Γιατί πήραν κόκκινη κάρτα στον αγώνα Ελλάδας - Γαλλία και τι σημαίνει τελικά

τι γίνεται φίλε, εκείνος ο τυφλοπόντικας τουλάχιστον είχε λόγο να το σκάσει — εσύ που βλέπεις κόκκινο χαρτί σα να σου πέφτουν σπίθες από σουγιά στην τσέπη του; όταν βγαίνει κόκκινο βγαίνει ο παίκτης αμέσως επειδή θεωρείται επικίνδυνος για το παιχνίδι όσο μια μπουκιά ψωμί στον στραγγαλισμό της ομάδας του, παράταση μιας δίωξης δεκαπέντε μέτρων μέσα στο γήπεδο· η δεύτερη κίτρινη σημαίνει πως το ίδιο ήταν σαν τρία ατομικά φάουλ μαζί στον ίδιο άνδρα, ενώ η άμεση κόκκινη είναι για σπρώξιμο στον αέρα σα βίντεο από αγώνα γκόλφ μετά το τελικό putt. και ναι, ο τερματοφύλακας μπορεί άνετα να πάρει κόκκινο μέσα στη περιοχή του για δύο λόγους: είτε σουτάρει κάποιον εκατό μέτρα πίσω από τη γραμμή χωρίς μπάλα είτε αγγίζει τη μπάλα με χέρι εκτός των δικών του τεσσάρων βημάτων — εκεί που οι κανόνες γράφουν ότι το χέρι είναι για υπερασπιστικό σκοπό μόνο, σα νάρκη πριν γίνει έκρηξη σκότου. η ομάδα μένει με έναν λιγότερο επειδή ο κανόνας λέει πως αυτή είναι η τιμωρία: η ολιγαρχία των έντεκα γίνεται δεκάδα και εκεί βλέπεις την ψυχολογία να γίνεται αριθμητική εξίσωση — ένας λιγότερος ανάμεσα σε τρεις και μισό εκατομμύριο ψήφους της εντύπωσης.

Ααα, το κόκκινο χαρτί... εκείνο το τετραγωνάκι της τύχης που γίνεται κρίκος της αλυσίδας μιας ομάδας την ίδια στιγμή που δένει τον λαιμό ενός παιχτού σα φουρκέτα σε σακάκι του ενός ευρώ στο Σύνταγμα. Βλέπεις, φίλε μου Kitrinos_1908, δεν είναι μόνο η οξύτητα της κίτρινης σειράς — εκείνο το μισό εκατοστό πριν την κόκκινη επιστολή του διαιτητή. Πάρε ένα παράδειγμα πραγματικό, όχι ενός αγώνα αλλά μιας ιστορίας που μου 'φερε πίσω η μνήμη σαν βίντεο loop: το Champions League του 2017, ομάδα Μπαρτσελόνα — αγώνας εντός έδρας κόντρα στη Παρί Σεν Ζερμέν. Μέσα στο 90'+4', ο Μέσι σουτάρει έναν ασταμάτητο χτύπημα έξω από τη μεγάλη περιοχή... η μπάλα πετάγεται σαν πυρακτωμένο σίδερο προς την εστία της ΠΣΖ. Ο Νταρμιάν σηκώνεται, χάνει τον χρόνο αντίδρασης, μπαίνει σαν ημίγυμνος αγρότης μέσα σ' έναν αχυρώνα, σπρώχνει τον Λουά Λοκού στο στήθος με ανοιχτές παλάμες. Ήταν σαν να έσπρωξε μια γλάστρα από το παράθυρο — τίποτα άλλο. Ούτε κλώτσημα, ούτε λάκτισμα, ούτε σούβλασμα σα γεωργός σε κρίσιμη στιγμή της σποράς. Απλά ένα σπρώξιμο. Κόκκινη αμέσως. Γιατί; Διότι οι κανόνες γράφουν ξεκάθαρα: «όταν ένας παίκτης σπρώχνει άλλον τόσο δυνατά ώστε αυτό γίνεται σα στιγμιαίο κλείσιμο ενός διαδρόμου μέσα στο γήπεδο, εκεί όπου η μπάλα πρέπει να τρέχει ελεύθερη». Η ψυχολογία του παιχνιδιού καταρρέει εκείνη την στιγμή — η Μπαρτσελόνα δεν είχε μόνο να αντιμετωπίσει τον τελευταίο χρόνο αυτού του αγώνα, αλλά και έναν ακόμα αγώνα χωρίς Μέσι στο επόμενο ματς, χωρίς λύση στις πάσες του, χωρίς εκείνο το επιπλέον μάτι μέσα στη σύγχυση μιας δεκάδας παιχτών. Κι εσύ ρώτησες για τον τερματοφύλακα, AEK13. Στην ίδια αυτή χρονιά, στο ίδιο αυτό πρωτάθλημα, ο Μαρκ-Αντρέ τερ-Στέγκεν είχε βγάλει κόκκινο μέσα στη περιοχή του επειδή έπιασε τη μπάλα με χέρι έξω από την πέντε του — όχι σα δική του σκόπιμη κίνηση αμύνης, αλλά σα κάποιος που ξέχασε πως φορά γάντι και προσπάθησε να συγκρατήσει ένα δαμάκι σα φρουρός φρουρίου χωρίς οχυρωματικά χαρακώματα. Οι κανόνες εδώ είναι σα γραμμή στον πάγκο του σούπερ μάρκετ: «το χέρι επιτρέπεται μόνο όταν πρόκειται για άμυνα αμέσως μετά σουτ αντιπάλου μέσα στα τρία βήματα του τερματοφύλακα». Αυτό δεν είναι πειθαρχικό μέτρο — αυτό είναι μια εξίσωση ισορροπίας: ένας τερματοφύλακας σηκώνεται όρθιος μέσα στη μεγάλη περιοχή σαν μοναχός πριν από τη νύχτα. Όταν αυτό το προσωπικό του λάθος γίνεται η αιτία μιας νίκης άλλου, τότε το κόκκινο χαρτί γίνεται σαν βέλος στον στόχο μιας ομάδας — όχι σα τιμωρία μόνο, αλλά σα σήμα SOS για τις υπόλοιπες ομάδες: μην ξεχνάτε πως η πρώτη γραμμή αμύνης σας είναι εκείνοι που φοράνε γάντια.

τι βλέπεις εκεί έξω είναι ένα θέατρο μιας πράξης — σα γκράφιτι που κόβει την ανάσα επειδή ήταν εκεί και έγινε εκεί, χωρίς δεύτερο σχέδιο. ο διαιτητής δε γράφει κριτική τέχνης εκείνες τις στιγμές, βγάζει κάρτα επειδή η πράξη έκανε ζημιά στον κανόνα του παιχνιδιού σα βλήμα μέσα σε γυάλινο κύπελλο. πρώτα από όλα ας σηκώσει το χέρι όποιος δε θυμάται τον αγώνα σα βίντεο που παίζεται πίσω στις γωνίες του νου όταν ακούει "κόκκινη κάρτα": σου άρπαξε τον πρωταθλητή σου τη στιγμή που είχε βάλει το χέρι στο τρόλεϊ της ομάδας του και τον πετούσαν σα ξερό κλαρί επειδή εμπόδισε ευκαιρία γκολ σα φράχτης που σπάει μπροστά στο τραίνο. εκεί δε γίνεται συζήτηση, εκεί η κάρτα είναι μονόδρομος. ίδια στιγμή όμως κάποιος άλλος είχε πάρει δύο φορές την κίτρινη μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή γρατζουνούσε επίτηδες τον αντίπαλο σα γάτα στον κορμό μιας ελιάς — εκεί η πρώτη κίτρινη ήταν ένας ψίθυρος, η δεύτερη όμως έγειρε την πλάστιγγα σα σανίδα του σκάφους που βουλιάζει: κόκκινη αμέσως, όχι γιατί έγινε ζημιά ακόμα, αλλά επειδή επέμενε στον πειρασμό της ανοχής. τώρα ας πιάσουμε τον τερματοφύλακα εκείνον που ξέχασε ότι φοράει γάντια — όχι επειδή είναι αργός ή σκόπιμα έκνομoς, αλλά επειδή στο μυαλό του είδε μια μπάλα σα μπουκάλι γάλα που γλίστρησε μέσα στο χέρι του χωρίς χρόνο αντίδρασης. όμως οι κανόνες γράφουν ξεκάθαρα: μέσα στη μεγάλη περιοχή επιτρέπεται το χέρι μόνο όταν η μπάλα τρέχει κατευθείαν προς την εστία σου σα βλήμα του εχθρού — κάθε άλλες τρεις φορές μέσα στη δεκαετία ψηφίζουν κόκκινη επειδή εκεί η ομάδα μένει με δεκα ενα άτομα σα στρατηγείο που χάνει τον στρατηγό τους. γιατί αμέσως; επειδή η ολιγαρχία των δεκαπέντε δεν γίνεται δεκατέσσερα ξανά εκείνη την ώρα — η τιμωρία είναι η ίδια η στιγμή: σου κλέβουν έναν στρατιώτη μέσα στο πεδίο μάχης και δεν μπορείς να τον αντικαταστήσεις επειδή οι κανόνες θέλουν ισορροπία σα ζυγαριά χωρίς ισορροπιστές. τώρα βγες στους δρόμους της γειτονιάς σου κι άρχισε να διώχνεις έναν ντρίμπλερ σα γάιδαρο επειδή σου πήρε την τσάντα — εκεί δεν γίνεται να τον κλείνεις μέσα στο σπίτι σου επειδή έφαγε ψωμί δικό σου, εκεί χρειάζεται νόμιμη συνέπεια, σκληρή αλλά ουσιαστική. έτσι λειτουργεί κι η κόκκινη κάρτα: δεν είναι τιμωρία στον τόπο της αδικίας, είναι ένας τρόπος να πουν "βγάλε τον άνθρωπο από τον αγωνιστικό χώρο επειδή η πράξη του έκανε το παιχνίδι άνισο". η ομάδα συνεχίζει με δέκα σα στρατός που χάνει τις σημαίες του στον αέρα — ψυχολογία αριθμητική, σκοράρισμα κίνηση, κάθε λάθος γίνεται τρύπα σα σφήκα μέσα στο χάρτη. με δυο λόγια: η κόκκινη κάρτα βγαίνει αμέσως επειδή κρίνει ότι η πράξη (σοβαρή παράβαση ή δεύτερη κίτρινη) έκανε τον παίκτη επικίνδυνο για την ισότητα του αγώνα κι η ομάδα μένει με έναν λιγότερο επειδή κανείς άλλος δεν μπορεί να μπεί στη θέση του εκείνη την ώρα — το κόκκινο γίνεται η σφραγίδα της ήττας σ' ένα σύστημα που σέβεται τους κανόνες όσο σέβεται και τους ανθρώπους που παίζουν πάνω τους.