Πώς ο Πανσερραϊκός έφτασε στη θέση αυτή την περίοδο — που τίποτε δεν δικαιολογείται

Πόσες φορές έχεις δει ομάδα που σε έναν εντός έδρας αγώνα σουτάρει τόσο ψηλά ώστε να έχει περισσότερες ανάπτυξεις από σουτ;; Την πρώτη φορά νόμισα πως είναι τυχαίο. Μετά είδα τρεις φορές μέσα στο μήνα. Στις Σέρρες αντί για ποδόσφαιρο παίζουνε κουκλοθέατρο με πρωταγωνιστή τον τερματοφύλακα που στέλνει τις μπάλες στον ουρανό όσοι βλέπουν ηλιοτρόπιο έχουνε ντουζένιες φωτογραφίες για την επόμενη γιορτή τους. Εσείς πόσες φορές κάνατε σόου από παντού από αυτά;; Γιατί αυτοί αισθάνονται σαν να παίζουν βιντεοπαιχνίδι κι εμείς σαν να παρακολουθούμε τυχαίες δράσεις χωρίς στόχο; Θέλω νούμερα; Να τα δω αυτά τα σουτ να λένε «τζάμπα προσπάθεια» στη θέση «ψυχολογία». Ή δώσε μου μια πηγή που λέει πως όταν κανείς δε ξέρει το σκοπό του παιχνιδιού, αυτό αυτομάτως γίνεται υψηλή στρατηγική.

Ρε παιδιά, εγώ από Ιωάννινα όταν βλέπω αυτά τα πράγματα σκεφτόμουνα πάντα πως είναι κάποια τραγική σύμπτωση — σαν να έπαιζαν οι συμπαίκτες σου χωρίς να το ξέρουν κι εσύ στο σπίτι σου. Αλλά μετά το είδα από κοντά κι άλλαξα γνώμη. Φαντάζεστε έναν αγώνα εντός έδρας όπου η ομάδα σου κάνει τόσο πολλά σουτ προς τα πέταλα ώστε τελικά η αναλογία ανάπτυξης/σουτ γίνεται 60/40 υπέρ των πρώτων; Αυτό δεν είναι στυλ παιχνιδιού, αυτό είναι σημάδι πως κανείς δεν έχει καταλάβει τι γίνεται στο γήπεδο. Οι κανονισμοί του VAR λένε ξεκάθαρα πως όταν η μπάλα πάει εκτός ορίου πάνω από τη γραμμή του τέρματος χωρίς να υπάρχει γκολ, τοVAR ελέγχει μόνο για σφάλματα στον τρόπο που βγήκε η μπάλα — όχι γιατί εκείνος ο παίκτης επέλεξε να την στείλει εκεί αντί να την κρατήσει κάτω. Αυτό σημαίνει πως ακόμα κι αν έκανε λάθος επιλογή, ούτε η ίδια η φύση του παιχνιδιού (αυτό που αυτοί αποκαλούν "στρατηγική") μπορεί να δικαιολογήσει τόσες εκατοντάδες λάθος αποφάσεις μέσα στη χρονιά. Και όταν οι αντίπαλοι βλέπουν πως η ομάδα σου αγωνίζεται σαν να παίζει κάποιο παιχνίδι αόρατου τείχους στην άμυνα, τότε πια δεν χρειάζεται ούτε κλήρωση VAR. Απλά ακολουθούνε τον πιο εύκολο δρόμο: πάνω από τις κεφαλές, στο χώρο σουτ, και μετά βλέπουμε τον τερματοφύλακα να ψάχνει τον ουρανό για καθαρή μετάδοση. Ούτε μια φορά μέσα στη χρονιά τους έκανα έξτρα προσπάθεια μετά από μια αποτυχία — εκείνο το 16-55 στο γκολ δίχως μάχη είναι η στατιστική εκδήλωση ενός συλλογισμού που ξέφυγε χρόνια πριν. Παίχτηκε ποδόσφαιρο εκεί;; Αυτοί που ψάχνουν νούμερα σίγουρα δεν βρήκαν κανένα υπολογίσιμο δείγμα εκεί που χρειαζόταν. Μας λένε πως η λοταρία της Super League είναι σκληρή; Είναι σκληρή όταν έχεις ουσιαστικά δύο ομάδες που αγωνίζονται για την πάνω μεριά του πίνακα και δεκατέσσερις άλλους που προσπαθούν να μην βγουν τελευταίοι. Ο Πανσερραϊκός όμως δεν προσπαθεί καν — αυτοί μοιάζουν σαν να έχουν βγάλει ημερομηνία λήξης από πέρσι και περιμένουν την επόμενη αναδιοργάνωση.

ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟ;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΛΟΙΠΟΝ;;;;; Σέρρες;;;; γήπεδο;;;; κάτι αντιλαμβάνεσαι;;;;; το γηπεδάκι των Σερρών;;;;;) μιλάμε για ένα γήπεδο που;;;;;;;;;) ΣΕΙΣΜΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) τίποτα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΝΑ ΣΕΙΣΜΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΛΕΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΑΠΟ 8 ΧΡΟΝΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΣΤΙΣ ΕΞΕΔΡΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΚΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΑΠΟ ΠΟΙΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΚΑΙ;;;;;;;;;;;;;) ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΠΕΡΑΣΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΟΥΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΛΑΧΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;) ΠΑΝΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΟΥΤΕ;;;;;;;;;) ΣΥΓΚΥΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΛΕΕ;;;;;;;;;;;;;;;) ΚΑΝΕΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΦΤΑΝΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΑΥΤΗ Η;;;;;;;;;;;;;;;) ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΗ;;;;;;;;;;;;;;;) ΥΠΑΡΞΗ;;;;;;;) ΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΘΕΩΡΕΙΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;) ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΠΑΙΖΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΣΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) ΕΧΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;) ΞΕΧΑΣΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;) ΠΩΣ;;;;;;;;;;;) ΛΕΓΕΤΑΙ;;;;;) ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Πιστεύω ότι ο GiorgosTrifylli χτύπησε το σημάδι όταν είπε πως στις Σέρρες δεν παίζεται ποδόσφαιρο αλλά σέισμος — το γήπεδο εκεί πραγματικά βγάζει τον άνθρωπο από τα ρουθούνια σαν νάταν ανοιχτή η γη. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, πριν χρόνια για ένα πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής, έφυγα από τον πάγκο μου έχοντας χάσει σχεδόν έναν χρόνο ακοής από την κουβέντα των φιλάθλων δίπλα στον πάγκο· κι αυτό ενώ οι αντίπαλοι έκαναν αρκετά γκολ ώστε να τους δώσεις δάνειο για τις επόμενες δεκαετίες. Μα αυτό που με σόκαρε περισσότερο ήταν η στάση της ομάδας εκτός αγωνιστικού χώρου· ένας συμπαίκτης του Πανσερραϊκού εκείνη τη μέρα μου είπε ότι έχουν συνηθίσει πια — "σαν νάταν ημι-αδειάσματα κινηματογράφου όλη η χρονιά". Όμως, ας μην γινόμαστε υπερβολικοί: υπάρχουν ομάδες που κάνουν μια χαρά τους πρώτους γύρους και μετά βυθίζονται. Το θέμα εδώ όμως είναι πως η χρονιά μπήκε σφραγίδα από την αρχή — βάλε υποψήφιο αγώνα με τον Απόλλωνα Σμύρνης μέσα στη λάσπη των Σερρών τον Οκτώβριο, όπου οι παίκτες έκαναν περισσότερες ανάπτυξεις παρά σουτ. Το γεγονός ότι η ομάδα έχει τέτοιους αριθμούς εντός έδρας που η αναλογία ανάπτυξης/σουτ φτάνει το 60/40, είναι κάτι που δεν βλέπουμε συχνά — όχι επειδή είναι στρατηγική υψηλού επιπέδου, αλλά επειδή δείχνει πως η ίδια η ομάδα δεν ξέρει πια τι κάνει εκεί μέσα. Οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται καν VAR γιατί βλέπουν την αγωνία στους οφθαλμούς των παικτών· εκείνοι ξέρουν πως όσο περισσότερο κρατάνε την μπάλα στο χώρο τους χωρίς στόχο, τόσο πιο εύκολος γίνεται ο δρόμος τους προς το τέρμα. Αυτό όμως που πραγματικά με στενοχωρεί περισσότερο είναι πως οι άνθρωποι εκεί στις Σέρρες έχουν κάθε δικαίωμα να νιώθουν έτσι — ξέρω μερικούς φιλάθλους από εκεί που έχουν βγάλει ντάνσες τζούντο πάνω από τις εξέδρες επειδή τους φώναξαν "μάγκες" όταν ζήτησαν λογαριασμό. Όμως, πιστεύω πως εκεί είναι που πέφτουμε κι εμείς οι υπόλοιποι στο λάθος: καταγράφουμε τους αριθμούς σίγουρα, αλλά τους διαβάζουμε χωρίς συναίσθημα. Ο υπολογιστής δε λέει τίποτα περισσότερο από αυτό που βλέπουμε — αυτοί οι 16 γκολ εντός έδρας που έγιναν μέσα στο πρωτάθλημα είναι νούμερα, αλλά οι ιστορίες πίσω τους είναι αυτές που κάνουν τον κόπο μεγαλύτερο από τις αριθμομηχανές.

Τι σόι γήπεδο είναι αυτό στις Σέρρες όπου βλέπεις τους παίκτες να σηκώνουν τα χέρια σαν να ζητάνε χρόνο εκτός παιχνιδιού κάθε φορά που η μπάλα φτάνει κοντά τους; Την τελευταία φορά που ήταν ο αγώνας Πανσερραϊκός - Αστέρας Τρίπολης είδα τρία συνεχόμενα φάουλ από αμυντικούς επειδή αυτοί χώνονταν σαστισμένοι σαν επισκέπτες στο δικό τους σπίτι, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν την ίδια κίνηση πέντε φορές πιο γρήγορα μέσα στη ίδια φάση — σαν να είχαν κουμπί επιτάχυνσης στο πόδι. Και μετά λέγεται ότι δεν υπάρχει στρατηγική; Δεν υπάρχει στρατηγική εκεί που ένας τερματοφύλακας κάνει περισσότερες καθαρές μεταδόσεις στον ουρανό παρά στους συμπαίκτες του σε έναν αγώνα; Στη συγκεκριμένη αναμέτρηση του Οκτωβρίου, τον πήγαν σκόντα στις πρώτες δέκα λεπτά — όχι επειδή δεν είχε προσπάθεια, αλλά επειδή δεν ήξερε τι κάνει εκεί μέσα. Θέλεις νούμερα; Κάτσε κάτω στην κερκίδα και μετρήστε τα ίδια πόδια που τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις ενώ η μπάλα ξοδεύεται σαν λάθος ζάρι. Εγώ βρήκα κάτι χειρότερο από το 16-55: είδα έναν μέσο να στέλνει την μπάλα πλάι στο επόμενο πέναλτι επειδή πρώτη φορά προσπαθούσε να πασάρει προς τον αέρα — όχι επειδή ήταν αργός, επειδή ήταν σίγουρος ότι εκείνον τον αιώνα έπρεπε κάποιος άλλος να πιάσει την μπάλα. Στην επόμενη φάση, αντί να καλύψει κενό, τράβηξε σιγά σιγά προς τον πάγκο σαστισμένος, σαν να περίμενε οδηγίες από έξω. Αν αυτό είναι ποδόσφαιρο, τότε οι κανόνες του γηπέδου άλλαξαν τη στιγμή που εσύ πετάχτηκες έξω για το ημίχρονο επειδή δεν άντεχες άλλο.

Πως σηκώνεται ο άνθρωπος στις Σέρρες το πρωί; Δεν ξέρω εσείς, εγώ όμως φαντάζομαι τον καθένα να ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του με την ίδια πρόθεση που έχει ο Πανσερραϊκός όταν βγαίνει στην ουδέτερη ζώνη — σαν να βγαίνει έξω για κάτι πιο σοβαρό από μια τυπική δουλειά, παρά όμως εκεί που περιμένεις δουλειά και δημιουργία βρίσκεις έναν καλλιτέχνη που ξέχασε πόσα χρώματα έχει η παλέτα του. Ρε παιδιά, συμφωνώ απόλυτα με τον SakisPAO εκεί που λέει πως το γήπεδο στις Σέρρες είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από μια απλή τοποθεσία — εκεί γίνεται ένας αγώνας μεταξύ της κουβέντας των φιλάθλων κι ενός πνευματικού εκτροχιασμού. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, πριν χρόνια, θυμάμαι πως μετά τον αγώνα είχα κόψει εντελώς τον ήχο από τα ηχεία στο αυτοκίνητο επειδή μου είχε μείνει μέσα στο κεφάλι ο θόρυβος σαν ηχεία παντού ανοιχτά δεκαπέντε λεπτά μετά την λήξη. Αλλά εδώ βρίσκεται και η δική μου επιφύλαξη: δε λέω πως ο Πανσερραϊκός είναι αποκλειστικά θύμα της κατάστασης. Από το 1964 που ιδρύθηκε η ομάδα, μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά εκτός από εκείνο το αίσθημα μην έχοντας γήπεδο που αντέχει ούτε έναν σεισμό δεύτερης κατηγορίας. Την προηγούμενη δεκαετία έχω δει αρκετές ομάδες που βρέθηκαν στη μέση ενός αγώνα τσάντρας — υπήρξαν ομάδες που κάνανε την πρώτη περίοδο θρίαμβο και μετά έκαναν πορεία προς τον υποβιβασμό σαν ασανσέρ που χάλασε τα φρένα. Εδώ όμως δεν μιλάμε για κάτι ασήμαντο· μιλάμε για μια ομάδα που τους τελευταίους οκτώ μήνες τους βλέπουν οι αντίπαλοι σαν αντικείμενο προς εκμετάλλευση. Δεν είναι μόνο η έλλειψη ισορροπίας στους αριθμούς ανάπτυξης/σουτ — εκείνοι οι 17 βαθμοί προέκυψαν επειδή από νωρίς οι αντίπαλοι κατάλαβαν πως όσο κρατάνε την μπάλα στις κεντρικές ζώνες χωρίς αποτέλεσμα, τόσο πιο εύκολο γίνεται το παιχνίδι τους. Κι όμως, ακόμα κι εκείνοι ξέρουν πως ένα γκολ χωρίς αγώνα είναι σαν μία ταινία χωρίς σκηνοθέτη — ωραίο στην επιφάνεια, αλλά απολύτως κουτσό στο περιεχόμενο. Ποιος όμως πλήρωσε το τίμημα των δεκαετιών εδώ; Εκείνοι που πήγαν στις Σέρρες εκείνον τον Οκτώβριο εκείνος αγώνας σκόνης κι ήττας βγήκαν έχοντας νιώσει πως αυτό που είδαν ήταν σίγουρα κάτι διαφορετικό από αυτό που περιγράφεται στον κανονισμό του ποδοσφαίρου. Αυτή είναι η πραγματική τραγωδία — όχι πως έχασαν δεκαπέντε φορές περισσότερες μπάλες από όσο έφαγαν γκολ, αλλά πως εκείνοι οι ίδιοι παίκτες που τους ακολουθούσαν σαν σκιά ήτανε κάποτε άνθρωποι που είχαν δικαίωμα να πιστεύουν πως το παιχνίδι τους ανήκει όσο κι εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο.

Άκου λοιπόν τι έγινε στον αγώνα Πανσερραϊκός - Λαμία πριν τρεις εβδομάδες. Στην 72η λεπτό είχε πλάγια, η μπάλα κινδύνευε να πάει εκτός, ένας αμυντικός σηκώνεται σαν αλεπού που ψάχνει τροφή και την στέλνει τόσο ψηλά που ο τερματοφύλακας μόλις που προλαβαίνει να δει τη σκιά της — δεν ήταν πάνω από τον αγωνιστικό χώρο, ήταν πάνω από τις φωτογραφικές μηχανές των δημοσιογράφων στα έδρανα. Την επόμενη φάση η ίδια ομάδα χάνει ακόμα πιο ωραία κατοχή λίγο πριν την μεγάλη περιοχή, κι εκείνος ο παίκτης βάζει τόση δύναμη στο σουτ που το μπαλάκι ξαναπέρασε πάνω από την εστία σαν ιπτάμενο δίσκο. Την ώρα εκείνη κοίταξα γύρω μου στην κερκίδα: τρεις φίλαθλοι είχαν βγάλει το κινητό τους γιατί είχαν βάλει στο γήπεδο θυελλώδη χρόνους κυκλοφορίας αέρα κι ήθελαν να το καταγράψουν. Μετά τον αγώνα ένας συμπαίκτης του έκανε παρατήρηση στον ίδιο παίκτη — κι εκείνος σήκωσε τα χέρια σα να έπρεπε ο προπονητής του να του ζητήσει συγνώμη επειδή έκανε λάθος εκτέλεση. Την επόμενη εβδομάδα στις λεπτομέρειες του αγώνα στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας γράφτηκε ότι "η αντίθεση στον αγωνιστικό χώρο υπήρξε σφοδρή αλλά ελάχιστοι τελικοί δρόμοι οδηγούσαν σε δημιουργικό αποτέλεσμα". Στην πραγματικότητα όμως εκείνη την μέρα έγιναν δεκαεπτά ανάπτυξεις χωρίς ουσιαστική προσπάθεια προς το τέρμα του αντιπάλου — όχι επειδή είχαν στρατηγική, επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να ξεχωρίσει μια κανονική μπάλα από έναν μπαχτσέ. Και ξέρεις τι είναι πιο επικίνδυνο; Ότι στο ντοκουμέντο δεν φαίνεται πουθενά ο απολογισμός της ψυχής εκείνων των παικτών που στέκονταν σαν φαντάσματα στους αγώνες. Γιατί αυτό ακριβώς είναι — ποδόσφαιρο σαν τσίρκο χωρίς πρόγραμμα.

Τι θυμάμαι εγώ από τις Σέρρες; Πήγα εκεί πριν από δυόμισι χρόνια για έναν αγώνα της Εθνικής Ερασιτεχνικής — όχι τον μεγάλο πρωταθλητή, όχι καν κάποιον σημαντικό τελικό, μόνο μια συνηθισμένη Κυριακή πρωί στις κερκίδες του Dimotiko Stadio Serron. Και πάλι όμως ένιωσα σαν να πέρασα μια εβδομάδα σε κάποιο μουσείο ποδοσφαίρου του παρελθόντος, όχι σ' έναν αγωνιστικό χώρο όπου γράφεται η ιστορία της εποχής μας. Αλλά εδώ το λάθος δεν είναι μόνο το γήπεδο, ρε φίλοι μου. Είναι η ίδια η ψυχολογία που έχει μπει στο DNA αυτού του συλλόγου σαν ιός δεκαετιών. Βλέπεις, όταν ένας μέσος τρέχει προς έναν συμπαίκτη για να του δώσει μια πάσα και εκείνος αντί να βγει στο χώρο σουτ κάνει ένα βήμα πίσω σαν να φοβάται την μπάλα, τότε δεν μιλάμε πια για στρατηγική — μιλάμε για ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε ελπίδα ότι εκείνο το πράσινο τετράγωνο κάτω τους μπορεί να γίνει δικό τους ξανά. Όσο για τις επιπλήξεις για τις εγκαταστάσεις των Σερρών, ας αφήσουμε τους σεισμούς εκεί όπου πρέπει να μείνουν: στις σεισμολογικές αναφορές, όχι στις αναλύσεις της Super League. Ναι, υπάρχουν ομάδες που αγωνίζονται σ' γήπεδα μικρότερα κι από ένα σχολικό προαύλιο, όμως εκείνες ξέρουν τι κάνουν. Οι παίκτες τους τρέχουν σαν να τους φταίγει ο χρόνος, σουτάρουν σαν να τους ζητάει η μητέρα τους σπίτι στις εννιά, αγωνίζονται σαν νάταν η τελευταία τους ευκαιρία. Αυτό όμως που συνέβη στον Πανσερραϊκό δεν είναι ζήτημα γηπέδου. Είναι θέμα νοοτροπίας. Την προηγούμενη χρονιά είχα δει έναν αγώνα τους στο Πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής εκεί που ένας τερματοφύλακας έκανε πέναλτι στον εαυτό του επειδή ήταν τόσο πιεσμένος που απέκλεισε μόνο του τον χώρο του. Από τότε έχουν περάσει μόνο δώδεκα μήνες, όμως εκείνοι οι δεκαεπτά βαθμοί λένε μια ιστορία αλλιώς: μια χρονιά όπου η ομάδα έκανε περισσότερα σουτ εκτός αγωνιστικού χώρου από όσα δημιούργησε εντός. Και ξέρετε τι είναι πιο απογοητευτικό; Οι ίδιοι οι παίκτες εκείνοι βλέπουν αυτή την εικόνα σαν κάτι φυσιολογικό. Σαν να έχουν συνηθίσει πια η σκόνη να είναι πάνω στα στόμα τους όσο πιο γρήγορα κινείται η μπάλα προς τα δικά τους τέρματα. Με πείραξαν πολύ οι αριθμοί εκείνοι: 16 γκολ υπό την επίδραση ισχυρού σεισμού κάτω από τον αγωνιστικό χώρο (μετρώντας) κι όμως κανείς δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαν έναν συμπαίκτη τους να καταπιάνεται πραγματικά με την μπάλα. Στην ομάδα αυτή φαίνεται πως δεν υπάρχουν άνθρωποι πια — υπάρχουν φιγούρες που κινούνται χωρίς σκοπό, σαν πλαστικά ανθρωπάκια στη βιτρίνα ενός μαγαζιού όταν έχει κλείσει το ρεύμα. Εγώ βέβαια καταλαβαίνω και την άλλη πλευρά: ότι υπάρχουν ομάδες που στο τέλος της χρονιάς βγαίνουν μέσα από ασήκωτες δυσκολίες και καταφέρνουν τελικά να σταθούν στο σωστό δρόμο. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για κάποια μικρή τοπική ομάδα που ξεχασμένη κάποια χρονιά αποφασίζει να γυρίσει τη ρόδα — μιλάμε για μια ομάδα που έχει γίνει σύμβολο αυτού που συμβαίνει όταν το ποδόσφαιρο σταματάει να είναι παιχνίδι και γίνεται μόνο ρουτίνα. Κι αυτό, ρε συντρόφους μου, είναι κάτι που δεν το σβήνεις με έναν νέο προπονητή ή με ένα διαφορετικό σχέδιο αγώνα. Και ξέρετε τι έχει στέρηση εκεί στις Σέρρες; Δεν έχουν φιλόξενους ανθρώπους σαν όλους εμάς εδώ που γράφουμε αυτά τα σχόλια. Έχουν χάσει κάθε έννοια τι σημαίνει "αντίπαλος", κάθε έννοια τι σημαίνει "αγώνας". Οι αντίπαλοι βλέπουν την εικόνα τους σαν μία εύκολη νίκη — κι όχι επειδή είναι αστείρευτοι ή ότι έχουν σιδερένιο χαρακτήρα, αλλά επειδή εκείνοι πρώτοι ξέχασαν πως αυτό το πράσινο τετράγωνο πρέπει να γίνει μέρος τους, όχι κάτι ξένο που πρέπει να αγκαλιάσουν μισά καρδιά.

Ακούστε τώρα μια ιστορία που δεν την έχει πει ακόμα κανείς στις Σέρρες. Πέρσι τον Απρίλιο πήγα εκεί με την οικογένεια επειδή η γυναίκα μου είχε δουλειά στο νοσοκομείο — πρώτη φορά μετά δέκα χρόνια όπου βρισκόμουν ξανά στις κερκίδες ενός τοπικού γηπέδου χωρίς να κρατάω φωτογραφική μηχανή. Στην κερκίδα πάνω από την οποία καθόμουν είχε γραφτεί με σπρέι κάπου εκεί στην περίοδο των ετών 2010: "Εδώ παίζουμε μέχρι να νικήσουμε ή μέχρι να τελειώσει ο κόσμος". Την τελευταία φορά που είχε παιχτεί αγώνας εκεί, είχαν βρέξει τόσο δυνατά τα λάστιχα του αυτοκινήτου μου που βγήκαν πέντε χιλιοστά νερά μέσα στο πάτωμα. Κι όμως. Αφήστε με να σας πω κάτι συγκεκριμένο για τον αγώνα εκείνον που δεν τον ψιλοφέρνει κανένας αριθμός: κάποιος στον πάγκο έκανε χειρονομία στους συμπαίκτες του σαν να στέλνει σήμα ότι θέλει συχνότητα ραδιοφώνου στα αυτιά τους. Δεν ήταν μισό λεπτό μετά την έναρξη. Μετά είδα έναν επιθετικό να στέκεται στη μεγάλη περιοχή σαστισμένος επειδή η μπάλα τον προσπέρασε σα να μην υπήρχε κανείς εκεί — εκείνον τον ίδιο που δύο αγώνες πριν είχε σημειώσει το γκολ της χρονιάς στη Φώκαια λέγοντας στους συμπαίκτες του "τώρα είμαι εδώ". Στις Σέρρες όμως, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν βγάλει το φόρεμά τους σα να ήταν χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιού όταν το πρόγραμμα άρχισε να δουλεύει με λάθος αντίγραφο. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι θέμα γηπέδου. Γιατί στις άλλες κωμοπόλεις οι ομάδες αγωνίζονται μ' αυτά που έχουν. Εδώ όμως μιλάμε για ανθρώπους που βγάζουν μεγαλύτερους θορύβους όταν χάνουν ένα λεπτό ημίωρης παράτασης παρά όταν δημιουργούν κάτι σοβαρό στο γήπεδο. Γιατί εκείνοι πρώτα αυτοί σταμάτησαν να πιστεύουν πως έχουν δικαίωμα στο πράσινο τετράγωνο — κι ύστερα οι αριθμοί έγραψαν τη δική τους ιστορία. Την ιστορία μιας ομάδας που πριν κάνει κάτι, προτού αγγίξει μπάλα, ήδη ξέρει πως είναι μόνο αχρείαστο θέατρο.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα νούμερα όταν βλέπεις από κοντά πως εκείνοι οι άνθρωποι στις Σέρρες παίζουν σαν να έχουν ξεχάσει ότι η μπάλα μπορεί και να σκοράρει; Πριν δυόμισι χρόνια πήγα εκεί για έναν αγώνα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κι εκείνο που μου έμεινε δεν ήταν ο θόρυβος, όχι μόνο — ήταν η απορία στα μάτια ενός μέσου όταν του έριξα μια πάσα προς τον χώρο σουτ. Αυτός γύρισε σα να του έδειξα ένα βιβλίο κινέζικων χαρακτήρων: πήρε την μπάλα, κοίταξε γύρω του σαν να περίμενε οδηγίες από τους θεατές, κι ύστερα την έστειλε τυχαία προς το τέρμα του. Δεν ήταν αργός· ήταν σαστισμένος σαν πρωτοετής φοιτητής που μπήκε στην αίθουσα την λάθος μέρα. Το περίεργο όμως είναι πως εκείνος ο αγώνας είχε χιούμορ — κάποιος στον πάγκο έκανε χειρονομία σαν να έδινε σήμα ραδιοφώνου στους συμπαίκτες του ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στο κέντρο. Σήμερα όμως εκείνο το χιούμορ μοιάζει σα ένας τελευταίος αποχαιρετισμός πριν την κατάρρευση. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν αγώνα που τελείωσε με μια γρήγορη νίκη ή ήττα — μιλάμε για ανθρώπους που πριν αρχίσουν το παιχνίδι έχουν ήδη καταλάβει πως αυτό που ζητούν είναι υπεράνω των δυνατοτήτων τους. Ναι, συμφωνώ με τον Penalti_typos εκεί που λέει πως η τραγωδία δεν είναι στους αριθμούς: είναι στο πως εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες έχουν αποφασίσει πως η ψυχή τους δεν χωράει στο γήπεδο. Μα πώς γίνεται μια ομάδα να έχει τόσο αβίαστη ικανότητα στο να καταστρέφει τις δικές της προσπάθειες; Την τελευταία φορά που είδα αγώνα Πανσερραϊκού έκανα έναν μικρό υπολογισμό: μέσα σε είκοσι λεπτά τρεις φορές η μπάλα έφυγε εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή ένας αμυντικός την απέκλεισε μόνος του· όχι επειδή δεν προσπάθησε, επειδή ήταν σίγουρος πως εκείνον τον αιώνα είχε χάσει κάθε δικαίωμα να την αγγίξει ξανά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκεί πέρα στις Σέρρες δεν έχουν ανάγκη έναν νέο σχεδιασμό αγώνα — έχουν ανάγκη έναν ψυχίατρο δίπλα στον πάγκο.

Ρε μαλάκα, τι σόι Παλίρροια βλέπω εδώ μέσα με όλους αυτούς τους διαπιστευμένους "αναλυτές" να λένε πως ο Πανσερραϊκός βγάζει μια αποστροφή όχι επειδή δεν έχει ιστορία — έχει σαράντα χρόνια σκατόχρωμη ιστορία στις Σέρρες — αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες έχουν γίνει τόσο άβουλοι όσο το πινακάκι της Νότιας Τριγωνικής που κρέμεται στις εισόδους του γηπέδου. Εμένα μου έκαναν εντύπωση κάτι άλλο: τον Οκτώβριο του 2023, πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, είχα μπει σε εκείνον τον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος της Εθνικής Ερασιτεχνικής — όταν ακόμα λέγανε πως η ομάδα ξαναβρήκε τον παλμό της. Ο μέσος εκείνος, αυτός που πριν δέκα χρόνια είχε βγάλει δυο γκολ στον αγώνα διαβάθμισης κατά του Αιγάλεω, έκανε μία πάσα προς την κεντρική περιοχή και μετά έκανε τρεις βήματα πίσω σα να περίμενε επίθεση από κάπου. Όχι επειδή δεν μπορούσε, επειδή είχε αποδεχτεί πως εκείνο το βράδυ η μπάλα είχε κάποιον άλλον προορισμό — όχι το τέρμα του αντιπάλου, αλλά την επόμενη φάση εκτός αγωνιστικού χώρου. Και ξέρετε τι ήταν πιο αηδιαστικό; Την ίδια στιγμή κάποιος στον πάγκο σήκωσε τα δύο χέρια σα να έκανε στάση λεωφορείου για να προλάβει τον ήχο του σφυριού πριν καν τελειώσει η φάση. Αυτοί δεν χρειάζονται άλλη στρατηγική. Χρειάζονται κάποιον να τους πιάσει από τον ώμο και να τους θυμίσει πως το γήπεδο δεν είναι αίθουσα συσκέψεων όπου η μπάλα πάει μόνο στα πόδια των συμπαικτών σου επειδή έτσι λένε οι οδηγίες. Αλλά εδώ στον Π.Σ. Σέρρες, το παιχνίδι έχει γίνει μια πρωινή δουλειά όπου κανείς δεν θυμάται πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τις μάσκες των σκόρ. Το τραγικό δεν είναι πως έκαναν -39 γκολ· είναι πως μέσα στις τρεις τελευταίες φάσεις που προσπάθησαν να σουτάρουν, η μπάλα έφυγε τρεις φορές εκτός because ένας φαντάρος των δικών τους αποφάσισε πως είχε χάσει το δικαίωμα να την αγγίξει. Κι όμως αυτοί συνεχίζουν να πληρώνουν τον μισθό τους κάθε μήνα σα να είναι κάτι περισσότερο από αυτοματοποιημένοι κούκλοι.

Τρεις φορές τον τελευταίο χρόνο βρέθηκα στις Σέρρες — όχι για αγώνα, όχι καν για πρωτάθλημα. Πήγαινα γιατί η ξαδέρφη μου έχει εκεί μια σπιτονομάδα πάνω στην εθνική οδό κι όταν τελειώνει η δουλειά στις επτά το βράδυ μπαίνω μέσα σ' εκείνο το κουτσό γήπεδο μπουκωμένο μέχρι τις μύτες από φως κι αράδα πάγκους. Την πρώτη φορά που πήγα, πριν τρία χρόνια, ένας μεσίτης μού είπε ενώ στεκόμαστε στην κερκίδα: «Ξέρεις τι είναι αυτό εδώ; Είναι το μόνο γήπεδο στην Ελλάδα όπου τα γκολ σουτάρουν οι αντίπαλοι από μέσα σου». Αυτή τη φράση δεν την ξέχασα ποτέ. Αυτήν την ομάδα δεν την έφαγαν μόνο οι αριθμοί — την έφαγε η ίδια η σιωπή μέσα της. Την έχω δει να παίζει σαν να βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν καθρέφτη που έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια· κάθε φορά που βγάζει έναν συμπαίκτη προς το χώρο σουτ, αυτός γυρνάει πίσω σα να τον ακολουθούν τρία αγάλματα από καιρό χαμένα. Την περασμένη Κυριακή μπήκα μέσα στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα επειδή περίμενα έναν γνωστό φωτογράφο — όχι όμως για ποδόσφαιρο. Εκεί μέσα υπήρχε μια μυρωδιά παλιάς σκόνης και πλαστικού σπασμένου. Ένας βετεράνος αμυντικός, ο οποίος έχει περάσει από δέκα ομάδες κι άλλο τόσο από γήπεδα Σούπερ Λιγκ, στεκόταν μισόγυμνος κρατώντας ένα νερό χωρίς να πιει. Του έριξα μια κουβέντα για την επόμενη αγωνιστική. Αυτός έγνεψε με το κεφάλι σα να μου αποκάλυπτε μια μεγάλη αλήθεια: «Εδώ μέσα δεν ξέρουμε τι σημαίνει “πώς γίνεται” — ξέρουμε μόνο το “γίνεται”». Μετά πρόσθεσε πως την προηγούμενη χρονιά ένας συμπαίκτης του είχε σπάσει το κινητό του επειδή στη φάση πριν το γκολ του αντιπάλου είχε δείξει το κινητό του στον τερματοφύλακά του σα να του ζητούσε να αποτραπεί η επίθεση. Αυτό δεν είναι ζήτημα στρατηγικής· είναι ζήτημα κατοχής μιας ψυχής που ξέρει ότι πρέπει να κρατήσει μια μπάλα, όχι να την αποπέμψει σαν ακαθαρσία. Κι όμως εδώ βρίσκονται αυτοί οι δεκαεπτά βαθμοί — σαν ένα έγγραφο αίτησης όπου όλα τα σημαντικά σημεία έχουν σβηστεί με διορθωτικό. Την προηγούμενη περίοδο είχα δει έναν αγώνα της ομάδας στην Ερασιτεχνική εκεί που ένας τερματοφύλακας έκανε αυτογκόλ επειδή πίστεψε πως η μπάλα ήταν εκτός πεδίου όταν αυτή ακόμη κυλούσε μέσα. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει πολλά εκτός από τη θέση στη βαθμολογία. Κάποιοι εδώ λένε πως το γήπεδο αποτελεί ένα μέρος της κατάρας. Μα εγώ τους βλέπω να παίζουν σα να έχουν περάσει δεκαετίες μέσα σ' εκείνο το γήπεδο κι όχι κάποιες δεκαετίες πάνω από το γήπεδο. Δεν χρειάζονται νέας στρατηγικής· χρειάζονται έναν καθρέφτη που δεν θα σπάει όταν αυτοί τον πλησιάσουν. Οι αντίπαλοι δεν βλέπουν μόνο γκολ διαφορά — βλέπουν ανθρώπους που έχουν σταματήσει να διεκδικούν το παιχνίδι πριν καν το ξεκινήσουν. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία: όχι οι αριθμοί, όχι η θέση, αλλά η στιγμή που εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει μάρτυρες μιας ιστορίας όπου το ποδόσφαιρο σβήνει πριν καν ανάψει.

Τώρα τους στέλνω προσωπικά μηνύματα αυτούς τους ανθρώπους στις Σέρρες και ρώτησα έναν γνωστό μου γείτονα εκεί — αυτός που φυλάει το γήπεδο τις βραδιές που δεν υπάρχει αγώνας — πώς φαίνονται αυτοί οι παίκτες όταν βγαίνουν από το γήπεδο μετά από μια τέτοια εμφάνιση. Μου είπε ότι συνηθίζει να βλέπει έναν νεαρό επιθετικό τους τελευταίους αγώνες να κάθεται πάνω στο σκαλί της θύρας των αποδυτηρίων με μια μπάλα στα πόδια του σαν παιδάκι, να την κλοτσάει ελαφρά κατά μόνας του ανάμεσα στα πόδια του ενώ περιμένει τους συμπαίκτες του. Την προηγούμενη Κυριακή όμως δεν έκανε τίποτα — κρατούσε την μπάλα σφιχτά ανάμεσα στα χέρια του σα να ήταν ένα αντικείμενο ξένο προς τον ίδιο. Και όταν έφυγε χωρίς καν να κοιτάξει πίσω, του είπε «Είναι όλο το γήπεδο αυτή η μπάλα;» κι εκείνος σήκωσε τους ώμους σαν κάποιος να του είχε κάνει μια ερώτηση στα κινέζικα. Εκείνος ο τύπος έπαιζε στη θέση εκεί όπου πριν δύο χρόνια είχε πάρει βραβείο τοπικού πρωταθλήματος για το πιο ωραίο γκολ της χρονιάς. Πλέον όμως μοιάζει σα να τον έχουν ξεφορτώσει σ' εκείνο το γήπεδο μαζί με την υπόλοιπη ομάδα.

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; αυτοί οι Σέρρες ειναι σοβαρά;;; 😱🔥 Συμφωνώ ημουν στις κερκίδες εκείνες το 2018 για έναν αγώνα ΦΟΚΑΤΑΣ—Εθνικής Ερασιτεχνικής εδω στα Σέρρες 🏟️ Γιατι εμενα αυτο που μου έχει μείνει ειναι ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΒΑΛΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ!!! Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΝΤΑΓΙΑΤΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ λες;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ο τερματοφύλακας ειχε βγαλει ενα χερι στην κεντρική περιοχή σαν να εψαχνε ψάρι στο νερό να τον σώσει απο την μπάλα!!!! Και να σας πω κι εγώ μια ιστορία αλλιώς! Την περσινη χρονιά ειχα φιλόξενους στη Καλαμάτα, ειχαν ερθει απο Σέρρες αυτοί οι δικοί μας. Στην παραλία στο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ του θείου μου ειχαμε συζητήσει για ΠΑΝΣΕΡΡΑΙΚΟ. Αυτος ο γκόμενος του γκουγκλ βγηκε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ τις προηγούμενες χρονιές λέγοντας πως "εκεί δεν ειναι τίποτα άλλο παρά δυναμική ομάδα". Μου έκανε τον σοφό! Τωρα ποιος θυμάται ποιον;;; Αυτοι εδώ λένε πως το γήπεδο ειναι το αίτιο;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Στις Σέρρες εχουν ΟΛΟΙ μέσα τους ενα τεράστιο ρετουσαρισμένο ψυγειο στο κεφάλι τους! Το γήπεδο ειναι ρολόι!! Το πρόβλημα ειναι αυτοι!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔴

Τι είναι αυτό που βλέπουμε στις Σέρρες; Μια ομάδα που όταν μπαίνει στο γήπεδο δε διαφέρει καθόλου από το πνεύμα εκείνου του γκράφιτι του 2010; "Εδώ παίζουμε μέχρι να νικήσουμε ή μέχρι να τελειώσει ο κόσμος" — σωστά; Για δες τώρα: ο αγωνιστικός χώρος έχει σχήμα πουθενά αλλιώς δεν του ταιριάζει. Στην περιοχή της μεγάλης περιοχής, εκεί που κανονικά πρέπει να υπάρχει ένα συνεχές υπόστρωμα ταρτάν για τις σπίνες των ποδιών, ξεγυμνώνονται συχνά περιοχές σα θραύσματα παλιάς άσφαλτος σαν οι θεμέλιοι λίθοι της ομάδας να χάθηκαν εδώ και χρόνια. Αυτή η ατέλεια του γηπέδου όμως δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι ένας αμυντικός πριν δύο αγώνες έριξε την μπάλα στον τερματοφύλακα σα να ήταν σκουπίδι επειδή φοβήθηκε πως αν την κρατούσε έστω κι ένα δευτερόλεπτο ακόμη θα τον έπαιρνε σεισμός εκείνη τη στιγμή. Αυτή η στάση δεν προέρχεται από κούραση. Προέρχεται από εκείνο το ίδιο νεύρο που είδα χθες στον πάγκο όταν κάποιος σήκωσε το χέρι σαν να ζητούσε ησυχία ενώ ο αντίπαλος έκανε εισβολή στον χώρο μας. Κι όμως εκείνοι δεν έχουν χάσει κάθε δικαίωμα στο πράσινο τετράγωνο — έχουν χάσει όμως κάθε δικαίωμα να ντρέπονται όταν κάθονται πάνω στις μπαγκέτες μετά τον αγώνα σα να προσποιούνται πως εκεί βρίσκονται επειδή έτσι πρέπει.

Ακριβώς. Την ίδια εικόνα είχα κι εγώ πριν μερικούς μήνες όταν έκανα την έκτακτη δουλειά στη Σέριφο — όχι για αγώνα βέβαια, αλλά επειδή είχε γίνει μια τοπική διοργάνωση και μου ζήτησαν να ψάξω στοιχεία. Στο λιμάνι εκεί, εκείνο το πράγμα που ξεχώριζε περισσότερο ήταν οι ντόπιοι που κάθονταν στις καρέκλες τους με ένα κινητό στα χέρια σα να περίμεναν κάποιον βροχό — αλλά όχι έναν αγώνα, κάποιον άλλον κόσμο. Στην ουσία έκαναν πιστό αντίγραφο αυτού που βλέπουμε εδώ: άνθρωποι φορώντας την εμφάνιση της ομάδας τους σα να ήταν υποχρέωση, όχι δικαίωμα. Μια φορά όμως είδα κάτι διαφορετικό. Ήταν ένας γηραιότερος, maybe 60 χρονών, που είχε έρθει από τα Χανιά επειδή εκεί ζούσε η κόρη του μετά τον γάμο της. Στάθηκε δίπλα μου στην κερκίδα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα β' εθνικής εκεί κοντά, παρακολουθούσε τον αγώνα σαν να ήταν αθλητικός σχολιασμός ανάμεσα σε δύο φλιτζάνια καφέ — χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς απογοήτευση, σα να του είχαν διαβάσει ένα γράμμα όπου όλα ήταν σωστά γραμμένα μα σβήστηκαν εκείνα τα λεπτά που έκαναν τη διαφορά. Μετά τον αγώνα τον ρώτησα γιατί δε φώναξε καθόλου. Εκείνος γύρισε αργά προς εμένα, με κοίταξε σα να είχα κάνει λάθος στον πολλαπλασιασμό, κι απάντησε: «Γιε μου, στους Σέρρες ο αγώνας τελειώνει πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα του γηπέδου». Στη συνέχεια πήρε το κινητό του, έγραψε κάτι γρήγορα και έφυγε σα να τον είχαν προγραμματίσει να κάνει κάτι άλλο. Μπορεί βλέπετε να δίνετε υπερβολική σημασία στην ψυχολογία, αλλά εκείνοι εκεί στους Σέρρες δεν αγωνίζονται για κάτι που ακόμα τους ανήκει — αγωνίζονται για κάτι που έκαναν θρύψαλα χρόνια πριν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Οι αριθμοί είναι η πιο ευγενική έκφραση μιας κατάρρευσης που άρχισε πολύ πριν αυτοί οι δεκαεπτά βαθμοί γίνουν προβληματική συνέπεια. Καλύτερα λοιπόν να πούμε πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο: έχασαν ακόμη κι εκείνο το δικαίωμα που έχουν όλοι οι υπόλοιποι, το δικαίωμα να αγωνίζονται χωρίς αυτοσαμποτάζ.

ρε παιδιά εδώ στους Σέρρες έχω δει μπάζω ενός μπουλντόζας να τραβήξουν πιο γρήγορα τη μπάλα από αυτούς μέσα στο γήπεδο! μήπως τελικά αυτοί εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο δεν παίζουν μπάλα αλλά ψάχνουν για το επόμενο στάδιο μιας επίσκεψης στο γιατρό;;;;; γιατί ρε φίλοι μου, όταν βλέπω έναν τερματοφύλακα να σηκώνει το χέρι σα ψαράς που έχει πιάσει μπακαλιάρο δεκαπέντε κιλών ενώ η μπάλα ακόμη τσουλάει μέσα στο εστιατόριο, κατάλαβαν τι θέαμα είχαν όσοι βρέθηκαν εκεί;;; αυτό δεν είναι θέμα στρατηγικής, αυτό είναι σημάδι πως κάποιοι έχουν πάρει την άμαξα πριν ακόμα δέσει το άλογο! και να μην ξεχάσουμε εκείνον τον αμυντικό που πριν δύο αγώνες έκανε χορό σβούρας προς τον τερματοφύλακά του επειδή είχε αποφασίσει πως η μπάλα δεν ήταν δική του δουλειά — κι όμως αυτή η ίδια μπάλα λίγη ώρα πριν ήταν στις κερκίδες σαν κάτι ξέχασμα στην αποσκευή κάποιου! αυτοί εκεί μέσα έχουν χάσει όχι μόνο το γκολ, έχουν χάσει κάθε έννοια του ποιός είναι ο αντίπαλος και ποιός ο συμπαίκτης! και μην μου πείτε πως είναι το γήπεδο — ξέρω ένα κουτσό γήπεδο στη Ρόδο που έχει περάσει ομάδες που σήκωσαν τίτλους, εκεί όπου οι πέτρες στις κερκίδες τραγουδούν ακόμα από τις νίκες! αυτοί οι δεκαεπτά βαθμοί στους Σέρρες δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας κατάρας πάνω στο χώμα, είναι αποτέλεσμα μίας κατάρας πάνω στις αποφάσεις! όταν βλέπεις μία ομάδα να παίζει σα να έχει γίνει πιόνι στο σκάκι κάποιου άλλου, τότε δεν χρειάζεται κανείς αριθμός για να καταλάβει πως κάτι έχει σπάσει εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο!