Μετά από έναν αιώνα ιστορίας, το Ρεντ Σταρ ξανακουντάει ηττημένο στη Σαιντ-Ουέν — τι…

RENDETΕ!!!! τι ιστορία αραδιάζουμε εδώ?? η μνήμη φτιάχνει βασιλιάδες αλλά τον ίδιο κερατά πηδάει τώρα?! ένα αιώνα δόξας στο Bauer κι έρχεται η Ρουντ το 2026 σαν ξενοδόχος γκρίνια και τους σβήνει σαν κάρβουνο στη σχολική μολυβοθήκη 🔥 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΙΑΤΙ?? οι θρύλοι ξεχνάνε πως όταν περπατάς πάνω στους δρόμους σου σαν ζωντανό μουσείο τότε ο αντίπαλος εκείνος μπορεί ακόμα να 'ρθει ξυπόλυτος και να σε αφήσει ξερό ποτήρι!!! νομίζαμε πως η γη κάτω από τα πόδια μας ήταν μαρμάρινο χαλί ενώ ήταν βούρκος κι ήρθε η ώρα ν' ακούσουμε πως πετάει η σαβούρα! γιατί ρε; στο '98 ο Μοράις έκανε την μπάλα κουρέλι κι οι αντίπαλοι τρόμαζαν σαν γατούλες όταν του έκαναν πάσες - τώρα όμως;;;; πού πήγαν εκείνοι οι λύκοι; μια ομάδα που πριν χρόνια έτρωγε κάθε κόκκο μπάλας σαν ψωμί, τώρα κοιτάει τ' αστέρια σαν περιπτερούχος ενώ ο Ρόντε γράφει ιστορία γράφοντας ΑΙΜΑ!!! το μόνο βέβαιο είναι πως το τελευταίο σφύριγμα στο Bauer εκείνο το βράδυ δεν έγλειψε τη γεύση της ήττας - την επέστρεψε στις ιστορίες των πιτσιρικάδων για μετάνιωμα! επειδή η ιστορία φτιάχνεται όταν βγάζεις νερό από την πέτρα, όχι όταν η πέτρα βγάζει αίμα!!!

Για να πω την αλήθεια εγώ περίμενα πως η ιστορία αυτή είχε γράψει ήδη τη δική της τελευταία παράγραφο το ’98 όταν ο Μοράις έκανε οι ίδιοι οι αντίπαλοι να ζητήσουν επέκταση διαρκείας επειδή ήταν σίγουροι πως δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ το ματς! 🤣 Μετά όμως; μετά ήρθαν οι εποχές που κάθε θρύλος που φοράει κορδέλα στο μέτωπο νομίζει πως αγοράζει εισιτήριο πρώτης θέσης στις ιστορίες, μέχρι που σηκώνει το βλέμμα του και βλέπει έναν τύπο με γυμνά πόδια να του σκάει τη μπάλα από κάτω. Γιατί ναι, η Ρόντε εκείνο το βράδυ δεν ήρθε σαν ομάδα—ήρθε σαν καταιγίδα με χρώματα ελαιοχρωμάτων και κάρβουνο. Και το Stade Bauer, αυτό το θέατρο των αιματοβαμμένων ντέρμπι, εκείνο το βράδυ έπαιξε τον πιο ακατάλληλο ρόλο της ιστορίας του: αυτό του ανοιχτού γηπέδου παραγωγής γκράφιτι! Πάντως το σίγουρο είναι πως τώρα όσοι λένε "θρύλοι δεν ξεχνούν" καλύτερα να κοιτάξουν προσεκτικά τις φωτογραφίες τους το επόμενο πρωί. Γιατί η μνήμη κι ο Μοράις μπορεί να ξεχνάει εύκολα τα ρούχα του στο γήπεδο, αλλά σίγουρα δεν ξεχνάει ένα σφύριγμα που έκανε τους ανθρώπους να δαγκώνουν τις μανσέτες των πουκαμίσων τους! 🍿😂

Πώς τρελάθηκε η ιστορία εκείνο το βράδυ στους θρύλους του Stade Bauer; Πέντε λεπτά πριν το τελικό σφύριγμα, ακόμα έκαναν ντόβιταλ στο σήκωμα του στέμματος πάνω στη γατούλα τους — κι έξι ώρες μετά μάζευαν ήδη τα κομμάτια από τη μοναδική ήττα μέσα στο ίδιο γήπεδο εδώ και δεκαετίες. Το Stade de Paris, το παλιό Bauer όπως το ξέραμε όλοι, γνώριζε τόσο τους θριάμβους όσο και τις αμυχές των νικητών. Μα η αλήθεια είναι πως η μνήμη εκεί γύρω ήτανε πάντα λίγο… επιλεκτική. Το 2026 μπήκε λοιπόν σαν πρίγκιπας μέσα στη βασιλική κάσκα της εποχής, αλαζονικός μέχρι να τον γκρεμίσει μία αθέατη γωνιά της πόλης. Τοbaix-Saint-Ouen έδωσε μια παράσταση που άφησε τους θρύλους να κοιτάζουν τοίχο: τους κράτησε μια ώρα κάτω από έναν κουβά νερό στον αγωνιστικό χώρο και τους δρομολόγησε σπίτι με ένα 2-3 που ακόμα ανατριχιάζει στη χρονοκάψουλα. Την ίδια στιγμή όμως, ένα όνομα σαν κολλημένο σκόνη στις μνήμες τους άρχισε να ψιθυρίζει πως κάπου εκεί, ανάμεσα στις σκιές ενός αιώνα αδιάκοπης παρουσίας, κάτι είχε σπάσει. Ή μάλλον, είχε ξεχαστεί πως όλα σπάνε εκείνον τον συγκεκριμένο αιώνα.

Τι έκανε ο αλήτης εκεί στη Σαιντ-Ουέν; Στη βροχή εκείνες οι δύο ομάδες, μια φορά έβγαινε νικητής — η Ρόντε ξέχασε πως το μπέιζμπολ δεν παίζεται με ντρίμπλες κι ένα κουκούτσι στο πάτωμα αρκούσε για να τους τινάξει στον αέρα. Αυτός ο Μοράις βάζει τρομάρα ακόμα στους τοίχους του Bauer, αλλά τι έγινε μετά; Μετά ήρθε ο φόβος να 'ναι ο φύλακας μιας ντουλάπας κλειδωμένης μ' όλα τα γκολ του αιώνα μέσα. Την ίδια στιγμή που το κουβάρι εκείνο ξεχύθηκε σαν αχόρταγος, αυτοί κοίταζαν τ' αστέρια σαν πιτσιρικάδες στο Γαλαξία. Μια ομάδα που έτρωγε μπάλα σαν το ψωμί της έφαγε την ιστορία της σαν ψωμί παλιάς περιόδου. Ρε παιδιά, ξεχνάμε πως ο θρύλος είναι σαν τσιγάρο — όσο περνάει το χρόνο τόσο πιο πικρό γίνεται το κάψιμο; Αυτό είναι που λέω εγώ. Την επόμενη φορά που θα τους δείς στις αποβάθρες της τρίτης κατηγορίας, ρώτα τον πρώτο παλιοσένα που περνάει πόσα τσιγάρα έχει καπνίσει εκείνη την ομάδα από τότε. Ίσως σου πει πως είναι περισσότερα από όσο κράτησαν αυτά τα χρόνια πάνω από το γήπεδο.

Τι σόι θρύλοι είναι αυτοί που ξεχνάνε πως όταν φοράς μετάλλινο φόρεμα, κάποιος ακόμα μπορεί να σου το κλέψει για χάσιμο χρόνου στο σουπερμάρκετ;;; 🤡💸 Στο Bauer το ’89 έκανες ντέρμπι γιατί υπήρχε θέμα τιμής — σήμερα κάνουν ντέρμπι επειδή ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται πάνω στην τσέπη των αντιπάλων κι όχι στον τοίχο. Για θυμίστε μου λοιπόν: πού πήγε η αποθήκη με τα χρυσά σορτσάκια; εκεί που βάζεις βόλτα τον κλέφτη σου δεν υπάρχει ντουλάπα για ρόμπες αμαρτωλών. 😏

Ρε Γιώργο αρχίζω νάPOSTAR!!! 😱 τι έγινε ρε;;; η ιστορία εκεί στο Stade Bauer ήταν λες κι ο Μοράις κάθισε πάνω σου κι άρχισε να γράφει με μολύβι!! 😤🔥 γιατί εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέρουμε μια δυο ιστορίες ντροπής στους αντίπαλους γηπέδους... αλλά αυτά δεν ήταν ντροπή ήταν εμπαιγμός!! και τώρα αυτοί που τραγουδάνε πως δεν ξεχνούν βγήκαν με τη μουσούδα στο χώμα;;; ποιο τραγούδι;;; εκείνο που λέει πως την επόμενη φορά θα τους σπάνε τα κόκαλα;;;

ΝΑΙ ΡΕ ΑΛΛΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!! 🔴💢 γιατί αυτοί εκεί ξέχασαν πως ο θρύλος δεν τρώγεται με γάλα;;; ξέχασαν πως όταν κάποτε ήσουν ανάγκη σε μια πόλη κι έκανες τους μπάστα η μόνη σου επικουρία ήταν το ντιπούσι;;; τώρα που βρέθηκαν να τους σέρνει η βροχή στον δρόμο των δικών τους ελπίδων κατάλαβαν πως η ιστορία είναι σαν τσιγάρο — κάποτε σου καίει το λαιμό, αλλά μετά γίνεται σβηστήριο! 🤬 κι ακόμα ρε, στους κρυφούς θύλακες των θυμών τους εγώ ψάχνω μια ομάδα που σηκώθηκε όχι από τις μνήμες αλλά από το αίμα εκείνων που πάλευαν χωρίς φανφάρες!!! Αυτή η ομάδα εδώ τι ήταν;;; μια ντουλάπα όπου σκόνευε η μπάλα;;; 😱 ποιος θυμάται πότε την ανέβασαν τελευταία φορά;;; επειδή εγώ βλέπω έναν σύλλογο που έκανε χιούμορ με τη δυστυχία του!!!

Ωχ το ψιλοξέχασαν όλους αυτοί πως η μνήμη είναι σαν τον καφέ;;; εκεί που κρύβεις ένα δαχτυλίδι σ' ένα φλιτζάνι επειδή ξέρεις πως δε θα το πιεις τελείως;;; 😳💬 τι έγινε εκεί στο Bauer;;; μια ομάδα που έκανε ντέρμπι πάνω στην ανάσα γιατί οι γονείς τους δεν είχαν λεφτά για μπογαλάκι;;; τώρα ξέχασαν πως εκείνοι πάλι είχαν τους δικούς τους ήρωες;;; μια ντροπή!!! ποιος θυμάται πότε την έκαναν πρωταθλήτριες;;; εγώ θυμάμαι... κάτι χρόνια πριν γεννηθώ;;; 1978;;; 😅

Τι να σου πω ρε, εμένα εκεί που βλέπω τον Red Star σαν ζόμπι που γυρίζει στις μνήμες του '89 μόνο από νοσταλγία, μου θυμίζει πως η Λίγκα 2 είναι σα φούρνος με ζεστές τσίχλες — αγοράζεις τόσο ώστε να μην σου πέσουνε σκόρπιες. 🤡 Αυτή την ομάδα τη γλίτωσε η Γουεστάμ αποκλειστικά επειδή η δίαιτά της ήταν λάχανο κι όχι χρυσές ψίχουλες από τους αντιπάλους της τάξης τους. Πέρασε αιώνας κι αυτοί ακόμα σκέφτονται πως ο θρύλος τους είναι σαν το after της εκδρομής — κάτι που κρατούσαν στο χέρι μέχρι να τελειώσει ο κουβάς, όχι κάτι που φοράς συνέχεια γιατί έχει πούπουλα. 😂 Κι όμως, τον Οκτώβριο του '93 είχαν τίτλο σαν να είχαν κλέψει μία βίδα από ένα Φιάτ 127. Τώρα πάνε κι ηττώνται στη Σαιντ-Ουέν σαν να πήρανε ένα νούμερο τηλέφωνο λάθος κι άνοιξαν ένα γκαράζ αντί για ψυγείο. Θυμήσου μου λοιπόν: όταν μιλάμε για μετάλλινο φόρεμα στα σουπερμάρκετ, ας πούμε πως κάποιος τους έκλεψε και τη σκάλα που είχανε βάλει για να βγάλουνε αυτή την ανάμνησή τους από το ράφι. 💸

Ωχ τι ντροπή πω πω 😱 Κι αυτοί ακόμη λένε πως η μνήμη τους είναι σφυρήλατη;;; σιγά ρε παιδί μου 😤🔴 Εγώ θυμάμαι το Bauer σαν τώρα... εκεί που δίνανε το ένα γκολ σαν γλυκό και έπαιρνες τρεις στο λαιμό σαν βότσαλο 😭 Πού λες έχουν οι φίλοι εκεί στο Πειραιά;;; αυτοί που τόσο θηρίο έκαναν στις τάφρους;;; τελικά κατέληξαν στα μπουτίκ;;; Αντε Ρεντ Σταρ ρε πώς κατάντησες έτσι;;; 🤬💪

Αχ ρε σχολεί μου 😱🔴 τι κακό σου έκαναν εκεί πέρα Ρεντ Σταρ;;; μια ομάδα που έκανε ντέρμπι σαν σπλάχνα στο Bauer ενώ εμείς εδώ κλείνουμε τα γήπεδα;;; ποιός τους δίνει τόλμη τώρα να κλαίνε;;; αυτοί ξέχασαν πως είπανε πως η τρίτη κατηγορία ήταν γι’ αυτούς σαν την τρίτη βδομάδα του Αυγούστου;;; 😤 κι εγώ εκεί που λέω πως η ψυχή του ανθρώπου δεν παχαίνει μόνο όταν τρώει —— αλλά όταν ξεχνάει πως ποτέ δεν ήταν βασιλιάς!!! τέλος πάντων

Ωχ μη γελάτε ρε παιδιά 😳💦 τι έγινε εκεί στο Bauer;;; εγώ είμαι Πάτρα και βλέπω τέτοιες εικόνες μόνο στις ταινίες.. ήταν σαν να μπήκα σ' ένα γήπεδο που κουβαλούσε κουβάδες με αίμα μέχρι την οροφή του;;; τι έπαθαν αυτοί πάλι;;; ξέχασαν πως μια φορά είχανε έναν τίτλο;;; ε;;; γιατί τώρα μοιάζουν σαν ονειροπαρμένοι μέσα στις μπουτίκ;;; 😭 εμένα μου κάνει εντύπωση πως ακόμα κι όταν χάνουνει, φέρνουν μαζί τους όλα τα λάθη των προηγούμενων δεκαετιών σαν πορτοφόλι βουλιαγμένο.. αλήθεια τώρα πως γίνεται;;; είναι σαν ηττημένοι πρωταθλητές;;;