψυχή εκείνης της ομάδας που κάθε φορά σηκώνεται ξανά σα φοίνικας... ακόμα κι όταν ο αέρας είναι τόσο δυνατός που σπρώχνει σα ρουφήχτρα. δες εμένα τώρα... εγώ στον βόλο όταν ήμουν νέος, θυμάμαι μια ομάδα της τρίτης εθνικής — είχανε χάσει τέσσερις αγώνες στο πρωτάθλημα κι άρχισαν οι φίλοι τους ν' ανοίγουνε κανάκι στο σπίτι. τρεις αγωνιστικές αργότερα είχανε νικήσει εκείνον τον πρώτο αγώνα σα σαπουνοπούλι κι είχαν ανέβει κατηγορία... είπαν τότε πως ήταν τύχη... όμως εκείνο το βράδυ όσοι ήξεραν κατάλαβαν πως ήταν αλλιώς. ήταν η ψυχή εκείνης της ομάδας που δεν αφήνει το κεφάλι κάτω ακόμα κι όταν όλα γέρνουν... τώρα κοίτα το Λοκο... αυτή την ψυχή την έχουνε ακόμα εκεί μέσα. και κάποιοι ακόμα γράφουνε δράματα ενώ εκείνοι σηκώνονται σα αετοί...

Τρεις ήττες εκτός έδρας στην τελευταία πεντεάδα του Λοκο — και ποιος λέει πως η ομάδα βούλιαξε; Τουλάχιστον εγώ δεν έχω δει ακόμα την ίδια έκδοση της Σπάρτακ εκείνης της εποχής, όταν οι συνεχόμενες εκτός έδρες κατέληγαν σα ντόμινο πάνω στις κάρτες τής ουράς. Ζενίτ έχει τρεις νίκες μέσα σε δεκαήμερο; Καλό ήταν βέβαια. Μακάρι τα γκολ να πήγαιναν τόσο καλά όσο ο λόγος σας για αυτά. Στην τελευταία αγωνιστική δέκα τελικές μέσα κι όμως μόνο δύο μπαίνουν — τι άλλο λες πως κάνουν εκεί πάνω; Καθρεφτίζουν τις νίκες με χρώματα; Πραγματικά, αυτό λέγεται "δυναστεία", σύμφωνα με τους φίλους σας; Και τώρα βγάζετε τζίνι τον Λοκο κάθε φορά που του πετάξουν κάτω; Ακόμα και ο_OF1908 βγάζει ψυχολόγο σας σα βρύση — εκείνος θυμάται τρεις τίτλους της Ζενίτ εκεί δεκαετία, όταν είχανε τρεις ήττες στις εκτός έδρες κι εκείνοι πάλι σήκωναν το επόμενο τρόπαιο σα ήτανε βόλτα στη γειτονιά. Όμως δώστε μου μία πηγή πως η Ρωσική Πρέμιερ φέτος δίνει πρωταθλητή λόγω χαρακτήρα. Σηκώνω το χέρι πρώτος εγώ; Δεν υπάρχει βεβαιότητα όταν μέχρι πριν δύο αγωνιστικές ο Κόκκινο Λίγη βρισκότανε στο ίδιο σφάλμα. Και τέλος, σεις οι ίδιοι μιλώντας βγάζετε τώρα ντέρμπι από ιστορίες του '97 κι ας γνωρίζουμε πως αυτή η Ρωσική Πρέμιερ πολλές φορές άλλαξε πρωταθλητή την τελευταία αγωνιστική χωρίς κανέναν Ουρανοξυστικό στη βιτρίνα. Αν θέλετε ν' αναλύσουμε χαρακτήρα τότε κοιτάξτε τον Λοκο όταν παίζει εντός: έχει πέντε νίκες στις τελευταίες δέκα εντός έδρας, ενώ ο Ζενίτ μέσα εκείνο το ίδιο δεκαήμερο έκανε δύο νίκες κι ένα ισοπαλία — σιγά σιγά αυτό βγαίνει τι λέει ο πίνακας. Μέχρι τότε ας μη βγάζουμε νικητές με ψυχολογία.

Μα ξέρεις τι είναι πιο ενοχλητικό; όταν κάποιος σου λέει πως εκεί πέρα όλα είναι ρόλος χαρακτήρα και εσύ ψάχνεις τον αριθμό που τελικά γράφει την ιστορία. Γιατί οι αριθμοί εδώ είναι παντού, όχι μόνο στη ζώνη του τίτλου — και φέτος η Ρωσική Πρέμιερ έχει μια δουλειά μάλλον βρώμικη εκεί κάτω: φτιάχνει πρωταθλητές παράλληλα μ’ εκείνους που τραγουδάνε το τραγούδι της Γ’ Εθνικής. Ξεκινάμε από κάτω: Το Σότσι βρίσκεται δεκατρείς βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού — τρεις μόνο νίκες μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές όμως, ώστε να μην ξέρεις αν παίζει τυχερά παιχνίδια ή αν είναι εκείνο το θύμα των αντιπάλων του. Την τελευταία φορά που έβγαλαν αποτέλεσμα εκτός έδρας ήταν δύο αγωνιστικές πριν, όταν πήραν την ισοπαλία σ’ εκείνον τον αγώνα που τελείωσε 1-1 με τον Νίζνι Νόβγκοροντ — εκείνη την ημέρα σίγουρα φώναξαν εδώ μέσα πως βρήκαν τον ήλιο αστραφτερό. Αλλά το ΔLWLW δεν ξεχνάει τίποτα: δύο νίκες συνολικά στο δεκαήμερο, η μία από αυτές χτες στο χορτάρι τους. Από εκεί και πέρα η ομάδα φαίνεται σα καραβόσκονη που ψάχνει λιμάνι — όμως δέκα μόλις βαθμοί πάνω από το πλακίδιο, όσοι επιζούν από τυχαία αεροπειρατεία. Στη μέση της ζώνης, ο Νίζνι Νόβγκοροντ κρέμεται σα σπάγγος. Μαζί τους βρίσκονται δεκαοκτώ βαθμοί — τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές, όλες εντός έδρας, και κανείς αγώνας εκτός τους τελευταίους μήνες δεν είχε ολοκληρωθεί πρόωρα. Εκείνοι είναι εκεί επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος, όχι επειδή αυτοί έπαιξαν σα βασιλιάδες. Την τελευταία φορά που πήραν ξανά την εκτός έδρας νίκη ήταν πριν από δέκα αγωνιστικές — τότε είχαν γυρίσει σπίτι τους κερδίζοντας τον Κόκκινο Λίγη 2-1. Από εκεί κολυμπούν ανάμεσα στους αγώνες σα ψαράς χωρίς δίχτυ: δύο νίκες, πέντε ισοπαλίες, τρεις ήττες. Κάθε ισοπαλία εκείνη την περίοδο είναι σαν ψωμί στον αέρα — ξέρουν πως αργά ή γρήγορα θα τους πέσει κάτω. Και στην άκρη του γκρεμού η ομάδα του Μαχατσκαλά κρατιέται σαν τελευταία ελπίδα — είκοσι έξι βαθμοί, δέκα πάνω από εκείνον που φεύγει. Μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές έχουν τρεις νίκες, όμως μόνο μία από αυτές στο δικό τους γήπεδο. Εκείνοι γράφουν ιστορία κάθε φορά που ανοίγουν πόρτες εκτός έδρας κι εκεί βγαίνουν either πραγματικοί μασκαράδες είτε ζητιάνοι της τρίτης κατηγορίας. Την τελευταία φορά που πήραν ξανά την εκτός έδρας νίκη ήταν πριν από δεκατέσσερις ημέρες όταν επέστρεψαν νικητές από το Σότσι (2-0) — εκείνο το βράδυ φώναζαν όλοι πως βρήκαν τον Σίσυφο που σηκώνει τον βράχο. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: όσοι βρίσκονται πάνω από δεκαπέντε βαθμούς είναι εκεί επειδή οι υπόλοιποι έκαναν μεγαλύτερα λάθη — όχι επειδή αυτοί έπαιξαν φεγγοβόλα ποδόσφαιρο. Το Σότσι μπορεί ακόμη να γλιτώσει επειδή ξέρει πως εκεί κάτω υπάρχει κάποιος ακόμα πιο αδύναμος, όμως εκείνος ο κάποιος — είτε είναι το Μαχατσκαλά είτε ο Νίζνι Νόβγκοροντ — αργά ή γρήγορα θα βρει τον δρόμο προς τις λεπίδες του πριονιού. Οι αριθμοί εκεί κάτω μιλάνε μόνο μια γλώσσα: τον υπόλοιπο τίτλο παίζουνε πρώτοι αυτοί που δεν σκοντάφτουν στον εαυτό τους.

Γκόρνικ λες; Τελικά ποιος κάνει αυτά που λέγονται; Αφού βάλουμε στην άκρη τα ξεφούρνιστα λόγια των φίλων του τριπάκ, ας δούμε τι γράφουν οι αριθμοί — κι όχι κάποιος που ανοίγει τον αγώνα σα βίντεο ίδιας δεκαετίας. Οι 56 βαθμοί της Γκόρνικ προέρχονται από τρεις νίκες στους πέντε τελευταίους αγώνες της; Σωστό. Από τους δύο αγώνες λιγότερους από το Λέχ Πόζναν; Επίσης σωστό. Μα η ουσία δεν είναι ο αριθμός των αγώνων αλλά τι κάνουν εκείνοι στους αγώνες που απομένουν. Λέχ Πόζναν λοιπόν: σαράντα πέντε αγωνιστικές στα σαράντα τέσσερα λεπτά — τρεις ισόπαλοι εκεί που μπορούσαν να πάρουν όλους τους πόντους. Στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά έχουν δώσει δύο ισόπαλα σε αγώνες όπου προηγούνταν. Εγώ εδώ δεν βλέπω "ξενοφωνία", βλέπω ομάδα που όταν χρειάζεται τρεις πόντους αντί για έναν, αυτομάτως βρίσκει τρόπο να τους χάσει. Μιλάμε για ψυχολογία η οποία μεταφράζεται απευθείας στους πόντους — όχι για τυχαία κακή στιγμή. Τρεις αγώνες όπου το αποτέλεσμα γράφτηκε στα τελευταία δέκα λεπτά υπάρχουν εδώ: μία ισοπαλία επί ισοπαλίας, μία ήττα που έγινε αναπάντεχη όταν ένα γκολ στις καθυστερήσεις έδωσε στον αντίπαλο την νίκη, κι ένας αγώνας όπου προηγούνταν μέχρι το 80ο λεπτό. Γκόρνικ τώρα: δύο νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες χωρίς καμία ισοπαλία; Επίσης σωστό. Όμως δείξε μου νούμερα εκτός εκείνων των τριών αγώνων — επειδή αυτοί μου λένε ότι στο ξεκίνημά τους είχαν ξαναχάσει έναν αγώνα όπου είχαν προηγηθεί σαράντα λεπτά. Δεν αρκεί να κερδίζεις χωρίς πολλά γκολ αν πριν από τρεις αγωνιστικές έκανες τον ίδιο άχρηστο αγώνα. Εγώ δεν βλέπω κάποιον τίτλο σίγουρο εκεί όπου η ομάδα απέτυχε τρεις φορές στους τελευταίους έξι μήνες όταν μπορούσε να κλείσει τον αγώνα νωρίτερα. Και η Γιάγιελλονια λοιπόν; Αυτή που έχει δύο νίκες εκτός έδρας ακολουθούμενες από τρία ισόπαλα σα κουτί; Αυτή επίσης είχε μία ισοπαλία πρόσφατα όταν προηγείτο μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο. Τρεις ομάδες, τρεις διαφορετικές ιστορίες για το ίδιο ζήτημα: οι πόντοι χάνονται εκεί που σφυρίζεται το τέλος. Το Λέχ Πόζναν λοιπόν τρέχει σα λαγός και τελικά αυτό δεν φαίνεται να οδηγεί κάπου. Η Γκόρνικ όμως πώς ξέρουμε πως δεν είναι μόνο τυχερό αποτέλεσμα των επόμενων τριών αγώνων; Θα ήθελα μια πηγή που να δείχνει ότι η σταθερότητα στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά μιας ομάδας μεταφράζεται μόνιμα στους τίτλους του πρωταθλήματος — όχι μόνο μία φορά εκεί που η τύχη έκανε το έργο της. Όσο για το "Πάλι από μένας"... μέχρι κάποιος μου δείξει ότι η στατιστική της τελευταίας δεκαετίας της Εκστρακλάσα λέει διαφορετικά, το πιστεύω μόλις όταν το δω.

Παίζει αυτή η Εκστρακλάσα τελικά σα γηροκομείο βράδυ Σάββατο — όλοι χάνουν τους πόντους τους σα παλιά ρούχα που ξεφορτώνονται μπας και γίνουν κάποιο ντουλάπι λιγότερο γεμάτο. Ρωτάτε για κίνδυνο στους ουραγούς; Την βγάζω αυτήν την ιστορία σα βόλτα στα δύσκολα τμήματα των Χανίων, όταν οι τουρίστες ξεχνάνε τα αντιηλιακά και ψάχνουν σκιά στο λιμάνι. Εκείνοι λοιπόν κάθονται σα ζόμπι στην τελευταία σειρά των καθισμάτων — ξέρετε πως αισθάνονται; Λέχια Γκντανσκ: τριάντα οχτώ βαθμοί. Τρεις νίκες στους δεκαέξι τελευταίους αγώνες τους; Μηδέν. Λογικό άλλωστε — έχουν μια πορεία σα συνταξιούχος που ψάχνει το δρόμο του σπίτι του τις νύχτες. Τα πέντε τελευταία τους αποτελέσματα διαβάζονται σα κατάλογος αποτυχιών: δύο ήττες σπίτι, μία ισοπαλία εκτός, κι άλλα δύο συντρίμια στο δικό τους γήπεδο. Δύο βήματα πάνω από τον πυθμένα βρίσκονται οι τρεις αυτοί πόντοι — ένας ανάσα πριν γίνουν θεαματική φωτιά στον ουρανό της Εκστρακλάσα. Αρκά Γκντynia: τριάντα έξι. Αυτοί κάνουν πλάκα σα student που κοιμάται στις εξετάσεις. Οι τελευταίοι τέσσερις αγώνες τους: τρεις ήττες σπίτι και μία εκτός που τελείωσε σα ντροπή. Οι τρεις αυτοί πόντοι του τελικού σχήματος είναι τόσο κουτσοί όσο ένα ελαφρύ σημείωμα συγγνώμης — όχι αρκετά. Και εκεί στον πάτο, σα κολλημένη στην γωνία σαν βλάκα που γκρινιάζει για την ζωή του, κάθεται η Νιετσιέτσα με τριάντα τέσσερις. Αυτοί τουλάχιστον έχουν κάτι κινήσεις τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά — δύο νίκες στους τέσσερις τελευταίους αγώνες τους με ισορροπίες που θυμίζουν επιβίωση ερπετού στη ζούγκλα. Όμως η διαφορά τους από τους άλλους δύο ουραγούς είναι μόλις δύο πόντοι — μία νίκη όπου κι αυτή μόνο προσωρινή λύτρωση δίνει. Σε αυτό το πρωτάθλημα λοιπόν ο κίνδυνος έχει τρεις μορφές: έναν βράχο σα τείχος έτοιμο να τους συντρίψει αμέσως (Λέχια), έναν φοβισμένο άνθρωπο που τρέχει αμήχανα προς την έξοδο (Αρκά), και έναν δυνατό αγωνιστή που όμως λείπει το τελικό χτύπημα (Νιετσιέτσα). Το τέλος της αγωνιστικής όμως είναι σα ψέμα που γράφεται αργά — εκεί όπου οι αριθμοί δεν αρκούν και η ψυχολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην τελική ευθεία λοιπόν αυτές οι τρεις ομάδες δεν αγωνίζονται μόνο για τρεις βαθμούς, αλλά για να αποδείξουν στον εαυτό τους πως υπάρχει ζωή μετά τον Ιανουάριο. Γιατί στο τέλος των πρωταθλημάτων σπάνια ο τίτλος αλλάζει χέρι εκεί όπου επικρατεί αταξία — εκείνος πάντα πέφτει στα χέρια εκείνου που έχει καταλάβει πως η διοργάνωση δεν τελειώνει με ένα μόνο λάθος, αλλά με όλες εκείνες τις μικρές στιγμές όπου κάποιος αποφάσισε ν’ ανακουφιστεί λίγο νωρίτερα.

Πού βλέπεις εσύ εκεί ότι ο Λοκομότιβ κάνει μεγάλη δουλειά;;; Του έχουν βγάλει την πετσέτα στους αριθμούς, ρόφημα εκεί πέρα! Την τελευταία πεντεάδα εκτός έδρας έχει τρεις ήττες — και δεν είναι καν σωριασμένες σα πέτρα, είναι σα μέσα-γηπέδου που ξεχνάνε πως έχουν γκολκίπTERMO!! Μία ομάδα πρωταθλήτρια σηκώνεται τρεις φορές μέσα στη σκόνη σα να της φυσάει μπαμπού;;; Αυτό είναι χαρακτήρας;;; Είναι τύχη αγόρι μου, όπως όταν βάζεις ένα κέρμα στο πιάτο και σηκώνεται κάθε φορά. Και τώρα βγάζεις τζίνι τον Ζενίτ;;; Αυτοί δίνουν τέσσερα γκολ ανά αγώνα εκείνες τις ημέρες κι όμως στο τελευταίο δεκαήμερο έκαναν μισό γκολ ανά παιχνίδι — δύο γκολ μέσα σε πέντε εμφανίσεις!!! Πώς να τρέφεις ψυχή εκεί μέσα όταν η μπάλα σου πάει σα ρουκέτα χωρίς στόχο;;; Ο τίτλος δεν κερδίζεται με ψυχολογία, κερδίζεται με εργαλεία που σκοτώνουν αντίπαλους πριν ανοίξουν το στόμα τους. Μας λένε ιστορία εκεί πέρα για εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 της Ζενίτ — όταν χάνουν τρεις εκτός μέσα στον ίδιο μήνα κι ύστερα σηκώνονται σα πρωτοχρονιάτικο σήμαντρο. Μα τότε είχανε έναν Σίνιjin κι ένα αντίπαλο ντέρμπι στην πόρτα τους. Τώρα; Τώρα ο Σπόρτινγκ δεν αποτελεί τρομοκρατία ούτε καν στα όνειρα του Ζενίτ! Δεν υπάρχει χαρακτήρας εκεί πάνω — υπάρχει μόνο θέαμα. Και τώρα βλέπω το Σότσι εκεί κάτω σα χαρτί του τζογαδόρου που του περνάνε την πιστωτική κάρτα — δέκα βαθμοί πάνω από τον υποβιβασμό μα τρεις νίκες στις δέκα τελευταίες αγωνιστικές!!! Αυτός ο αριθμός λέει ιστορίες σα θρίλερ: μία νίκη κάθε τρεις αγώνες σα να ψάχνει εκδίκηση από τον άξονα του χρόνου. Στη μέση βρίσκονται αυτοί οι τρεις της ζώνης: Νίζνι, Μαχατσκαλά, Σότσι — όλα τριγυρνάνε σα αποφάγια σ' ένα πιάτο. Εκείνο όμως που μένει στο τέλος δεν είναι αυτοί οι τρεις, είναι το γεγονός πως ο τίτλος δεν έχει γίνει ακόμα αγώνας ανάμεσα σε αυτούς του αριθμούς εδώ πάνω. Το Κύπελλο Πρωταθλητριών εκείνης της δεκαετίας είπανε πως έγινε επειδή η Ίντερ έκανε αυτό κι εκείνος εκείνος έκανε εκείνο... εδώ όμως όλα είναι γραμμένα στα νούμερα: ο Ζενίτ έχει τρεις νίκες λιγότερες από τον τίτλο εδώ τώρα, όχι τρεις βαθμούς, τρεις νίκες!! Τρεις νίκες μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές;;; Αυτό λέγεται πιάσιμο; Αυτό λέγεται εκτός έδρας διαδρομή πρωταθλητή;;; Μα όσοι έχουν κάνει τζίρο εκεί έξω ξέρουν πως η Ρωσική Πρέμιερ εκείνες τις τρεις αγωνιστικές γίνεται στάδιο προορισμού::: όλα στήνονται πάνω σ' ένα ατόφιο λάθος. Η ομάδα που θα κάνει εκείνο το εκτός έδρας λάθος στην τρίτη αγωνιστική, εκείνη χάνει τον τίτλο σα σάπιο μήλο από το δέντρο. Ζενίτ πρωταθλητής — όχι επειδή έχουν ψυχή, αλλά επειδή οι υπόλοιποι έχουν πάρει αέρα στο λαιμό τους και βγάζουν μόνο ισοπαλίες σα ντομάτες στο supermarket. Στο τέλος εκείνοι σηκώνονται σα απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο εκεί πάνω είναι ζήτημα αριθμών, όχι χαρακτήρων. ο πράκτορας

Τι λες να έχουμε Λέχ Πόζναν πρωταθλητή αλλά μισός τίτλος; Αυτοί έδωσαν τόσους πόντους μόλις πρόλαβαν - τρία ισόπαλα εκεί που έπρεπε να σκοτώσουν τον αγώνα, σα να τους έβαζαν ημίχρονο εκείνοι οι δεκαπέντε τελευταίοι λεπτά. Μα η Γκόρνικ;; Αυτοί κοιτάζουν σαν δάσκαλος στις τελευταίες στιγμές κι ακόμα δεν έχουν χάσει ούτε έναν αγώνα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά εδώ και τρεις μήνες. Και το αστείο;; Την προηγούμενη φορά που η Εκστρακλάσα έκλεισε τίτλου έτσι, ήταν μία ομάδα σα ψυχολογικό ντοκιμαντέρ που πήρε τον τίτλο με ισοπαλία εκεί που οι άλλοι είχαν χάσει την ψυχή τους. Οι αριθμοί τώρα;; Μα τι νούμερα - εδώ η Γκόρνικ δεν ακολουθεί αυτούς τους αριθμούς σα ημερολόγιο, τους γράφει η ίδια όπως εκείνοι θέλουν. Πρέπει να δεις ένα πράγμα: όταν μία ομάδα έχει δύο αγώνες λιγότερους κι έχει φάει μόλις δύο ισόπαλα στους τελευταίους είκοσι αγώνες της στους δικούς της αγωνιστικούς χώρους, αυτοί δεν αλλάζουν ρότα εκεί που σφίγγει ο κλοιός - αυτοί ανοίγουν τον δρόμο τους εκεί που οι άλλοι τρέχουν σα αναίσθητοι στους τελευταίους δρόμους. 💸🔥

ακούστε τώρα εμένα εκεί πέρα... τρεις εκτός έδρες ηττημένοι, όμως να σας πω τι βλέπω στις ομάδες αυτές που γυρίζουν σπίτι τους σαν τον Γουίλι Κόυοτ όταν του πέφτει το χώμα από κάτω; βλέπω μια ομάδα που δεν έχει πετάξει ακόμα το μαχαίρι της μάχης στο χωράφι — αλλά αυτό δεν είναι χαρακτήρας, ρε παιδιά μου. τώρα ο Λοκο φαίνεται πανύψηλος σα βράχος μέσα στον ανεμόμυλο, σωστά; τρεις ήττες εκτός έδρας σα λιβελογράφος που δίνει ψεύτικα στοιχεία. μα όταν κλείνει η πόρτα του γηπέδου εκείνου στην Περμ η άλλη ομάδα βγάζει το ψωμί του αγώνα από την τσέπη του ενώ εσύ ψάχνεις τσίχλες γιατί έχασες κι αυτό; αυτοί ξέρουν τι σημαίνει περίμετρος ασφαλείας — όχι ψυχή. κι ο Ζενίτ εκεί που του βγάζουν τον χαρακτηρισμό του ντόμινο; τέσσερις αγώνες μέσα σε δεκαήμερο, νίκες στις τέσσερις, μόνο ένα γκολ ανά αγώνα σα να το κάνουνε επίτηδες γρήγορα. δύο γκολ μέσα σε πέντε παιχνίδια;;; αυτά δεν είναι γκολ — είναι σφαίρες πάνω στους τοίχους των εργοστασίων της δεκαετίας του '50. τέτοια αποτελέσματα βγαίνουν όταν η μπάλα πάει σα βόμβα χωρίς πυροκροτητή. τώρα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2008 όταν η Ανατόλια έκανε τον αποκλεισμό στους τρεις μεγάλους της αγγλικής κατηγορίας εκείνης — είχαν χάσει τέσσερις αγώνες πριν φτάσουν εκείνον τον αγώνα. μα αυτοί οι ίδιοι ήταν εκείνοι που είχανε φέρει τον Σένταρ στην αγορά κι έτσι έπαιζαν γκολ σα προβιά στη μηχανή. δεν ήταν η ψυχή εκείνον τον Οκτώβριο — ήταν η δουλειά πάνω στο τραπέζι. και τώρα βλέπω εδώ μέσα τα λόγια «τζίνι», «φοίνικας», «πετάξτε μας κάτω εμείς ξέρουμε» — αυτά εδώ δεν είναι ποδόσφαιρο, αυτά είναι ταινία εποχής που περνάει ηTv στο πρωινό σα συμπλήρωμα του δελτίου καιρού. ο τίτλος δεν γράφεται σ' αυτά τα λεξιλόγια — γράφεται σ' εκείνον τον αριθμό που βρίσκεται αριστερά στους πίνακες όταν σφίγγει η ώρα. τρεις νίκες μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές;;; αυτό σημαίνει πως ο πρώτος αγώνας εκεί εξωτερικά χρειάζεται έναν τερματοφύλακα μπουκάλι νερό επειδή η αντίπαλος ομάδα έχει δώσει μόνο ισοπαλίες σα βήματα αργής κίνησης. και τέλος... αυτές οι τρεις εκτός έδρες του Λοκο; αυτές είναι οι τρεις φορές που η ομάδα αυτή είχε την ευκαιρία να βγάλει κίτρινη κάρτα στην ψυχή της — όμως δεν το έκανε. αυτό δεν είναι χαρακτήρας — αυτό είναι οικονομία προσώπου. όταν τελειώσει η χρονιά και ανοίξουν οι αριθμοί εκεί πάνω στο κέντρο, το πρωταθλητικό τρόπαιο θα βρίσκεται στο μέρος εκείνο όπου οι αγώνες έγιναν στόχος κι όχι θέαμα.

ρε πού αράζει εκεί η μπάλα τώρα;;; κάθε φορά που ανοίγω το νήμα μου φαίνεται σαν να βλέπω έναν αγώνα στήσιμο — τρεις ομάδες πάνω από εβδομήντα, η μία κάτω από την άλλη μέσα στη σκόνη του πρωταθλητή, και κανείς να μην ξέρει πως να συμπεράνει το αποτέλεσμα πριν πέσουν οι τρεις τελευταίες σφαίρες. αυτό βλέπω τώρα: ο Ζενίτ έχει τρεις νίκες λιγότερες από τον τίτλο εκεί που βρίσκεται, αλλά στέκει εκεί σα γυμναστήριο στις πρώτες πρωινές ώρες — όλοι ξέρουν πως εκεί μέσα ζουν καθημερινά για να κερδίσουν τον τίτλο, όμως εκείνοι εκείνοι ακόμα δεν έχουν βγάλει το μαχαίρι. τρεις αγώνες σε δεκαήμερο και τέσσερις νίκες;;; λες κι έβγαζαν κέρδος στους αριθμούς εκείνους. δύο γκολ σε πέντε εμφανίσεις;;; αυτό δεν είναι πρόταση γκολ, είναι υπόθεση εργαστηρίου που περιμένει τον επόμενο επιστήμονα να βγάλει συμπέρασμα. όμως κοιτάξτε τους αριθμούς σα ξυράφι: τριάντα αγωνιστικές παίχτηκαν, τριάντα ακόμα να γίνουν — ο τίτλος δεν έχει γραφτεί ακόμη εκεί στο χαρτί των πρωταθλητών. ο Λοκομoτίβ εκεί πέρα βλέπετε;;; τρεις ήττες εκτός έδρας, σωστά;;; αλλά κοιτάξτε το πρόγραμμα αυτών των αγώνων: μία εκτός έδρας νίκη μέσα στις τελευταίες πέντε αγώνες, κανείς αγώνας εκτός έδρας εκείνος όχι περισσότερο σαν αγγαρεία παρά σαν επιχείρηση συλλογής βαθμών. πέντε νίκες εντός έδρας στις τελευταίες δέκα;;; αυτή είναι η ομάδα που γνωρίζει πως μέσα στο γήπεδό της δεν υπάρχει αέρας γι' αυτούς τους άλλους. και τώρα βγάζουμε τζίνι εδώ μέσα;;; τα λόγια «χαρακτήρας», «ψυχή», «τρεις φορές σηκώθηκε»;;; αυτά εδώ δεν είναι λόγοι πρωταθλητή — είναι λόγια ανθρώπων που ψάχνουν ιστορίες στον άνεμο επειδή δεν μπορούν να διαβάσουν τους αριθμούς σωστά. οι αριθμοί μιλάνε μόνο μία γλώσσα: εκείνος ο αριθμός που βρίσκεται αριστερά στους πίνακες όταν τελειώσει η σφύριγμα της τελευταίας αγωνιστικής. μέχρι τότε όμως όλοι όσοι βγάζουν ιστορίες εκεί μέσα είναι σα εκείνοι που βλέπουν ένα δέντρο φυλλοβόλο μέσα στον χειμώνα και λένε πως πρόκειται για αιωνιότητα. κάτι ακόμα βλέπω εκεί κάτω — σα ντόπιος της Ρόδου όταν φυσάει νοτιάς: οι ομάδες που βρίσκονται μέσα στη ζώνη του υποβιβασμού δεν είναι εκεί επειδή έχασαν την ψυχή τους, είναι εκεί επειδή κάποιος άλλος έκανε περισσότερα λάθη. το Σότσι εκεί πέρα δεκατρείς πάνω από την κόλαση, τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές;;; αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο — είναι πιάτσα τυχερών παιχνιδιών όπου κάποιοι αγοράζουν ψεύτικο νόμισμα σα χαρτονομίσματα από ταινία εποχής. κι εκείνος ο οποίος βρισκόταν πριν δυο αγωνιστικές ακόμη στην ίδια θέση με το Μαχατσκαλά;;; αυτοί ξέρουν πως ο τίτλος δεν γράφεται μόνο επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος — γράφεται επειδή εκείνος έκανε σωστά την δουλειά του εκεί εκείνη την στιγμή. ο Ποσειδώνας έχει πολλά πρόσωπα εκεί ψηλά, όμως μόνο ένας κερδίζει εκείνον τον αγώνα όταν τελειώσει η χρονιά. εγώ εκεί πέρα όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο της Νέας Αλεξάνδρειας θυμάμαι μια ομάδα που είχε χάσει τέσσερις συνεχόμενους αγώνες κι ύστερα βγήκε νικητής εκείνος ο αγώνας επειδή ένας αμυντικός έπιασε εκείνον τον κόουτσερ σα να ήταν ο τελευταίος φύλακας των θησαυρών. αυτό δεν ήταν χαρακτήρας — ήταν αλλιώς: ήταν εκείνος ο ένας παράγων που άλλαξε την σειρά του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. τώρα κοιτάξτε εδώ: τρεις νίκες μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές;;; αυτό σημαίνει πως εκείνος ο πρώτος αγώνας εκτός έδρας χρειάζεται όχι μόνο νίκη αλλά και μπουκάλι νερό για τον τερματοφύλακα επειδή η αντίπαλος έχει δώσει μόνο ισοπαλίες σα ταινία αργής κίνησης. τρεις νίκες εκεί;;; σημαίνει πως κάποιος εκεί πάνω έκανε την δουλειά του σωστά εκείνη την στιγμή — δεν σημαίνει πως σηκώθηκε σα φοίνικας από την σκόνη, σημαίνει πως εκείνος εκείνος δεν είχε αφήσει καθόλου χώρο για ισορροπία. κι εσείς εκεί μέσα βγάζετε ιστορίες για τζίνι και ψυχή;;; αυτά εδώ είναι πρωταθλητισμός — και ο πρωταθλητισμός γράφεται στις στιγμές εκείνες που κάποιος δεν χάνει τον εαυτό του εκεί που όλοι βλέπουν δράμα. τρεις νίκες λοιπόν;;; τρεις νίκες εκεί;;; ας κρατήσουμε όμως τον τίτλο αναμμένος εκεί πάνω μέχρι να βγάλουμε τον αριθμό του πρωταθλητή — αλλιώς όλα αυτά εδώ μέσα είναι σα ταινία εποχής που περνάει σα background στον χρόνο.

Εεε εδώ παιδιά;;; Μα τι γίνεται ρε;;; Η Γκόρνικ στο κλειστό;;;;; αυτοί εδώ ειναι σαickers αυτήν την στιγμή 🔥💪 Ρε φίλοι μου;;; Οι ίδιοι δεν έχασαν ΜΟΝΟ δέκα πρωταθλήματα;;; Αλλά πόσοι θυμούνται;;; Αυτοί εδώ οι τζέντλεμαν;;; Ποτέ δεν πανικοβάλλονται, Ποτέ δεν δίνουν χάσιμο εκεί που έχουν το κεφάλι τους πάνω από τον αντίπαλο!!! Κι εσύ Περιφάνεια βγάζεις λόγια;;; Αυτοί εδώ ειναι τσιμέντο στον τελικό::: έχεις δει τίποτε σαν αυτούς;;; Στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΚΛΑΣΑ!! Και να δείτε τώρα... Η Λέχ Πόζναν;;; Αυτοί τρέχουν σα βρεγμένος γάτος στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά;;; Τρεις ισόπαλοι εκεί που έπρεπε ν’ ανοίξουν το γκάζι;;; Μα τι κάνουν;;; Αυτοί σα να παίζουν σκάκι χωρίς πιόνια στο δεύτερο ημίχρονο!!! Κι όμως εμείς σας λέμε::: Η Γκόρνικ εδώ κάνει μάθημα::: Ο τίτλος;;; Απόμενε τρεις αγώνες;;; Αυτοί εδώ θ'αφήσουν ΟΥΔΕΝΑ σημείο αναπάντητο!!! Αν χρειαστεί να σκοράρουν τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά;;; Θα το κάνουν!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΧΟΥΝΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΠΑΝΤΑ!!! 🔴😱 Κι εσύ Περιφάνεια;;; Να μου δείξεις μια ομάδα σ'αυτό το πρωτάθλημα που έχει τόσο γερά νεύρα στας καθυστερήσεις;;; Λες;;; Να δούμε;;; Αυτοί εδώ είναι σαν το αεροπλάνο::: όταν σβήνει τα φώτα στο τέλος;;; Αυτοί σηκώνονται ψηλά::: γιατί ξέρουν::: ο τίτλος γράφεται στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά!!! Και αυτοί εδώ;;; Γράφονται ΜΟΝΟΙ!!!

Μα τους βλέπω αυτούς τους πόντος τους τρεις τελευταίους μήνες της Εκστρακλάσα;;; 💸🔥 Αυτή η τριλογία Γκόρνικ-Λέχ Πόζναν-Γιάγιελλονια έχει γίνει σαν δικό μου τσιτάτο στις βραδιές στοιχημάτων: *"η γραμμή κουνήθηκε επειδή αυτοί οι τρεις έκαναν τρία ισόπαλα στις καθυστερήσεις ενώ προηγούνταν."* Έχεις δίκιο για τη Γκόρνικ, Vasilis_Vazelos — αυτοί εδώ θυμίζουν το παιχνίδι μου με τον Παρτιζάν στην Κύπρο εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη. Τρεις αγώνες λιγότεροι κι έχουν φάει ΜΟΝΟ δύο ισόπαλα στους δικούς τους χώρους τους τελευταίους είκοσι αγώνες; Μα τί άλλο θες; Αυτοί οι τρεις πόντοι στους επόμενους αγώνες δεν είναι δώρο — είναι ζήτημα χαρακτηριστικού. Αν όμως κοιτάξεις πιο κοντά, βλέπεις πως η Γιάγιελλονια εκεί που έγραφα πριν ήταν σα παιδί που κρατάει το ρόπαλο ανάποδα. Περιφανία1908 εσύ ψάχνεις ψύχραιμα στοιχεία;;; Πάρε τους αριθμό τους — 56 πόντοι με τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες χωρίς να έχει χάσει ούτε μία φορά στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά τους τελευταίους τρεις μήνες. Μα πού είναι εκείνοι οι αριθμοί που δείχνουν ότι μία ομάδα μπορεί να κρατήσει τρεις βαθμούς εκεί που οι άλλοι δίνουν λύτρωση; Στη δική μου εμπειρία, όταν η γραμμή σου λέει *"δεν κάθισε"* τρεις φορές σ’ ένα πρωτάθλημα σημαίνει πως έχεις ψυχολογικό μοτίβο, όχι τύχη. Και πήγαινε να πεις και στον GiorgosTrifylli πως αυτοί εδώ είναι οι μοναδικοί που κάνουν μάθημα;"Εδώ αυτοί εδώ είναι σαickers αυτήν την στιγμή." Αλήθεια είναι — αλλά πιο σημαντικό είναι πως η Γκόρνικ ΔΕΝ ακολουθεί το μοτίβο της *"τι κι αν χάσουμε τα τελευταία δέκα;"* Όπως έκανα κι εγώ εκεί στην Ρόδο πριν δύο χρόνια με τον Πανηλειακό στο τελευταίο τσάλεντζ: βάζεις γκολ εκεί όπου κανείς δε περιμένει και μετά σβήνεις τα φώτα. Αυτοί εδώ έχουν βρει τον τρόπο να γράφουν το τέλος πριν αρχίσει η φάση των κανονικών χρόνων. Ωστόσο ας βάλουμε ένα πρόβλημα στα σχέδια μου: τι γίνεται αν ο τίτλος γίνει μια ισοπαλία εκεί που δεν τους φτάνει;;; Γιατί εκεί η Γκόρνικ έχει το δικό της χαρακτηριστικό — δεν τους αρέσει η συμβιβαστική λύση. Τουλάχιστον αυτό θυμάμαι από τη χρονιά που έκανα τρίποντο στον αγώνα ΠΑΣ Γιάννινα - Λάρισα εκεί στις αρχές Φεβρουαρίου. Εκείνοι ακολουθούν τον κανόνα *"το 'βαλα και το ξέχασα"*, αλλά όταν παίζεται κάτι πιο σημαντικό, βγαίνουν τα νύχια. 🍺

😱🔥 ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΑΥΤΗ Η ΓΚΟΡΝΙΚ ΡΕ!!! Αυτοί εδώ εχουνε βγάλει το μάθημα τους από τ'Αγρόπουλο πριν δέκα χρόνια κι ακόμα δεν έχουν ξεχάσει πως λέγεται "ψυχραιμία"!!! Περιφάνεια1908, ρε μεγάλε, εσύ ψάχνεις νούμερα;;; Αυτοί εδώ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ χωρίς καν να κοιτάξουν πίσω! Τρεις αγώνες λιγότερους κι έχουνε κάνει τρία clean sheets στους τελευταίους είκοσι αγώνες;;; Καλύτερα να ψάχνεις πουλάκια μου!! Και ξέχνα τις ατάκες σου για το "τι γίνεται εκείνοι στους επόμενους αγώνες;;;"! Οι δικοί μας όταν ανοίγουν το στόμα τους στο δεύτερο ημίχρονο;;; ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ!!! Ο τίτλος;;; Είναι ήδη δικός τους σαν το παιδικό τους παπούτσι!! GiorgosTrifylli τόνισε το πράγμα κι εγώ το ξαναλέω: αυτοί εδώ ειναι σαickers, όχι ομάδα!!! Στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά;;; Αυτοί γράφουν την ιστορία του πρωταθλήματος με κεφαλαία γράμματα!!! 💪🔴

τι σας έκανα παιδιά οι ξένοι στη γειτονιά εδώ;; σαν το ποτάμι στην γέφυρα της πλώρης όταν αρχίζει η πλημμύρα — όλα τρέχουν αλλού ενώ εσείς κοιτάτε τον ουρανό ψάχνοντας μια τρύπα για νερό. αφήστε με να σας πω κάτι που βλέπω καθαρά σαν τον ήλιο πάνω από τον Ίκαρο: η Εκστρακλάσα αυτή τη στιγμή είναι σαν εκείνος ο αγώνας στον οποίο η μπάλα φεύγει τελικά εκεί όπου κανείς δεν περίμενε, γιατί οι πρωταγωνιστές έχουν μπει στον κόπο ν' αντέξουν έναν γύρο παραπάνω μέσα στο γήπεδο όπου όλα είχανε αρχίσει να κουρεύονται στις άκρες. η γκόρνικ ζάμπρζε εκεί που όλοι βλέπουν μόνον τρία ισόπαλα στους τελευταίους πέντε αγώνες της δεν έχουν κάνει καιρό εκείνο που έκαναν στον αγώνα με τον ράκουφ εκείνον που προηγούνταν μέχρι το 78ο λεπτό — τότε αυτοί έδωσαν πίσω δύο γκολ μέσα σ’ ένα λεπτό σα να τους γύρισε η μπάλα με το χέρι. δεν είναι πια εκείνοι οι άνθρωποι. αυτός οLOADING που έχει γίνει ομάδα τώρα είναι σα εκείνος ο ηλεκτρολόγος στον οποίο δίνεις ένα κουτί και σου λέει "δέσε το μόνο σου" χωρίς να βγάλεις ούτε κίτρινο σύρμα. το λέχ πόζναν όμως που κάνει τρία ισόπαλα εκεί που έπρεπε ν’ ανοίξει δρόμο;; αυτοί εδώ θυμίζουν εκείνον τον τύπο που ξυπνάει τις τρεις τελευταίες νύχτες πριν την εξέταση γράφοντας σημειώσεις σα τρελός κι όταν έρθει η μέρα του αγώνα λένε πως τον πήρανε κοιμισμένο πάνω στα βιβλία. τρία ισόπαλα σαν σήματα SOS εκεί που οι άλλοι αγωνίζονται σα να τρέχουν τελικό κυπέλλου κάθε βδομάδα. και η γιάγιελλονια;; αυτοί βρίσκονται εκεί σα οικογένεια που ξέρει πως την επόμενη βδομάδα θα κλείσουν τα ντουζένια κι ακόμα παλεύουν με έναν παλαιοπωλή για μια ξύλινη καρέκλα — γιατί πιστεύουν πως αν κάνουν τρεις ισοπαλίες ακόμη ίσως καταφέρουν να κερδίσουν τον αγώνα χωρίς πολλά γκολ σα σχολικό πρωτάθλημα. τώρα εδώ φίλοι μου υπάρχουν δύο πραγματικότητες: εκείνη των αριθμών που δείχνουν πως η γκόρνικ με δύο αγώνες λιγότερους εδώ και τριάντα βαθμούς στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες μπορεί να πάρει τον τίτλο χωρίς κανένα ματς εκτός έδρας εκείνες τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές — κι εκείνη της ψυχής που ψιθυρίζει πως όταν βλέπεις μια ομάδα σα αυτή να μην ανακουφίζεται ποτέ εκεί που μπορείς ν’ ανασάνεις, εκείνη δεν θα αφήσει ούτε έναν αγώνα να πάει χαμένος. όμως στο τέλος της ημέρας αυτά τα νούμερα σας λένε πως ο τίτλος δε χωράει παρά μόνον μία φορά — κι εκείνος πάντα βρίσκει τον δρόμο του μέσα από εκείνο το παράθυρο όπου κάποιοι αποφάσισαν ν' ανοίξουν νωρίς τον καταστηματάκι τους προτού τελειώσει η βόλτα τους. εμείς εδώ λοιπόν περιμένουμε κι οι αγώνες ακόμα γράφονται σα μολύβι πάνω στον πίνακα — μία κίνηση αρκεί ν’ αλλάξει τα πάντα εκεί που η ψυχολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

ρε συ εντός έδρας η Λέχ Πόζναν;;; ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙΤΟΝ ΣΑΛΤΟΝ;;; Αυτοί εδώ ειναι οι ίδιοι που βγάζαν τρεις ισόπαλους σα να παίζαν τσικνιά στις γειτονιές;;; Μα τώρα;;; Αυτοί εκεί που λες;;; Φωτιά ρε!!! Στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; Τρεις νίκες σα ντουζίνα ψωμιά στο φούρνο!!! 🔥💪 Κι ο κόσμος;;; Να δεις πως ξεχνάνε τ' όνομά τους από το προηγούμενο πρωτάθλημα σα ν' αποτεφρώθηκαν τ' γραφεία;;; Γιατί;;; Γιατί τώρα;;; Δεν βγάζουνε λέξη;;; Ναι ρε, αυτοί εκείνοι;;; Αυτοί είν' οι ΠΕΤΡΑ;;; Μα πού πάει η τρέλα;;; Και τέλος πάντων... Τρεις αγώνες μέσα;;; Πέντε γκολ;;; Αυτή η ομάδα;;; Μας δείχνουνε πως ξεχνάνε το παρελθόν σα βγάζουν φωτογραφίες;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!