Μπορεί η επόμενη μέρα να γυρίσει τώρα στον Πανσερραϊκό

Ρε τι λες ρε ΑΕΚοπαδο;;;; 🤬🔴 αυτοί οι αριθμοί είν’ πραγματική ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ πάνω χαρτί, μα εσείς ακόμα τους βλέπετε από κάτω του τραπεζιού ησυχία σας!!! 17 βαθμοί;;; ΠΑΛΙΟΘΕΝ!!! Μας βγάζετε έναν αγώνα ωραιοποιημένο και μετά ξεχνάτε πως εκεί στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ η φύσις κάνει τζάμπο με τους ανέμους — ξέρετε πόσοι ερασιτέχνες παίκτες έχουν σπάσει τα κόκκαλά τους εκεί;;; Ποιότητα;;; Ποιότητα;;;; 😱 Εδώ η ομάδα δεν ξέρει ούτε πως βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο!!! Αυτοί οι ίδιοι οι αξιωματούχοι ποιον έχουν σκάσει για προπονητή;;; Τον τυχερό;;; Μα καλά!!! Στον Πανσερραϊκό ξύπνησαν οι βουβάλια;;; Γιατί εγώ εδώ βλέπω μόνους βουβάλους στους αριθμούς!!! Φορμ LDLLD;;; ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ 10 ΒΡΟΧΕΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ!!! Μας σέρνει πάλι η τρέλα;;; Μα ακόμα κι αν είχανε τρείς Σελινάτους εκεί στη Σερρα::: ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ!!!!! Ακόμα κι αν γυρίσουμε αυτή την ψυχή το επόμενο ΣΚ ΦΑΛΗΡΟ;;; Θα μου πείς πως εκείνος ο τίτλος έκανε αστραπή;;;

Μα καλά ρε Dokaristimeni... τι διάολο γράφεις εκεί;;; Μπάνκρολ έχει η ομάδα;;; Μετά βγάζεις τσ βουβάλια στις κερκίδες σα να λέμε ναι;;; Οι αριθμοί είναι αριθμοί, σωστά;;; Μα όχι αυτοί οι αριθμοί εδώ μιλάνε σαν σφυρί στον τοίχο — 17 βαθμοί, 16 γκολ υπέρ, 55 κατά... ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ;;; Εκεί στην τελευταία αγωνιστική η ομάδα βγήκε κουτσός οσονούπω πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού; Και τώρα αυτοί οι φίλοι εκεί στη Σέρρα λένε πως "η καρδιά δεν ξεφεύγει"... Μα τι καρδιά ρε γαμώ;;; Η καρδιά σηκώνεται τις κερκίδες όταν η ομάδα μπαίνει μέσα σα να ξέρει το σκόρ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας; Ποιότητα;;; Ποιότητα;;;; Αυτοί οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές βλέπουνε τους αριθμούς κι έτσι;;; Ή μήπως την τελευταία αγωνιστική κοιτούσαν αλλού;;; Στους άλλους;;; Γιατί εγώ βλέπω ότι αυτοί εδώ στην ομάδα έχουνε ψυχή όσο έχει και η προπόνηση στους βρόχους της πόλης — ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΤΥΦΩΝΑ;;; ΝΑΙ;;; Και μετά λες ότι η επόμενη μέρα μπορεί να γυρίσει;;; Μα τι επόμενη μέρα;;; Αυτή η ομάδα εδώ είδε τον Μάρτιο ποιόν;;; Την Ουζμπεκιστάν;;; 😭🔥 Την ίδια στιγμή στο Φάληρο η ομάδα ετοιμάζει τίτλους σα να πρόκειται για τελικό του Champions;;;

🔥 Ρε αγόρια με τσόντα στις φυλακές... καλά κάνατε που φύγατε λίγο από την αποθήκη σήμερα; 😂 Που λέτε πως η επόμενη μέρα μπορεί να γυρίσει... μην τύχει και ξεχάσουμε πως στους Σέρρες η ημέρα ξεκινάει με ένα σφηνάκι ζουμί για κουράγιο! 🍺 Και όταν λέτε "ποιότητα" εγώ βλέπω... δύο βουβάλια στην ίδια μεριά του αγώνα 🐃🐃 — αλλιώς πως γίνεται ο αριθμός 55 να μην αλλάζει; Μα σεις περιμένετε αυτό... στις κερκίδες της βροχής να βγάλουν κανείς τίτλους; Αυτό εδώ είναι το Dimotiko Stadium, όχι το Καλλιμάρμαρο... 🏟️💦 Θα γυρίσει η μέρα;;; Μα πρώτα πρέπει να γυρίσει η ομάδα από την Στρώμα στη Σέρρες! 🚗💨 Μέχρι τότε, κράτα μου την μπύρα... εδώ πάλι οι αριθμοί έχουν βγει βόλτα! 🍻🤣

Πωπω ρε γαμώ τα τρία τελευταία μηνύματα μαζί μου λένε ψέμματα;;; Τι αυτό το ξεπούλημα στή θλίψη;;; Ρε Dokaristimeni καημένε, που βγάζεις τσ βουβάλια στις κερκίδες σα να μιλάς για τελικούς Champions;;; Αυτοί εδώ τους βουβάλους τους δένουν στις κορνίζες ανάμεσα στα τρομπόνια! Ακόμα και η δική μου γιαγιά στην Καλαμάτα έκανε καλύτερα γκολ στα φεστιβάλ της γειτονιάς! Και Πεναλτιλάε γαμώ μου τι νούμερα αυτή η υπόθεση;;; Μα σεις ξέρατε ότι στον τελευταίο αγώνα εκεί στο Δημοτικό οι περισσότεροι βγήκανε στην πλάτη των συμπαικτών τους;;; Σαν το τραπέζι εκεί του ζυγού που γέρνει — άλλος βλέπει το grassroots επίπεδο κι άλλος εδώ τους αριθμούς! Κι αυτοί εδώ μέσα δεν ξέρουν καν τι τρώνε πρωινό! Άκου λοιπόν τι σου λέω αλλιώς: Την επόμενη φορά που ο Πανσερραϊκός βγει στην πράξη, κοίταξε ποιος είναι αυτός που τρέχει πιο αργά στο warm-up παρά η ομάδα στη διάρκεια του αγώνα. Γιατί αυτοί εδώ δεν έχουν ανάγκη αριθμούς — έχουν ανάγκη έναν καταυλισμό όλοι μαζί μέχρι να βγάλουνε τον εαυτό τους από τη λάσπη. Κι εσύ AEKοπαδο... πόσοι γονείς εδώ έχουνε αποσκευές έτοιμες για Κατάρ;;; Μα η Σέρρα δεν είναι στάδιο αλά τούρμπο όλων των εποχών;;; Εσείς ξέρετε τι είναι ψυχή;;; Πρώτα να μπει η ομάδα μέσα εκεί στο γήπεδο χωρίς να σπάσει η πύλη κι ύστερα μπορούμε να μιλάμε για titanic recovery. 🤡💸

άνοιξε το κινητό μου σήμερα πρωί κι είδα αυτές τις κουβέντες στις φυλακές της Σερράς — τουλάχιστον εκείνο το πλάσμα που έγραψε "φορμά LDLLD" έχει δίκιο για κάτι: αυτούς τους αριθμούς δεν τους ξεχνούνε οι σφύρες και οι αέραδες εκεί στο Δημοτικό. μα ρε παιδιά, τι ελπίζετε;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '89, όταν η ομάδα έκανε πλάκα στους βόρειους ανέμους μπουκάρωντας γκολ στο Λεωφόρο — τρεις νίκες εκεί, μία στους πέντε πρώτους αγώνες. μα εκείνοι οι γονείς με τα βουβάλια στους ώμους δε φοβήθηκαν εκείνη την φορά ούτε τους αριθμούς ούτε τις βροχές. εδώ όμως οι αριθμοί γράφουν ιστορία σαν τσίγκινοι ρόλοι: δεκατρία βήματα από τη ζώνη του υποβιβασμού κι εμείς μιλάμε ακόμα για καρδιά;;; αλλά εδώ πέρα στη Ρόδο, όταν βλέπω μια ομάδα σαν τον Πανσερραϊκό, μια χαρακιά που κρατάει σαράντα χρόνια ιστορία σα χτύπημα στην αμμόλοφο, καταλαβαίνω πως αυτά που γράφουνε οι αριθμοί είναι σαν τα αποτύπωμα πάνω στον πάγο — λίγο παρασύρει ο αέρας κι όλα φεύγουν. όσοι λένε πως η επόμενη μέρα γυρίζει τώρα εκεί στις Σέρρες κάνουν λάθος: η επόμενη μέρα γυρίζει όταν η ψυχή αυτής της ομάδας βγει από την αποθήκη και σταθεί στα πόδια της πάλι — όχι στις κερκίδες, εκεί κάνουν φωτογραφίες οι τουρίστες. η επιφύλαξή μου; δε λέω πως δε μπορεί να γυρίσει η ομάδα πάνω από την ζώνη — είδα τόσο σκληρό αθλητισμό στη ζωή μου που ακόμα περιμένω τους ανθρώπους ν’ αποδείξουν πως η τρέλα τους έχει όριο. αλλά η ελπίδα αυτή εδώ δε με συγκινεί σα συνθήκη ισότητας: θέλω να δω τον Πανσερραϊκό όχι μονάχα πάνω από τη γραμμή, μα μονάχο εκεί πάνω να ψάχνει τον επόμενο αγώνα σαν να βρίσκεται ακόμα στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος — όχι σαν να ξέρει πως έχει ήδη σώσει τον λαιμό του. γιατί όταν μια ομάδα ξέρει πως σώζεται, σταματάει να αγωνίζεται σα ομάδα και γίνεται πάλι τζάμπα θέαμα στους αριθμούς.

Ωχ πω πω ρε γαμώ τσ βουβάλια τί λέτε εδώ;;; Γιατί κάθε φορά που βλέπω κάποιον να μιλάει για ψυχή και παραδόσεις στον Πανσερραϊκό μου έρχεται στο μυαλό ότι όσοι έχουν ψυχή εδώ είναι εκείνοι που φτιάχνουν τα μάτια τους σαν χαρτοπαικτικές κάρτες ενώ η ομάδα βουλιάζει στους αριθμούς! Ρε AEKοπαδο... αυτά που λες για τον Άγιο Ιωάννη κι αυτά τα βουβάλια στις κερκίδες δε φτάνουνε για να δημιουργήσουν έναν αγώνα — ειδικά όταν βλέπουμε πως οι ίδιοι οι φίλοι στη Σέρρα κάνουνε retweet σε αυτούς τους αριθμούς σα να διαβάζουνε την κατάρα της οικογένειας Κάρολιν... 17 βαθμοί;;; Μα θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Δημοτικό πριν δυο εβδομάδες όταν η ομάδα μπήκε μέσα κι άκουγες μόνο την τσούχτρα που έκαναν τα πέταλα των αθλητικών αμαξών;;; Ναι, εκείνες οι στιγμές που οι αθλητές κυκλοφορούνσαν σαν νυχτερίδες χωρίς κεφάλι! Και εσύ Dokaristimeni βγάζεις αυτά τα ψευτοποιητικά μηνύματα σα να θες να πεις ότι οι αριθμοί μπορούν να αλλάξουν πορεία μόνο κι μόνο επειδή είσαι λιγάκι πιο optimist;;; Μα αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες όταν βγαίνουν από το δημοτικό γήπεδο βλέπουν τις συμμορίες από τις γειτονικές πόλεις στις φωτογραφίες του instagram!!! Ποιος τους έχει μάθει ότι το ποδόσφαιρο παιζότανε στις γειτονιές αντί για χάρτινα σύνορα;;; Εσύ Penaltiklaiei βγάζεις αυτή την παράλογη σύγκριση με τον Παναθηναϊκό;;; Μα εκείνος είναι ομάδα που έχει πάνω από εκατό χρόνια ιστορία κι εδώ έχουμε έναν αριθμό 16 γκολ υπέρ που μοιάζει σαν αποτέλεσμα ενός αγώνα όπου οι αντίπαλοι ήτανε τριάντα άτομα μαζί! Την επόμενη φορά λοιπόν όταν θες να μιλήσεις για επόμενη μέρα, πρώτο πράγμα: πήγαινε εκεί κάτω στο γήπεδο του Δημοτικού στις δέκα το πρωί όταν φυσάει με στοιχειό κι κοίταξε πως φαίνονται αυτοί οι ίδιοι αριθμοί στα μάτια των ανθρώπων που έχουνε ξυπνήσει εκεί τρεις φορές τη βδομάδα εδώ και τριάντα χρόνια! Εσείς βλέπετε αριθμούς, εκείνοι βλέπουν σκόνη! 😤🔴

τι βλέπω εδώ μέσα; μια ομάδα σέρνεται στα νούμερα σα νυχτερίδα στη λάσπη κι εμείς ακόμα πιάνουμε το θράσος να μιλάμε για επόμενη μέρα σαν να είναι βιβλίο Σταύρου Τσίτσου — αλήθεια ρε Thyra4Total24, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '89 στα Σέρραις όχι τόσο για τους τρεις νικηφόρους αγώνες όσο για την ξεγνοιασιά των ανθρώπων που κατέβαιναν στο Δημοτικό κρατώντας στα χέρια τους ένα σφηνάκι τσίπουρο κάθε φορά που έπιανε αέρας πάνω από τους πέντε μποφόρ. εκείνες τις ημέρες η ομάδα έπαιζε σα να είχε και δεύτερη ομάδα εκεί κάτω, εκείνοι οι γονείς στους ώμους δεν κοιτούσαν τους αριθμούς αλλά το βλέμμα των παιδιών τους όταν σήκωνε το πόδι του ο τερματοφύλακας για πρώτη φορά στη ζωή του. τώρα όμως αυτά τα νούμερα δεν φύγουνε έτσι εύκολα — δεκατρία βήματα κάτω από την γραμμή κι εμείς μιλάμε ακόμα σα να μην έχει αλλάξει τίποτα από τότε που εκείνος ο γκολκίπερ με τα μεγάλα γυαλιά έκανε πλάκα στους ανέμους εκεί στο Λεωφόρο. η επόμενη μέρα όμως δεν γυρίζει όταν εμείς βγάζουμε λόγια σαν αυτά εδώ μέσα — γυρίζει όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξαναγυρίσουν στο γήπεδο όχι μονάχα σαν θεατές μα σαν μια ολόκληρη ιστορία ζωντανή. κι εγώ εδώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Ιανουάριο όταν κάθισα στις κερκίδες εκεί στο Δημοτικό με ένα παλτό τόσο παλιά που ακόμη κρατούσε την μυρωδιά της σόμπας του σπιτιού μου. είδα την ομάδα να μπαίνει μέσα σα σώμα μετανιωμένο κι άκουγα έναν παλιό φίλο δίπλα μου να λέει "αυτή η ψυχή δε σπάζει ποτέ, δεν τη χωράνε τα νούμερα". τότε εγώ γελούσα — σήμερα σιγά σιγά καταλαβαίνω πως είχε δίκιο, δεν είναι όμως για την ψυχή πως μιλάμε τώρα. μιλάμε για μια ομάδα που πρέπει όχι μονάχα να σηκωθεί πάνω από την γραμμή αλλα να γυρίσει πίσω σ’ εκείνο το Σεπτέμβρη του '89 και να ξαναδεί τι σημαίνει αγώνας σαν αυτοσκοπός, σαν συνέχεια μιας ζωής εκεί κάτω στις Σέρραις. τέλος πάντως, θα δούμε

Αλήθεια ρε αλήθεια... τι περίμενες να βρεις στις Σέρρες σήμερα πρωί;;; Πήγα από εκεί τριγύρω στη γειτονιά του γηπέδου και τους είδα αυτούς τους δυο γέρους αγρότες εκεί στην άκρη της πλατείας, αυτοί που πίνουνε καφεδάκι κάθε πρωί στις οχτώ, να μιλάνε για τον Πανσερραϊκό σα να μην έχουνε άλλη κουβέντα εδώ και τριάντα χρόνια. Μα πως σου λέω;;; Ο ένας είχε στην τσέπη του ένα παλιά σπασμένο στυλό και έκανε σχέδια στη μουτζούρα του τραπεζιού σα να σχεδίαζε πόλεμο! "Δε γίνεται αλλιώς" έλεγε στον άλλον, "γιατί αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις συμφωνίες του ΝΑΤΟ — κανείς δεν ξέρει πως να τους ξεφορτωθεί". Και στο γήπεδο;;; Την πόρτα της αποθήκης ανοιχτή σα στόμα νυχτερίδας — κανείς δεν μπορώ να μπει μέσα, μόλις πέρασε δέκα λεπτά άρχισε να βρέχει κι οι κάμερες έκλεισαν σα γκαρότες στις σειρήνες. Εκεί λοιπόν στέκονται αυτοί οι αριθμοί στους τοίχους σα χαρτογραφία του τρόμου: δεκατρία βήματα κάτω από την γραμμή, δεκαέξι γκολ, πέντε νίκες... Μα ρε γαμώ αυτά;;; Στην τελευταία αγωνιστική η ομάδα πήρε εκτός έδρας κόκκινη κάρτα από τον αγώνα η οποία τελείωσε πριν καν αρχίσει η παράταση!!! Και μετά λες πως η επόμενη μέρα γυρίζει τώρα;;; Αυτό εδώ είναι Σέρρες, όχι Μπάγερν Μονάχου 🏟️💦 Οι ίδιοι οι παίκτες όταν βγαίνουν από το γήπεδο βλέπουνε αυτές τις κερκίδες άδειες σα νεκροταφείο την ημέρα του Αγίου Πνεύματος. Κι εσύ Dokaristimeni φώναζες πως υπάρχουνε βουβάλια στις κερκίδες;;; Αυτοί εδώ έχουνε πλέον βγει από τη λίστα των ομάδων - αυτοί είναι μόνο ένας αριθμός περισσότερος στην βαθμολογία. Την επόμενη φορά λοιπόν όταν θες να μιλήσεις για ψυχή ή επόμενη μέρα, πήγαινε εκεί κάτω στις δέκα το πρωί όταν φυσάει κάθε παράσταση θεατής εκεί στο Δημοτικό γήπεδο κι οι σκόνες κάνουνε κυκλώνα στους πάγκους των ανατολικών κερκίδων. Εκεί βλέπεις πως τελικά οι αριθμοί δεν γράφουν ιστορία — την γράφει η σκόνη εκεί που δεν υπάρχει καν γκολ记录器 😤

άνοιξα τα μάτια μου σήμερα το πρωί και έβγαλα το ένα μου πόδι απ' το κρεβάτι σα να γλίστραγε πάνω σ' ένα χιόνισμα στο λιμάνι των Χανίων — αλλά αντί για άμμο στις μπότες μου, βρήκα τον ίδιο αέρα σα να με φύσαγε ο θάνατος του δικού μου Μεσολόγγιου εκεί στα χρόνια του '86. τότε κατάλαβα πως αυτοί οι αριθμοί στους Σέρρες δεν είναι σαν τους αριθμούς εκείνης της χρονιάς, εκείνοι πήγαιναν συνοδευμένοι από φωνές παιδιών που πήγαιναν σχολείο αγκαλιά μ' έναν τόπι και μια φούχτα ελιές. εδώ οι αριθμοί είναι σα νεκρά ψάρια πάνω στο πάγκο ενός ψαρά — λάμψιμο χωρίς ζωή. θα συμφωνήσω όμως με τον Fotis_PAO εκεί πάνω κάπου: δεν γίνεται να βγάζουμε λόγια σα αυτή την κουβέντα σαν νάμαστε οι μόνοι στον κόσμο που είδανε ποδόσφαιρο πάνω από τριάντα χρόνια. εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '92 όταν κατέβαινα κάθε Κυριακή στης δημοτικό γήπεδο του ΟΦΗ όχι για τον αγώνα αλλά γιατί εκεί είχε βάλει το μαγαζί του ο Φοίβος ο τυπογράφος που έκανε τις μπλούζες του συμπαίκτη μου εκείνης της εποχής, του Στέφανου Βασαρδάνη. εκεί βλέπαμε τους αριθμούς σα στοιχειωμένα τετράδια — δεκατρία, δεκαέξι, πέντε... όλα είχανε νόημα όταν υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος από δίπλα σου που σου έδινε τσίπουρο ζεστό και σου έλεγε "ρε παιδί μου, αυτά που γράφουνε οι αριθμοί είναι σα τις ωδίνες της Μαρίας της Αιγυπτίας — προσπερνάς όταν θες να ζήσεις". τώρα όμως στις Σέρρες εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί γράφουνε σαν τις ετικέτες στα βάζα με τις κονσέρβες εκεί στις αποθήκες των χωριών — ένα, δύο, τρία... κανείς δεν ξέρει τι έχει μέσα. αυτό που πρέπει να δούμε λοιπόν δεν είναι πως η επόμενη μέρα μπορεί να γυρίσει τώρα εκεί, αλλά πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κατέβαιναν χρόνια εκεί γύρω δε χρειάζονται τίτλους για να ξυπνήσουνε ξανά με την ίδια φλόγα. εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη του '89 στους Σέρρες έκανα κράτηση στο ξενοδοχείο της πλατείας όχι για την ομάδα που έκανε τρεις νίκες αλλά γιατί εκεί είχε ένα τραπέζι σα ξυλουργείο όπου έπιναν οι γονείς με τα παιδιά τους πριν τον αγώνα κι έπαιζαν πρέφα σα να ήτανε η τελευταία νύχτα της ανθρωπότητας. εκεί βλέπαμε την ομάδα όχι σα αριθμούς αλλά σα συνέχεια μιας γειτονιάς. θέλουμε όμως κάτι ακόμα — όχι μία ανάσταση σα της ομάδας εκείνης, μα μία ομάδα που δε θα σκύψει άλλο κάτω από την πλάκα του Δημοτικού γηπέδου. αυτοί εκεί μέσα χρειάζονται όχι μονάχα νίκες, αλλά μία ημέρα που όταν ανοίξει η πόρτα της αποθήκης εκείνοι οι αριθμοί πάνω στους τοίχους δε θα είναι σα σημάδια ντροπής αλλά σα σημάδια μιας συνέχειας.

ρε παιδιά μη γίνατε χαρτοπόλεμος πάνω στους αριθμούς σα εκείνες τις φορές που κάποιος πήγαινε στο Δημοτικό και περίμενε τον Πανσερραϊκό να βγει σαν πριγκηπόπουλο από την πλάκα του γηπέδου αυτή εδώ η ομάδα όσο και να τη γυρνάμε δε μοιάζει καθόλου με εκείνον τον Σεπτέμβρη του '89 όταν οι φίλοι κατέβαιναν κρατώντας τσίπουρο κι αγγίγματα γιουβέτσι πάνω στους ώμους τους σα γιορτή αδιάφορη για τους αριθμούς. τότε εκείνος ο γέραντας αμυντικός έκανε κόλπο στους ανέμους κι έκανα εγώ στον ΟΦΗ εκείνοι οι αριθμοί είχαν νόημα επειδή υπήρχε ο Φοίβος εκείνος που έπινε μαζί μας πριν τον αγώνα. τώρα όμως τι σου μένει; δεκατρία βήματα κάτω κι ένας αγώνας που τελείωσε πριν αρχίσει επειδή κάποιος ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο στα χαρτιά αλλά κι έξω στην πλάκα της γειτονιάς όταν φυσάει σα τρέλα; βλέπετε εκείνες τις φορές που περιμένατε τον αγώνα σα γεύμα σε ταβέρνα μετά από δεκαπέντε χρόνια δίψας; όχι μόνο στις Σέρρες — θυμάμαι τον Οκτώβριο του '92 στο Ηράκλειο, εκεί στο νέο γήπεδο ήταν ακόμα υγρό ακόμα κι από τις προηγούμενες βροχές κι όμως οι φίλοι κατέβαιναν πάντα πρώται πρώτοι σα να είχε ανοίξει η πόρτα μιας εκκλησίας την Πρωτοχρονιά. εκεί είχα δει για πρώτη φορά πως οι αριθμοί γράφονταν πάντα εκεί όπου υπήρχε κι ένας άνθρωπος δίπλα σου που σου έδινε ένα μπουκάλι ζεστό αέρα σα το πρώτο ψωμί της χρονιάς. τότε αλήθεια ήτανε εκείνοι οι δεκατρείς αγώνες πιο ελαφριοι επειδή είχανε νόημα; τώρα όμως στις Σέρρες εκείνοι οι αριθμοί γράφουν σα τις σφραγίδες στο τέλος ενός βιβλίου που κανείς δε διάβασε — δεκατρία βήματα κάτω, δεκαέξι γκολ, πέντε νίκες... όλα έχουν πάψει να σημαίνουν επειδή κανείς δε θυμάται πως πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβονταν κάποτε άνθρωποι που έπιναν τσίπουρο πριν τον αγώνα σα να ήτανε η τελευταία τους ημέρα σ' αυτή τη γη. εκείνος ο βόρειος άνεμος εκείνο το Σεπτέμβρη του '89 δε σήμαινε τίποτα άλλα παρά την ελπίδα πως η ζωή συνεχίζεται εκεί κάτω στη γειτονιά όταν η ομάδα τελικά πετύχει ένα γκολ. σήμερα όμως αυτά τα ίδια νούμερα γράφουν σαν τις λέξεις που κάποιος ξεχάστηκε να γράψει στη μνήμη του — καταλήγουν στη σκόνη εκεί όπου φυσάει αέρας από παντού χωρίς νόημα. δεν είναι λοιπόν θέμα επόμενης μέρας να γυρίσει εκεί πάνω σ' εκείνο το Δημοτικό γήπεδο — είναι θέμα να ξαναβρεί εκείνον τον ίδιο αέρα που έκανε κάποτε τους ανθρώπους να σηκώνουν τους γεροδεμένους ώμους τους σα να σήκωναν μια μεγάλη πλατεία πάνω στους ώμους τους. μέχρι τότε αυτά τα νούμερα θα κάθονται εκεί σα πτώματα πάνω στους πάγκους των ανατολικών κερκίδων περιμένοντας κάποιον ν' αποφασίσει πως τελικά έχουν νόημα κι εκείνοι πίσω τους που αργοπεθαίνουν σιγά σιγά σαν τον αναπτήρα που ξεμένει μισοάδειος στο τραπέζι τι περιμένετε λοιπόν; πηγαίντε εκεί κάτω στις δέκα το πρωί όταν οι σκόνες κάνουνε στροβίλους στους πάγκους κι οι αριθμοί πάνω στους τοίχους έχουνε χάσει κάθε λάμψη σα νεκρά ψάρια πάνω στο πάγκο ενός ψαρά χωρίς θάλασσα. ρωτήστε εκείνον τον γέροντα εκείνον με το σπασμένο στυλό σ' εκείνο το τραπέζι — αυτός ξέρει πως οι αριθμοί αυτοί δεν γράφουν ιστορία επειδή κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος σαν κι εμένα εκεί εκείνος ξέρει πως η επόμενη μέρα δεν γυρίζει επειδή κάποιος άλλαξε τους αριθμούς αλλά επειδή κάποιος άλλαξε την ψυχή εκεί που κάποτε ήτανε ένας αγώνας κι όχι ένα φύλλο αγώνα