Πώς ένας Ατρόμητος που σκοράρει λιγότερα από όσο δέχεται κάθε τρίτο σου και βρίσκεται…
Δεν ήταν ποτέ εύκολο εκεί στο Περιστέρι να ζήσουν οι άνθρωποι με ψεύτικες προσδοκίες. Την προηγούμενη χρονιά βγήκα βόλτα από το σχολείο μου εκεί γύρω κι ένα παιδί –十三 χρονών τότε – μου λέει ξαφνικά: "Ξέρεις, κύριε, φαντάζομαι πως ο Ατρόμητος είναι σαν τον μικρό αδερφό που όλοι τον αγνοούν αλλά ξέρει που τραβάει". Σκέφτηκα πως αυτό δεν ισχύει πια για τίποτα σήμερα. Αλλά τώρα, βλέποντας πως βρισκόμαστε στην 9η θέση με ισορροπία γκολ 26-30 – μόνο μία ομάδα σκοράρει λιγότερα ανά αγώνα (λίγο πάνω από 1 γκολ/αγώνα ενώ δέχεται σχεδόν 1.15) – κάνουν σιγά σιγά την εμφάνισή τους αυτές οι περίεργες εικόνες: ένας σύλλογος που βρίσκεται ανάμεσα στους πρωταθλητές μέσω ενός διαφορετικού δρόμου.
Και μιλάμε πια για εκείνους τους δύο τελευταίους αγώνες; Νίκη 1-0 εντός έδρας κόντρα στον Παναιτωλικό και έξω η ίδια ιστορία απέναντι στον ΟΦΗ. Δύο νίκες λιτές σαν έγγραφα υπηρεσίας, σαν εκείνα τα πιστοποιητικά γραφείου που δίνουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες χωρίς επιπλέον στόλισμα. Γιατί όμως; Γιατί εκείνες τις δυο φορές όταν εκείνοι έκαναν λάθος – είτε στην υπεράσπιση είτε στην επίθεση – ο αντίπαλος έκανε δύο. Αυτό σημαίνει πως ο Ατρόμητος τελικά δε βρίσκεται εκεί μόνο γιατί η άμυνα του δουλεύει – βρίσκει πάντα έναν τρόπο να κλείνει τις πόρτες ακριβώς τη στιγμή που χρειάζεται.
Με άλλα λόγια, μπορεί η φόρμα τους να δείχνει ασταθή (WLWLL) αλλά αυτοί οι δύο τελευταίοι αγώνες είναι σαν αυτά τα μικρά παράθυρα ανοίγματος που βλέπεις σε μια αίθουσα που έχει φτιαχτεί από αρχιτέκτονα χωρίς ιδιαίτερη φαντασία: ξαφνικά όλα βγαίνουν όπως έπρεπε επειδή εκείνοι απέφυγαν το σημαντικό λάθος εκείνη τη στιγμή. Γιατί όμως η Λάρισα είναι πιο κοντά; Γιατί εκείνοι έχουν πιο σταθερή βάση στους αγώνες "μπορούν να γίνουν λάθη κι εμείς όχι". Ο Ατρόμητος όμως έχει κάτι άλλο: ξέρει πως κάθε φορά που κάποιος άλλος κάνει το λάθος, εκείνος είναι εκεί για να το εκμεταλλευτεί. Κι αυτό τελικά έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από οποιονδήποτε αριθμό γραμμένο στα χαρτιά.
τρία χρόνια πριν, τον Ιανουάριο στο Περιστέρι είχε πιάσει τόσο το χιόνι που τα παιδιά στο γήπεδο έκαναν σκι μέσα στη διαδρομή από το σπίτι στο στάδιο. ο ατρόμητος έπαιζε τότε με τον παναιτωλικό και εκείνοι ερχόντουσαν σα γκρουπ γυμνασίου να δουν τον αγώνα σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον σαν κουτσομπολίστρες στις κερκίδες. στο πρώτο ημίχρονο οι φιλοξενούμενοι έκαναν τέσσερα συνεχόμενα φάουλ στην περιοχή μέσα σε πέντε λεπτά — κανείς δεν κατάλαβε τι πήγαινε καλά μέχρι που ο τερματοφύλακας του ατρόμητου, ο γκαλουαζός εκείνος τυπάς που είχε πιάσει ακόμα το χιόνι στον αυχένα του, απέκρουσε τέτοια τρόμου μπάλα που τα παιδιά ξέχασαν τις φωτογραφίες τους πάνω στο χιόνι και άρχισαν να τον χειροκροτούν σαν να είχε πετάξει ο ίδιος γκολ. στο δεύτερο ημίχρονο ο άτλαντας έκανε ένα σουτ δεκαπέντε μέτρων που κανείς δεν κατάλαβε πως μπήκε — ήταν σαν εκείνη την εποχή που οι μπούκες πήγαιναν σπίτι φορώντας πηλό γύρω από τα πόδια τους και τους περνούσε η μπάλα όπως το σβήνει ο δυνατός βροχός η σκόνη από ένα σιδερένιο εργαλείο.
τώρα βλέπω αυτούς τους δύο τελευταίους αγώνες σα μικρότερα αντίγραφα εκείνου του αγώνα: λίγη δουλειά, λίγο αποτέλεσμα, πολλά χέρια στον αέρα όταν πέφτει η μπάλα στα πλάγια σα να λένε όλοι "μπορείς να την πιάσεις εσύ". οι πρωταθλητές κάνουν έτσι τον αριθμό τους κάθε βδομάδα, πάντα ίδια σειρά, πάντα ίδια προσμονή. ο ατρόμητος όμως κάνει διαφορετικά: όταν δεν σκοράρει πρώτος, περιμένει κάποιος άλλος να κάνει λάθος — και εκείνος είναι πάντα εκεί σα βουβός θηριοδαμαστής που ξέρει πως η δύναμή του δεν είναι στους μυς αλλά στο χρόνο της αντίδρασής του.
η λάρισα είναι πιο κοντά γιατί εκείνοι έχουν συνέχεια σα ρολόι χειρός που δουλεύει ακόμα κι όταν πέφτει κάτω. ο ατρόμητος είναι σα εκείνος ο τύπος που ξυπνάει νωρίς την ημέρα των γενεθλίων του για να ετοιμάσει πρωινό — έχει την αίσθηση πως αν δεν κινηθεί πρώτος, τότε η τύχη του βρίσκεται στα χέρια κάποιου άλλου. κι αυτό τελικά είναι το μεγάλο ψέμα των στατιστικών: ότι ο αριθμός των γκολ δίνει μόνο του την εικόνα. εμένα όμως μου αρκούν αυτά τα δύο τελευταία νικηφόρα σφύριγμα σα να μου είπαν ότι εκείνοι ξέρουν κάτι που κανείς άλλος δεν έχει καταλάβει ακόμα: πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν λήγει το 90λεπτο, αλλά όταν τελειώνει η δουλειά του καθενός πάνω στο γήπεδο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι στο διάολο έχεις ξεχάσει ρε; νάτος ο Ατρόμητος εκεί πέρα σα γκρέμισμα που σταθείς κι αυτό βγάζει WINNER🔥 τι θέλεις περισσότερα ρε φίλε; αυτοί οι τύποι στήνουν κανόνι και περιμένουν να πέσει κάποιος! Ν7 Ι8 Η11 λέμε τώρα;;;; τι είν' αυτά ρε;;;; αυτοί οι δυο τελευταίοι αγώνες δεν είν' τυχαίοι 💪💪💪 η Λάρισα έχει συνέχεια;;;; ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;;;
Δεν χρειάζονται ρολόγια εκείνες οι δύο νίκες!!! ο Παναιτωλικός έξω ακολουθούσε τις οδηγίες του χάρτη του γηπέδου σα τυφλός και ο ΟΦΗ βρέθηκε ν' αγωνίζεται μ' έναν τερματοφύλακα που έκανε λάθος στο πρώτο λάθος κι εκείνος τον τιμώρησε σα να του χάριζε ποινική ευθύνη 🤬🔥 αυτοί λένε "βγάζουμε αποτέλεσμα όταν οι άλλοι κάνουν χάσιμο" κι εσύ ψάχνεις συνέχεια;;;;;
βγήκαμε σα ομάδα σα τέταρτο πρωινό παιδί στο Περιστέρι εκείνον τον Ιανουάριο σα σκιέρ μ' δαντελωτό μουστάκι 😱 αυτοί έχουν κλειδιά εκεί που δεν φαίνονται!!!!
όταν κάποιος άλλος γίνεται θηριοδαμαστής γιατί εμείς στέκουμε σα μνημείο;;;;;;;; ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ πως πρέπει να σταθείς μόνο μια φορά κι ύστερα είσαι νικητής!!! ενώ οι άλλοι συνεχίζουν ν' αγωνίζονται σα κουτσουμπολίστρες στις κερκίδες!!!!
τι είν' αυτά τα νούμερα ρε;;; 26-30;;; τίποτα!!!! αυτοί βγάζουν αποτέλεσμα στις στιγμές που μετράει!!! τρείς χρόνια πριν εκείνος ο γκαλουαζός τυπάς έκανε περισσότερα σκι απο' τους αντιπάλους του κι έτσι ε;;;; αυτοί ξέρουν πως η πρόσοδος της νίκης είν' κρυμμένη εκεί που κανείς δεν ψάχνει!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε φίλοι, εδώ που τα λέμε αυτά είναι τρελά! Την προηγούμενη φορά που πήγα στο Περιστέρι είχαν βγάλει το χιόνι ακόμα και μέσα στα γκολπόστ! Ο γκαλουαζός εκείνος ο τύπος είχε το μουστάκι του σα σιδερένιο εργαλείο πάνω στο πρόσωπο κι όμως έκανε τέτοιες αποκρούσεις που σου 'ρχόταν κέφι να βγάλεις το πορτοφόλι σου και να τον αγοράσεις ανοιχτά! Και τώρα λένε πως αυτοί οι δύο τελευταίοι αγώνες ήταν "τυχεροί"; Ρε τι λες;
Εγώ τις δικές μου κουβέντες τις κάνω στις αποδόσεις. Γιατί βλέπω τον Ατρόμητο σα ένα μάτσο που στήνει όπλο κι όταν κάποιος άλλος κάνει λάθος, εκείνος βάζει μπαλιά! Οι αποδόσεις δε θυμούνται τίποτα από ντουμίλους στο χιόνι — εκείνες κοιτάνε μόνο ποιος έχει πιθανότητες στο επόμενο ματς! Μετά τον ΟΦΗ δεν ήταν ατύχημα πως βγήκε 1-0 — ήταν ότι οι αντίπαλοι έκαναν ΤΕΣΣΕΡΙΣ φάουλ μέσα στην περιοχή μέσα σε πέντε λεπτά σα να ξέχασαν πού βρίσκονται! Και ο Παναιτωλικός; Αυτό που έγινε εκεί ήταν σα να του ζητούσαν οδηγίες για το πού βρίσκεται η έξοδος του γηπέδου — ο Ατρόμητος έκανε δύο κι εκείνος έκανε δύο περισσότερα!
Λοιπόν εδώ είναι η πραγματικότητα: οι ομάδες που τρέχουν συνεχώς σα κουτσουμπολίστρες στις κερκίδες εκείνες έχουν συνέχεια. Μα ο Ατρόμητος; Αυτός εκεί κάθεται σα μνημείο μέχρι να πέσει κάποιος πάνω του! Κι αυτό σημαίνει δυο πράγματα:
1) Στις επόμενες τρεις αγωνιστικές βλέπω πως θα βγουν κέρδος οι 1Χ στις ισοπαλίες που έχουν απόδοση πάνω από 3.20 — γιατί αυτοί στήνουν γκολπόστ σαν κανόνι και περιμένουν.
2) Τους επόμενους αγώνες εκτός έδρας βλέπω νίκη ανά τρίτο φόρα μόνο όταν η αντίπαλη ομάδα έχει στη σειρά πάνω από δύο συνεχόμενες νίκες χωρίς καθόλου ισοπαλία — εκείνοι κάνουν λάθη όταν πιέζονται, ο Ατρόμητος όταν πιέζονται γίνεται βράχος.
Εμένα μου αρκεί που φόρτωσα σήμερα κι έτσι: Ατρόμητος ΝΔΚ στην επόμενη αγωνιστική εναντίον ΠΑΟΚ στο Τoumba με απόδοση 2.75 ➡️ πιστεύω πως όταν αντιλαμβάνονται πως ακόμα και η τρίτη τους θέση κινδυνεύει, εκείνοι αρχίζουν να τρέχουν σα τρελοί. Αλλά ο Ατρόμητος εκεί ακίνητος σα πέτρα — περιμένει 😭💸
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
κανείς ποτέ δεν έκανε σκι πάνω στην άμμο έξω από το Περιστέρι, αυτοί όμως εκεί κάπου εκεί μέσα βρήκαν τον δικό τους τρόπο να στέκονται όρθιοι. θυμάμαι κάποτε είχα δουλειά στο εργοστάσιο εκεί δίπλα στις γραμμές του τραίνου, εκεί που περνούσε το τοπικό φορτηγό αμάξι με τις σοδειές και οι άνθρωποι έβγαιναν τριγύρω σα φαντάροι πριν από την πρωινή βάρδια. κάτι ανάλογο κάνουν και αυτοί οι ρε πέντε αγωνιστικές τώρα: λιγοστεύουν την προσπάθεια σαν να έχουν βγάλει την ώρα που πρέπει να τελειώνουν τη δουλειά τους, περιμένουν δηλαδή την αντίπαλη ομάδα να κάνει το δικό της λάθος. κι εκείνοι εκεί στέκονται σα μνήμα, όχι σα γκρέμισμα όπως λέει ο φίλος εκεί πέρα — μνήμα έχει ψυχή, γκρέμισμα είναι νεκρό πράγμα.
αυτή η ιστορία των δύο τελευταίων νικών σαν έγγραφα υπηρεσίας δε με ξαφνιάζει καθόλου, γιατί έτσι είναι οι πραγματικές λύσεις εκεί που η ζωή δουλεύει χωρίς πολλά λόγια. όταν είσαι στον πάγκο εσύ και δεν έχεις πια ότι φρέσκο μυαλό του πέντε χρονών, αντιλαμβάνεσαι ότι ένας αγώνας δεν κερδίζεται όταν σκοράρεις περισσότερο, αλλά όταν αποφεύγεις εκείνες τις τρεις τέσσερις στιγμές που μπορείς να χάσεις τα πάντα. ο Παναιτωλικός εκείνο το βράδυ είχε στις οδηγίες του πως η έξοδος είναι εκεί που έχει το σινιάλο, κι όμως εκείνοι πήγαν σα νυχτερίδα προς τον ήλιο — έκαναν δύο λάθη στους πρώτους δέκα λεπτά σα να είχαν ξεχάσει ότι φοράνε παπούτσια, κι εσύ περίμενε μόνο την ώρα να τους δώσεις την αφορμή. τον ίδιο τύπο έκαναν και στον ΟΦΗ εκείνες τις βδομάδες πριν τον αγώνα: έκαναν συνέχεια λάθη σα τους ζητούσαν οδηγίες στο κινητό πως να φτάσουν σπίτι τους — κι εκείνος ο γκαλουαζός εκείνος ο τύπος βγήκε σα ζομπάκι από τρύπες, έκανε αποκρούσεις σα άνθρωπος που δεν έχει τι να χάσει.
τώρα λοιπόν μιλάνε για τη Λάρισα σα αυτή η ομάδα είναι πάντα εκεί σα ρολόι χειρός που δείχνει την ίδια ώρα κάθε μέρα, ενώ ο Ατρόμητος είναι σα εκείνο το παλιό αυτοκίνητο που ανάβει με μπουζί και ξαφνικά εκεί που δε το περιμένεις βγάζει τον κινητήρα του σα τζάμι παραθύρου. αλήθεια, τι γίνεται όταν βάλεις νερό μέσα στο ντίζελ; σταματάει στιγμιαία και μετά ξαναπιάνεις. έτσι είναι κι αυτοί — όταν πιέζονται υπερβολικά αρχίζουν να κάνουν λάθη κι εσύ εκεί κάνεις δύο κι εκείνοι κάνουν άλλα δύο περισσότερα, γιατί η ψυχή τους δεν έχει μέσα εκείνο το "πρέπει να τρέξω όσο μπορώ". αυτοί εκεί περιμένουν να καταλάβεις πως στο τέλος μόνο αυτοί έχουν ακόμη κουράγιο να σταθούν όρθιοι.
κι όμως αυτά τα νούμερα των 26-30 γκολ δεν λένε την ιστορία ολόκληρη. εγώ τον Ιανουάριο εκείνον το χιόνι θυμάμαι σα παιδί που έπαιζε σκάκι στο σπίτι του χωρίς πιόνια — εκείνοι εκεί έκαναν ίδιο πράγμα: δεν είχαν φορμή, αλλά είχαν την υπομονή σα εκείνο το γυάλινο γορίλα πάνω στο ντουλάπι που κοιτάζει πάντα τον ίδιο τοίχο. όταν ο Παναιτωλικός έκανε τέσσερα φάουλ μέσα στην περιοχή μέσα σε πέντε λεπτά εκείνος ο γκαλουαζός στάθηκε εκεί σα κάστρο, κι όταν αργότερα το ίδιο έκαναν στον αγώνα με τον ΟΦΗ εκείνος ο τερματοφύλακας τους χάρισε δύο γκολ σα να τους έδινε δανεικά χρήματα. αλήθεια, πόσοι θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκαν εκείνοι σα τρένο στις κερκίδες κυνηγώντας το χιόνι; ακόμα τρία χρόνια μετά αυτοί εκεί κάνουν το ίδιο πράγμα — περιμένουν τον αντίπαλο να κάνει το πρώτο βήμα προς την αποτυχία.
αυτό λοιπόν που θέλουν να καταλάβουν όσοι βλέπουν μόνο τις στατιστικές είναι πως ο Ατρόμητος δεν κερδίζει επειδή κάνει περισσότερα γκολ, αλλά επειδή γνωρίζει πότε πρέπει να μην κάνει τίποτα. όπως λένε στη δουλειά μου εκεί στην αποθήκη: όταν οι μπετονιέρες χαλάνε δεν βάζεις περισσότερα τσιμέντο, βάζεις μεγαλύτερη προσοχή εκεί που λείπει. έτσι λοιπόν αυτοί εκεί στέκονται σα μνημείο μέχρι να φύγει η άλλη ομάδα — κι όταν εκείνοι φύγουν, εκείνοι βρίσκονται ακόμα εκεί με το τρόπαιο στα χέρια.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Αλήθεια, ποιος είπε πως ο Ατρόμητος είναι εκεί μόνο για να υπογράφει ντοκουμέντα υπηρεσίας; Αυτοί οι δύο τελευταίοι αγώνες δεν ήταν κάποιο "ατυχές γεγονός" πάνω στο οποίο έπρεπε να βγάλουμε συμπεράσματα· ήταν η ίδια εικόνα ξετυλιγμένη σε μια ταινία που κρατάει χρόνια. Αυτό το γκρέμισμα που στέκει σαν πέτρα στο Περιστέρι δεν είναι τυχαίο — είναι η σκόνη εκείνου του Ιανουαρίου στο χιόνι, όταν ο τερματοφύλακας εκείνος έγινε σα μπουλντόζα πάνω στις εμφανίσεις των αντιπάλων.
Ρε φίλοι, ας μην πετάμε λοιπόν γύρω-γύρω τους αριθμούς σα να κρύβονται μέσα τους οι απαντήσεις. Βλέπω λοιπόν εδώ πως κάποιοι αναφέρονται στο "πλαίσιο" όπως κάποιος διαβάζει οδηγίες οδηγού αυτοκινήτου: πρέπει ν' ανοίγεις εκεί όπου λέει "ανάπτυξη γκολ", εκεί όπου λέει "ισορροπία εμποδίων". Μα ο Ατρόμητος εκεί δεν ανοίγει τίποτα· στέκεται σα εκείνο το γκρέμισμα στο Πέραμα που φαινόταν πάντα έτοιμο να γκρεμιστεί και όμως επέζησε δεκαετιών επειδή απέφυγε τις σειρήνες εκείνες που τραγουδούν συνεχώς: "πρέπει να είσαι τέλειος".
Οι τελευταίοι δύο αγώνες; Αυτοί ήταν σα εκείνο το αμάξι στον Εθνικό δρόμο πριν τα Χανιά πριν από δέκα χρόνια που σταμάτησε μόλις είδε το κόκκινο φως — όχι επειδή ήταν σβηστό, αλλά επειδή εκείνος πίσω από το τιμόνι κατάλαβε πως δεν χρειαζόταν να τρέξει ακόμα πιο πολύ όταν ο άλλος έκανε λάθος στην πρώτη στροφή. Ο Παναιτωλικός εκείνο το βράδυ έκανε τέσσερα φάουλ μέσα στην περιοχή μέσα σε πέντε λεπτά σα να είχε ξεχάσει πως φοράει παπούτσια. Στον ΟΦΗ συνέβη το ίδιο: έκαναν λάθη σα να τους ζητούσαν οδηγίες μέσω κινητού πως να βρουν την έξοδο του γηπέδου.
Και τότε μπαίνει αυτό το μεγάλο ερώτημα: μήπως τελικά ο Ατρόμητος βρίσκεται πιο κοντά στη Λάρισα επειδή εκείνοι εκεί κάνουν συνέχεια σαν αυτούς που γράφουν συνέχεια στο twitter πως "έχουν σχέδιο", ενώ οι πρωταθλητές προσέχουν μόνο όταν τους στερήσουν κάτι; Η Λάρισα έχει συνέχεια σα ρολόι χειρός που δείχνει την ίδια ώρα κάθε μέρα — αλλά αυτή η συνέχεια αργεί ν' αποδώσει όταν η άλλη ομάδα κάνει μια μικρή στροφή προς τον αέρα. Ο Ατρόμητος όμως εκεί στέκεται σα εκείνο το αμάξι στο Εθνικό δρόμο πριν από δέκα χρόνια· έχει βάλει αρκετά γκολ σα μπουζί στο συστημα, περιμένει τώρα μόνο την στιγμή που θα ανάψει.
Η ιστορία λοιπόν λέει πως αυτοί είναι εκεί γιατί βρίσκουν τρόπους να κλείνουν τις πόρτες όταν η άλλη ομάδα αφήνει ανοιχτή μία. Μα... υπάρχει κάτι πέρα από αυτά τα νούμερα των 26-30 γκολ. Κάτι σα εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκαν σα τρένο στις κερκίδες κυνηγώντας το χιόνι — εκείνοι εκεί δεν είχαν φορμή, είχαν μόνο υπομονή σα εκείνο το γυάλινο γορίλα πάνω στο ντουλάπι που κοιτάζει πάντα τον ίδιο τοίχο. Κι όταν τελικά σηκώθηκε ο άνεμος εκείνης της νύχτας, αυτοί ήταν εκεί σα εκείνο το αμάξι στο Εθνικό δρόμο πριν από δέκα χρόνια· είχαν βάλει αρκετά, περίμεναν μόνο την στιγμή που κάποιος άλλος έκανε το πρώτο λάθος.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊