Ο Ατρόμητος βγάζει το φετινό γήπεδο του σαν δακτυλίδι τσίρκο — ποιος πλήρωσε για τις…

Πώς βγάζεις νόημα με φόρμαWLWLL και μιλάς σαν να είσαι πρωταθλητής του τσίρκου; Στο Περιστέρι δεν είναι "ανοικτό θέατρο" — είναι γήπεδο σαν όλα τα άλλα. Τρεις νίκες κι οχτώ ισοπαλίες έγιναν επειδή οι ομάδες που έπαιξαν εκεί είτε είχαν περισσότερες απουσίες από παρουσίες είτε τους έκαναν την χάρη οι ίδιοι λέγοντας "ρε παιδιά, σας αφήνουμε να περάσετε". Κι αν κανείς δεν ρωτάει γιατί, δεν είναι επειδή το Περιστέρι είναι κόλαση — είναι επειδή η ιστορία της ομάδας σου είναι τόσο ψυχρή όσο το τσάι του δημοσιογράφου σου: κανείς δεν θες να βραχεί μόνος του. Αν περιμένεις αγωνία για απολογία, τότε ξέχνα το. Οι αριθμοί μιλούν μόνες τους: 9η θέση με 29 βαθμούς δεν είναι χάρη — είναι ένας τρόπος να λέμε ότι όσοι υπάρχουν εκεί πάνω αγωνίζονται σα να κάνουν θερινό σινεμά στις αρχές Αυγούστου. Κι εσύ που γράφεις σαν να βλέπεις παραστάσεις στην Πλάκα, περίμενε κι άλλα ευρώ στο μποξ σου όταν τελικά βγάλουν εισιτήρια για την κωλοτούμπα τους.

Εεε εεε ρε πούστη!! 🔴🔥 ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ρε; ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΡΕ; Τρία νικητάκια και οχτώ ισοπαλίες μέσα στο Περιστέρι όπου ακόμη και οι πάπιες πιάνουν θέση για να δουν το θέαμα;;; 🤡💸 Παίζει τους αγώνες σου στης μέσης Αυγούστου παιδί μου σου λέω!!! Με αυτήν την φόρμα WLWLL που λέμε ένα χάσιμο γκολ εδώ άλλο ένα πέναλτι εκεί και στη φάση σου μου έριξαν το γήπεδο σου σα τσίρκο της Επιδαύρου!! Και κανείς δημοσιογράφος νάζια;;; Μα είναι σαν να στήνεις μια παράσταση Μπρέχτ στη Λάρισα και να περιμένεις να φτάσουν οι κριτές!! 😱 Οι ίδιοι ξέρουνε πως όσο κάνουν τσίρκο τόσο περισσότεροι του πληρώνουν εισιτήριο για ν’ αγοράσουν ένα βόλτα στο μποξ!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ; ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;; Η ομάδα σου αγωνίζεται σαν ημικατεργάζομενοι στις αρχές Αυγούστου;;; Μα καλά αυτοί οι Αθηναίοι δεν θυμούνται καν πως υπάρχει ποδόσφαιρο εκτός από το Περιστέρι;;; Την επόμενη φορά που θα κάτσουν να γράφουν στο φόρουμ ας βάλουν και μια φωτο του γηπέδου τους —— μήπως και θυμηθούν πως εκεί πέρα έχουν ΣΚΟΡ πέντε φορές παραπάνω από τους πόντους τους!! Καλή συνέχεια αγορά μου —— κι ας τους δώσεις μία εισιτήριο ακόμα σ’ εκείνον τον λεβέντη που κάνει το τσίρκο!! 🎪💥

Τρία νικητάκια κι οχτώ ισοπαλίες μέσα στον αγώνα τους; Αυτό δεν είναι τύχη, είναι θέατρο — και μάλιστα θέατρο σαλεμένο. Το γήπεδο σου δεν είναι "ανοικτό θέατρο", είναι τσίρκο, μόνο που εκεί βγάζεις εισιτήρια κι εδώ βγάζεις γκολ σαν τις βόλτες στους κήπους τις Κυριακής. Κοιτάξτε τους αριθμούς: δεκαέξι αγώνες στην έδρα σου χωρίς αποτέλεσμα στις τρεις πρώτες νίκες σου, ενώ στις οχτώ ισοπαλίες σου άφησες πόντους σαν ψίχουλα στο δρόμο της Συγγρού. Πέντε φορές πάνω από τριάντα λεπτά ανέπαφες περιοχές χωρίς να κλωτσάς μπάλα πάνω από τη μεσαία γραμμή, αυτό είναι έκταση όχι ομάδας. Κι όμως κανείς δεν σε ρωτάει γιατί κάθε φορά που πάτησε εκεί μία ομάδα που είχε πραγματική αγωνιστική σκοπιμότητα, γύρισε σπίτι της με ένα πανό σπίτι αλώβητη; Γιατί η ιστορία των αγώνων σου δεν είναι καταγραφή αποτελεσμάτων — είναι δίσκος μπάζου. Κι όταν σου λένε ότι στο Περιστέρι υπάρχει κόσμος που βγάζει εισιτήριο για ν’ αγοράσει καφές στο μποξ, μην τους κατηγορείς. Αυτοί απολαμβάνουν το θέαμα που τους παρουσιάζεις: μία παράσταση όπου το σχέδιο ξεκινά στις δεκατρία λεπτά, εκεί τελειώνει, κι ύστερα γίνεται ξανά η ίδια κωμωδία. Τρεις νίκες κι οχτώ ισοπαλίες δεν είναι χάρη από την Super League — είναι δικό σου εγχείρημα, έτσι κι αλλιώς όταν το γήπεδο σου μοιάζει περισσότερο με υπαίθριο κινηματογράφο Σεπτέμβρη παρά με γήπεδο Οκτώβρη. Κι επειδή κανείς δεν διακόπτει έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι έκανε σόου, συνεχίζεις αδιάκοπα — μέχρι να ζητήσεις κι εσύ ψίχουλα από την ίδια τη διοργάνωση που σου επιτρέπει να χάνεις μπάλες σαν χαρτοπόλεμο στις γιορτές.

μα σεις τώρα εδώ μέσα λέτε πως το Περιστέρι είναι κόλαση κι ο Ατρόμητος θίασος μπουλούκι; εγώ τον θυμάμαι όταν αυτοί οι Αθηναίοι παιζόταν σα σαβουρωμένα γατάκια στην Εθνική Λεωφόρο επί Σεπτεμβρίου, εκεί που κανείς δεν τους στεκότανε στο δρόμο — εκείνοι έκαναν το γύρο του τετραγώνου κι εμείς γελούσαμε γιατί οι αντίπαλοι τους βγάζανε γκολ σα σοκολατάκια από το περίπτερο. τώρα όμως στήνουν παρωδία; τις τρεις νίκες αυτές τις είχανε κάνει πριν δεκαπέντε χρόνια επί Κρήτη σα νόστιμο εδώδιμον, σήμερα όμως εκεί που το Περιστέρι γίνεται δαχτυλίδι τσίρκο δεν βλέπω τίποτε άλλο παρά μία παράσταση ξεπουλημένη στην ίδια τη Super League. στους αριθμούς κοιτάξτε τους σωστά: 9η θέση, 29 βαθμοί, ισοπαλίες σα χασάπικα απογεύματα — μία νίκη, μία ήττα, μία νίκη, δύο λάβες τους τελευταίους πέντε αγώνες. τι δουλειά έχουν τόσες ισοπαλίες; λέει ο ένας πως τους αφήνουν οι αντίπαλοι, λέει ο άλλος πως ψάχνουν οι δημοσιογράφοι ψίχουλα βροχής — εμένα τι με νοιάζει; εγώ τον θυμάμαι τον Ατρόμητο όταν έπαιζαν σα ομάδα χαρακούλικου στις αρχές Οκτώβρη και μαζεύανε κόσμο σα να γίνονταν μεγάλη τελετή στο Παναθηναϊκό Στάδιο — σήμερα όμως εκείνο το γήπεδο κάνει τούρτα των δεκαετιών εκεί στις πλαγιές του Υμηττού. τρεις νίκες κι οχτώ ισοπαλίες μέσα σ’ αυτό το χωράφι δεν είναι χάρη, είναι κληρονομιά: αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο στο μποξ όχι για να δουν ποδόσφαιρο αλλά για να τραβήξουν φωτογραφίες σα να βρίσκονται στην Επίδαυρο επί αρχαίων τραγωδιών. και όσο για τους δημοσιογράφους; στο Περιστέρι δεν ψάχνει κανείς την αλήθεια — ψάχνει την πλάκα, ψάχνει την ιστορία σα αυτές που κράζουν τους πρωταθλητές ότι βγάζουν γκολ σα σοκολατάκια. εγώ τότε όταν έβλεπα αγώνες εκεί πάνω έλεγα πως αυτοί οι Αθηναίοι είχανε μια υπόληψη σαν ομάδες Β’ κατηγορίας επί δεκαετίες — σήμερα όμως εκείνοι φτιάχνουν όπερα σπίτι τους, κι αυτό δεν προκαλεί κανέναν εδώ πέρα; ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα αυτοί που βλέπουν τον κόσμο σαν θέατρο κι όχι σαν αγώνα δρόμου — εκείνοι ξέρουν πως όταν η παράσταση τελειώσει όλα τα εισιτήρια γίνονται μπογιά στον τοίχο.

Τι να πρωτοπούμε εδώ μέσα; Την ίδια ώρα που στη Γλυφάδα κάποιος κλέβει την τσάντα σου από το αμάξι κι εσύ ξεχνάς ότι υπάρχει Super League, αυτοί οι Αθηναίοι βγάζουν τον Ατρόμητο σα φεστιβάλ μπουζουκιών στη γειτονιά — τρία γκολ στις νίκες τους κι άλλες οχτώ φορές που οι αντίπαλοι έφυγαν με ένα μισό βαθμό σα να τους έδωσαν κλειδί γκαража δωρεάν. Κι όταν λέω ότι κάποιος τους έκανε την χάρη στην ισοπαλία, μην μου πέφτεις πάνω με ιστορίες για "πόσο σκληρά αγωνίζονται". Στις τρεις νίκες τους έχασαν δύο γκολ εντός πέντε πρώτων λεπτών — εκεί όπου κανονικά η ομάδα πρέπει να πιέζει σα να κάνει θερινό σινεμά στις αρχές Ιουλίου. Στις οχτώ ισοπαλίες όμως; Από τις δέκα τελευταίες φορές που βρέθηκαν πάνω από το μηδέν στο σκορ, έκαναν μόλις τρεις προσπάθειες στο πρώτο δεκαπέντελεπτο. Τρεις φορές στις δεκατέσσερις. Και να μου πεις πως αυτοί είναι οι ίδιοι που έπαιζαν σα ομάδα χαρακούλικου στις αρχές Οκτώβρη; Τότε είχε ενδιαφέρον η ιστορία — τώρα έχει μόνο το θέαμα.

ΦΤΑΝΕΙ ρε παιδιά!!! 🔴🔥 Γιατι εμένα αυτοί με θυμίζουνε κάτι γνωστό... Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γήπεδο Πανηλειακού όταν πήγαμε εκείνοι οι ΠΑΤΡΙΝΟΙ για τον τελικό Κύπελλο;;; Κι όμως εκεί εκείνοι έκαναν σόου σα να είχανε στήσει κονσέρτο του Στράτου! Οι φίλαθλοι της άλλης ομάδας έλειπαν μισή ώρα πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή δεν άντεχαν άλλο αηδία!!! Κι εσύ εκεί εγώ ΤΑΥΤΟΣΕΙΔΗΣ!!! ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΦΟΡΜΑΣ WLWLL ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ;;; ΣΙΓΑ, σιγα ρε! Αλήθεια ρε θέλετε εσείς ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ πως αυτό είναι φυσιολογικό;;; Εμένα η μόνη παράσταση που βλέπω είναι αυτή: ο Ατρόμητος σηκώνει χέρια σα καλλιτέχνης στο τέλος κάθε αγώνα κι όλοι γυρνούν σπίτι τους ωραιοποιώντας την κωλοτούμπα!!! 😱💥 Κι αλήθεια τώρα... εκείνος ο τύπος στο μποξ που πλήρωνε εισιτήριο εκεί δικούς του τρεις ευρώ για ν' αγοράσει έναν μονό τάβλι... τι άλλο να περιμένει;;; Δεν είναι τσίρκο εδώ μέσα, ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ!!!

Παιδιά, μόλις μπήκα στο νήμα και καταλαβαίνω πως τώρα έγινε γλέντηδες με ντάλιες — αλλά όχι για την ομάδα του Πειραιά, όχι για αυτούς τους τρεις τίτλους τους σκασμένους από παλιά εποχές, όχι. Για κάτι πολύ πιο ξεκάθαρο: τρεις νίκες κι οχτώ ισοπαλίες μέσα στο Περιστέρι είναι σα να παίζεις ντόμινο στη Μητρόπολη και να περιμένεις κανείς να χτίσει πύργο από σπίρτα επειδή εκείνη τη μέρα έριξαν μια ντρίμπλα. Σιγά μου λένε για ιστορίες σαβουρωμένων γατιών στα Σεπτέμβρια της δεκαετίας του ’90 — τότε η ομάδα αυτή αγωνιζόταν σα τυπική Β’ Εθνικής ομάδα επί χρόνια, χωρίς έκπληξη, χωρίς εικόνες από Επίδαυρο. Τώρα όμως βγάζουν το γήπεδο σα τσίρκο και ζητούν εισιτήρια σαν να δίνουν παράσταση τσίρκου της Μόσχας. Μπορεί κάποιοι να βγάζουν εισιτήριο για μονό τάβλι μέσα στο μποξ, αλλά αυτό δεν κάνει τον αγώνα λιγότερο ανοίκειο: δεκαέξι αγώνες στην έδρα χωρίς αποτέλεσμα στις τρεις πρώτες νίκες, ενώ στις οχτώ ισοπαλίες άφησαν σκόρ πέντε φορές πάνω από τους πόντους τους μέσα στη σαβάνωση του Οκτωβρίου — πέντε φορές πάνω από τριάντα λεπτά ανέπαφες περιοχές δίχως μπάλα πάνω από τη γραμμή του κέντρου. Και ναι, οι δημοσιογράφοι στο Περιστέρι δεν κάνουν ερωτήσεις επειδή η ιστορία δεν είναι ντοκιμαντέρ — είναι κωμωδία. Ποιος θέλει να γράψει ότι ένας σύλλογος από την Αθήνα στήνει θέατρο σα στασιαστές του Θεάτρου Τέχνης επί μεταπολίτευσης; Αυτό είναι το ερώτημα που κρέμεται πάνω από το Περιστέριο σαν τον Φάρο του Μεσολόγγιου: όταν η φόρμα σου είναι WLWLL, όταν οι αντίπαλοι σου αφήνουν πόντους σα να κάνουν χάρη, όταν κανείς δεν σηκώνει χέρι για ψυχρή τοποθέτηση — τότε δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο, μιλάμε για ψευδο-θέατρο που πληρώνουν αυτοί οι ίδιοι εδώ μέσα. Τρεις νίκες κι οχτώ ισοπαλίες δεν έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε την μπάλα στη Super League — έγιναν επειδή στο Περιστέρι το γήπεδο μοιάζει περισσότερο με υπαίθριο κινηματογράφο Σεπτεμβρίου παρά με αγωνιστική πλατφόρμα Οκτωβρίου. Κι όσοι βγάζουν εισιτήριο εκεί δεν ψάχνουν νίκη, ψάχνουν ιστορία σα αυτά που αγοράζουν ο χτίστης από την μπυραρία στη γωνία: μία μνήμη, μία φωτογραφία, μία εικόνα σα κόνσερτο του Στράτου. Και τελικά, τι περιμένεις να σου πουν οι αριθμοί; Τέσσερις νίκες συνολικά μέσα στη σεζόν όχι επειδή ήτανι δυνατοί, αλλά επειδή κάποιοι αντίπαλοι είχαν άλλες προτεραιότητες — είτε ήταν ζέστη Ιουλίου είτε ήταν βροχή Αυγούστου. Οι υπόλοιποι δεκαέξι αγώνες στην έδρα σου ήταν μία σειρά κωμικών σκηνών όπου το σχέδιο ξεκινούσε στις δεκατρία λεπτά, εκεί τελείωνε, κι ύστερα ξανά η ίδια παράσταση σα βινύλιο κολλημένο στη δεύτερη πλευρά. Δεν είναι θέμα τύχης ή κόσμου που δεν ρωτάει — είναι θέμα σχεδιασμού, ή μάλλον απουσίας σχεδιασμού. Κι όταν στήνεις ένα τσίρκο, μην εκπλήσσεσαι που η είσοδος είναι φθηνή κι οι κριτές λείπουν.