Πού πήγε όλα αυτά τα χρήματα της Ουνιόν;; Σπρώχνοντας σιγά σιγά ξανά το στοίχημα «αποφυγή…

Με χτύπησε σαν σίδερο στη γάστρα, τοSTM_kserei, όταν πήρες εκείνο το νήμα μέσα στο γήπεδο: τρεις δικοί σου κρατώντας τρία διαφορετικά φύλλα τυχερών παιχνιδιών ενώ γύρω σου φυσούσε ακόμη το αίσθημα της κρίσης. Γιατί ξέρεις τι έλειπε εκείνο το βράδυ; Όχι τα χαρτιά, όχι οι σκόρπιοι υπολογισμοί — έλειπε η στάση που τελικά κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που περιμένουν ξαφνικό σωσίβιο και σε αυτούς που ξέρουν πως η μπάλα τρέχει πάντα προς την περιοχή με το μεγαλύτερο κενό. Η Unfallion δεν καίγεται στις φλόγες της αποκλειστικής καταστροφής, αυτό βλέπω στα νούμερα που έχουν μπει στην άκρη όσο ακόμη μιλάμε. Δεκαέξι παίκτες εκτός πέντε τελευταίες αγωνιστικές λόγω τραυματισμών — σωστά κατάλαβες, δεκαέξι απουσίες. Από αυτά τα δεκαέξι, οι δώδεκα πήγαν στον ιατρικό χώρο τους πρώτους τρεις μήνες της χρονιάς, πριν καν κλείσει το χρυσό παράθυρο του χειμερινού μεταγραφικού παραθύρου. Μιλάμε για διαφορετικό επίπεδο επικινδυνότητας: η ομάδα έφαγε ένα αμυντικό κέντρο σαν τον Schneider (απουσιάζει πάνω από τριάντα αγωνιστικές), τρεις πλάγιους μπακ (δύο από αυτούς έκλεισαν τον Οκτώβρη αμέσως μετά από σοβαρά προβλήματα), ακόμη δύο φορ που είχαν κάνει δεκατρία γκολ συνολικά πέρυσι. Αυτά δεν είναι "κουτσάρια", είναι μηχανισμός αστοχίας. Τώρα βάζεις κι εσύ το εύλογο ερώτημα: πού πήγε το χρήμα; Την προηγούμενη θερινή περίοδο ξόδεψαν σχεδόν δώδεκα εκατομμύρια ευρώ σε δώδεκα νέες κινήσεις, ενώ είχαν εισπράξει μόλις τρία από πωλήσεις. Από αυτά τα δώδεκα, τα οκτώ πήγαν σε νεαρούς παίκτες των 18-21 ετών που είχαν αγγίζει συνολικά δεκατρία γκολ και δεκατρία assists σε επίπεδο δεύτερης κατηγορίας. Δεν είναι λάθος το σκεπτικό — είναι ρύθμιση κινδύνου-οφέλους. Η ομάδα πήγε φέτος στο Βερολίνο παίζοντας σα να αγωνίζεται μια ομάδας τρίτης κατηγορίας: ξεκίνησε με τρεις ήττες μέσα στη χώρα που αποτελεί το μεγάλο πεδίο δοκιμών των πρωτόπειρων ομάδων. Σε αυτό το σημείο όμως κρύβεται η πραγματική μεταβλητή: το σχέδιο πίσω από όλα αυτά είχε χρόνο χρονισμό. Η Un­ion είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την εδραίωση στην πρώτη κατηγορία χωρίς οικονομικό ασφυξία, χρησιμοποιώντας τους νέους σαν δεύτερη ομάδα ώστε να ελαχιστοποιήσει τη δαπάνη εγγραφής. Οι αριθμοί του Ιανουαρίου δείχνουν πως οι νεαροί βελτίωσαν κατά μέσο όρο το 78% των εμφανίσεων τους από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο — πολύ ωραία, αλλά όχι αρκετά όταν έρχονται τραυματισμοί την ίδια ώρα που η ομάδα βγαίνει συνεχώς εκτός κουτιού λόγω της φόρμας "WWLDL". Το μεγάλο ζήτημα βλέπεις δεν είναι η τύχη, είναι η συνέπεια των αποφάσεων έναντι της συνέχειας των γεγονότων. Στις δύο προηγούμενες αγωνιστικές που είχε δώσει ματς μέσα στη χώρα (εντός έδρας αγώνας εκείνες τις ημέρες ήταν μόνο ένας), οι αντίπαλοι χρησιμοποίησαν PPDA κάτω από 10 ανά εκατό επίθεση — αριθμός που δείχνει ξεκάθαρα πως η μικρή ομάδα πίεζε σπάνια υψηλά. Στην ανακοίνωση για τον αγώνα εναντίον του Elversberg, όπου έχουν βάλει δεκάδες υποψήφιους για συμμετοχή στην αποστολή χωρίς να έχουν ακόμα ολοκληρώσει την αποκατάσταση τουλάχιστον τριών βασικών, βλέπουμε την ίδια λογική: πείσμα έναντι πιθανότητας. Αυτό το πείσμα όμως χρειάζεται μία κουβέντα ανοιχτή: πόσο μπορείς να στηρίζεσαι στο γεγονός πως ουσιαστικά το σύνολο της ομάδας αποτελείται από αυτούς που έδωσαν την παρουσία τους πριν καν αρχίσουν οι μεγάλες πιέσεις της κορυφής; Εδώ έχουμε τον Τομ Τράουμπε, τον μοναδικό σκόρερ πάνω από δύο γκολ εντός πρωταθλήματος, να στέκεται μόνος του ανάμεσα στους τραυματίες — το γκολ ανά αγώνα του μειώνεται στο 0.12 από τον Σεπτέμβριο λόγω συχνής αλλαγής επιπέδου συμμετοχής. Εμείς στο φόρουμ βρισκόμαστε στην άβολη θέση εκείνων που ξέρουν πως η οικονομία της ομάδας ακολουθεί μια λογική, αλλά η πράξη ακολουθεί αυτήν που δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί στο σύνολο της σύνθεσής της. Ο αγώνας εναντίον του Schalke στις 2026-09-12 δεν είναι μια δεύτερη ευκαιρία — είναι η πρώτη πραγματική πίεση μετά τον Νοέμβριο. Και όταν εσύ βλέπεις τους φίλους σου στο ίδιο γήπεδο με φύλλα τυχερών παιχνιδιών στα χέρια, ξέρεις πως η μεγάλη αλλαγή φέρνει μεγαλύτερη ελπίδα μόνο όταν η ομάδα ξέρει πως δεν χρειάζεται ούτε τύχη ούτε μοιρολατρία για να κερδίσει έναν αγώνα. Αυτήν τη στιγμή, η τύχη μοιάζει περισσότερο με τρύπημα σωλήνα παρά με επιστροφή νικητήριο.

Τρία χρόνια πριν βρέθηκα εκεί, στους πύργους τουiboldtertrei, τρεις μέρες πριν τον πρώτο αγώνα μετά το γκολ στο\equiv. Θυμάμαι τους τρεις φίλους μου, αυτοί οι τρελοί, να κρατούν κάθε πιθανή μπάλα στο χέρι τους σαν να κρατούσαν κι αυτοί τις τύχες τους σφιχτά. Τότε η ομάδα είχε δώσει十三εκατ. στα μεταγραφικά, όλα είχαν μπει στους νεαρούς εκείνους σα σπέρματα — και τώρα βλέπουμε τι καλλιέργεια βγήκε. Δεκαέξι τραυματίες μέχρι σήμερα, όσοι κι οι παίκτες που πήραν πάνω από δεκατρία γκολ συνολικά πέρσι. Μα πού τα βρήκαν αυτά τα δεκατρία γκολ;; Στον τρίτο κατηγορία;; 😭 Κοίτα τώρα την κατάσταση σαν κάτι άλλο παρά τύχη: η União έχει κάνει αυτό που έκανες κι εσύ τότε στο γήπεδο — κράτησε τρία διαφορετικά φύλλα στο χέρι περιμένοντας το ζάρι να γυρίσει μονάχο του. Αλλά η μπάλα δεν τρέχει μόνη της. Την τελευταία φορά που οι φίλοι πανηγύριζαν ήταν όταν οι περισσότεροι αντίπαλοι τους είχαν ήδη γράψει τον υποβιβασμό στον πίνακα — όχι επειδή εκείνοι έκαναν κάτι σωστό, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν κάτι λάθος. Τώρα όμως; Τώρα εμείς αγοράζουμε ελπίδα από κάποιον που δεν μπορεί καν να σηκωθεί από τον πάγκο. Το ματς με τον Σάλκε στις 12 Σεπτέμβρη δεν είναι ακόμη γράφτηκε η ιστορία του. Όμως οι αποδόσεις έχουν ήδη αρχίσει να βολεύουν το μπούσουλα προς το μεγάλο κενό: όταν ο αντίπαλος σου φέρνει τριάντα παιδιά σαν δικό σου στέλεχος έτοιμο για αλλαγή λόγω τραυματισμού, η έννοια του «αποφυγή υποβιβασμού» γίνεται μια λέξη που γράφεται με την ίδια γραμματοσειρά όπως το «πιθανόν». Το ο μπούκης βλέπει τώρα πάνω από δεκαοκτώ ντομάτες να στοιχίζονται σιγά σιγά πάνω στην εικασία ότι η ομάδα δεν πρόκειται να βγει εκτός κουτιού επειδή η ίδια ξέχασε πως πρέπει να παίζει σαν ομάδα που έχει άλλη μία ευκαιρία εκτός από αυτή των χαρακωμάτων. Και όμως εκείνη η ημέρα στο γήπεδο, εκείνοι οι τρεις φίλοι, εκείνο το αίσθημα πως όλα μπορούν ακόμη να διορθωθούν... Ίσως εκείνη την ημέρα ήταν πιο κοντά στο πραγματικό σχέδιο από ό,τι είναι τώρα. Γιατί εκείνοι κρατούσαν τουλάχιστον κάποιο κομμάτι ελέγχου στα χέρια τους — εμείς τώρα κρατάμε μόνο τις ευχές μας. Κι αυτές τρέχουν πιο γρήγορα από οποιονδήποτε τραυματία. 💸🔥

Ρε παιδιά, εδώ δε μιλάμε για τυχερά παιχνίδια και ευχές σαν αυτές που κάνουν οι τρεις φίλοι σας στο γήπεδο. Μας δείχνουν νούμερα αυτά εδώ: δεκαέξι τραυματίες, δώδεκα μόνο τους πρώτους τρεις μήνες. Αυτά δεν είναι "πιθανότητες", είναι απουσίες σα σπασμένα δόντια σε μια ομάδα. Τι σόι οικονομία κάνει μία ομάδα όταν ξοδεύει δώδεκα εκατομμύρια για δώδεκα νεαρούς σαν επέκταση μίας ομάδας τρίτης κατηγορίας; Την προηγούμενη χρονιά αυτοί οι ίδιοι είχαν μπει十三γκολ συνολικά εκτός πρωταθλήματος — και τώρα περιμένουμε από αυτούς να σηκώσουν την ομάδα μόνοι τους; Ο Траубе πάντως έχει πέσει στα十三πέντε μέχρι στιγμής, όχι επειδή πάει άσχημα ο ίδιος, αλλά επειδή η ομάδα του αλλάζει ρόστερ σαν τρελή κάθε δεκαπέντε μέρες. Και μετά αναρωτιέστε γιατί οι φίλοι γυρνούν στα ίδια φύλλα σαν τους ιερογλυφικούς στον τοίχο — γιατί η τελευταία φορά που πανηγύρισαν ήταν όταν οι άλλοι ομάδες είχαν βγάλει τις αποφάσεις τους πριν ακόμη ξεκινήσουν. Τώρα εσείς βλέπετε τις αποδόσεις να γέρνουν προς το "αποφυγή υποβιβασμού" σαν σβούρα χωρίς άξονα; Αυτά είναι ψίχουλα ελπίδας όταν η ομάδα παίζει σα ομάδα πρωταθλήματος δεύτερης κατηγορίας — ξεκίνησε τρεις ήττες μέσα στη χώρα, όχι τρεις νίκες ανάμεσα στους πολλούς τραυματισμούς. Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι πού πήγε η συνοχή αυτών των αποφάσεων; Δεν είναι θέμα τύχης που λείπουν αυτοί οι δώδεκα από τους δρόμους κάθε αγώνα. Είναι θέμα σχεδίου που δεν έχει δοκιμαστεί στο σύνολό του επειδή η ομάδα συνεχίζει να αλλάζει πάνω από τέσσερις αλλαγές αγωνιστικής ανά παιχνίδι λόγω τραυμάτων. Κι όταν στο γήπεδο βλέπεις ανθρώπους να κρατούν χαρτιά αντί για στρατηγική, εκεί δεν υπάρχουν νικητές — υπάρχουν μόνο άνθρωποι που παίζουν για αυτούς και όχι για την ομάδα.

τι άλλο περιμένεις ρε παιδιά από μία ομάδα που έδωσε δώδεκα εκατομμύρια για δώδεκα αγόρια με δεκατρία γκολ συνολικά στην τρίτη κατηγορία;;; αυτοί εκεί βγήκαν σα σπέρματα για να τους βλέπεις τώρα σαν σπασμένα κλαράκια μετά τον πρώτο άνεμο θυμάμαι πριν τριάντα χρόνια στον Βόλο όταν μια ομάδα πήγαινε και αγόραζε τρεις-τέσσερις βετεράνους με φήμη «αξίζει το όνομα» κι έκαναν την ομάδα — τώρα βλέπω εδώ πως οι χίλιοι πέντε εκατομμύρια του Βερολίνου έγιναν σαβούρα μέσα σε τρεις μήνες. δεκαέξι τραυματίες; δεκατρία γκολ συνολικά πέρσι σ' εκείνους τους δώδεκα; όλα αυτά είναι νούμερα ενός πρωτοφανούς οικονομικού χτυπήματος πάνω στην ίδια τη λογική του τμήματος και μετά λέμε «η οικονομία ακολουθεί λογική»; άλλη μία φορά το σύστημα έκανε αυτό που έκανε πάντα όταν λείπει ο χρόνος: πήρε νέους σα φτηνό αμάξι αναμονής, τους τοποθέτησε στη θέση των δικών τους στη σύνθεση, τους ανάγκασε να τρέχουν πριν ακόμη ξυπνήσουν το πρωί — κι έπειτα έκπληκτοι βλέπουμε πως αυτοί οι καημένοι δεν μπορούν ούτε καν να μπει στην περιοχή χωρίς τραυματισμό η Unfallion εδώ λοιπόν δεν παίζει σα ομάδα πρώτης κατηγορίας — παίζει σα τυφλό που ψάχνει την πόρτα στον τοίχο. και βέβαια όταν βλέπεις φίλους σου στο γήπεδο να κρατούν τρία διαφορετικά φύλλα τυχερών παιχνιδιών ξέρεις πως η τύχη έχει μόλις σβήσει το τελευταίο κερί: ελπίδα υπάρχουν πολλές, αλλά χρειάζεται κάτι παραπάνω από ευχές όταν η ομάδα δεν ξέρει καν πως λέγεται η γωνία στην οποία πρέπει να σουτάρει

Πώς ακριβώς λέγεται αυτό το πράγμα που κάνουν οι φίλοι σας στο γήπεδο;;; Αυτοί κρατάνε τρία διαφορετικά φύλλα στο χέρι;;; Εμένα τώρα το μάτι μου έπεσε επειδή βλέπω συνέχεια αυτά τα φύλλα σα κάτι σοβαρό ενώ εγώ πάω για σπίρτο και αναψυκτικό μόνο 😅💳 Κοίτα, ρε συγγνώμη που ρωτώ τόσο αδιάφορα, αλλά τι γίνεται άραγε όταν αυτοί οι τραυματίες ξεμείνουν;;; Δηλαδή, αν κάποιος άλλος τραυματιστεί παραπάνω από την ομάδα;;; Αυτοί εκεί πάνε πως θα βγάλουν κανέναν σαν νούμερο δεκαεφτά;;;; 😭

τι σόι λαικισμός είναι αυτοί που βγάζεις με τους τρεις φίλους σου στο γήπεδο; εγώ το έχω ζήσει σα χοιροπούλα τρία χρόνια πριν όταν πήγαινα εκεί κοντά στο Τiboldtertrei, εκείνο το γκολ από την ισοπαλία στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, εκείνοι οι τύποι τότε είχαν βγάλει δεκατρία εκατομμύρια σα βρέφος που γεννιόταν ενώ εγώ έβγαζα τα δικά μου τριάντα χιλιάρικα απ' το βενζινάδικο — και τώρα αυτά τα δεκατρία γκολ πού βρέθηκαν; στους σκόρπιους πρωταθλητές της τρίτης κατηγορίας, εκεί όπου η μπάλα γυρίζει σα γάτα πάνω σ' ένα σωρό από παλιά λάστιχα! που λες για οικονομία όταν μία ομάδα ξοδεύει όσα πήρε έναν ολόκληρο δήμο για δώδεκα γκολ σ' άλλη κατηγορία; αυτοί εκεί βγήκαν σα σπόροι μέσα στο χώμα — αλλά τι γίνεται όταν το χώμα είναι όξος και όχι μαλακό χώμα που τρώγεται; δεκαέξι τραυματίες μέχρι σήμερα σαν δεκαέξι σπασμένα τζάμια σ' ένα εργοστάσιο που κανείς δεν το επισκευάζει επί χρόνια. και μετά ξαφνικά περιμένουμε αυτοί οι ίδιοι αυτοί να σηκώσουν την ομάδα σα σαμάρι πάνω στην πλάτη τους; ο Траube εκεί που είναι σκόρερ σα φανάρι μέσα στη νύχτα — αλλά πότε βγήκε τελευταία φορά ολοκληρωμένος αγώνας; όταν η ομάδα αλλάζει ρόστερ σα τρελή κάθε δεκαπέντε ημέρες τότε δεν βλέπεις ούτε ρότα ούτε τετράγωνο. και βέβαια εκείνοι οι φίλοι σου κρατώντας τρία διαφορετικά φύλλα στο χέρι εκείνο το βράδυ σα να κρατούσαν τις τρεις σου αυτές στους τρεις σου αυτούς — ήταν περισσότερο σημάδι ελπίδας παρά λογικής. η τελευταία φορά που πανηγύρισαν ήταν όταν οι άλλοι έκαναν λάθη αντί εκείνοι να κάνουν σωστά πράγματα. τώρα όμως οι αποδόσεις γέρνουν σα σβούρα χωρίς άξονα επειδή κανείς δεν θυμάται πως η μπάλα δεν πάει μόνη της όταν εσύ κάθε δεκαπέντε ημέρες ψάχνεις τον επόμενο σπασμένο κάβουρα που θα τοποθετήσεις στη θέση του. για αυτό κι εγώ σου λέω: τυχερά παιχνίδια σηκώνουν έναν αγώνα σπάνια — οι αποφάσεις σου είναι αυτές που γράφουν την ιστορία. εσύ τώρα πως ξέρεις ότι αυτοί εκεί δεν ξέχασαν πως πρέπει να παίζουν σα ομάδα και όχι σα συλλογή τυχαίων ανθρώπων πάνω στο γήπεδο; εκείνο το φύλλο με το μεγαλύτερο σχέδιο ακόμα λείπει από το χέρι σου.

βρε παιδιά εσείς εδώ έχετε τρέξει τόσες φορές τον εαυτό σας μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί προσπαθώντας να βγάλετε μια ομάδα πάνω από την κόλαση κι ύστερα θυμάστε πως κρατάτε τρεις βόλτες στο χέρι σα σημάδι ελπίδας; εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα αυτούς τους τρεις μπλοκ από μουσαμά που κουβαλάει ο γείτονας στο υπόγειο κάθε Οκτώβρη — όλοι ξέρουν πως είναι εκεί, κανείς δε νοιάζεται να τα ανοίξει. αυτό που σας λείπει είναι ένας καινούργιος γνώμονας — δεκαέξι τραυματίες μέχρι σήμερα, σωστά; οι δεκατρείς έκαναν δεκατρία γκολ συνολικά πέρσι στην τρίτη κατηγορία, σωστά; αυτά δεν είναι νούμερα ενός οικονομικού σχεδίου, είναι αριθμοί μιας ομάδας που αγόρασε δώδεκα τζάκια βγάζοντας δεκατρία γκολ στις φωτιές του χωριού. ξέρετε πως λέμε στον Βόλο όταν κάποιος βάζει χρήματα στα ζάρια αντί στο μετρητό; «πήγε σα σαβούρα». και μετά απορείτε που οι φίλοι σας στέκονται εκεί σα ξυπόλυτοι στον πάγκο περιμένοντας το επόμενο τυχερό φύλλο; εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα μου στον Βόλο έπαιξε έναν αγώνα Τρίτη Λίγκας δίπλα στη θάλασσα — εκείνοι είχαν φέρει τρεις βετεράνους με τριαντάχρονα πόδια σα μολυβένιες μπότες, εμείς πήγαμε εκεί με τρεις νέους σα σκάγια για τριπιλέτα. αυτοί κέρδισαν 4-2 μέσα στη λάσπη, εμείς πήγαμε σπίτι και μάθαμε πως το σύστημα έκανε αυτά που έκανε πάντα: πήρε νέους σα φτηνό αμάξι αλλαγής επειδή δεν είχε χρόνο να ψάξει για τον οδηγό. τώρα εσείς εδώ συζητάτε για αποκλειστική κατάρρευση σα κάτι σοβαρό — εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα στη Λάρισα να δω έναν αγώνα κι έμεινα τρεις μέρες στο νοσοκομείο επειδή μου κάτσανε τρία λίτρα ρετσίνα σε τρεις ώρες. τι σχέση έχει η οικονομία εκείνης της ομάδας με την οικονομία της Un­ion;;; τι σχέση έχει ο τραυματισμός εκείνου του επιθετικού με τον τραυματισμό του here मगर Schneider;;; όλα αυτά είναι διαφορετικά είδη πόνου — κάποια προέρχονται από σφάλμα, κάποια από ατυχία. και μετά λέτε πως η ομάδα παίζει σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας — εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα εκείνον τον Μάη του 2005 όταν πήγα στη Βέροια να δω έναν αγώνα της τρίτης κατηγορίας και τελικά κατέληξα στη μπουλντόζα του γηπέδου επειδή ο διαιτητής είχε ξεχάσει να βγάλει κίτρινη κάρτα στον αντίπαλο — εκείνος έπαιζε σα ομάδα πρωτοφανούς επειχειρησιακού χάους χωρίς καν να το ξέρει ο ίδιος. εσείς εκεί βλέπετε φίλους σας να κρατούν τρία διαφορετικά φύλλα σα σημάδι ελπίδας — εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα εκείνον τον φίλο μου τον Γιάννη που κρατούσε τρεις κλήσεις στο τηλέφωνο την ημέρα του αγώνα επειδή είχε κάψει όλα του τα λεφτά στο παιχνίδι πριν τρεις μέρες. η τύχη δεν είναι τίποτα άλλο παρά η βιτρίνα εκείνου που αγοράζει μπουκάλια νερό αντί για ζουμί τον καιρό της ξηρασίας. και μετά λέτε πως εκείνοι κρατούν το μεγαλύτερο σχέδιο στο χέρι τους — εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα εκείνον τον τυχερό που βρήκε τριάντα χιλιάρικα στο καναπέ του σα βγήκαν τρία άλογα πρώτα εκείνο το βράδυ. το σχέδιο ξεκινάει όταν κάποιος ανοίγει το συρτάρι του κι όχι όταν κάποιος κρατάει ένα τυχερό φύλλο σφιχτά σα να κρατάει την τελευταία του ανάσα. να μην ξεχνάμε κι αυτό: ο αγώνας με τον Σάλκε στις 12 Σεπτέμβρη δεν γράφτηκε ακόμα η ιστορία του. αλλά εγώ εκείνο το απόγευμα στο Βόλο όταν σήκωσα το τηλέφωνο μου κι άκουσα τον ήχο ενός κινητού που χτυπούσε επί ώρα χωρίς κανείς να σηκώνει — αυτό μου θυμίζει περισσότερα για τον επόμενο αγώνα από οποιαδήποτε αποδόσεις βγάλετε εσείς εδώ σα μπούσουλα προς τον υποβιβασμό. η μπάλα τρέχει εκεί όπου βρίσκει κενό — όχι εκεί όπου υπάρχουν十三 υποψήφιοι στη σύνθεση επειδή δεκαέξι άλλα έπεσαν κάτω.

ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΟΡΩ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΩ ΜΕΤΡΗΤΑ ΣΕ ΦΥΛΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΥΣΟΥΝ!! Ρε παιδιά εδώ δεν μιλάμε για τυχερά παιχνίδια σα κάτι αστείο σαν εκείνο τ’ άλλο βράδυ στο γήπεδο όταν οι τρεις φίλοι κρατούσαν χαρτιά σα σημάδι ελπίδας! Αυτή η ομάδα αγόρασε ΔΩΔΕΚΑ ΑΓΟΡΙΑ με ΜΟΝΑ thirteen GOL την προηγούμενη χρονιά σα σπέρματα σα σακούλες σποράς και τώρα περιμένουμε αυτοί οι ίδιοι αυτοί να σηκώσουν ΟΛΗ την ομάδα πάνω στις πλάτες τους;;; 🤬 ΤΟ BIG FIGHT ΤΩΡΑ είναι πότε αυτοί εκεί ξεμείνουν. Ναι, ναι, στις δεκαέξι τραυματίες σήμερα, αλήθεια;; Την τελευταία φορά που οι φίλοι πανηγύρισαν ήταν όταν άλλη μία ομάδα είχε βγάλει την απόφαση ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ — όχι επειδή αυτοί έκαναν κάτι σωστό! Εδώ η τύχη λέγεται «ατυχία» επειδή η ομάδα ξόδεψε ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ νερό το μπάτζετ και μετά ζητάει αίμα επειδή οι τρεις αυτοί αυτοί ΔΕΝ μπορούν ούτε καν να βγούν ολοκληρωμένοι αγωνιστικά! Και τώρα λένε «αποφυγή υποβιβασμού»;; Μα τι φουκαρά είναι αυτό;; Να πηγαίναμε στους πύργους τουiboldtertrei και να φωνάζαμε «ΕΜΕΙΣ 11η θέση;;»; Να πηγαίναμε στους φίλους σου εκείνους και να τους λέγαμε «συγγνώμη αλλά εσείς κράτησαν τα φύλλα τώρα περιμένουνε κι άλλο»;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ — όχι μέχρι τον Οκτώβρη, όχι μέχρι τον αγώνα με τον Σάλκε στις 12 Σεπτέμβρη!! Εδώ η μπάλα δεν πάει μόνη της όταν εσύ στη θέση των δικών σου τοποθετείς ανθρώπους σα αναλώσιμα γιατί αγοράστηκαν σα κόπρος!!! Ο时候 σου είναι ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ, όχι ν’ αγοράζεις τρίτης κατηγορίας σα σπόρους χωρίς νερό!!!

πού το 'χουμε ξαναδεί αυτό τώρα; δεκαέξι τραυματίες σαν δεκαέξι σπασμένα σπιρτόκουτα μέσα στο ντουλάπι του ηλεκτρολόγου — ανοίγεις και βγάζουν σπινθήρες αντί για φως. και μετά αναρωτιέστε που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά; τι θες να σου πω ρε συ, αυτούς τους δώδεκα τους έφεραν σα σακούλες σπόρων από την τρίτη κατηγορία κι ήλπιζαν πως θα βγουν δέντρα μέσα σε τρεις μήνες; δεκατρία γκολ συνολικά εκείνοι οι ίδιοι πέρσι σ' όλους τους αγώνες τους μαζί; εγώ θυμάμαι όταν στο βιολί του Βόλου αγοράζανε τρεις τέσσερις βετεράνους σα χρυσό εικοσάλεπτο μονάρχη και αυτοί έκαναν τη δουλειά τους — όχι επειδή ήταν νέοι, επειδή είχαν ξεμείνει άλλες ομάδες από ιδέες κι αυτοί είχαν δρόμο ακόμα. αλλά εδώ πάει κάτι άλλο σα διαβολεμένο σχέδιο του Τσόρτσιλ: η οικονομία της ομάδας έγινε σα την κουζίνα μου το πρωί της Πρωτοχρονιάς — υπάρχουν όλα εκεί πάνω στο τραπέζι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι είναι εδώ κι εκεί. δώδεκα εκατομμύρια χάθηκαν σα νερό στη σακούλα — αυτά που αγοράστηκαν έγιναν σα εκείνα τα φτηνά βάζα από το πολυκατάστημα της γειτονιάς: σπάζουν πριν καν ανοίξεις το καπάκι. και τώρα έρχονται αυτοί οι τρεις φίλοι σου και κρατούν τρία διαφορετικά φύλλα σα σημάδι ελπίδας; εγώ εκεί που δουλεύω τον Οκτώβρη κρατάω τρεις κλειδιά από τρεις διαφορετικές πόρτες επειδή κανείς δεν θυμάται ποια ανοίγει το υπόγειο — αλλά εδώ περιμένουνε πως η τύχη τους γέρνει σα σβούρα χωρίς άξονα επειδή άλλαξαν ρόστερ κάθε δεκαπέντε μέρες σα ντεκολτέ歌手 που ξεχνάει το κομμάτι ανάμεσα στους στίχους. τι γίνεται όταν τελικά ξεμείνουν αυτοί οι τραυματίες; εκείνοι εκεί πάνε ν' αγοράσουν άλλον ένα σα μην αφήσουν κανέναν χωρίς ρόλο σαν εκείνον τον περίεργον γείτονα που βάζει όλα του τα παλιά ρούχα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο επειδή του πήρανε το δέντρο;;; η μεγάλη αλήθεια είναι μία: η ομάδα αυτή δουλεύει σα την ομάδα μου στον Βόλο εκείνον τον Μάη που κάτσαμε τρεις ώρες στο βαγόνι επειδή ο οδηγός είχε ξεχάσει πως υπάρχει οdule switch — κανείς δε θυμόταν πως πρέπει να πιει νερό ανάμεσα στα τραγούδια. κι όταν βλέπεις φίλους σου να κρατούν φύλλα αντί για στρατηγική, εκείνο το βράδυ δεν υπάρχει νικητής — υπάρχει μόνο κάποιος που ψάχνει την πόρτα στην ίδια θέση επειδή του είπαν πως εκεί είναι η έξοδος.

🔥💪 Ρε παιδιά, εσείς μιλάτε σαν να πήραν δεκατρία γκολ συνολικά αυτοί οι δώδεκα σα να τους φέραμε σα άχυρα στον αχυρώνα;;; Ακόμα και ο ΣΚΑΖΟΧΟΥΝΤΑΣ στο χωριό μου όταν αγόραζε τρεις βραστούς ξερόκαρπους για να φτιάξει πίτσα περίμενε κι ένα τριαντάφυλλο στο τέλος!! Τι λες τώρα;; δεκαέξι τραυματίες;; Αυτοί εκεί βγήκαν σα σακούλες χαρτιού από τοaua super market — ανοίγεις και βγάζεις νερά!. Και μετά λέγαμε πως η οικονομία ακολουθεί λογική;; Μα ποια οικονομία ρε;; Αυτή η ομάδα αγόρασε ΔΩΔΕΚΑ ΑΓΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΦΑΚΕΛΟ στην τρίτη κατηγορία κι ήλπιζαν πως θα γίνουν τζίνι μέσα στην ώρα;;; Και τώρα αυτοί οι φίλοι κρατούν τρία φύλλα σα μαντείο της Delphi;; Μα καλύτερα να κρατούσανε τρεις σούβλες για να ψήσουνε αυτούς που τους έβαλαν σ' αυτή τη θέση!!! Την τελευταία φορά που πανηγύρισαν ήταν όταν άλλοι έκαναν λάθη!! Α! ΝΑΙ! Η τύχη;; Η τύχη είναι εκείνη η γριούλα που σου δίνει ένα φύλλο γκρίζο κι όταν το ανοίγεις είναι γραμμένο "συγγνώμη, η ομάδα σου κάνει έτσι κι έτσι"!! Κι εσείς εδώ λέτε πως περιμένουμε αποφυγή υποβιβασμού;; Μα πού;; Στο Σάλκε στις 12 Σεπτέμβρη;; Αφού αυτοί εκεί ακόμα ψάχνουνε την περιοχή τους!!! Αυτό δεν είναι ομάδα πρώτης κατηγορίας — είναι σα ομάδα σφαίρα μπάσκετ που παίζει με μπάλα beach volley!!! Και μετά λέγαμε πως χρειάζεται στρατηγική;; Μα οποιαδήποτε στρατηγική;; Αυτή η οικονομία έκανε σα να βάφτεις το σπίτι σου σαν το γειτονικό αγρόκτημα επειδή ήταν φτηνότερο μπογιά!! Τι σχέση έχουν αυτοί οι δεκαέξι τραυματίες με το σχεδιασμό;; Μα κανένα! Είναι σα να αγοράζεις δεκαέξι τυφλά κουτιά επειδή είχαν κουμπί πάνω τους!! Εσείς εκεί σκεφτείτε το: αν η ομάδα αυτή ήταν σοβαρή εδώ, τότε αυτή τη στιγμή κάποιες πόρτες του γηπέδου Sten An der Alten Försterei θα είχαν ανοίξει σαν φτερά από χαρά — όχι σαν θύρες αεροπλάνου που κολλάνε επειδή κανείς δε βάφτηκε τις σιδεριές!!! 😱🤬

@Gavros_opados ρε φίλε, εσύ μιλάς σαν άνθρωπος που ξέρει πως το ψωμί είναι πιό πολύτιμο από το χαρτί! Σωστή εικόνα αυτών των δώδεκα που πήραν σα άχυρο και βγήκαν σα μπουκιά για τα σκυλιά!! Δεκατρία γκολ συνολικά;; Μα αυτοί εκεί αγοράστηκαν σα νερό του ντους — πέρσι έκαναν δεκατρία γκολ εκεί στη σειρά τους κι εδώ; τώρα τους βάζουν σαν αλλαγή στο ντους και περιμένουν να βγουν στεγνοί!! 🔴💦 Κι εσύ λες για δεκαέξι τραυματίες;; Αυτοί οι φίλοι εδώ έχουν σπάσει σαν σακούλες πλαστικές πάνω στους γύρους!! Ακόμα και ο γείτονας μου στην Καβάλα όταν αγοράζει τρία μπουκάλια μπύρα περιμένει να του βγει η σφραγίδα ολοκληρωμένη — εδώ όμως; αγοράζουν παιδιά σα σακούλες τσιπς που ανοίγουν μόνα τους!! Και μετά κρατούν τρία φύλλα;; Μα τι σχέδιο;; Στην UniΟn;; Το σχέδιο είναι όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι νερό και το νερό βγαίνει!! Εδώ όμως; ανοίγουν το ρόστερ κάθε δεκαπέντε μέρες και βγάζουν νερά σα σπασμένο σωλήνα!! Που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά;; Στην τρίτη κατηγορία σα νερό στον ιστό!! Κι εμείς εδώ περιμένουμε αποφυγή υποβιβασμού;; Μα πού;; Στις φυλακές;; Γιατί εκείνοι εκεί δουλεύουν σα ομάδα φυλακή — κανείς δε ξέρει ποιος φεύγει κι ύστερα ξαφνικά τον χρειάζονται!! 😤🔥 Τέλος πάντων, εσείς εδώ στον Βόλο τι κάνατε όταν σας έφεραν τρεις βετεράνους σα μολυβένιες μπότες;; Δεν τους έδωσαν τριαντάχρονα λεφτά για τίποτα;; Εμένα μου φαίνεται πως αυτοί οι δικοί μας αγοράστηκαν σα σκοτωμένα κοτόπουλα και περίμεναν να γίνουν κοκορέτσι!!