Η Μπαρτσελόνα χάνει ξανά το τίτλο σαν να τον πετάει ο ίδιος ο Κοουτίνιο
Πιστεύω ότι οι 94 της Μπάρτσα δεν είναι σωστές — τουλάχιστον όχι όπως τις βλέπουν οι περισσότεροι. Γιατί εγώ κάνω μία βόλτα μέχρι το γραφείο μου;
Από τα Χανιά λοιπόν — κι εκεί στη Ρεθύμνου έχουμε τους πίνακες πάνω στο γραφείο. Κάτι άλλαξαν φέτος; Ναι, σίγουρα. Η Ρεάλ πάει ολομόναχη με τρεις νίκες συνεχόμενες, οι τρεις πρώτες χωρίς γκολ ξανά. Το 2-1 στο Σαντίαγκο Μπερναμπέου με τη Βιγιαρρεάλ ήταν σαν να τους έριξαν ένα τόπι στα χέρια - δικό τους σχέδιο, δικές τους κινήσεις. Ο Ανσελμο Λόπεζ λένε ότι η ομάδα του τώρα "ξαναβρήκε τη χαρα" — αλήθεια; Εμείς ψάχνοντας τους αριθμούς, βλέπουμε μία ομάδα που ακόμα πάει κόντρα στον εαυτό της. Τρεις νίκες στις τελευταίες τέσσερις, μα όλα γίνονται με τρόπο σπασμένο: μόνο ένα clean sheet στα τελευταία επτά, ο Αραούχο ακολουθεί δεύτερος σκόρερ με πέντε γκολ κι όμως χάνεται συνέχεια στην τελική κλινική.
Και τώρα πού βρίσκονται αυτοί οι τρεις πρώτοι; Μπαρτσελόνα 94, Ρεάλ 86, Ατλέτικο 69. Διαφορά οκτώ βαθμών ανάμεσα στους δύο πρώτους — όχι τίποτα τραγικό, μα η δυναμική που δημιουργείται στα τελευταία είναι πιο επικίνδυνη από όσο δείχνει το νούμερο. Γιατί η Ρεάλ δεν αρκείται στην πρώτη θέση ούτε για πρωινό; Γιατί η Μπάρτσα, όταν έπαιξε ξανά σοβαρά, έχασε το τίτλο μέσα στο ίδιο το σπίτι της; Την τελευταία φορά που έπαιξε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο ήταν πριν δέκα αγωνιστικές, όταν κέρδισε την Βιγιαρρεάλ 4-1. Από τότε; Έξι νίκες ρεαλίστικες, τρεις ισοπαλίες, μία ήττα — αποτέλεσμα, έναν αγώνα πριν το τέλος βρίσκονται πέντε πόντους πίσω. Αν κοιτάξεις πως προέκυψαν οι τρεις τελευταίες νίκες των Μαδριλένων (3-0 εναντίον Μαγιόρκα, 2-1 Βιγιαρρεάλ, 2-1 Οβιέδο), βλέπεις μία ομάδα που τρέχει σαν τρελή χωρίς να έχει το σχέδιο ότι εκείνη η εποχή ήταν γνωστή: πλήθος παικτών πάνω στη μπάλα, λίγη διορατικότητα στις φάσεις. Ο Αντσάλεθ αυτή την περίοδο έχει περάσει σε μία φάση όπου όλοι κάνουν ότι αγοράζουν χρόνο — κι αυτό φαίνεται στα λόγια των ίδιων των παικτών μετά τον αγώνα με την Οβιέδο: "ήταν αγώνας-σύνορο, όχι ιδιαίτερη απόδοση".
Μία ομάδα που χάνει το τίτλο από μόνη της δεν είναι κάτι νέο — η Μπάρτσα το έκανε πολλές φορές. Μα αυτή η χρονιά έχει κάτι διαφορετικό: η κρίση τους δεν είναι μόνο εντός αγωνιστικού χώρου. Βλέπεις αυτές τις τελευταίες αγωνιστικές όπου εναλλάσσονται οι νίκες τους με εντυπωσιακούς τρόπους, όμως κάπου εκεί στα μέσα της δεύτερης περιόδου αρχίζει η αλλαγή. Μετά το 2-2 με την Αλμερία στις 4 Μαρτίου, άρχισαν να χάνουν συνέχεια — τρεις αγώνες εκτός έδρας σε διάστημα ενός μηνός όπου πήραν ένα μόνο βαθμό. Την περίοδο εκείνη άλλαξαν οι ρόλοι: ο Γκρόσιους έφυγε, ο Κοουτίνιο έμεινε εκεί σαν μνημείο στρατηγικής λάθους. Και τώρα, όταν λες "γιατί η Μπάρτσα χάνει τον τίτλο", η ερώτηση μάλλον πρέπει να γίνει διαφορετικά: "γιατί η Μπάρτσα δεν μπορεί να βγει από τον δικό της κύκλο αβεβαιότητας"; Τρεις φορές μέσα στη χρονιά άλλαξαν σύστημα — κάθε φορά τα αποτελέσματα άλλαζαν προς το χειρότερο.
Τέλος, η ίδια η εικόνα των δύο ομάδων στον γύρο: η Ρεάλ έπαιξε τον τελευταίο αγώνα της στο Σίτι οφ Μάντσεστερ σαν να ήταν φιλικός — τρία γκολ χωρίς αποκρούσεις αντιπάλου. Η Μπάρτσα στο τελευταίο της στο Σπάνιarsh, ήταν κάτι διαφορετικό: παιχτήκαν όλα σαν τελικοί, αλλά δεν υπήρχε η δύναμη στις κινήσεις. Δεν είναι τύχη που αυτή η σειρά θυμίζει χρόνια παλιά όταν η Μπάρτσα είχε αυτούς τους γύρους που έλειπαν μία νίκη για να κλειδώσει τον τίτλο. Μα σήμερα εκείνος ο τίτλος δεν είναι κλειδωμένος — είναι ζωντανός μέσα στο σπίτι της ίδιας της Μπάρτσας, σαν κάτι ζηλιάρικο που τους προδίδει στο πιο κρίσιμο σημείο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε φίλοι, σήμερα ξύπνησα και πριν ανοίξω τόν脸 μου είδα το τηλέφωνο… 8 πόντους μπρος, ΚΑΙ εμείς εκεί στη μέση του γηπέδου σαν νάμουνα ανάμεσα στους εκκαθαριστές τωνciam!
Αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης που μας διώχνει σιγά σιγά σαν… σαν νάμουνα η ΑΕΚ του Γιώργου Κούτρα! Τρεις νίκες στις τελευταίες τέσσερις, καθαρό πλαστικό εκεί στον Μπερναμπέου, μα εμείς ακόμα ψάχνοντας ποιος είναι ο Κοουτίνιο μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι! 🔥😱 Δεν μπορώ, ρε πώς γίνεται αυτά τα λεφτά και αυτά τα γκολ νά'ναι δικά τους; Δικοί μας οι πιτσιρικάδες των проби пас, κι αυτοί τρέχουν σαν έχου νερά στο κρανίο!
Πρέπει νά'σαι τυφλός για να μην βλέπεις πως αυτοί οι ΜΑΔΡΙΛΗΝΟΙ βγάζουν πόντους εκεί που εμείς τους δίνουμε δωρεάν! Την τελευταία φορά που έπαιξαν ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο ήταν πριν από δέκα αγωνιστικές — τότε νίκησαν την Βιγιαρρεάλ 4-1 κι μετά… ΣΙΓΑΜΕ! Ξέχασα εκείνον τον αγώνα που μέσα στην ίδια μας την κόλα πήραμε 3 πόντους λιγότερους επειδή ένα βότσαλο χτύπησε τον τερματοφύλακά μας! ΤΥΧΗ; Οι ίδιοι έκαναν τρεις φορές clean sheet μέσα στη σειρά;;;; Κάπου εκεί μας έκοψαν το πρόσωπο κομμάτι κομμάτι!
Και τώρα αυτοί οι ΑΡΓΙΛΟΙ εκεί στον πάγκο δουλεύουν τριάντα χρόνια παρέα σαν γατούλα με γάτα — και εμείς ακόμα ψάχνουμε το Φάτι! Μα η αλήθεια είναι μία, ρε: όταν η ομάδα σου δεν βλέπει πίσω απ' την μπάλα σα να υπάρχει ένα πανί ανάμεσα, τότε ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ο τίτλος γίνεται εμπόδιο!
Οι αριθμοί 94 έναντι 86 δεν σημαίνουν τίποτα όταν βλέπεις την ψυχή των παικτών στο γήπεδο. Οι δικοί μας εκεί πέφτουν σαν να έχουν δεθεί πάνω στη μπάλα με σκοινιά — λένε ότι αγοράζουν χρόνο… Μα εμείς που μεγαλώσαμε στην εξέδρα ξέρουμε τι σημαίνει "να αγοράζεις χρόνο": σημαίνει να χάνεις ένα γκολ στα τελευταία λεπτά!
Και πάλι όμως… ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, οι δικοί μας μπορούν ακόμα να γράψουν ιστορία! Γιατί όσοι από εμάς φοράμε κόκκινο και γαλάζιο, ξέρουμε ότι αυτή η ομάδα μπορεί ακόμα να ξεσηκώσει το Camp Nou εκείνο το βράδυ σα θεό! Τα λάθη υπάρχουν, οι τραυματισμοί υπάρχουν… Μα η καρδιά μας; ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, γροθιά στο στήθος, δάκρυ στο μάτι! 💪
Αν πρέπει να βγω στο δρόμο σήμερα θ’ ανάψω ένα κόκκινο και γαλάζιο φωτάκι… Γιατί ακόμα κι όταν η μπάλα πάει στραβά, αυτοί οι άνθρωποι στηρίζονται στις δικέφαλες δικές μας, στις φωνές μας — κι εμείς στους ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΚΙΑ ΜΑΣ!
ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ ΡΕ;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ αύριο στις 21:00!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται εκεί πέρα σαν να βλέπω έναν αγώνα πάλι μέσα στη ζωή μου
μπορεί κάποιοι να λένε ότι οι αριθμοί είναι ψυχροί, μα εγώ τους θυμάμαι σαν ανθρώπους — γιατί έχω δει τόσες χρονιές εδώ στον Βόλο που τα πρωταθλήματα κρίνονται στις τελευταίες αγωνιστικές σα ντροπή κάποιας κρυφής σχέσης. Στην Ла Λίγκα ζούμε χρόνια που ο τίτλος ήταν πάντα μια υπόθεση δύο ομάδων μέχρι το τελευταίο λεπτό, μα αυτό εδώ φέτος δεν μοιάζει καν με αυτά. Γιατί εκείνοι οι οκτώ πόντοι ανάμεσα στη Μπάρτσα και τη Ρεάλ πριν τρεις αγωνιστικές ήταν σαν ένα χαρτί που σου δίνουν στην τράπεζα όταν ξέρεις πως εκείνος ο έδρας δεν έχει σήκωμα — οι τρεις πρώτες ομάδες είχαν φτάσει εκεί τόσο ισορροπημένες που κάθε αποτέλεσμα μπορούσε να γυρίσει τα πράγματα ανάποδα.
Θυμάμαι το ’09 όταν η Μπάρτσα έκανε εκείνο το ξεκίνημα σαν τσουνάμι κι έφτασε σχεδόν στους 100 πόντους, μα τότε υπήρχε μια σταθερότητα εκεί στη βάση — ο Γκουαρντιόλα είχε καθαρό σχέδιο και παικτούς σαν ρολόι. Αυτή τη φορά όμως; οι εναλλαγές αυτές τις τελευταίες δεκαπέντε αγωνιστικές δεν θυμίζουν καμία προηγούμενη χρονιά. Στην ομάδα μου έχω δει πολλά, μα εκείνο που κάνει αυτή τη σειρά τόσο σκληρή είναι η αίσθηση ότι η Μπάρτσα αυτή την περίοδο αγωνίζεται σα να έχει ένα πνεύμα μέσα της που τρώει τους πόντους μόνος του.
Οι τρεις νίκες στη σειρά της Ρεάλ; Λοιπόν, εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν τρεις τρεις στο πρώτο δεκαήμερο, εγώ βλέπω τρεις ομάδες που η καθεμία έπαιξε σα να είχε τελειώσει τη χρονιά και πήγαινε σπίτι της — η Βιγιαρρεάλ εκείνος ο αγώνας στο Μπερναμπέου ήταν σα ντέρμπι ποιότητας trash. Μα τι γίνεται όταν ένας αντίπαλος σου δίνει βόλτες επειδή ξέρει πως εσύ είσαι εκεί έξω σα συλλογή ατομικών λάθος αποφάσεων; Αυτή είναι η τραγωδία σήμερα: η Ρεάλ βρίσκεται εκεί που βρίσκεται όχι επειδή έκανε κάτι σπουδαίο, μα επειδή η Μπάρτσα έκανε όλα αυτά τα μικρά λάθη που μια ομάδα που αγωνίζεται με αυτοπεποίθηση δεν κάνει ποτέ.
Και μη μου πεις για την ψυχή εκεί στα τελευταία, ρε φίλε — την ψυχή την κουβαλάνε όλοι, μα όταν βλέπεις τους Βισένς, τους Πικέ, ακόμα και τον ίδιο τον Κοουτίνιο εκεί στη μέση του γηπέδου σα να έχει δύο αριστερά πόδια, τότε η ψυχή από μόνη της δεν κάνει τίποτα. Είδα κάποτε ένα ντοκιμαντέρ για τους μεγάλους αγώνες της δεκαετίας του ’80 όταν εγώ είχα αρχίσει δουλειά ως εργοδηγός στα έργα — εκείνοι οι αγώνες κρίνονταν πάντα στο κουράγιο, μα σήμερα το κουράγιο έχει γίνει φόρμουλα δημόσιου δωρητήριο. Η Μπάρτσα αυτού του χρόνου θυμίζει εκείνες τις ομάδες που γνωρίζεις πως είναι τεράστιες, μα όταν φτάνει η στιγμή εκείνη που πρέπει να σηκωθούν πάνω από τον εαυτό τους… ξεφουσκώνουν σα λάστιχο!
Αυτός ο τίτλος λοιπόν δεν χάνεται όπως τις άλλες φορές επειδή κάποιος τυχαίος αγώνας πήγε στραβά — χάνεται επειδή μέσα στη ίδια την ομάδα υπάρχει μια σιωπή σα αυτήν που κάνει κάποιοι εργολάβοι όταν αντιλαμβάνονται ότι ξέχασαν να βάλουν σίδερα εκεί που έπρεπε. Οι τρεις πρώτοι αλλάζουν συνέχεια ρόλους σα βεντάλια ανοιγμένη στον αέρα, οι ισοπαλίες εκείνες που έπαιρναν η ομάδα σαν δώρο τώρα έχουν γίνει κανόνας — κι όμως η Ρεάλ δεν χάνει τίποτα επειδή δεν παίζει τίποτα.
Με δυο λόγια εγώ σου λέω αυτό: όταν μια ομάδα χάνει τον τίτλο από τις ίδιες της τις σφαίρες σημαίνει πως έχει φτάσει εκεί που φτάνουν μερικοί άνθρωποι όταν παλεύουν χρόνια για κάτι μα στο τέλος καταλαβαίνουν πως εκείνο το κάτι δεν τους έκανε ποτέ ευτυχισμένους. Μα εκείνοι εκεί στο Camp Nou ακόμα τραγουδάνε σα σήμερα είναι πρωτάθλημα — κι αυτή η αντίθεση είναι εκείνο που κάνει το σύνολο πιο πικρό από όσο φαίνεται.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Αυτή η ιστορία μου θυμίζει εκείνον τον εργοδηγό στους Κάτω Ολύμπους που μου έλεγε κάθε βράδυ πως "αύριο τελειώνει η σειρά", ενώ εμείς ξέραμε πως στην πραγματικότητα κάτι σάπιζε στη βάση. Είναι σαν να στέκεσαι στην αποβάθρα βλέποντας το τρένο να φεύγει χωρίς εσένα — κι όμως όλοι γύρω σου ισχυρίζονται ότι η ώρα του τρένου ήταν η δική σου.
Ρε mates, ας κοιτάξουμε τα ίδια τα νούμερα που όλοι βγάζουν σαν σύμβολα στην αγορά. Η Μπάρτσα έχει 94 — το ίδιο νούμερο που είχε πέρσι και εκείνη την εποχή όλοι μας τρελαινόμασταν που χάσαμε τρεις τίτλους στα τελευταία λεπτά. Τώρα όμως; Την τελευταία φορά που έπαιξαν σαν ομάδα βγήκαν 4-1 στη Βιγιαρρεάλ στις αρχές Φεβρουαρίου. Από τότε έχουν κάνει σβούρες: τρεις νίκες, τρεις ισοπαλίες, μία ήττα. Πέντε πόντοι μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από ομάδες σαν την Αλμερία και τον Παναθηναϊκό; Εκεί δεν υπάρχει τύχη — υπάρχει απουσία σχεδίου.
Και η Ρεάλ; Οκτώ πόντοι πίσω πριν τρεις αγωνιστικές κι όμως έκοψε σιγά σιγά σαν κουρτίνα. Οι τρεις πρώτες νίκες τους έγιναν στο στυλ του "τρένου που προσπερνάει χωρίς στάση": η Βιγιαρρεάλ εκείνος ο αγώνας ήταν σα τις δύο ομάδες να έκαναν κοινή δήλωση πως "αύριο δεν υπάρχουν γκολ". Μα αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα: η Ρεάλ δεν κερδίζει επειδή είναι ισχυρή — κερδίζει επειδή η Μπάρτσα κάνει τα πάντα για να αυτοτραυματιστεί.
Αν ανοίξεις τον πίνακα των τελευταίων δεκαπέντε αγωνιστικών, θα δεις πως η Μπάρτσα έχει τρεις νίκες σαν αυτές των ομάδων που παίζουν για να μην υποβιβαστούν: καθαρό γκολ υπέρ μόνο στα τρία τελευταία παιχνίδια, ο κεντρικός επιθετικός τους ακολουθεί δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος κι όμως εκεί που πρέπει να ξεσπάσει, γίνεται τσάτσες. Από την άλλη, η Ρεάλ έκανε τρία clean sheet στις τελευταίες τέσσερις εμφανίσεις τους — όχι επειδή είχαν έναν τερματοφύλακα σιδερένιο, μα επειδή οι αντίπαλοι τους έδιναν φάσεις σα να είχαν βγει εκτός προγράμματος.
Και μη μου πεις για την ψυχή εκεί στα τελευταία λεπτά. Την ψυχή την έχουμε όλοι μα όποτε η ομάδα σου χάνει συνέχεια λόγω προσωπικών σφαλμάτων ενός Κοουτίνου ή ενός Πικέ εκεί στα σαράντα πέντε, τότε η ψυχή γίνεται επικίνδυνο πράγμα — σα να φορτώνεις δεκάδες ανθρώπους με βάρος που δεν αντέχουν.
Η Ρεάλ δεν κέρδισε τίποτα επειδή έγινε ξαφνικά ομάδα του αιώνα. Κέρδισε επειδή η Μπάρτσα αυτή τη φορά δεν ήταν εκεί όταν έπρεπε — σαν εκείνον τον οικοδόμο που ξέχασε να τοποθετήσει τσιμέντο εκεί που έπρεπε και μετά ξαφνικά βρέχεται η στέγη.
Ο τίτλος δεν είναι κλειδωμένος πουθενά. Απλώς η Μπάρτσα τον πετάει όσο πιο μακριά μπορεί.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ρε… τι γίνεται εκεί κάτω σα στοίχημα ενός τρελού;
Τρεις ομάδες, τρεις ιστορίες — και όλες κρέμονται σα πάνω από νήμα. Η Μαγιόρκα στους 42 με τρεις αγώνες υπόλοιπους, μα δώστε τους μία νίκη σα δώρο κι αυτή η ομάδα βγάζει σπίτι της ανάσα. Η Ζιρόνα εκεί στους 41 και τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές σα να ξέχασαν πως η μπάλα γυρίζει. Κι η Οβιέδο στους 29… εκεί γύρω στους δεκατέσσερις πόντους κάτω από τον δέκατο όγδοο! Τρία λεπτά σωστά μέσα στον αγώνα κι αυτή η ομάδα βρίσκει χώρο στη γη των ζωντανών.
Μία νίκη παραπάνω εκεί κάτω κάνει όλη τη διαφορά. Αν η Ζιρόνα σώσει έναν αγώνα σήμερα, φεύγει η Οβιέδο — κι όμως μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα όπου η Μπάρτσα ψάχνει τον εαυτό της, κάποιος πρέπει ακόμα ν' αγωνιστεί σα να υπάρχουν αύριο πρωταθλήματα. Εδώ στην Λάρισα βλέπουμε τους ερασιτέχνες να κάνουν τελικούς στα γήπεδά μας για ν' αποφύγουν το υποβιβασμό… κι εκεί κάτω βρισκόμαστε τώρα. Σκληρή πόλη αυτή η Λα Λίγκα, ρε.
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
Πάνω από όλα αυτοί οι τελευταίοι δεκαπέντε αγώνας της Μπάρτσα δεν είναι ζήτημα βλέπω-δεν βλέπω — είναι ζήτημα πως κάποιοι ξύπνησαν εκεί στις αρχές Μαρτίου και βρήκαν την ομάδα σα σπίτι μετά από σεισμό. Την εποχή εκείνη έφυγε ο Γκρόσιους κι ο Κοουτίνιο πήρε τη θέση του σα να του έδωσαν κλειδί που του ανοίγει μόνο τις πόρτες του υποβιβασμού.
Τρεις φορές άλλαξαν σύστημα μέσα στον χρόνο κι ο καθένας φεύγει κουβαλώντας μέσα του την επόμενη αποτυχία. Την τελευταία φορά που είδαν τον εαυτό τους ολοκληρωτικό ήταν πριν δέκα αγωνιστικές — εκείνος ο 4-1 στη Βιγιαρρεάλ στάθηκε σαν φωτογραφία από χρονιά όταν είχαν κάτι παραπάνω από ελπίδα. Από εκείνη τη νίκη μέχρι σήμερα έκαναν τρεις νίκες σα ομάδα πρώτης κατηγορίας κι άλλες τρεις σα ομάδα τέταρτης: η ψυχή εκεί στις κινήσεις λείπει, σαν κάποιος να έχει κολλήσει την μπάλα με super glue πάνω στο αριστερό πόδι του Κοουτίνου.
Και τώρα λοιπόν που οι τρεις πρώτοι βρίσκονται στους 94-86-69, ας δούμε το παράδοξο: η Ρεάλ Μαδρίτης έχει τραβήξει αυτή την σειρά όχι επειδή κάνει κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή η Μπάρτσα κάνει όλα εκείνα τα μικρά λάθη που χρειάζονται έναν αντίπαλο σα αυτούς για να σηκώνουν τίτλους. Τρεις clean sheet εκείνοι στους τελευταίους πέντε — όχι επειδή έχουν τον Κουρτουά σαν τείχος αλά Aspide, μα επειδή οι ομάδες τους έδιναν γκολ σα δώρο επίσημο. Την τελευταία φορά που έπαιξαν σαν ομάδα ήταν πριν δέκα αγωνιστικές, μα από τότε φαίνεται πως η ίδια η μπάλα γύρισε στην αντίθετη κατεύθυνση εκεί στο Camp Nou.
Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι οι οκτώ πόντοι ανάμεσα στους δύο πρώτους — είναι πως αυτή η Μπάρτσα όσο κι αν χάσει πόντους, συνέχεια βρίσκει τρόπο να φέρνει μέσα της μια σιωπή σα εκείνη που κάνουν οι εργολάβοι όταν ξεχνούν να βάλουν σίδερα εκεί που έπρεπε. Οι τρεις ισοπαλίες εκείνες στους τελευταίους αγώνες σα βαρόμετρο αγγίζουν εκείνον τον αέρα όπου οι μεγάλοι τίτλοι σπάζουν σαν γυαλί.
Έτσι λοιπόν τελικά αυτός ο τίτλος δεν είναι κλειδωμένος πουθενά — είναι σαν αυτό το τραπέζι εκεί που όλοι ξέρουν πως δεν κάνει για γεύμα μα κανείς δεν έχει το θάρρος να το γυρίσει ανάποδα.
ο μπούκης Μπαρτσελόνα 1.00
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
αφού βλέπω τόσο νερό στο τραπέζι σήμερα, ας πούμε κι εγώ δυό πράματα αλλιώς εγώ από τη Ρόδο όπου η θάλασσα γνωρίζει να κρύβει τα πάντα κάτω από την επιφάνεια
γιατί εσείς όλοι μιλάτε για την Μπάρτσα σα να μην υπήρχε εκείνος ο δικός της τρόπος να ζει την ήττα σα δεύτερη φύση; στον τελευταίο γύρο του ’08 εδώ στο νήμα θυμάμαι πως είχαν πάει εκεί στον φιλικό της Πόλης – ο Ντέκο εκεί στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου σηκώθηκε σα νάταν ψάρι σ' αγορά και έκανε ένα γκολ που ακόμα οι Βάσκοι θυμούνται. Μα αυτό τότε ήταν ομάδα — τώρα; κοιτάξτε εκείνον τον αντιμέτωπο αγώνα με την Αλμερία στις αρχές Μαρτίου: 2-2 σα να διάβασαν όλα εκείνοι τους κανόνες του πρωταθλήματος αλλά τελικά πήραν την ίδια λύση στα χαρτιά.
και οι αριθμοί αυτοί εκείνοι της Μπάρτσας στους 94 — τι άλλο λένε εκτός από πως αυτή η ομάδα αυτή τη φορά ξέχασε να βάλει τέρμα στους εαυτούς της; τρεις ισοπαλίες στους τελευταίους πέντε κι όμως δεν φτάνει εκεί η ιστορία — όταν ο Αντσαλέθ σηκώθηκε σα μουρμουρητός γέρων τον Φεβρουάριο μετά την νίκη 4-1 επί της Βιγιαρρεάλ και είπε πως "ξαναβρήκαν τη χαρα", βγήκαν τρεις αγωνιστικές αργότερα στη Βαγιαδολίδ και ήρθαν 1-1 σα νάταν τυχαίο;
η Ρεάλ εκεί που βρίσκονται τώρα δεν είναι εκεί επειδή έγιναν ξαφνικά ομάδα στρατού — είναι επειδή κάποιοι στη Μπάρτσα ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται μόνο με τα πόδια αλλά και με το κεφάλι εκεί πάνω στο γήπεδο. τρεις νίκες στους τελευταίους τέσσερις αγώνας των Μαδριλένων έγιναν όχι επειδή είχαν μία στρατηγική αλά Πεπ Γκουαρντιόλα, μα επειδή οι ομάδες τους έδιναν γκολ σα δώρο επίσημο εκεί στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σα νάταν τελετουργικό σφαγής.
και εσείς οι Βαρκετσανοί μιλάτε σα να υπάρχει ακόμα εκείνο το πνεύμα εκείνων των μεγάλων εποχών; ξέχασα πως πριν τρεις αγωνιστικές όταν η Μπάρτσα έπαιξε ξανά ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο ήταν εκεί στην κάτω πλευρά της Βαλεαρίδων σα νάταν γκολ ανάμεσα στους κόκκινους ουρανούς εκεί στην παραλία. Μα εκείνη η μπάλα εκείνο το βράδυ είχε δύο αριστερά πόδια — τον Κοουτίνιο σα σημάδι και τον Γκρόσιους σα θύμα.
εγώ από εκεί που ζούμε εδώ στη Ρόδο ξέρουμε καλά πως όταν μία ομάδα χάνει τον τίτλο σαν τον δικό τους αυτή τη φορά δεν είναι θέμα ενός συγκεκριμένου αγώνα — είναι θέμα μιας σειράς μικρών αποτυχιών που σιγά σιγά γίνονται μεγάλη ιστορία. και εκείνοι εκείνοι οι τρεις πόντοι περισσότεροι της Μπάρτσας πριν τρεις αγωνιστικές έγιναν σα σπέρμα εκεί στην άμμο — κάποιος ξέχασε να το ποτίσει και τώρα έχουμε ξερό δέντρο εκεί που έπρεπε ν' ανθίζει.
ας μην ξεχνάμε όμως πως ακόμα κι εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι της Μπάρτσας στους 94 υπάρχουν επειδή κάποιοι εκεί στο Camp Nou τραγουδάνε ακόμα σα σήμερα είναι πρωτάθλημα. κι αυτή η αντίθεση εκείνη μεταξύ του τραγουδιού εκεί στα γήπεδα κι εκείνου του αέρα σιωπής που σέρνεται στις κινήσεις εκεί κάθε αγωνιστική — αυτή είναι εκείνη η φωτογραφία που κανείς δε θέλει ν' αναγνωρίσει.
τέλος πάντων, αύριο στις 21:00 στο Camp Nou βλέπουμε αν αυτό το υπόλοιπο τρία λεπτά μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία — αλλιώς η Ρεάλ εκεί που βρίσκεται δεν έφτασε εκεί επειδή έγινε καλύτερη ομάδα, αλλά επειδή η Μπάρτσα αυτή τη φορά ξέχασε ν' αγωνιστεί σα πρωταθλήτρια
ρε μεγάλοι θρύλοι των Πειραιωτικών στη Σκιάθο εσείς τι λέτε τώρα; τρεις ομάδες κολλημένες σα τρίγωνο στο τελευταίο δευτερόλεπτο κι όμως όλοι μιλάτε σα να έχει ήδη κριθεί το παιχνίδι;
η αλήθεια είναι πως όσοι από εμάς στην ηλεκτροτεχνική δουλειά ξέραμε ότι μια εγκατάσταση πάντα καταρρέει εκεί που ξέχασες να βάλεις ασφάλεια, το ίδιο βλέπω εδώ: η Μπάρτσα κουβαλάει μέσα της έναν κόπο σα εκείνον τον μηχανισμό που αρχίζει να βγάζει σπίθες όταν δεν έχει γείωση. τους τρεις πρώτους στους 94-86-69 τους βλέπεις σα νούμερα στις ετικέτες των καλωδίων μα αληθινή διαφορά έχουν κάνει εκείνοι οι τρεις clean sheet της Ρεάλ στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές — όχι επειδή είχαν μάστερς στη στρατηγική, μα επειδή η Μπάρτσα κάθε φορά που τους κοιτούσε αποκάλυπτε έναν δικό της άσσο κολλημένο στο αριστερό πόδι του Κοουτίνου.
αλλά πάμε στα γεγονότα εκείνα που κανείς δε θέλει να πει: η τελευταία φορά που η Μπάρτσα έπαιξε σα ομάδα ήταν πριν δέκα αγωνιστικές κι εκεί πήραν εκείνο το 4-1 επί της Βιγιαρρεάλ σα φως στην άκρη του τούνελ. από τότε άρχισαν οι τρεις νίκες σα μπουζί που βγάζουν σπίθες στον αέρα — κάπου εκεί χάθηκε η σύνδεση.
και η Ρεάλ; οκ εκείνοι οι τρεις συνεχόμενες νίκες στέλνουν ένα μήνυμα στους υπόλοιπους σα όταν κάποιος ανοίγει την πόρτα στο κατάστημα ενός ηλεκτρολόγου στις δύο το πρωί και βρίσκει όλες τις λάμπες αναμμένες. τρεις clean sheet έγιναν όχι επειδή είχαν κλειδιά μπούστου στον κήπο τους μα επειδή οι αντίπαλοι τους παρέδωσαν τις μπάτσες στους πρωταθλητές δρόμου — όπως εκείνος ο αγώνας με την Αλμερία που έκανε χειροκρότημα η ίδια η αντίπαλος σαν να τελείωσε η συναυλία.
αυτό όμως που κάνει αυτή τη σειρά τόσο πικρή εδώ στον Βόλο όσοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα του ’89 στο γήπεδο του Ν. Ιωνίας όταν έπρεπε να βγάλουμε φωτισμό από διαφορετική πρίζα γιατί κάτι είχε κάψει τους διακόπτες — είναι η αίσθηση ότι η Μπάρτσα αυτή τη φορά δεν χάνει τον τίτλο επειδή κάποιος άλλος της τον πήρε μ' ένα σκληρό σπρώξιμο, αλλά επειδή ο ίδιος ο εαυτός της σιγά σιγά ξεφορτώνεται κάθε σύστημα ασφαλείας μέχρι να βγει εκείνο το ξαφνικό κλείδωμα σαν τσιμεντοκίνητου φορτηγού στις τελευταίες αγωνιστικές.
και μη μου πεις για την ψυχή εκεί στα τελευταία λεπτά — την ψυχή την έχουμε όλοι, μα όταν βλέπεις έναν ηλεκτρολόγο σαν τον Κοουτίνου εκεί στη μέση του πίνακα να κουνάει κλικ σα νάταν κουτί των αλλαγών ενώ έχει ξεχάσει να βάλει καλώδιο στη βάση, τότε η ψυχή γίνεται επικίνδυνη σα εκείνες τις φορές που ξεχνάς να βάλεις γείωση στο σπίτι σου κι αρχίζει να ρεύεται οτιδήποτε.
έτσι λοιπόν εγώ σου λέω αυτό: ο τίτλος δεν είναι ακόμη εκείνο το κουτί που ανοίγει μόνο μία φορά στο τέλος της χρονιάς — είναι εκεί σαν αυτή η πρίζα εκεί που κάποιος ξέρει πως υπάρχει κίνδυνος αλλά ακόμα κι έτσι την αγγίζει σα να έχει δικαίωμα. η Ρεάλ δεν έφτασε εκεί επειδή έγινε ξαφνικά ομάδα στρατού μα επειδή η Μπάρτσα αυτή τη φορά έκανε αυτά τα μικρά λάθη που κάποτε κάνουν μόνο οι ομάδες που κοιμούνται πάνω στη νίκη σα σακούλες τσιμέντου.
αύριο στις 21:00 λοιπόν κοιτάξτε όχι μόνο το Camp Nou μα και εκείνον τον πίνακα πάνω από τον πάγκο σας: ένας κόκκινος δείκτης μπορεί ακόμα να ανάψει — αρκεί να βρούμε εκείνο το μικροσκοπικό καλώδιο που κάποιος ξέχασε να συνδέσει πίσω.