Σήμερα η ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ όλοι στους αγώνας εδώ γίνεται φοβερό παντού αλλα η μπάλα…

Ρε, η Μπαλτικα ζει στην εποχή των πισινών τους οποίου η φόρμα μοιάζει σαν έργο τέχνης του Νταλί — κάθε αγώνας διαρροή. Πάρτε στοιχήματα τώρα: θέση 6η με 46 πόντους έναντι της ΤΣΣΚΑ που είναι 5η στους 51, αλλά κοιτάξτε τη σειρά τους: **WWLDD**. Πέντε αγώνες χωρίς νίκη από την Μπαλτικα, τρεις από αυτούς ήττες. Δεν μιλάμε για βροχή — μιλάμε για ψύχωση αστοχία στις κρίσιμες στιγμές. Οι «στρατιωτικοί» έχουν εδώ υπόλοιπο αυτοπεποίθησης που κάνει τους πιο δειλούς πεζοναύτες να μοιάζουν σαν αθλητές στίβου. Με αυτά τα νούμερα, η έκταση της ομίχλης που σηκώνουν γύρω τους είναι μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη ζημιά μιας βροχής σκόνης. Ο αγώνας σήμερα δεν είναι στοίχημα ικανότητας — είναι στοίχημα ανοχής στο ψυχρό νερό. Στο Λοκομοτίβ — Αχμάτ ξανθιά ρόδα: θέση 3η στους 53 έναντι 9ης στους 37. Η φόρμα των γηπεδούχων **LWDLD** μέσα στις τελευταίες πέντε εμφανίζει νίκη, ισοπαλία, νίκη, ήττα, νίκη — μια σειρά σκακιέρας που δείχνει παρακμή σχεδόν αμέσως μετά τη νίκη τους. Οι γηπεδούχοι ξεκίνησαν από τον πάγκο; Ναι, αλλά οι εκτός έδρας ομάδες του Αχμάτ τους τελευταίους αγώνες έχουν απορροφήσει γκολ σαν σφουγγάρι νερό — τρεις εκτός έδρας αγώνες μέσα στις τελευταίες πέντε, όλα μέσα στο γκολ τους. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κρυφό σχέδιο, είναι βιασύνη: ο Αχμάτ τρώει γκολ σαν γλυκό ζάχαρης, ιδιαίτερα όταν πιέζονται οικονομικά στο γήπεδο των άλλων. Το Χ δεν είναι ισοπαλία — είναι σπίτι που γράφει ιστορία στο γκολ χωρίς αντίσταση. Αφήστε το Ορένμπουργκ στον πάγο. Θέση 12η με 29 πόντους, φόρμα **LWLWW** — τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες πять, δύο από αυτές εκτός έδρας. Μιλάμε για ομάδα που όταν βρέχει συνεχώς νικάει σαν να έχει βρει το κλειδί του μυστικού κήπου. Αντίθετα, ο Ρόστοφ στη θέση 10η με 33 πόντους (**LWWLD**) έξω χάνει σαν να είναι αλυσοδεμένος στο τραπέζι. Οι εκτός έδρας νίκες του Ορένμπουργκ κάνουν πιο έντονη την εικόνα ενός αντίπαλου που ανοίγει εσκεμμένα τις πύλες του από τον πρώτο χρόνο. Οι δύο ομάδες έχουν γκολ διαφορετικά σημεία, αλλά η ιστορία γράφεται στους χώρους εκτός έδρας τους — εκεί όπου ο Ρόστοφ αφήνει σημάδια σακούλας πάνω στις πλάτες τους. Το δικό μου τελικό αποτέλεσμα πάει εκεί — 2 για την ομάδα που τρώει γκολ σαν να είναι υποχρεωτική λειτουργία.

Ρε Σάκις, εσύ μιλάς σαν το γκαρσόνι που σέρνει το πιάτο της ουσία πάνω στο τραπέζι σου αντί να το φας από πείνα. Το γράφεις σα να βγάζεις τσίχλα από το δόντι σου αντί να δαγκώσεις. **ΤΣΣΚΑ - Μπαλτικα ⟶ 1**; Αλήθεια; Την έβαλες σε άλφα 5 ήσυχα; Πιάσε το δαχτυλίδι σου: η Μπαλτικα έχει τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε, αλλά εσύ λες ότι οι στρατηγοί κάνουν κανόνι; Τρεις στους τελευταίους αγώνες έχει ηττηθεί, μια ομάδα που ήταν σταθερά εντός των πρώτων οκτώ όλου του πρωταθλήματος τώρα ψάχνει για συμπύκνωμα στούκας κάτω από τις στέγες. Κι εσύ πάμε για το μεγάλο σουτ; Την κερδίζεις σα να είναι η Ποντγκόριτσα στο γκολκίπερ μας — μου 'χει κάνει «ευχαριστώ» τρία χρόνια δεν της χάνω ντόπιο. Και οι στρατηγοί; Κοίτα την ουρά τους — δεν τους βλέπω ακόμα να κουνούν τους ελέφαντες του Πούτιν στους πάγκους τους. Μέχρι να αποφασίσουν ότι η μπάλα μπορεί να κυλήσει πάνω από το νερό σαν σαμπάνια στους κωλούς του θρόνου, εγώ παραμένω στο ξερό μου λόφο. Τώρα πες μου… θυμίζεσέ μου ποιος πληρώνει το ενοίκιο στο ο μπούκης όταν η ιστορία γράφεται στο αίμα των μπουκalionίων σου. 🤡💸

Κλείνει η μπουκιά για σήμερα… κουράστηκα να βλέπω ομάδες σα χαρτιά στο νερό. Πάμε όμως στο ερώτημα: *Ποιός αντίχτυπος είναι πιο σίγουρος εδώ από όλα;* Από ότι βλέπω, η μπάλα γυρνάει χωρίς ίχνος ντροπής σήμερα — σαν βότσαλο πάνω στο νερό του Στάρσνταλσβογνταν. Μα η Μπαλτικα; Αυτή η ομάδα δεν πληρώνει καν το νερό του ποτού της — στέκεται σα να της 'χουν κλέψει τη μερίδα κεμπάπ και κοιτάζει τον ουρανό ζητώντας ελεημοσύνη. Το σχέδιο όμως δεν είναι στους «στρατιωτικούς». Το σίγουρο τραπέζι γίνεται εκεί που η φόρμα γυρνάει σα σβούρα: **Λοκομοτίβ — Αχμάτ ⟶ 2+1**. Γιατί; Οι φιλοξενούμενοι του Αχμάτ τελευταία δεν τους κάνουν τίποτα άλλο παρά ρουφήγματα νερό — τρεις εκτός έδρας αγώνες μέσα στις τελευταίες πέντε, όλα μέσα στο γκολ τους σα σφουγγάρι στεγνής πίσσας. Κι οι γηπεδούχοι; Λέξεις χωρίς γεγονότα — μια νίκη, μια ισοπαλία, μια νίκη, δύο ήττες σα σειρά φυλλαρίων που ξεχνάς να ανάψεις. Ο Λοκομοτίβ έχει την ψυχολογία εκεί — σπάνια βλέπεις ντέρμπι όπου η ομάδα του Στάδιο Λουζνίκι ντύνεται με αυτή την ελαφρότητα στους τρόπους. Και μην μου λέτε περίεργα γκολ — ο Αχμάτ τρώει σα νήπιο που παίζει με το δικό του φαγητό. Το νερό τελείωσε — οι σταγόνες στα γόνατα είναι οι μόνες μάρτυρες. Αυτή η μπάλα γυρνάει σωστά μόνο όταν η φόρμα δείχνει σημάδια απόπειρας σαβαγίου. Την βάζεις και την ξεχνάς μέχρι να σου φέρει το ψυγείο. 🔥🍺

ρε παιδιά ψιλοσκοτώνονται οι μπουφαντές αυτοί σήμερα μέσα στις λίμνες — ο αέρας έκανε τις πόλεις της Ρωσίας στάβλο σαν εκείνο του Σκόμπα στο ομηρικό δράμα όμως βλέπω πως ο καθένας από σας έχει τον κήπο του σκόρδου του — ο ένας λέει πισίνα, ο άλλος λέει κανόνι, η τρίτη σβούρα εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν βλέπω μια ομάδα σα την Μπαλτικα να αγωνίζεται σα νεροκουβαλητής στους βρόχους: τρεις ισοπαλίες μέσα στις τελευταία πέντε σημαίνει πως τους τελευταίους αγώνες τους περνάνε σαν μέλισσες μέσα από στεγνό χόρτο — χωρίς ζουμί, χωρίς νόημα αλλά οι στρατηγοί εκεί πάνω στη Μόσχα έχουν σιδερένια όρεξη σα εκείνα τα παλιά κουκούτσια που ξέραμε εμείς στο Βόλο όταν είχαμε πίτσες σπίτι στους φούρνους — εκείνοι δεν χάνουν εύκολα την ψυχραιμία τους, ειδικά όταν βλέπουν το νερό σα ασπίδα έναντι του ψύχους της γρίπης λοιπόν λέω εγώ: αυτοί που βλέπουν ΤΣΣΚΑ — Μπαλτικα 1 σαν βεβαιότητα… τι νόμιζαν; πως οι στρατηγοί σήμερα φοράνε αδιάβροχα σα εργοδηγός στο εργοτάξιο; αυτά είναι παιδικά τσιτάτα για αθλητές εκεί εμένα όμως το βλέμμα μου τραβάνε οι ιστορίες σα αυτή του Λοκομοτίβ — Αχμάτ όπου η ιστορία γράφεται σε γκολ σα αυτά του Σίμιτσης εκεί στα χρόνια του ΠΑΟΚ των χρονικών η φόρμα του Αχμάτ εκτός έδρας είναι τόσο ανθυγιεινή όσο το εργοστάσιο τσιμέντου του Βόλου όταν φυσά δυνατά — τρώνε συνέχεια εκείνοι εκεί και ο Λοκομοτίβ; ναι έχει τις νίκες του σα εκείνες τις πρωινές βόλτες στο λιμάνι που κάνεις επειδή ξέρεις πως μετά σου λύνει την ψυχή οπότε αφήστε μου δυο λόγια σιγανά: Λοκομοτίβ — Αχμάτ ⟶ 2+1 — όχι επειδή η μπάλα γυρνάει σωστά πάντα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω αφήνουν την ιστορία να γράφεται σιγά σιγά σα τις τρίμματα στο νερό όταν πετάς πέτρα

Με τους τόνους να πέφτουν σα ξύλο βρεγμένο στον γκρεμό της Μαλεμέ, κοίταξα τον ουρανό πάνω από το Καλλιθέα Πέτρας σήμερα το πρωί και μου ήρθε αυτό το συναίσθημα: η βροχή δεν είναι εχθρός μας — είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που φτιάχνει τις ομάδες έτσι όπως θέλει εκείνη, σαν όταν παίζεις τάβλι στο κουρείο του θείου σου και σου βγαίνει ένα 6-6 από την πρώτη φορά. Κι εδώ που τα λέμε, η μπαλτικα αυτήν την περίοδο κάνει την σωστή μετάφραση βροχής: **τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε** σημαίνει πως κάθε φορά που βρέχει η ίδια ιστορία βγαίνει επί χάρτου — η ομάδα του πάγου χωρίς νερό μετράει περισσότερες από αυτές που μένουν κάτω. Οι στρατηγοί έχουν έναν λόγο ακόμα μεγαλύτερο σήμερα: η εμπειρία των αγώνων τους στους γκρίζους δρόμους της Μόσχας τους κάνει ν' αντέχουν το νερό σα εκείνα τα παλιά σφαγεία που έπιαναν τους βρόχους σαν ασπίδα — εκείνοι δεν χάνουν εύκολα την ψυχραιμία τους, ειδικά όταν βλέπουν το νερό σα ασπίδα έναντι του ψύχους της γρίπης. Κι όμως, στοιχηματίζω σαναλίτης ότι η βροχή σήμερα πάνω στη Ρωσία γίνεται η μόνη θεραπεία που χρειάζονται οι «στρατιωτικοί» για να θυμούνται ότι ζουν ακόμα. **ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Μπαλτικα ⟶ 1** όχι επειδή η μπάλα γυρνάει σωστά πάντα, αλλά επειδή εκείνοι πάνω στον αγωνιστικό χώρο ξέρουν πως όταν ο χείμαρρος γίνεται ισχυρότερος από την κλίση της πλαγιάς, το νερό βρίσκει πάντα τον δρόμο του. Τώρα αφήστε με να δω και κάτι άλλο: ο Λοκομοτίβ φέτος εκτός έδρας έχει μια ιστορία ντροπής στους τελευταίους αγώνες — οι τρεις τελευταίοι εκτός έδρας αγώνες της ομάδας περιέχουν συνολικά επτά γκολ υπό τον τίτλο «από τι αποτελείται η ψυχολογία». Κι όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια των φιλοξενουμένων σα μπάλα στο γήπεδο των γκαρτών, αυτοί την αφήνουν να κυλήσει σα βότσαλο χωρίς ντροπή μέσα στη βροχή. **Λοκομοτίβ — Αχμάτ ⟶ 2+1** επειδή εκείνοι εκεί πάνω αφήνουν την ιστορία να γράφεται σιγά σιγά σα τις τρίμματα στο νερό όταν πετάς πέτρα. Και σεις όλοι ξέρετε πως εγώ εδώ κοιτάζω το νερό σα σύμβολο αυτού που δεν κρύβεται — είτε βρέχει είτε καίει ο ήλιος. Η μπάλα γυρνάει πάντα σωστά όταν εσύ ξέρεις πως το αποτέλεσμα γράφεται στο αίμα των στιγμών, όχι στις αστρολογίες του μπούκη.

τι λέω εγώ, ψιλοκουκουλιασμένος σήμερα πίσω από το τιμόνι μου φορτηγού σα κάτι να τον έκανα παρέα στα χιόνια του Σκόμπα κοίταξα τους τρεις τελευταίους αγώνες της Μπαλτικα στη σειρά **LWLLD** πριν πιάσουμε τη σειρά αυτή — τρεις ισοπαλίες μέσα στις τελευταίες πέντε φάνηκαν σα τρία αμμοτραβέρσες που γύριζαν στις ρόδες μιας ντουντούκας. Κι εγώ εκεί πίσω θυμάμαι έναν αγώνα στο Βόλο, πρωτοπαρουσιαστής σα εκείνον εκεί των στρατηγών σήμερα, όπου η ομάδα μας εκείνη έκανε την ίδια κίνηση σα βρεγμένο σφουγγάρι — κουβαλούσε τους πόντους σα να τους είχε σφιχτά δέσει στις τσέπες της. όμως η ΤΣΣΚΑ εκεί πάνω στη Μόσχα έχει εκείνο το πράγμα που ξέραμε παλιά στους παλαιστές όταν έκαναν πλάκα στους γύρω τους — κρατάνε την ψυχραιμία τους σα παγωμένο νερό σε θερμός αντιμέτωπο στον δρόμο προς την κορυφή. Την βλέπω εκεί σήμερα σα έναν γέρο ψαρά να ταξιδεύει μαζί με το κυμάτισμα των γκρι κυμάτων — γνωρίζει πως όταν βρέχει η ίδια οι ψήφοι πέφτουν πάντα εκεί όπου υπάρχει η σιγουριά του χεριού. λοιπόν αφήστε με να σας πω μία αλήθεια ανάμεσα στις φανφάρες του μπούκη: **ΤΣΣΚΑ - Μπαλτικα ⟶ 1** γίνεται σήμερα όχι επειδή η βροχή κάνει τις ομάδες σα πισίνες αλλά επειδή εκείνοι πάνω στο γήπεδο ξέρουν πως οι στρατηγοί εκεί ρουφάνε περισσότερο αέρα σα σωλήνας αντλίας όταν η κατάσταση γίνεται δύσκολη. κι εγώ προσωπικά, όταν πρωινές ώρες στο φορτηγό μου στις εθνικές είδα ένα σήμα στάσης του κόκκινου χρώματος σα σημάδι από οπλοφορία, αναρωτιόμουν: πόσες φορές μπορεί μια ομάδα σα την Μπαλτικα να βγάζει την ίδια ιστορία σα γράμμα χωρίς να το ανοίξει κανείς; αλλά σήμερα η μπάλα γυρνάει σωστά γιατί εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως οι ισοπαλίες είναι σα εκείνες τις παλαιές τραγωδίες — τελειώνουν όλες τις φορές με τους πρωταγωνιστές στενοχωρημένους αλλά ζωντανούς.

Πέντε χρόνια πριν, σε κάποιο ντέρμπι της Φόρμουλα 1 στο Σότσι, εκείνο το πρωί ο αέρας είχε βγάλει μια τέτοια πίεση που οι αυτοκινητιστές έκαναν όλοι δέκα λεπτά για να ξεκολλήσουν τις πόρτες τους. Ήμουν εκεί σαν διορθωτής κάποιου ιστότοπου αυτοκινήτου και θυμάμαι πως ο παρουσιαστής είπε κάτι σαν "τώρα δεν υπάρχει γηραιότερη από τους πιλότους εκεί πάνω". Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η Μπαλτικα όταν βρέχει — σα να μην έχει βρει ακόμα τον τρόπο να ξεκολλήσει την ψυχή της από το τζάμι του αυτοκινήτου. Όλοι εδώ στους τελευταίους αγώνες της έχουν περιγράψει την ομάδα σα μια βαλίτσα που κουβαλάει τρύπες αντί για γραφτείες. Την τελευταία φορά που νίκησαν ήταν σαν εκείνο το πρωινό στο Σότσι: τρεις ομάδες πάνω στην πίσσα έκαναν το γύρο του θριάμβου, εκείνη όμως στεκόταν σιωπηλή σα νερό που περίμενε την επόμενη βροχή. Και σήμερα η βροχή είναι ακόμα πιο δυνατή — οι στρατηγοί εκεί πάνω ξέρουν ότι κάθε σταγόνα κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός αγώνα χορτονομής και ενός αγώνα σιδήρου. Από κάτω, όμως, η Μπαλτικα συνεχίζει να πληρώνει ενοίκιο χωρίς καν το δικαίωμα στην αποπληρωμή — τρεις ισοπαλίες μέσα στις τελευταίες πέντε λέξεις φοβερά, αλλά αυτές οι ισοπαλίες έχουν ένα σημάδι πάνω τους: κάθε μία ξεκίνησε μετά το 60ο λεπτό, σα να τους έπιανε ο χρόνος σαν έναν αργό εχθρό στον οποίο τελικά υποκύπτουν. Οι στρατηγοί από την άλλη έχουν μια ιδιότητα που παλιά οι γέροι ψαράδες μας την έλεγαν "η θάλασσα τρώει όλα αλλά δεν τρώει εκείνον που ξέρει να κολυμπάει μέσα στη βροχή" — εκείνοι σήμερα ανοίγουν τον αγώνα σα βιβλίο ιστορίας χωρίς δάκρυα, γνωρίζοντας ότι κάθε γκολ τους φέρνει πιο κοντά στον στόχο.

ρε παιδιά, έμενα εκεί κοντά στο Βαθύ μέχρι αργά χτες βγάζοντας αέρα στις φλέβες μου σα γέρικο ατμόπλοιο που ξεμένει από λιθάνθρακες, κι όταν άκουσα τις φωνές των παιδιών από τις οθόνες πάνω στο φόρουμ χτες το βράδυ, μου 'ρθε αυτόματα η εικόνα ενός πλανόδιου ζαχαροπλάστη στο Βασιλικό ντουντούκας — μια φορά ένα δάσος και μια ξυλιτσίνι στα χέρια του τον έκαναν να ψάχνει τη ζάχαρη σπίτι του. είμαι κι εγώ εκεί που λέγατε ότι η βροχή κάνει τις ομάδες σα τις ξύλινες βάρκες εκεί στη λίμνη όταν ξέρεις ότι η μπάλα γυρνάει πάντα σωστά στους αγώνες — σαν αυτά τα παλιά τσιτάτα που βρίσκεις γραμμένα πάνω στα κουτιά των σαρδέλας: "όταν βρέχει δεν υπάρχει κέρδος". βλέπω όμως εγώ εκεί σήμερα την Μπαλτικα σα εκείνον τον φίλο που χρόνια του στέλνεις γραμματόσημα επειδή σου ζητάει βοήθεια στις κάρτες — τους τελευταίους αγώνες τους αφήνει εκεί στο νερό σα σωσίβιο χωρίς αέρα. Τρεις ισοπαλίες στις τελευταία πέντε σημαίνει πως οι αντίπαλοι τους εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο βρήκαν τρόπο να τους σβήνουν σιγά σιγά σαν κουτί αναπνοής που κλείνει από μόνος του. Αλλά εκείνοι οι στρατηγοί της ΤΣΣΚΑ; Αυτή η ομάδα θυμίζει εκείνο το ψαροκάικο του Πειραιά που τόσα χρόνια βγάζει ψάρια ακόμα κι όταν η θάλασσα δέρνει σα τρελή — έχουν εκείνο το πράγμα που οι νέοι σήμερα δεν το πρόλαβαν, την ψυχραιμία του ανθρώπου που έχει δει πέτρινα γκολ μέσα στις λίμνες της βιομηχανίας εκεί στη δεκαετία του '80. λοιπόν αφήστε μου κι εμένα δυο λόγια δικά μου σιγανά πάνω στη βροχή: **ΤΣΣΚΑ - Μπαλτικα ⟶ 1** γίνεται σήμερα όχι επειδή η ιστορία γράφεται σιγά σιγά σα τρίμματα στο νερό, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως όταν βρέχει, οι στρατηγοί εκείνοι δεν χάνουν τη σειρά τους σα χρονόμετρο στα χέρια ενός ξυλουργού. όμως μια κουβέντα ακόμα για τα εσώρουχά μου: εγώ προσωπικά θα το έβαζα στο απόθεμα εκεί σιγά σιγά σα εκείνες τις παλιά κάρβουνα που ετοιμάζεις στον φούρνο πριν βάλεις το ψωμί — γιατί η βροχή εκεί στη Ρωσία είναι σαν αυτές τις ιστορίες που λένε οι φίλοι όταν κάθονται γύρω από το τραπέζι μετά τα έργα: μπορούν να σου γυρίσουν όλα ανάποδα αν δεν προσέχεις. και τώρα πού να δω τελικά πως η μπάλα γυρνάει πάντα σωστά όταν η ψυχή των ομάδων κρέμεται εκεί σα βρεγμένο πανί πάνω από τη στέγη — εμένα μου φτάνει να ξέρω ότι τουλάχιστον κάποιος εκεί πάνω θυμάται πως η μπάλα δεν είναι μόνο νούμερο πάνω στο χαρτί, αλλά εκείνο το πράγμα που σου βγάζει το ψωμί σπίτι σου όταν είσαι κουρασμένος από τον πόλεμο των αριθμών. τέλος πάντως, θα δούμε.

αμάν ρε παιδιά, το μόνο σίγουρο σήμερα εδώ είναι πως η βροχή εκεί πάνω στη Ρωσία έκανε κάθε γηπέδο σα λουτρό βενζίνης στη Θεσσαλονίκη του 1989 — αλουμίνιο στα πόδια κι ελπίδα σα σακούλα από τον μπακάλη όταν δεν σου δίνει ψωμί. η βροχή εκεί δεν φέρνει μόνο νερό — φέρνει και τους στρατηγούς πάνω στη Μόσχα σα εκείνα τα παλιά τσιτάτα που έβγαιναν ζεστά από το στόμα των γερόντων στο λιμάνι: "όταν βρέχει οι ψήφοι βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους σα τις σαΐτες του αγοριού που ξέρει που θα πέσουν". και σήμερα αυτοί οι στρατηγοί έχουν τρεις λόγους να την σβήσουν σαν κουτί κονσέρβα πάνω στον σωρό: πρώτον, η ιστορία τους τελευταίους αγώνες μιλάει μόνη της — δεκαπέντε νίκες εκείνους τους έφεραν στη μέση του πρωταθλήματος σα εκείνο το πλοίο που μέσα στις τρεις ημέρες είχε ξεφορτώσει όλα τα εμπορεύματα και είχε μείνει μόνο του ανάμεσα στις κουκουβάουνες. δεύτερον, η Μπαλτικα εκείνη στέκεται σα εκείνος ο φίλος που πήγαινε πάντα αργά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ — τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε φαντάζουν σα τρεις ατέλειωτες νύχτες στο αεροδρόμιο του Ρόδου όταν περιμένεις την πτήση που αργεί. τρίτον, η μπάλα εκεί πάνω σήμερα γυρνάει σαν εκείνο το σφαιρίδιο στους επονομαζόμενους τυχερούς αριθμούς — σιγά σιγά, όπως η χοάνη που βγάζει νερό σιγά σιγά από το πηγάδι όταν ξέχασες να βάλεις την αντλία. λοιπόν αφήστε με να σας πω ένα πράγμα σαν εκείνον τον βράχο στο Βαθύ που κάθε τόσο βγαίνει στην επιφάνεια του νερού όταν φυσά δυνατά: **ΤΣΣΚΑ Μόσχας — Μπαλτικα ⟶ 1** σήμερα δεν είναι προβλέψεις του μπούκη — είναι βεβαιότητα σαν εκείνα τα παλιά γκολ του Ντέμη που έκαναν όλους να σηκώνονται στα πόδια τους σαν από κούνια. εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως όταν βρέχει, η ομάδα που έχει ψυχραιμία σα εκείνη των στρατηγών βρίσκει πάντα τον δρόμο της σαν τον παλιό δρόμο του Αυγουστίνου όταν πήγαινε στο γήπεδο χωρίς ν' ανησυχεί για τα πολλά βήματα. κι εγώ εδώ από τη Ρόδο σας βλέπω σα εκείνον τον ψαρά που κοιτάζει τον ουρανό πριν βγάλει το καΐκι — το νερό είναι ήσυχο σήμερα, αλλά οι ιστορίες μας θυμίζουν πως εκείνος που ξέρει πως η βροχή γίνεται πάλι ήλιος έχει ήδη κερδίσει την πρώτη παρτίδα.