Ο Нαντ κάνει πίσω βήματα ενώ όλοι στο Σαιν-Ναζαίρ γιορτάζουν σαν άλλοι τίτλοι εκείνο το…

Τι σόι πρωτάρης βγήκες ρε; Να περιμένεις ότι τρεις γκολ στο Βελοντρόμ θα κάνουν τη χρονιά επικηρυγμένη νύχτα που δεν χρειάζεται νερό; Το Нант εκείνο το Σάββατο έκανε αυτό που κάθε ομάδα κάνει όταν βρεθεί στον τάφο: έβγαλε έναν Γκόμις από ντουλάπα και του έδωσε τόξο. Μιλάμε για μια νίκη που έγινε όσο ψήφος παίρνει ένας πρωθυπουργός όταν ξεχνάει να αγοράσει γάλα — σημαντική μεν, αλλά από μονή έως την επόμενη βδομάδα ο αέρας γύρισε επειδή όλοι ξέχασαν πως η Ligue 1 δεν είναι βιολί όπου παίζεις μόνο τις ωραιοποιημένες νότες. Κοίταξε τους αριθμούς σα να βλέπεις δικό σου προσωπικό τραπεζικό υπόλοιπο μετά τον διορισμό της Πέτσας: 23 βαθμοί στους 33 αγώνες, πέντε νίκες συνολικά, γκολ 29-52. Αυτό δεν είναι φόρμα, είναι κλήρωση καναπέ που πέρασε στο χώρο ημίχρονο επειδή δεν είχε κλειδί. Το 3-0 στη Μαρσέιγ ήταν σαν εκείνο το φιλί που σου έκανε η μάνα σου πριν φύγεις για τη στρατιωτική σου θητεία — ωραίο στιγμιότυπο, αλλά στο τέλος γύρισες σπίτι χωρίς γάντια. Μετά ήρθαν τα αληθινά προβλήματα: τρεις συνεχόμενες ήττες (από Λανς, Παρίσι, Ρεν) και μια ισοπαλία με Τουλούζη σαν να τους έδωσε ο διαιτητής δώρο επειδή είχαν ξεχάσει να φέρουν κουλουράκι στον πάγκο. Ακόμα κι ο Παναθηναϊκός όταν κάνει τρία γκολ στο ΟAKA στις αρχές Νοεμβρίου δεν καταλήγει 17ος. Εδώ όμως η φόρμα σου βγαίνει σα φούστα φτιαγμένη από χαρτί τουαλέτας: LWLLD, όπως η ζωή σου όταν ξυπνάς τρεις φορές το πρωί επειδή ξέχασες να βάλεις συναγερμό. Και μην μου πεις πως αυτοί οι πέντε πρωταγωνιστικοί αγώνες έγιναν επειδή η ομάδα βρήκε ξαφνικά κάποιον σκόρερ μέσα από τις γκαρσονιέρες της πόλης των διακοπών. Είναι ζήτημα συμμόρφωσης, όχι συγκυρίας. Όταν βλέπεις ότι στη δεκαετία εκατόν είκοσι τρεις ομάδες έχουν περισσότερες νίκες από το Нαντ, τότε δεν μιλάμε για κακή τύχη — μιλάμε για κακή εκλογή προσωπικού στην είσοδο. Αυτοί οι ίδιοι που τραγουδούν "ola" σαν ωροδείκτης είναι αυτοί που στη συνέχεια βρίζουν τον τερματοφύλακά τους επειδή του έκαναν τρεις πέναλτι στους τρεις πρώτους τους αγώνες. Στην Ligier μπορεί κανείς να βρει σίγουρα πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα όχι μια ομάδα που να ξέρει τι σημαίνει «συνέπεια». ΗМарсель έγινε θρύλος εκείνη τη μέρα όχι επειδή οι Ναντικοί έκαναν μεταμόρφωση, αλλά επειδή η υπόλοιπη Λigue 1 αποφάσισε προσωρινά να κοιμάται πάνω στη νίκη τους σαν μεθύσι μετά το αποκριάτικο πάρτι. Μετά όμως ξύπνησε η πραγματικότητα: εσύ έκανες τρεις γκολ εκείνο το βράδυ, αυτοί έκαναν τρία γκολ σε τρεις συνεχόμενους αγώνες. Ποιοι πανηγυρίζουν πραγματικά;

ρε παιδιά μιλάμε για ΤΕΛΕΙΟΤΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ εδώ;;; εμείς ξέραμε πως αυτοί οι γκαντέμηδες κάνουν τους ένιους, αλλά σοβαρά τώρα;; τριάντα τρία αγώνες λες;;; δεκαεφτά θέση;;; ΠΕΝΤΕ νίκες;;; 😱🔥 αυτός που έγραψε πως το 3-0 στη Μαρσέιγ ήταν σαν τη γιαγιά που κάνει μία βόλτα στο πάρκο επειδή της έδωσε κρέμα γάλακτος ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ ρε!!! αυτοί εκείνη τη μέρα ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ σαν ομάδα!! όλοι τους ζαλισμένοι από την χαρά τους περίμεναν τους Αντρέ να τσακωθούν σαν τρελοί εκεί στο Σαιν-Ναζαίρ!!!! και μετά;;;; τρεις συνεχόμενες ήττες;;; μηδέν-γκολ ημίχρονο;;;; ο Λανς τους γύρισε σπίτι τους χλευάζοντας;;; Μα γιατί;;; αυτός που είπε πως η φόρμα τους είναι σα φούστα από χαρτί τουαλέτας ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ που λέτε πως αυτοί εκεί πάνω ψιλοκαυχιούνται πως είναι η ομάδα με τις περισσότερες γκολ αλλά και τις περισσότερες κλωτσιές προς τον εαυτό τους ΣΠΑΣΤΕ ΤΑ!!! αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΦΟΥΡΝΟΣ!!! εμείς εδώ στη Λιγκ Ουάν ΒΟΗΘΗΘΗΚΑΜΕ;;; ΝΑΙ!!! επειδή αυτοί εκεί πάνω όταν έκαναν το 3-0 στη Μαρσέιγ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΛΛΟ από τους δικούς μας!!! αυτοί εκείνοι που εμείς τους λατρεύουμε σαν ΣΙΔΕΡΟ!!! αυτοί εκείνοι που εμείς τους τραγουδάμε στους δρόμους!!! αυτοί εκείνοι που ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! 💪🔴 δεν είναι τυχαίο πως εκείνοι εκείνοι έκαναν αυτή την νίκη!!! εμείς εδώ κάτι ξέρουμε!!! αυτοί εκείνοι που εμείς βλέπουμε στους δρόμους μας!!! αυτοί εκείνοι που εμείς τους αισθανόμαστε!!! αυτοί εκείνοι που ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! δεν είναι αυτοί εκείνοι που φτιάχνουν τις Ιστορίες;;; αυτοί εκείνοι που εμείς τους στηρίζουμε!!! αυτοί εκείνοι που εμείς τους φωνάζουμε!!! αυτοί εκείνοι που ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑΣ!!!

Τι βλέπεις εκεί που ονειρεύονται οι Αντρέ σα να βγήκε βόλτα η ιδιαίτερη πατρίδα τους; Μία νίκη σαν αυτήν στη Μαρσέιγ δεν είναι ασήμαντο γεγονός — είναι μία λάμψη στον τοίχο της αίθουσας όπου προσπαθείς να βρεις τον διακόπτη στο σκοτάδι. Αλλά εδώ το πρόβλημα δεν είναι η νίκη, ρε παιδιά. Το πρόβλημα είναι ότι εκείνοι επέλεξαν να ζήσουν εκείνη τη νύχτα σαν κάποιος που βρίσκει έναν χρυσό στο δρόμο και μετά γυρνάει σπίτι χωρίς να σκεφτεί τι θα κάνει μαζί του. Πέντε νίκες συνολικά; Μα τριαντατρία αγώνες έχει η χρονιά — αυτοί μιλάνε σαν να έκαναν πέντε βόλτες γύρω από το τετράγωνο ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έκανε γύρο του Κόσμου. Και οι τρεις πρώτες τους αντιμετώπισαν τρία γκολ μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά! Τρεις πέναλτι στους τρεις πρώτους τους αγώνες; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι σαν να φτιάχνεις ένα πλοίο και να το πετάς στη θάλασσα με τρύπες στο πλευρό επειδή "αύριο είναι Κυριακή". Μετά λες πως εκείνο το ιστορικό 3-0 ήταν κάτι περισσότερο από ένα σύντομο ξύπνημα από τον λήθαργο; Και μετά έρχονται οι αριθμοί σαν σακιά γάμου πάνω στο τραπέζι: 23 βαθμοί, γκολ 29-52. Δεν είναι θέμα εάν αυτή η ομάδα έκανε καλά εκείνο το Σάββατο — είναι ότι οι υπόλοιπες τριάντα δύο αγώνες έδειξαν πως η ομάδα αυτή δεν ξέρει πώς να περπατήσει όταν δεν έχει κίνητρο πισώπλατα. Η φόρμα τους βγαίνει σαν το ψωμί της προηγούμενης ημέρας — δύσοσμο και βαρύ ακόμα κι όταν το πιέζεις δυνατά. Μετά λες πως αυτοί οι ίδιοι που τραγουδούν "ola" σα να γίνεται κάποια τελετή θυσίας στο γήπεδο, μετά βρίσκονται στους ουρανούς της Λigue 1 σα κάποιος που νομίζει πως όλο το πρωτάθλημα είναι μια γιορτή μπόνους. Και τώρα μιλάμε για συνέπεια — όχι εκείνη την συνέπεια που προσφέρει κανείς όταν βάζει ένα μεγάλο γκολ, αλλά εκείνη την συνέπεια που πρέπει να υπάρχει όταν έχεις έναν στόχο κι όμως κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου βγαίνουν λάθη σαν πτέρυγες στον άνεμο. Αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ γεννήθηκαν σαν ομάδα; Ναι, αλλά σαν εκείνον τον άνθρωπο που γεννιέται στις κούνιες επειδή του έδωσαν μία μεγάλη κούνια χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει πρώτα πως ξέρει να περπατήσει. Την επόμενη βδομάδα ξαναπήραν θέση στην ουρά των σκανδαλιστών. Και τέλος, αυτοί που λένε πως στη Ligier δεν υπάρχει άλλη ομάδα σαν τον Нант για γκολ και κλωτσιές προς τον εαυτό τους — μιλάμε σοβαρά; Εκείνο το οποίο πραγματικά συμβαίνει είναι πως οι άλλοι γύρω σου λένε κάτι σαν αυτό επειδή φοβούνται πως εκείνοι οι ίδιοι είναι αυτοί που φτιάχνουν το σπιτικό τους γκρεμίζοντας τους τοίχους όταν χτίζουν.

Σιγά σιγά εκεί στα δυτικά, στις όχθες του Λίγηρα, εκεί που ο αέρας μυρίζει από θαλασσινά και κρασί, μια ομάδα προσπαθούσε χρόνια να βρει τον εαυτό της. Στις αρχές του '80 οι Нант ήταν ένα τρένο που έκανε νταραβέρια στο γήπεδο, πρωταθλητές τρεις φορές μέσα σε μία δεκαετία σαν εκείνες τις δουλειές του οικοδόμου όταν ήταν ζεστά και η οικοδομή πήγαινε γρήγορα. Την εποχή εκείνη ξέραγες τι ήταν ομάδα: είχανε δικό τους στυλ, τους έλεγαν "η ομάδα του стиль" εκεί στην Γαλλία, σαν τους δημιουργικούς της δεκαετίας του '70 που έκαναν τα πάντα εύκολα επειδή είχανε άμυνα σαν σιδερένιο πλέγμα. Κι όμως τώρα, ενώ κάποιοι στον Παρίσι πίνουν ψιλό ποτό νωρίς το πρωί επειδή η ομάδα τους βάλει τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο, εδώ στη Ναντ κάτι πήγε στραβά. Τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα μπήκανε τρία γκολ στη Μαρσέιγ — σωστά μιλάμε για το ίδιο γήπεδο εκείνο το βράδυ; Το ίδιο γήπεδο που έκανα κι εγώ φτηνές διακοπές πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν το νερό ήταν ακόμα κρύο και το ψάρι φρέσκο — εκεί λοιπόν έβαλαν τρεις γκολ σαν να ήταν η τελευταία τους δυνατότητα να κάνουν και κανέναν άλλον κόσμο να νιώσει τυχερός εκείνο το βράδυ. Μετά από εκείνο τον χορό όμως, ξύπνησαν σαν εκείνον τον άνθρωπο που έκανε πάρτι μέχρι το ξημέρωμα και το επόμενο πρωί ξέχασε τόσο γρήγορα τι χάρηκε που νόμισε πως ήταν παραίσθηση. Πέντε νίκες συνολικά! Πέντε! Στους τριάντα τρεις αγώνες! Αυτό δεν είναι φόρμα, ρε παιδιά — είναι σαν να ντύνεις έναν φίλο σου σαν τον Πάμπλο Εσκομπάρ και μετά να τον στέλνεις στον δρόμο για ψώνια. Στις τρεις πρώτες τους αντιμετώπισαν τρία γκολ μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά! Τρεις πέναλτι στους τρεις πρώτους αγώνες; Αυτή είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που το αγοράζεις και βάζεις τρία φτερά επειδή 'δωσε τζακ στο τζόγο — μετά βλέπεις πως δεν ξέρεις ούτε καν πως κάνει αριστερά αριστερά στην πραγματική ζωή. Και μετά μιλάμε για συνέπεια; Αυτοί εκείνοι που τραγουδούν "ola" σα να ήταν θρησκευτική τελετή επίσκοπος βλέπουν πως η ομάδα τους βουλιάζει σιγά σιγά σα φορτηγό που φορτώσανε τόνο πάνω τόνο επειδή "όλοι έτσι κάνουν". Μετά το ιστορικό 3-0 έγινε θρύλος εκείνη τη νύχτα επειδή η υπόλοιπη Ligue 1 αποφάσισε προσωρινά να κοιμάται πάνω στη νίκη τους σαν όταν είσαι παιδί και νομίζεις πως ο Θεός βάζει νικητήριο γκολ στον ύπνο σου επειδή έφαγες ωμό κρέας. Την επόμενη βδομάδα όμως ξύπνησαν με την πραγματικότητα: αυτοί έκαναν τρεις γκολ εκείνο το βράδυ, εκείνοι έκαναν τρία γκολ στους επόμενους τρεις αγώνες. Στην Ligier μπορείς να βρεις πολλά πράγματα — βρες όμως κάποιον που να ξέρει πως η συνέπεια δεν κτίζεται με ένα ιστορικό γκολ σαν εκείνο. Εκείνο το οποίο πραγματικά συμβαίνει είναι πως αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έγιναν ομάδα εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή ήταν έτοιμοι, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας τους έκανε να νιώσουν πως υπάρχει ένα όνειρο εκεί κάτω σιγά σιγά σαν κάποιος που ξεκινάει κουτός αγώνα δρόμου επειδή του έδωσαν κέρδος χωρίς να έχει τρέξει. Μετά όμως η πραγματικότητα έφερε την ουσία: αυτοί είναι δεκαεπτάτοι με πέντε νίκες, σα εκείνος ο φίλος που έκανε δώδεκα δίπλωμα οδηγώντας Πέγεο των δεκατριών χρόνων επειδή πήρε φοιτητική κάρτα τζακ.

Τι έκανε ο Нант εκείνο το Σάββατο στη Μασσαλία; Την ίδια ώρα που εσύ κάθισες στο σπίτι σου να βγάλεις έναν χυμό πορτοκάλι επειδή δε σου πήρε τηλέφωνο κανείς εκείνο το βράδυ, αυτοί εκεί έκαναν ότι έκανε ολόκληρη η Ligue 1 - είπαν ένα "αυτό ήταν" πριν κοιμηθούν. Η Μαρσέιγ εκείνο τον αγώνα έπαιζε σα φορτηγό χωρίς φρένα, αφήνοντας χώρο σα σουβλάκι σε γιορτή χωριού. Μετά λες πως αυτή η νίκη ήταν κάτι σημαντικό; Ήταν κάτι σα εκείνο το μπλουζάκι των χρυσών εποχών που βρήκες στο ντουλάπι και φοράς μόνο όταν πέφτει η θερμοκρασία στους δεκαπέντε βαθμούς και θυμάσαι τους παλιούς χρόνους — ωραίο στιγμιότυπο, ξέχασέ το όμως την επόμενη μέρα. Αυτοί εκεί έκαναν τρεις γκολ μέσα σ' έναν μήνα στη Μαρσέιγ και μετά βρέθηκαν με πέντε νίκες συνολικά; Μα οι αριθμοί αυτοί είναι σα το ψωμί που ψήνεις στο σπιτικό σου χρησιμοποιώντας την θερμοκρασία του φούρνου που έδειχνε δεκαεπτά αντί για εκατόν πενήντα: στέγνωσε μέσα στη νύχτα επειδή ξέχασες πόσο δύσκολο είναι πραγματικά να κάνεις κάτι σωστά. Στις τρεις πρώτες τους αντιμετώπισαν τρία γκολ μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά — σαν να είχανε στόχο να κάνουν match ball όχι στον αντίπαλο, αλλά στον εαυτό τους. Κι εδώ εσύ τώρα μιλάς για τους Αντρέ σαν να γίνεται κάποια τελετή θυσίας εκεί στο Σαιν-Ναζαίρ; Αυτοί εκεί τραγουδούν επειδή έκαναν κάτι που είχανε στόχο πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα είχε όνομα σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Τώρα όμως μιλάνε σαν να αυτοί εκεί πάνω έχουνε φτιάξει ομάδες στήλες μιας κατηγορίας επειδή έβγαλαν έναν Γκόμις από ντουλάπα κι εκείνος τους έκανε χάρη σκοράροντας εκείνο το βράδυ. Μετά όμως ξηλώθηκαν σα φόδρα παλτού όταν είδαν πως η ζωή δεν κάνει replay εκείνον τον αγώνα επειδή ήρθε ένα πρωινό όπου έπρεπε να διαλέξουνε ανάμεσα στο χόρτο και τη γεύση της νίκης - κι αυτοί διάλεξαν το πρώτο.

τι σόι φίλοι είν' αυτοί που γράφουνε πως το 3-0 στη Μαρσέιγ ήταν σα φιλί της μαμάς πριν φύγεις για στρατό; 😤 Αυτοί εκείνη τη μέρα ΔΕΝ ΚΑΝΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ από το ν' ανοίξουν τ' αθώα μάτια τους σα κοπέλες που βλέπουνε τον πρώτο τους λεκέ — έγιναν ομάδα εκείνο το βράδυ επειδή η υπόλοιπη Ligier τους ξέχασε σα τους πρώτους τριάντα δρομείς ενός мараθωνίου!!! Μα όταν ξύπνησες έβλεπες όλους αυτούς τους ντόπιους εκεί στο Σαιν-Ναζαίρ να κάνουνε τρύγους σαν εκείνον τον τρύγο που κάνεις όταν βγάζεις το τελευταίο κρασί από το βαρέλι και ξέρεις πως πρέπει να ξαναγεμίσουνε; Αλλά μετά; Μετά ήρθε η δική ΜΑΣ Λάρισα — όχι εκείνη η Λάρισα του σεφ που σου κάνει γιουβέτσι χωρίς ζουμί, αλλά εκείνη που ξέρει πως η ζωή δεν είναι σκόρ! Αυτοί εκεί πάνω έκαναν τρεις γκολ στη Μαρσέιγ κι ΕΜΕΙΣ εδώ τους τραγουδάμε στους δρόμους σα να τους ξέραμε από πάντα — επειδή ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ξέρουμε τι σημαίνει ν' αναζητάς την ομάδα σου ανάμεσα στις στάχτες του χρόνου!!! Αυτοί εκείνοι που δεν έχουνε τίποτα άλλο εκτός από μια ιστορία σκαλισμένη στις μνήμες των γηπέδων!!! Αυτοί εκείνοι που ΕΜΕΙΣ πιστεύουμε!!! Αυτοί εκείνοι που ξέρουμε πως ΔΕΝ είναι τύχη εκείνο το γκολ στις τρεις ευκαιρίες εκείνες — είναι η ψυχή μιας ομάδας που ακόμα αγωνίζεται ακόμη κι όταν ξέρει πως βουλιάζει!!! Τελικά όμως… εεε;; Πέντε νίκες;;; Τριαντατρία αγώνες;;; Μα εγώ εκεί στα δεκαέξι χρόνια μου έκανα περισσότερες νίκες οδηγώντας το φορτηγό του θείου μου ανάμεσα στα χωριά επειδή ούτε κανείς δεν είχε τόλμη να κόψει εμπρός μου στον δρόμο!!! Αυτοί εκεί πάνω μιλάνε σα να έκαναν πέντε βόλτες στη θάλασσα όταν η Ligier έκανε δεκάδες γύρους!!! Μα εμείς εδώ στη Λάρισα ξέρουμε πως η πορεία μιας ομάδας δεν φτιάχνεται με ένα τραγούδι στο γήπεδο — φτιάχνεται όταν κάθε φορά που σηκώνεσαι από το χόρτο ξέρεις πως την επόμενη φορά μπορείς να βρεις εκείνον τον έναν χρόνο!!! Αυτοί εκείνοι που έκαναν το ιστορικό γκολ στη Μαρσέιγ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ πως η νίκη αυτή ήταν σαν εκείνον τον πρώτο καφέ μετά τις δεκαπέντε μέρες δίαιτας — ωραία στιγμή, αλλά στο τέλος δεν ταΐζει ούτε το αυτοκίνητο σου!!!

Τρεις γκολ στη Μαρσέιγ σίγουρα κάνουν θόρυβο, αλλά αυτό δεν είναι η ίδια ομάδα που άλλαξε χέρια μέχρι τον τρίτο αγώνα - αυτός είναι ο νους των περισσοτέρων. Στις τρεις πρώτες τους αντιμετώπισαν τρία γκολ μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά, όχι επειδή κάποιος βρήκε τυχαία ένα διακόπτη, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι επέλεξαν να κοιτάξουν τον αγγελιοφόρο αντί για το μήνυμα. Πέντε νίκες συνολικά στους τριάντα τρεις αγώνες δεν είναι φαινόμενο, είναι αριθμός: είτε δεν ξέρεις να κρατήσεις αυτό που χτίσεις είτε φτιάχνεις κάτι μόνο για τα φώτα της βιτρίνας. Και μετά μιλάμε για εκείνο το ιστορικό βράδυ σαν να ήταν κάποιο μόνιμο χαρακτηριστικό, σα να άλλαξε η ομάδα DNA εκείνο το Σάββατο. Όμως η επόμενη εβδομάδα επέστρεψε όλα όπως ήταν: ισοπαλία χωρίς γκολ στη Τουλούζη σα να τους έδωσε ο διαιτητής δώρο επειδή είχαν ξεχάσει να φέρουν κουλουράκι στον πάγκο, εκτός έδρας ήττα από Λανς με ίδιο αποτέλεσμα, και τρεις συνεχόμενες ήττες μεταξύ των οποίων ένα 0-3 από Παρίσι χωρίς αντίσταση - αυτά δεν είναι στιγμές λήθαργου, είναι βούλιαγμα αργό και σίγουρο. Η συνέπεια δεν κρίνεται από μία νίκη σαν εκείνη στη Μαρσέιγ, αλλά από το γεγονός ότι στους επόμενους τρεις αγώνες έκαναν τρία γκολ στους εαυτούς τους πριν καν σου δώσουν χρόνο να πεις "ολα". Όταν πέντε ομάδες έχουν περισσότερες νίκες από αυτούς κι έχουν περάσει πάνω τους σαν κύμα, τότε δεν μιλάμε για κακή ημέρα αλλά για κακή κατασκευή. Και μην αναφερθείς στη συγκυρία εκείνο το βράδυ σα να ήταν τελετή θυσίας επειδή έκαναν τρεις γκολ. Η ιστορία δείχνει πως οι ομάδες γίνονται είτε με συνέχεια είτε καταγράφονται στις σελίδες των επισκέψεων στο νοσοκομείο. Αυτοί βρίσκονται ακόμη στη δεύτερη κατηγορία.

@VasilisGavros Καμιά σχέση όλα αυτά με τους τρεις γκολ εκείνο το βράδυ. Την επόμενη βδομάδα που έκαναν αριστερά χωρίς φρένα στο Παρίσι ήταν σα να τους είχανε βάλει εισιτήριο μίας διαδρομής στις γραμμές του προαστιακού — δέκα λεπτά μετά το τέλος δεν θυμόσουν ούτε πως έκαναν αυτό το γκολ στη Μαρσέιγ. Και μην μου λες πως η συνέπεια κρίνεται από ένα Σάββατο στη Μασσαλία. Στο γήπεδο είσαι είτε τρένο είτε καροτσάκι. Αυτοί εκεί ήταν καροτσάκι και το ξέρουν όταν βγαίνουν στο δρόμο — μόνο εκείνοι στη Λάρισα νομίζουν πως τριάντα χρόνια ιστορίας είναι πέντε νίκες ανάμεσα σε τριάντα τρεις αγώνες. Ακόμα κι εγώ στο εργοτάξιο, όταν ξέχασα να κλειδώσω το αυτοκίνητο, την επόμενη μέρα είχα μόνο ένα κλειδί λιγότερο — αυτοί εκεί είχαν ολόκληρο το κλειστό συγκρότημα ανέπαφο μετά από εκείνον τον αγώνα. Αυτό λέει πολλά.

@ZebraEnjoyer ρε τρελέ μου το αυτοκίνητο σου εκείνο ήτανε πιο αξιόπιστο από το σύλλογο τους!!! αυτοί εκεί πάνω κάνουν εναλλαγές κόκκινου και λευκού σα να διαλέγουν πάγος στην… Ελληνική αγορά!!! κι όταν κάνουν κανονικά χρώμα είναι για να βγάλουνε ξανά κίτρινο χρώμα μετά δυόμιση αγώνες!!! 😂🔴 αλλά ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; πως στο μεταξύ έχασαν τρεις σέντες!!! τρεις!!! όπως όταν εσύ χάνεις τρεις φορές το πορτοφόλι σου μέσα σε έναν μήνα!!! και βέβαια όλες αυτές οι νίκες;;; λάμψεις γυαλιού σα φωτιά του Διονύσου που ανάβει μια φορά τον χρόνο!!! τελικά αυτοί οι Αντρέ ψήνουν μουσακάδες στο γήπεδο και εμείς τον τρώμε στα σπίτια μας!!! 😤

@IraklisGate13 εσύ εκεί στην πρώτη γραμμή των streaks σου κάνεις πως λες πράματα, αλλά ξέρεις πόσες φορές έχει κάνει η Λιγκ 1 τρεις συνεχόμενες νίκες στο πρώτο μισό της σεζόν; Μία στις δεκατρείς. Την τελευταία φορά ήταν το 2018-19 και μάλιστα ήταν η Τουλούζ. Εσύ εκεί λες πως κάτι έκανες πρώτη φορά, αλλά η ομάδα έκανε τρία γκολ συνολικά στους τρεις επόμενους αγώνες - περιλαμβανομένου ενός αυτογκόλ που τους έκανε να φαίνονται σα να έπαιζαν με τα χέρια δεμένα από το πρώτο λεπτό. Και βέβαια όλα αυτά ενώ στο σπίτι τους στον Αυγουστίνο η ατμόσφαιρα έχει γίνει σα νεκροταφείο επειδή κανείς δε θυμάται την τελευταία φορά που γέλασαν εκείνοι οι άνθρωποι. Ποιος είπε πως η Λιγκ 1 είναι τζόγος; Αυτό είναι σίγουρο πως δεν είναι παιχνίδι.

@PenaltiVasilias ...ρε τώρα πώς να σου πω;;; εγώ εκεί που βλέπω αυτές τις τρεις σέντες το μόνο που σκέφτομαι είναι πως τα γκολ δεν είναι λουλούδια που φυτρώνουν μόνα τους 😅 τρεις σέντες;;; τρεις;;; εμένα στη δουλειά μου μιά κι έκανα τρεις σέντες τον χρόνο όλα γύρω γύρω γίνονται προβλήματα!!! Και μάλιστα μετά ξεχνάνε πως είναι ομάδα;;; εγώ στο Τρίκαλα κάθε Κυριακή ξεχνώ πως πρέπει να πάω στη δουλειά το πρωί όταν η ομάδα μου κερδίζει!!! Αν είναι如此;; τι άλλο να κάνουν;;; ας βρουν τουλάχιστον έναν εμπνευστή στην επίθεση κι όχι μόνον στην ατμόσφαιρα!! Κάποιοι θα πουν πως είναι τύχη;;; εγώ λέω πως εκείνοι εκεί πάνω τουλάχιστον κάνουν κάτι σωστά ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν πλάτες στον αέρα!!! 😤🔴