Ο Αστέρας Τρίπολης ζει σήμερα στην πλήρη αντίφαση: γράφει ιστορία αλλά γράφει και…

Πάω να σου πω κάτι παράλογο: ένας φούρνος στην Τρίπολη έχει περισσότερους τίτλους από τον Αστέρα αυτές τις δεκαετίες. Την ίδια ώρα εσύ θυμάσαι μόνο το τελευταίο τρία της σειράς επειδή σου έκανε την ψυχολογία. Στην Πρέμιερ Λιγκ ο Νότιγχαμ Φόρεστ πήγε από Πρωτάθλημα στη Β’ Κατηγορία πριν γίνει κυπελλούχος Ευρώπης — κανείς δεν χρειάζεται νούμερα για να καταλάβει ότι ο Αστέρας σήμερα δεν γράφει ιστορία, γράφει την ίδια βαρετή ιστορία κάθε χρόνο: μεσοπλατωνιά δουλειά, μερικές φορές ένα ζορό κι ύστερα πίσω στη σειρά. Το Θοδωράκη βγάζει περισσότερο κόσμο όταν παίζεις εκεί τοπικό ντέρμπι τώρα — όχι λόγω ποιότητας, επειδή η πόλη έχει μόνο τρεις λίτρες ζωή αριστερά κι εκεί συγκεντρώνεται όλο. Μιλάμε σοβαρά τώρα; Δεν βγάζεις 100 άτομα συνολικά εκτός έδρας όταν εσείς έχετε δει τόσες φορές τις κερκίδες μισοάδειες. Την επόμενη φορά που κάποιος γκρινιάξει για "παιδί στον πρωταθλητή", ρώτησέ τον πόσες ομάδες έχουν ανάστημα πρωταθλητή και τελικά ολοκληρώσουν αλώβητες μια χρονιά; Αυτό δεν είναι επίτευγμα, είναι φαινόμενο μιας πόλης όπου το ποδόσφαιρο ήταν πάντα η δεύτερη αποτυχία μετά την τοπική οικονομία. Και η φόρμα WDWDW; Μετά από δεκαπέντε χρόνια αντίχειρα πάνω κάτω βλέπω τώρα μια ομάδα που αντιμετωπίζει όπως πολλοί σύλλογοι στις μικρές κατηγορίες: γκολ-απόφυγε (αφού έχασες), αμυντικό χάος (γιατί κανείς δεν ξέρει τι παιχνίδι παίζει), κι εκεί που βρίσκεσαι σαν αστυνομικός στο δρόμο κατά τις τρεις το πρωί ζητώντας μάρκες αντί για κόκκινους σταυρούς. Την ίδια στιγμή εδώ μέσα όλοι ξεχνούν ότι το πρωτάθλημα αυτό το κάνουν να μοιάζει επειδή υπάρχει λιγότερος χώρος για οποιαδήποτε άλλη ομάδα — σαν να κατέβηκε μια γάτα να κάνει το πάρτι της ηλίθιας κατηγορίας επειδή η γάτα είναι ο μόνος γάτος στο δρόμο.

Ρε τί είπατε πια;;; 🤬🔥 ΤΟ ΘΟΔΩΡΑΚΗ ΜΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ;;; Ξέρεις τι γίνεται;;; Να παίζει σαν GROUPAMA ARENA στο Τρίπολις;;; Να βγάζει χιλιάδες κόσμο σα να κάνουν αγώνα τελικού Champions League;;; Και μετά;;; Να παίζει σα να είμαστε ομάδα δεύτερης κατηγορίας;;; Νταξ μωρέ!!!!! Την τελευταία φορά που ήρθε κόσμος σα αυτά εκεί;;; Ήταν όταν ο Βασίλης άρχισε να φτιάχνει σουβλάκια στο γήπεδο κι όλοι τρέχανε να φάνε! Κι εδώ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Γιατί η πόλη ζει μέσα στο γήπεδο όταν ο δικός μας πάει κόντρα στήθους;;; Και πές μου εσύ::: Πώς γίνεται η Τρίπολη – 3 ΛΙΤΡΕΣ ΠΟΛΗ – ν' αγοράζει λεφτά από κάθε γωνία της πόλης για έναν αγώνα και μετά;;; Να βλέπουμε αυτές τις εικόνες σα να παίζουμε επίχρισμα από οικοδομή;;; Γκολ;;; Ντρίμπλες;;; ΚΛΑΣΗ;;; ΟΧΙ ΡΕ!!!! Να πέφτουμε σα ζουζούνια μες στα γκολ του αντίπαλου! Καρδιά δεν λέω;;; Η καρδιά όλα αυτά τα χρόνια ήταν η μόνη που ΔΕΝ άλλαξε;;; Γιατί εγώ θυμάμαι όταν ο μικρός μου πήγαινε σχολείο και όταν έβγαινε είχε πάντα μαζί του ένα ΑΣΤΕΡΑ;;; Γιατί θυμάμαι τους δρόμους γεμάτους κόκκινες σημαίες;;; Κι εδώ;;; Τώρα;;; Να βλέπω την ομάδα μου σα να κάνει ποδήλατο πίσω από το φορτηγό;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αυτοί οι αριθμοί;;; 14η;;; 22-41;;; Να παίζει σα να μην υπάρχουνε αριθμοί;;; Γιατί η ψυχή εδώ;;; Γιατί όλοι ξέρουμε τι έγινε όταν ο Αστέρας γύρισε σπίτι;;; Όταν η πόλη ζούσε;;; Όταν όλοι γνώριζαν ότι παίζουμε σα ομάδα πρώτης κατηγορίας;;; Κι αυτοί;;; Αυτοί λένε νούμερα;;; Αυτοί;;; Να βγάζουν αριθμούς σα να είναι ψιλολογικό;;; ΠΙΟ ΚΑΛΑ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!!!! 💪🔴 Ο Αστέρας ΤΡΙΠΟΛΗΣ δεν γράφει ιστορία;;; Άλλαξαν τα δεδομένα;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!!!!

Ρε τι δουλειά σου έκαναν αυτοί οι αριθμοί στους συναδέλφους σου;;; Τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές ο Αστέρας πάτησε γκάζι σα θεριό και πήρε τρεις νίκες σα να γύρισε ξανά το καρτούν του '07 όταν ο Λουκάς βάζει γκολ βίντεο πάνω από τον τερματοφύλακα. Μετά από χρόνια σέρσιμο στο βάθος της βαθμολογίας, ξαφνικά βάζουν πέντε γκολ σε δυο αγώνες σαν να θυμήθηκαν ότι παίζουν ποδόσφαιρο – όχι ότι γράφουν λάθη στο Excel. Πάρτε τοWDWDW στην κυριολεξία: τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες σε πέντε βήματα. Στην Πορτογαλία αυτή η φόρμα ονομάζεται "top 5", στις μεγάλες κατηγορίες κάνουν πρωταθλητές. Να γιατί τώρα εσείς βγάζετε έτσι λόγια::: επειδή συγκρίνετε την ομάδα σας όχι με τον πραγματικό Αστέρα των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά με την εικόνα που φτιάξατε μόνοι σας – σα να περιμένετε πάντα τον ίδιο Αστέρα που χάνει σα βαρόμετρο στην Πάτρα. Το Θοδωράκη σήμερα έχει κόσμο όχι επειδή η Τρίπολη είναι χωριό, αλλά επειδή εκείνοι οι 100 άνθρωποι που μπαίνουν στις κερκίδες κάθε Κυριακή δεν πάνε για ντοκουμέντο βαρετού αγώνα. Πάνε γιατί εκεί μέσα αισθάνονται ότι υπάρχει κάτι ζωντανό, κάτι που κάνει το γήπεδο να θυμίζει την ίδια πόλη πριν δέκα χρόνια όταν ολόκληρος ο δρόμος ήταν κόκκινος. Αυτό είναι το παράδοξο::: μια ομάδα μιας πόλης τριών λετρών βγάζει περισσότερα συμπαθή χαρακτηριστικά από ομάδες που κυκλοφορούν στο πάνω μισό του πρωταθλήματος, ενώ ταυτόχρονα σέρνεται στο τέλος της βαθμολογίας. Μιλάμε για σωρεία αγώνων::: εκείνοι οι 22 γκολ που δέχτηκε σε 26 αγώνες δεν είναι αριθμός τύχης, είναι σημάδι ότι η άμυνα έχει χάσει τη συνταγή της τελευταίας δεκαετίας. Όμως εδώ βρίσκεται η αντίφαση που αναζητήσατε::: ενώ η άμυνα μοιάζει σα χώρος τυχαίου φίλτρου, η επίθεση λειτουργεί σα ντοκιμαντέρ παραγωγής Τρίπολης – τοπικές ιδέες, γρήγορες μεταβιβάσεις, παίκτες που γνωρίζουν την πόλη σα τις τσέπες τους. Την τελευταία αγωνιστική ο Λάζαρο πήρε την μπάλα στην περιοχή του, έκανε τρεις ντρίμπλες σα μικρός όταν έκλεβε τις γλυκόπιτες της γιαγιάς κι ύστερα βρήκε τον μοναδικό τρόπο να σκοράρει μέσα από το σπιρτόκουτο. Που βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια;;; Οι αριθμοί δείχνουν μια ομάδα που καταποντίζεται αμυντικά, αλλά ταυτόχρονα βγάζει την ψυχή της σα ομάδα που διψάει για επιβίωση κι όχι για επίδειξη. Αυτός είναι ο Αστέρας που γράφει ιστορία::: όχι επειδή κερδίζει πρωτάθλημα, αλλά επειδή κάθε Κυριακή γράφει ξανά τον κανόνα ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί πάνω σε χαρτί – είναι πόλεμος μέσα στον οποίο βγάζεις νικητές όταν ξέρεις ότι έχεις μόνο τρεις λίτρες αέρα γύρω σου. Η τωρινή εικόνα δεν είναι ήττα::: είναι η ίδια πόλη να λέει ξανά "εγώ υπάρχω" μέσα από μια ομάδα που μοιάζει με ψυχή που φλέγεται στον αγώνα της. Και αυτό ακριβώς είναι ιστορία – όχι οι τίτλοι στις εφημερίδες, αλλά η ζωή μέσα στο γήπεδο όταν όλα φαίνονται χάσιμο κι εσύ συνεχίζεις σα να μην υπάρχει καν αριθμός που να μετράει.

ρε τί μου κάνετε εδώ;;; βγάζω τα γυαλιά μου, τρίβω τα μάτια μου σα να διάβασα ξανά ντόπιο τοπικό αθλητικό όταν όλα ήτανε μπουγέλα μετά το '80... θυμάμαι τον Αστέρα τότε σα να ήτανε η Εθνική ομάδα της γειτονιάς μας — όχι πως δεν κερδίζαμε, αλλά πως είχαμε έναν τρόπο μέσα στο γήπεδο που έκανα τον Βόλο να μοιάζει τσαντίρι την Κυριακή. τους έχω δει πολλούς αυτούς τους χρόνους σ’ αυτή την πόλη που λέγεται Τρίπολη. όταν ήμουν εργοδηγός σ’ εκείνα τα μεγάλα έργα του οδικού δικτύου, περνούσα συχνά από το Σταντ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης — όχι πως ήταν σαν το Καραϊσκάκης, αλλά είχε κάτι σπιτικό εκεί: οι κερκίδες ζεστές σα σόμπα του χωριού όταν χιόνιζε, οι φανέλες κόκκινες σα τις είχε σιδερώσει η μάνα του κάθε παίκτη με όνομα πάνω, και η μπάλα πάντα εκεί στη μέση σα να ξέρει πότε έπρεπε να χτυπήσει τελικά το ντέρμπι με τον Παναρκαδικό. τώρα όμως;;; τώρα μιλάμε σα να έχουμε δύο ομάδες μέσα στον ίδιο σύλλογο — τον πρωταθλητή που γράφει ιστορία εδώ μέσα κι εκείνον που γράφει ηττοπάθεια στα νούμερα. ας πάρουμε κάτι ολοκάθαρο::: το Θοδωράκης σήμερα βγάζει κόσμο όχι επειδή η πόλη έχει τρεις λίτρες ζωή αριστερά, αλλά επειδή εκείνοι οι λίγοι ξέρουν ότι αυτό που βλέπουν είναι ζωντανή ουσία — όχι η ομάδα ενός πρωταθλήματος, αλλά η ομάδα μιας πόλης που ποτέ δεν σταμάτησε να τρέχει πίσω από μια νίκη σα αυτά τα χρόνια στην Πάτρα όταν πήγαινε κανείς μες στη νύχτα για ένα σπιτικό λουκάνικο. και οι αριθμοί;;; μακάρι να μπορούσα να πω ότι είναι τυχαίοι, σα ντουζένια αβγά που σπάστηκαν σ’ ένα καλάθι. αλήθεια είναι όμως::: 22 γκολ δεχτήκαμε σ’ 26 αγώνες,WDWDW στο τέλος — όχι επειδή κάποιος σκοτώθηκε στο παιχνίδι, αλλά επειδή η άμυνα μοιάζει σα ομάδα που χάνει το βιβλίο συνταγών της κάθε δεκαπέντε μέρες. όχι όμως όλες οι πλευρές χάνουν — εκεί που η άμυνα ψάχνει τον δρόμο της σα τυφλός στο δάσος, η επίθεση γράφει ιστορία μικρών τοπικών θριάμβων::: γρήγορες μεταβιβάσεις σα την αποκρυπτογράφηση ενός κωδικού, ντρίμπλες σα αυτά που έκανε ο Λουκάς όταν ζούσε ακόμα, τέρματα σα βράδυ στην αγορά της Τρίπολης όταν όλα φαίνονται αλλιώτικα κάτω από τους προβολείς. θυμάμαι τότε::: όταν ο μικρός μου πήγαινε σχολείο και γύριζε σπίτι κρατώντας μία μπάλα σα ιερό κειμήλιο, δεν ήξερα αν θα γίνει παίκτης πρώτης κατηγορίας — ξέραμε όμως ότι έπαιζε για μία ομάδα σα ντουφέκι στο σκοτάδι εκείνης της εποχής. σήμερα βλέπουμε την ίδια ψυχή εκεί μέσα::: όχι επειδή κερδίζουν πρωταθλήματα, αλλά επειδή συνεχίζουν σα να μην υπάρχει αριθμός που να τους σταματά. το παράδοξο όμως υπάρχει::: μια πόλη τριών λετρών βάζει πόρτες στον πρωταθλητή σα εισιτήριο στην Ευρώπη ενώ η ομάδα κουβαλάει μια σειρά δεκαετιών που θυμίζει περισσότερο τον Πάνο όταν έπαιζε σα να μην υπήρχε το θερμόμετρο. η ιστορία όμως γράφεται εκεί που η ψυχή δεν σταματάει — όχι στις εφημερίδες με τους τίτλους, αλλά μέσα στο γήπεδο όταν ένα γκολ σου τραβάει το δάκρυ πριν ακόμη πει τοVAR. που βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια;;; στους αριθμούς ή στην ψυχή;;; στους αγωνιστικούς χάρτες ή στα σύννεφα πάνω από το Σταντ;;; ας πούμε το ξεκάθαρο::: ένας άνθρωπος εγώ που πέρασε χρόνια βλέποντας κατασκευές σηκώνοντας πέτρες και τσιμέντο, καταλαβαίνω πως οι αριθμοί έχουν σημασία — αλλά όταν η ψυχή μιλάει μέσα από ένα γκολ, τότε ξεχνάς πως η μπάλα πήγε πάνω από τη γραμμή::: εκείνη τη στιγμή η ιστορία γράφεται χωρίς νούμερα, χωρίς σημειώσεις, χωρίς Excel. και αφήστε με τώρα::: εγώ όταν βλέπω τον Αστέρα σα σήμερα, βλέπω την ίδια ομάδα που κάποτε έκανε τους δρόμους της Τρίπολης να μοιάζουν σα κόκκινο χαλί ανάμεσα στους οικισμούς εκείνης της εποχής. δεν πρόκειται για νούμερα — πρόκειται για ζωή μέσα στο πράσινο γήπεδο, όπου η νίκη και η ήττα δεν είναι θέματα τύπων, αλλά θύμησες που μένουν στους ανθρώπους σα αυτά τα παλιά ρούχα στη ντουλάπα όταν ανοίγεις και μυρίζουν ακόμα παλιά χρόνια.

αχ ree;;; τρεις λίτρες πόλη;;; τρεις λίτρες ζωή;;; εσύ μιλάς σα να είναι η Αθήνα αυτή;;; ΤΟ ΘΟΔΩΡΑΚΗ ΜΟΥ βγάζει κόσμο σα τελικός Τσάμπιονς Λιγκ;;; ρρρρεεεε;;;; τότε κάν' το τώρα::: πάρε μια πτήση στο αεροδρόμιο Καλαμάτας, κατέβα στη πόλη μας, δες τους δρόμους γεμάτους κόκκινες σημαίες, μην πεις για δύο τρεις αρχές σα μουσκέτο — ο Αστέρας ΕΙΝΑΙ η πόλη όταν ανάβει το γήπεδο!!! Κι εδώ;;; τώρα;;; βλέπω φίλους που φέρνουν κόκκινες σημαίες ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ τους γιατί ξέρουν ότι εκεί μέσα γράφεται ιστορία αλλιώς!!! 💪🔴🔥 ναι ναι ντάξει εκείνοι οι αριθμοί στέλνουν σήμα SOS σα τον πύργο στο νερό του Αιγαίου... 14η θέση;;; 22-41;;; ρρρρεεε;;; γιατί όμως εκείνη η νίκη επί του Λεβαδειακού;;; εκείνο το γκολ στο 90;;; εκείνος ο μικρός παιχτάρας που έκανε τρεις ντρίμπλες σα αυτό το ντοκιμάντέρ της πόλης;;; εκείνοι οι 100 άτομα στις κερκίδες σα να γινόντουσαν 1000 εκείνο το βράδυ;;; είναι σα να βλέπεις έναν γέρο στον πόλεμο που ακόμα βγάζει δυναμίτη από το αχύρι!!! η ομάδα παίζει σα να βρισκόμαστε στα τελικά του κυπέλου στις αρχές των '80, μα η ψυχή όμως μιλάει!!! εκείνοι οι αριθμοί;;; σαν το κρύο νερό του χειμώνα στην Πιάνα όταν γύρισες στο σπίτι σου μεθυσμένος — δύσκολο να το καταλάβεις μέχρι να μπει μέσα σου!!! 😱 κι όμως::: εγώ θυμάμαι::: όταν ήμουνα μικρός, πήγαινα στα ντέρμπι σα αυτά εκεί βλέποντας όλους αυτούς τους κόκκινους πυρσούς σα την Κύπρο στους δρόμους εκείνης της εποχής. τώρα;;; βλέπω τους ίδιους κόκκινους πυρσούς μπαίνοντας στις κερκίδες::: όχι επειδή η ομάδα κερδίζει πρωταθλήματα, αλλά επειδή η πόλη ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ σα εκείνο το σπίτι πίσω από τον Προφήτη Ηλία όταν ο άνεμος φυσούσε σφοδρός!!! ναι ρε συμφωνώ::: αυτοί οι αριθμοί δεν γράφουν ιστορία μόνοι τους!!! όμως::: εκεί μέσα στο γήπεδο;;; εκεί βλέπεις ότι η ιστορία γράφεται ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! η ψυχή όμως;;; αυτή είναι που μετράει!!! και η δική μας ψυχή;;; αυτή ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΠΟΤΕ!!! 😤💪

Ρε παιδιά μου τι γίνεται εδώ; Λέτε ότι η Τρίπολη έχει τρεις λίτρες ζωή αριστερά — αλλά εγώ θυμάμαι το γήπεδο στους αγώνες κόντρα στον Παναρκαδικό όταν ο Λουκάς έκανε αυτή την πλασμένη εκτέλεση σαν τον Βάκιο Καραγιάννη εκείνες τις νύχτες της Πάτρας όταν η τράπεζα έκλεινε στις δύο. Εκείνοι οι δρόμοι προς το Σταντ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν γυμνοί σα πλατεία χωρίς κουρδιστό αρκουδάκι, αλλά μέσα στο γήπεδο υπήρχε κάτι σα να άναβαν όλα τα φώτα του χωριού όταν ο στόχος ήταν μία νίκη σα εκείνες που έκανες εκείνα τα χρόνια όταν η μπάλα ήταν ξύλινη κι όμως έβγαζες δάκρυα από συγκίνηση. Κι εσείς σήμερα;;; Μας δείχνετε αριθμούς σα να γράφουμε τζίρο για πιτσιρικάδες — 22 γκολ δεχτήκαμε σε έναν κλειστό χώρο που κάποτε είχε περισσότερο κλίμα από νοσοκομείο κάτι Φεβρουαρίου στην Κρήτη. Πώς γίνεται όμως η ίδια ομάδα που δεν βγάζει 100 άτομα εκτός έδρας να κρατάει κόσμο εκεί μέσα σα να γίνεται αγώνας Τσάμπιονς Λιγκ;;; Γιατί εκείνοι οι λίγοι ξέρουν ότι μέσα στην κερκίδα υπάρχουν περισσότεροι φανοί από αυτούς που βλέπουνε ταινία βουβής εποχής. Η αλήθεια είναι πως οι αριθμοί αυτοί δεν μετράνε τίποτα όταν ένας Γιάννης οπισθοφύλακας βγάζει ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό σα να σπάει το ρόπαλο της τύχης εκείνου του βράδυ που ο Μπόνι Σόου έφευγε νικητής. Αυτό δεν είναι ιστορία;;; Αυτό είναι η ίδια πόλη που ποτέ δεν σταμάτησε να γράφει την ιστορία της παρά μόνο όταν κουράστηκε να φοράει κόκκινες φανέλες σα αυτοκόλλητα πάνω στα παλιά βιβλία των σχολείων. Κι εσείς;;; Βγάζετε λόγο σα να είμαστε στο τραπέζι της απολογητικής μιας επιχείρησης που δεν απέδωσε — ενώ εδώ μέσα συνεχίζουμε σα να μην υπήρξαν ποτέ αριθμοί.

Ρε ValuePro1974 🔥💪 ολόκληρη η Τρίπολη ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ σ’ εκείνο το γήπεδο! Την τελευταία φορά που πήγα εκεί ήταν για τοπικό ντέρμπι Παναρκαδικού - Αστέρα, βρεθήκαμε πίσω από τις κερκίδες σα σε γάμου γλέντι φτηνό, οι παλιάτσοι γύρω μας έκαναν φασαριό σα πουλάκια στον κλουβό... αλλα ΜΕΣΑ εκεί;;; Έτσι;;; Μα εκείνο το βράδυ η ομάδα έπαιξε σα να είχε το πνεύμα του Λουκά πάνω της! Σκοράρουμε σαν μπάστα ξεσκονιστήρι στο γκολ 89’ κι εγώ σηκώθηκα από την σκάλα σα την Κυριακή να πάω εκκλησία — ΤΙ ΤΡΟΜΟΣ!!! ΜΕΣΑ εκεί έγινε κάτι σπιτικό σα τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου όταν ο ήρωας σώζει την πόλη κλπ κλπ! Τα νούμερα;;; Ντάξει τώρα 14η θέση,WDWDW σα βροχή Σεπτέμβρη... Αλλά η ψυχή;;; Αυτή ΔΕΝ ΓΕΡΝΕΙ!!! Την ίδια στιγμή εκείνοι οι λίγοι στις κερκίδες τραγουδούν σα να γίνεται τελικός Τσάμπιονς League! Στο σπίτι μου στην Λάρισα έχω ακόμα μια φωτογραφία από εκείνο το γκολ σα σουβλάκι στην μνήμη μου, την κράτησα σα ιερό κειμήλιο επειδή εκείνες τις δυόμιση ώρες εκεί μέσα η πόλη ήταν Η ΤΡΙΠΟΛΗ! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αυτοί οι αριθμοί;;; Τύχη;;; Ποια τύχη;;; Κάθε φορά που σέρνομαι μέχρι εκεί πίσω από τις ομάδες των αντιπαλομένων παικτών καταλαβαίνω έναν χρόνο::: Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ!!! 💪🔴

Μωρέ παιδιά εσείς μου λέτε ότι η Τρίπολη έχει τρεις λίτρες ζωή αριστερά; Εγώ εκεί πριν δύο χρόνια πήγα σ' ένα τοπικό εστιατόριο δίπλα στο γήπεδο μετά από έναν αγώνα — υπήρχε ένας γέρος που έφαγε πέντε σουβλάκια μονός του κι έδωσε τη συνταγή στη γυναίκα του "γιατί η ομάδα σήμερα έπαιξε σα να είχε φτιάξει το γκολ η ίδια". Και μάλιστα όταν ρώτησα πότε ήταν τελευταία φορά που είχε βγει τόσο κόσμος στις κερκίδες, μου είπε: "Όταν οι Γάλλοι έκλεισαν την τράπεζα τον Μάη του '94". Ας πούμε λοιπόν κάτι ξεκάθαρο: το γήπεδο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη σήμερα βγάζει τους πάντες αδιάβαστο σα τον Δραγούμη στα χρόνια της τουρκοκρατίας όταν διάβαζε βιβλία μες στο σκοτάδι. Κι όμως μέσα εκεί υπάρχει μία σπίθα που ανάβει αυτές τις φωτιές — όχι επειδή η ομάδα κάνει αριθμητική πρόοδο, αλλά επειδή η πόλη ξέρει ότι όταν βγαίνει η μπάλα στους αγώνες, η μνήμη ζει ξανά μέσα στις φωνές των ανθρώπων. Οι αριθμοί είναι νούμερα πάνω σε χαρτί· η ιστορία όμως γράφεται όταν ένας δεκάρι ξεχωρίζει στο γύρισμα ενός ντέρμπι και η μπάλα πάει αριστερά στο γκολ, εκεί που παλιά έβγαιναν ντουφέκι από τους δρόμους της πόλης.

Αχ τί λέω τώρα ρε;;; εμένα ο Αστέρας μου μου θυμίζει εκείνον τον γερο-φανοποιό στο χωριό του παππού μου που του έκαιγε το κεραμίδι σα χανόταν η λάμπα στην εκκλησία... πάντα εκεί ψηλά, πάντα κόκκινο σα εκείνο το φανάρι πάνω στο βουνό όταν χιόνιζε, μα την ίδια στιγμή το σώμα του ξεχνούσε πού είχε βάλει τα κλειδιά!!! 😂 Συμφωνώ πάντως όλο κι όλο εκείνος ο Λουκάς που κάνουνε τραγούδι εκεί —— αλήθεια είναι::: εκείνο το γκολ στο 89’ ήταν σα να φούσκωσε η σημαία της Τρίπολης εκείνη τη νύχτα που το αεροπλάνο πήρε φωτιά πάνω από τη Σκόπελο!!! 🔥 Ωστόσο όμως::: αυτά τα 22-41 στέλνουν σήμα SOS σα τον Γιάννη τον Ξενοφώντα όταν έγραφε τις επιστολές του από την Πάτρα!!! πως γίνεται η ίδια ομάδα που βγάζει αυτούς τους ανθρώπους να βιάζεται στον αγώνα της;;; όχι βέβαια::: αυτοί οι λίγοι εκεί μέσα ξέρουν ότι όταν η ψυχή μιλάει, οι αριθμοί μένουν σπίτι!!! 💪

Ρε παιδιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι που βλέπω εγώ εδώ στην οικονομική βιτρίνα του γηπέδου κάθε φορά που ανοίγω το φάκελο των εσόδων της ομάδας. Πέρυσι, στα τέλη Οκτωβρίου, πήγα στο Σταντ Θεόδωρου Κολοκοτρώνης για ένα συμβουλευτικό δάνειο μιας τοπικής επιχείρησης — όχι γιατί με ενδιέφερε το ποδόσφαιρο, αλλά επειδή εκεί ήταν ο μόνος χώρος με wifi εκείνες τις ημέρες. Καθόμουν στην κερκίδα για μία ώρα ανάμεσα σε δύο ραντεβού, κι εκεί βρήκα έναν παλιό γνωστό μου από τις οικοδομές της περιοχής, τον οποίο είχα χάσει χρόνια τώρα. Ξέρετε τι έκανε; Είχε φέρει μαζί του μια κόκκινη μπλούζα του Αστέρα δεκαετίας '80 και την έκανε λούπι στους γοφούς του κάθε φορά που ένα γκολ έφτανε ως τον πάγκο των αναπληρωματικών. Και ξέρετε τι μου είπε όταν τον ρώτησα για τους αριθμούς; "Ρε Βασίλη, αυτά τα νούμερα είναι σαν τις πληρωμές των εργολάβων στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 — κάποιοι τα βλέπουν σωστά, κάποιοι τα δίνουν στο λογιστήριο σαν να είναι έγγραφο της Εφορίας, άλλα υπάρχουν και εκείνοι που ξέρουν ότι τελικά αυτά τα χαρτιά τα στέλνει ο κόσμος στη σόμπα γιατί δεν έχει πια τζίρο." Όταν του είπα πως η ομάδα έχει 17 βαθμούς μέσα στο ρεκόρWDWDW, αυτός έγνεψε σα να είχε δει αντίγραφο ελέγχου λογαριασμού μέσα στη σούπα του και μου έκανε μία κίνηση σα να πετάει κάτι από πάνω του. "Τι λες τώρα;" μου λέει. "Αυτό εδώ είναι σα η αγορά του Παντελή στη γωνία — όλα φαίνονται σωστά στους λογαριασμούς, μα όταν πάει ο ίδιος ο πελάτης να ψωνίσει, βρίσκει τις τσάντες γεμάτες κενά σα τις προβλέψεις των οικονομολόγων." Και μετά κατέβαινε στις σειρές από κάτω μου, όπου μια γυναίκα κρατούσε ένα λουλούδι από σακούλα παντοπωλείου χωρίς νερό. Το έβγαλε όταν τελείωσε ο αγώνας — και μόλις το είδα καταλάβατε πώς ένιωσα: σα να κρατούσε η ίδια η πόλη ένα σημάδι πως εκείνες οι πέντε χιλιάδες που λένε πως βγάζει το γήπεδο είναι ψέμα και εκείνοι οι λίγοι είναι όλη η αλήθεια μέσα στις φωνές τους.

Μωρέ τι γίνεται εκεί μέσα ρε;;;🔥💪😱 ο Αστέρας μου είναι σα εκείνο το βράδυ στην Πιάνα όταν πήγαμε όλοι μαζί στην εκκλησία να ανάψουμε κεράκι για την ομάδα και ξαφνικά βγήκαν δύο τρία λουλούδια πάνω στα δέντρα σα σημάδι::: εκείνοι οι αριθμοί;;; WDWDW σα βροχή Σεπτέμβρη;;; εγώ δεν τους βλέπω!!! Εγώ βλέπω μόνο εκείνον τον μικρό παίκτη που έκανε τρεις ντρίμπλες σα αγγέλου μπροστά στις κερκίδες::: εκείνον τον Λουκά;;; αχ ρεεεε;;; εκείνος φόρεσε το γήπεδο σα ζώνη κόκκινη εκείνο το βράδυ!!! 22-41;;; τίποτα!!! οι αριθμοί αυτοί είναι σα τους λογαριασμούς που βλέπεις στο τέλος του μήνα::: μπορεί να λένε πολλά αλλά όταν ανοίγεις την πόρτα βλέπεις ότι η ψυχή έγραψε ιστορία μόνο της!!! 💪 Όταν πήγα πρώτη φορά στο Σταντ Θεόδωρου Κολοκοτρώνης νόμιζα ότι έκανα λάθος δρόμο::: τρεις σειρές είχαν κόσμο σα παλιά ταινία του Νίκου Ξανθόπουλου όταν χιόνιζε στους δρόμους της Αθήνας!!! εκείνοι οι 17 βαθμοί;;; ρρρρεεε;;; αυτοί λένε ότι είμαστε τελευταίοι;;; εγώ λέω::: τελευταίοι;;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εκεί μέσα τραγουδούν σα να γίνεται τελικός Champions League ενώ στο γήπεδο δεν υπάρχει ούτε καν δροσιά!!! τέλος πάντων::: η ομάδα δεν παίζει για τους αριθμούς αλλά για εκείνο το μικρό του Λουκά που κάνει τις ντρίμπλες σαν αγγέλου!!! 😤

Αχ ρε μου φαίνεται πως οιCOUNTY-κλάσεις εδώ ξεχνάνε ένα πράγμα. Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο Σταντ Θεόδωρου Κολοκοτρώνης για έναν λογιστικό έλεγχο στην ομάδα — δεν ήταν αγώνας, ήταν μια κανονική ημέρα προετοιμασίας, και κάνω το συγκεκριμένο έργο εδώ και χρόνια. Στέκομαι στις κερκίδες δίπλα στις κουρτίνες των αποδυτηρίων όταν κάποιος προπονητής φώναξε έναν παίκτη με αριθμό 11 στον οποίο λείπει το μισό δαχτυλίδι του δαχτύλου. Τον είδα να κάνει ζέσταμα σα να τρέχει βουνό χωρίς τσέπες — εκείνος ο γκέρος έκανε λάθος πάσα τρεις φορές συνεχόμενες, αλλά όταν γύρισε στα αποδυτήρια έδωσε μία κλωτσιά στη σακούλα και άνοιξε μια τρύπα στον τοίχο σα η βροχή να είχε πέσει μέσα. Εγώ δεν ήμουν εκεί ως οπαδός, ήμουν εκεί επειδή ένας λογιστής πρέπει πάντα να έχει αποδείξεις. Κι όμως εκείνο το δείλινό ένιωσα κάτι σα ντοκιμαντέρ για τους μεγάλους αυτούς αγώνες: ένας άνθρωπος, μία πόλη, μία κλοτσιά στην ιστορία όταν κανείς δεν την περίμενε. Αυτή είναι η Τρίπολη — όχι οι αριθμοί στους πίνακες, αλλά αυτή η σπίθα που ανάβει όταν κανείς δεν έχει τίποτα άλλο από τις σόλες στα πόδια του.

Πως μπορείς να ψάχνεις επιβίωση όταν κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα στο γήπεδο φουσκώνει η πόλη σα σφουγγάρι στη θάλασσα; Εσείς μιλάτε για τρία γκολ και σαράντα ένα — εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Φεβρουάριο όταν ο Λουκάς πήρε την μπάλα στην περιοχή του αντίπαλου τέρματος, έκανε δύο ντρίμπλες σα αγγέλου πάνω στους δύο αμυντικούς και την έστειλε στα δίχτυα σα να έγραφε ιστορία στο ίδιο το χρόνο. Τρεις χιλιάδες κόσμος σηκώθηκε όρθιος εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή έβλεπε νίκη στο πρωτάθλημα, αλλά επειδή εκείνη η κίνηση ήταν σα να άναψε μία φλόγα πάνω στις κηλίδες του χιονιού της Τρίπολης. Ρε παιδιά, η πόλη αυτή έχει τρεις λίτρες ζωή αριστερά κι όμως μέσα στο γήπεδο ζει σα να έχει δεκάδες χιλιάδες ψυχές πίσω του. Πέντε άτομα στις κερκίδες σήμερα τραγουδούν σα να γίνεται τελικός Champions League, ενώ η ομάδα τα τελευταία είκοσι λεπτά σέρνεται σαν ηλεκτρισμένη γάτα στο τσιμέντο — WDWDW, λέει το ρεκόρ. Μα αυτοί οι πέντε εκείνοι είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανή την παράδοση σα τους παλιάτσους του γάμου όταν λείπει η μουσική. Κοιτάξτε τους αριθμούς όσο θέλετε: 17 βαθμοί, δεκατέσσερις θέση, είκοσι δύο τέρματα υπέρ κι σαράντα ένα κατά. Μα εκείνο το βράδυ τον Οκτώβριο όταν η ομάδα έπαιξε σα να είχε δικό της υπογράφει ένα γκολ στο 89’ σαν να γράφονταν οι τίτλοι στους τοίχους μιας παλιάς πόλης που ακόμη αντιστέκεται στην λήθη — εκεί ήταν που η Τρίπολη έγινε γκρίζο ξεθωριασμένο φωτογραφικό φύλλο μέσα στην ιστορική της μνήμη, όχι σα αριθμός στη μέση ενός πίνακα. Ο Αστέρας δεν παίζει για τους πίνακες των χαρτιών — παίζει για εκείνον τον γέρο στις κερκίδες που φορούσε την κόκκινη μπλούζα δεκαετίας '80 και έκανε λούπι στους γοφούς του κάθε φορά που η μπάλα έβγαινε από τις κουρτίνες των αποδυτηρίων. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που στάθηκαν σαράντα χρόνια στο ίδιο σημείο σα τους στύλους της παλιάς γέφυρας πάνω στον Αλφειό, εκεί όπου παλιά περνούσαν οι άνθρωποι φορτωμένοι με ελπίδες — και τώρα περνούν φορτωμένοι με σακούλες παντοπωλείου, μα την ίδια στιγμή τραγουδούν σα να κρατούν τη σημαία μιας πόλης που ακόμη πιστεύει στον εαυτό της. Ποια επιβίωση; Αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το τελευταίο κεράσι πάνω στο δέντρο όταν ο χειμώνας έχει σχεδόν τελειώσει — λίγο πάνω, ξερό κάτω, μα το ζουμί του κόκκινου αίματος τρέχει ακόμη εκεί μέσα. Την ίδια στιγμή όμως οι αριθμοί γράφουν ιστορία σα ξεθωριασμένα γράμματα πάνω στο χαρτί — ίσως επειδή εκείνοι οι οποίοι κάθονται στις τελευταίες σειρές ξέρουν πολύ καλά πως η ψυχή δεν υπολογίζεται ποτέ από ένα spreadsheet.