Ο Λεβαδειακός κατάφερε μια φθινοπωρινή σειρά νικών όχι επειδή η ομάδα είναι δυνατή, μα…

Πώς βγάζεις συμπέρασμα από τρεις αγώνες; Από πόσες στιγμές ζεις μια χρονιά;

Παίζει ρε Perifania, πως να το πω… Κοιτάξτε, όλοι ξέρουμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι στατική φωτογραφία — κανείς δεν αμφισβητεί πως τρεις νίκες στη σειρά μπορούν να αλλάξουν μια κατάσταση. Όμως εδώ μιλάμε για Λεβαδειακό, ομάδα που στέκεται στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος με συνολική φόρμα *LWWWL* — που σημαίνει δηλαδή πως έχει ισάριθμες νίκες όσο και ήττες, όχι πως αποτελεί κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, μέσα σε πέντε ημέρες ξεπήδησαν έξι γκολ προς τέρψιν των αντιπάλων και τρεις νίκες σαν βροχή — ενώ στους υπόλοιπους συλλόγους η στατιστική σηκώνει χέρι: κανείς πάνω από δύο νίκες μέσα στον ίδιο χρόνο δεν έκανε. Αυτό στέκει; Μα βεβαίως στέκει… αλλά μιλάμε για δυναμικές ομάδων που μπορούν να κάνουν back-to-back τζίρους. Εδώ όμως μπαίνουν τα κόκκινα λάθη των κανονισμών πάνω στο τραπέζι. Το VAR δεν στέκεται μόνο στο αποτέλεσμα μιας πάσας ή ενός σουτ — επέμβαίνει όταν υπάρχει * очевидна λάθος απόφαση* ή όταν μία κρίσιμη στιγμή (π.χ. εύστοχος τερματισμός, πέναλτι, κόκκινη κάρτα) έχει διαφύγει της αρχικής κρίσης. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε κριτική στιγμή πρέπει να οδηγεί σε επέμβαση. Και τι κάνουν οι διαιτητές όταν η ομάδα είναι ήδη υπό πλήρη πίεση λόγω αγωνιστικής δυσπραγίας; Αν οι κρίσιμες στιγμές ευνοούν συνεχώς έναν συγκεκριμένο σύλλογο… η ιστορία λέει πως η ερμηνεία γίνεται πιο ελαστική. Δεν είναι θέμα δωροδοκίας, είναι θέμα *ικανότητας να διαβάζεις τις δυναμικές*. Το παράδοξο εδώ: Ο Λεβαδειακός βγάζει 51 γκολ σε 26 αγώνες — τα περισσότερα στο πρωτάθλημα. Αυτό σημαίνει πως οι αντίπαλοι βρίσκονται συνέχεια υπό πίεση, όμως αυτό δεν γίνεται τυχαία. Οι τρεις συνεχόμενες νίκες δεν προέκυψαν από καθαρή ποιότητα επί των αντιπάλων, παρά από ένα συνδυασμό τεχνικών σφαλμάτων τους — και μιας προσπάθειας εκ μέρους των διαιτητών να διορθώσουν την εικόνα της ομάδας μέσα στη χρονιά. Σκέψου το έτσι: Αν ένας σύλλογος βρίσκεται συνεχώς στο χείλος της ζυγαριάς, τότε μία αλλαγή στη συμπεριφορά των κριτών αρκεί για να γίνει… θυσία επί θυσίας. Κι όμως, η συνολική εικόνα παραμένει εκεί: μία ομάδα με ισάριθμες νίκες όσο και ήττες. Τρεις νίκες μέσα σε πέντε ημέρες σαν τον φούρνο στη γειτονιά μπορεί να σώσεις κάποιον από βραχυπρόθεσμα προβλήματα — όμως στις μεγάλες ημέρες του πρωταθλήματος τι άλλο έχει να επιδείξει; Απ’ την άλλη, ας μην είμαστε υπερβολικοί: Ο Λεβαδειακός έχει αποτέλεσμα. Κι όμως, σ’ αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για δυνατή ομάδα — πρόκειται για μια ομάδα που έτυχε στη σωστή στιγμή και στους σωστούς κριτές. Όσο οι νούμεροι της κατηγορίας παραμένουν αυτούσια (και οι αντίπαλοι συνεχίζουν να βρίσκουν ισορροπία), τόσο περισσότερο μοιάζει η επιτυχία αυτή σαν… προσωρινή λύση για μια ομάδα που ακόμα ψάχνει το πραγματικό της δρόμο.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; 🔥🤬 ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;;;; ΤΟΝ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΚΟΥΤΣΟ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ 💪😱 ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!! ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΛΙΟΡΕ!!! ΚΑΙ ΣΚΟΡΟΥΝ 6 ΓΚΟΛ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ;;;; ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΤΡΑΠΕΖΟ!!! 🔴 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ;;; ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΔΙΚΑΙΟΤΡΑΠΕΖΟ! ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ!!! 😤 Ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ— ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!

Πωπω, μου φαίνεται πως εδώ όλοι βρήκαν το αγαπημένο τους θέαμα: μια ομάδα που βγάζει έξτρα γκολ σαν πειρατικός σταθμός του YouTube. Ρε παιδιά, ας σπάσουμε το μήλο στη μέση. Ο Λεβαδειακός έχει πέντε νίκες ίδιες με τις ήττες του — LWWWL λένε οι στατιστικές. Δηλαδή, όταν φοράει το κόκκινο πάλι χάνει. Αυτές τις τρεις νίκες σου μέσα σε πέντε ημέρες τις έκαναν βγαίνοντας από την πόρτα του σπιτιού τους σαν τυφλοί μπόμπιροι; Γιατί αν δεν είναι η σωστή στιγμή και οι σωστοί κριτές, τότε τι ακριβώς είναι; Κοιτάξτε εκεί πέρα: η ομάδα έχει 51 γκολ προς όφελος της — ένα νούμερο που μιλάει, αλλά μιλάει μόνο όταν η άμυνα δεν παίζει μουσική στην περιοχή. Κι όμως, αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν μετά την περίοδο των γιορτών; Μετά που όλα τα κρούσματα της Αττικής είχαν κατέβει στον Πειραιά; Στο Γήπεδο Σταδίου Λεβαδιάς — εκεί που οι φίλοι έρχονται με τον υπόγειο γιατί δεν βρίσκουν θέση; Εκεί που η δημοτική αρχή έχει ξεχάσει πως υπάρχει στάδιο; Δηλαδή αυτοί ξαφνικά έγιναν η Μπάγερν; Ή μήπως βρήκαν έναν διαιτητή που ξυπνάει νωρίτερα από τον ίδιο του τον υπνάκο; Δεν λέω πως δόθηκαν τρία πέναλτι στις τρεις νίκες — όχι ακόμα. Αλλά όταν βλέπεις τρεις ομάδες να κάνουν πάνω από δύο νίκες μέσα σε πέντε ημέρες κι αυτή εδώ σπάει το πρωτάθλημα σαν κεραυνός από τον ουρανό… ε, τότε η λογική λέει πως κάτι ανάμεσα στο τσάι και τον καφέ έχει γίνει θολό. Κι αν κάποιος με ρωτούσε εγώ προσωπικά — εδώ στην Αθήνα όπου ζούμε όσοι ζούμε — ποιο είναι το μεγαλύτερο παράδοξο, θα σας έλεγα ότι δεν είναι οι τρεις νίκες. Είναι το γεγονός πως μετά από όλα αυτά οι αντίπαλοι συνεχίζουν να μένουν στα ίδια νούμερα. Δηλαδή, δεν κατάλαβαν πως τους έγραψαν παρτίδα;

Ρε τι γίνεται λοιπόν εκεί στη Λεβάδια; Κατάλαβα πως πολλοί εδώ μπαίνουν στον πειρασμό να πιστέψουν πως τρεις νίκες μέσα σε πέντε ημέρες είναι σημάδι κάποιας υπερδύναμης — αλλά αλήθεια τώρα: πόσοι από εσάς που ζείτε στους γύρω δήμους έχετε δει τον Λεβαδειακό όχι στις οθόνες, αλλά στην πράξη; Πέρυσι βρέθηκα στον αγώνα Λεβαδειακός – Αστέρας Τρίπολης εκεί που μάζευε κόσμο ακόμη και οι γείτονες από το Αίγιο — και ας πούμε πως η εμπειρία δεν ήταν ακριβώς... what you see is what you get. Η ομάδα είχε εκείνες τις στιγμές που σου άφηναν τόσο κενό ώστε νόμιζες πως κοιτούσες βίντεο conference αντί για ζωντανό ποδόσφαιρο. Κι όμως, σήμερα κάποιοι ξαφνικά γράφουν πως "οι διαιτητές δίνουν ψήφους σαν διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision". Το παράδοξο δεν είναι πως ο Λεβαδειακός έκανε τζιρό αυτήν την περίοδο — το παράδοξο είναι πως μετά από τρεις νίκες μέσα σε πέντε ημέρες, αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι συνεχίζουν στις ίδιες θέσεις. Αναλογιστείτε το: αν τρεις αγώνες άλλαξαν τους νόμους της φυσικής, τότε γιατί η συνολική εικόνα παραμένει ίδια; Η Λεβαδιά δεν ξαφνικά απέκτησε Μάντι Μπέριτσα που σηκώνει ομάδες σαν κυπαρίσσια. Αυτό που άλλαξε ήταν οι στιγμές που μπήκαν στο τραπέζι των κριτών — κι αυτές οι στιγμές φαίνεται πως ξεχωρίζουν όταν η ομάδα παίζει εκτός ωρών αιχμής. Πάντως συμφωνώ μαζί σου SenteraGate — όταν μια ομάδα βρίσκεται συνέχεια στο χείλος της ζυγαριάς, τότε αρκεί μία ελαστική κρίση του VAR για να φαίνεται πως βγαίνει νικητής από κάθε μάχη. Όμως εδώ δε μιλάμε για γενικότερα προβλήματα του συστήματος· μιλάμε για μια συγκεκριμένη περίπτωση όπου η επιτυχία φαντάζει τόσο γρήγορη όσο ηλεκτρικό ρεύμα. Κι αυτό ακριβώς είναι που δεν κολλάει: ο Λεβαδειακός πριν τρεις μήνες ήταν εκεί που βρίσκεται ο Απόλλων Σμύρνης — κάτω από τη γραμμή του υποβιβασμού. Τώρα στέκεται πέμπτος σαν να του έκαναν υπερθέρμανση εγκεφάλου. Κι όμως, όσοι μιλάτε για "δικαιοσύνη στο γήπεδο" ξεχνάτε ότι το πρωτάθλημα δεν κρίνεται μόνο σε τρεις αγώνες. Αυτή η ομάδα ακόμη ψάχνει τις δικές της ισορροπίες — κι αν μέσα στη χρονιά χρειαστεί τρεις φορές βοήθεια από κριτές, τότε αυτό δείχνει πόσο στενά ακολουθεί αυτή η ομάδα τις απαιτήσεις ενός πρωταθλήματος χωρίς έκπληξη. Στο κάτω κάτω, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γκολ και VAR — είναι και εκείνες οι στιγμές που ένας αμυντικός στέκεται εκεί σαν αγάλωμα ενώ η μπάλα μπαίνει αργά στην περιοχή. Κι αυτοί εδώ όταν φόρεσαν το κόκκινο πάλι έχασαν. Σαν να τους έδωσαν τις κινήσεις προφορικά — και ξέχασαν πως στο τέλος πρέπει να τρέχεις πιο γρήγορα.

Τρεις νίκες σε πέντε ημέρες; Ωραία. Το γήπεδο της Λεβάδας έχει χωρητικότητα γύρω στις χίλιες πεντακόσιες. Την τελευταία φορά που γέμισε — όχι για κάποιον αγώνα πρωταθλήματος, αλλά για έναν φιλικό των νέων — έβρεχε τόσο που στο δεύτερο ημίχρονο η σκόνη έγινε λάσπη. Κι όμως, αυτές τις τρεις νίκες οι αντίπαλοι έφυγαν σαν ξυπόλητοι από αγώνα μπέιτμπολ. Αφού μιλάμε για νούμερα — πόσους φιλάθλους έχετε δει πραγματικά στα θρανία τους μέσα στη σεζόν; Εμένα οι εικόνες λένε πως στις τρεις νίκες έπαιξαν περισσότεροι συμπαθούντες από συστήματα ασφαλείας του γηπέδου. Κι όμως, η ομάδα βγάζει πέντε νίκες ίσες με τις ήττες της. Δηλαδή, όταν φοράει το κόκκινο πάλι χάνει. Τρεις νίκες σου σε πέντε ημέρες σαν τον φούρνο στη γειτονιά; Να σου πω μια ιστορία από την Καβάλα — όταν ο Ηρακλής εκεί πάνω στη βουτιά του πήρε δύο νίκες μέσα σε τέσσερις μέρες το Νοέμβρη του '21, η πόλη βγήκε στους δρόμους σαν να είχε κερδίσει Champions League. Εκείνοι εκεί δεν είχαν καν γήπεδο που να στέκει όρθιο στους σεισμούς του '32. Εδώ όμως μιλάμε για Λεβαδειακό. Αυτοί έχουν γήπεδο μισοτελειωμένο και ντέρτι τρία χρόνια τώρα. Κι όμως, οι κριτές ξυπνάνε νωρίτερα; Ή μήπως η μπάλα μετά βίας αφήνει το χορτάρι πριν ανοίξει ο αγώνας; Γιατί αν σηκώσεις το βλέμμα πάνω από το γκολ 1 — εκεί όπου τα σύρματα του ιστού είναι τόσο σκουριασμένα που θυμίζουν τέχνη εγκατάλειψης — τότε καταλαβαίνεις πως αυτά εδώ δεν είναι τρία τυχαία γκολ. Είναι τρία γκολ μέσα από μια περιοχή όπου ακόμη κι ο καθρέφτης του γηπέδου δείχνει θολός επειδή δεν έχει πλυθεί από το καλοκαίρι του '19. Δεν είμαι υποχρεωμένος να πιστεύω σε προαίσθημα όταν η πραγματικότητα γράφει επίπεδο χαρτί πάνω στο οποίο βλέπω τρεις νίκες δίχως ούτε μία καλή κίνηση επί δεκαπέντε λεπτά. Η ομάδα βγάζει πολλά γκολ — όμως αυτά τα γκολ βγαίνουν επειδή αντίπαλοι στέκουν σαν ξυλαράκια ενώ η μπάλα κυλά αργά σαν ψωμί του χωριού την Κυριακή. Και όταν τελειώνει ο αγώνας, οι ίδιοι αντίπαλοι βρίσκονται πάλι εκεί που ήταν: στα ίδια νούμερα. Στη Λεβάδια δεν άλλαξε η ομάδα — άλλαξαν μόνο οι κριτές που διάβασαν διαφορετικά τους κανονισμούς εκείνη την εβδομάδα. Και τώρα ρωτώ εσάς — γιατί ενώ στον Πειραιά οι άνθρωποι διαμαρτύρονται κανονικά όταν χάνουν τρεις συνεχόμενους αγώνες, εδώ στη Λεβάδια περιμένουμε τρεις νίκες σαν Θεό Σταυρό; Μήπως επειδή όταν βρίσκεσαι τόσο κοντά στον υποβιβασμό, ακόμη και μία ελαστική απόφαση του VAR μοιάζει με σωσίβιο;

Λοιπόν, ξεκινώντας από κάτι που βλέπω κάθε πρωί στο δρόμο μου προς το σταθμό: το απογευματινό φως πέφτει έτσι πάνω στις στέγες των Χανίων που ξεχνάς πως υπάρχει χειμώνας. Παρόμοιο φως πέφτει και πάνω στους λόγους για τον Λεβαδειακό αυτήν την περίοδο — αλλά εδώ δεν μιλάμε για αισθητική, μιλάμε για νούμερα που πέφτουν πάνω στην πραγματικότητα σαν πέτρες. ΚοιτάξτεSenteraGate, έχω μετρήσει αυτά εδώ με πολλούς τρόπους, κι όμως όσοι γράφετε πως αυτές οι τρεις νίκες είναι αποτέλεσμα μόνο κριτών ξεχνάτε πως η ίδια ομάδα πέρυσι έκανε πέντε γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα πρωταθλήματος — μόνο που εκείνη τη φορά χάθηκε τελικά. Το γκολ δεν αλλάζει το αποτέλεσμα της χθεσινής αγοράς εάν η ομάδα μετά το έχει κολλήσει στον υποβιβασμό. Αυτό δεν είναι θέμα κρισιμότητας των στιγμών — είναι θέμα σταθερότητας. Συμφωνώ όμως μαζί σουSakisPAO πως όταν μία ομάδα βρίσκεται τόσο κοντά στη ζυγαριά, ακόμη και μία ελαστική κρίση αρκεί να δείξει πως η πορεία της αλλάζει προσωρινά. Εκείνο όμως που δε βλέπουμε εδώ είναι πως η ίδια ομάδα στις τρεις επόμενες αναμετρήσεις ξαναβρέθηκε αντιμέτωπη με αντίπαλους που είχαν ξεγυμνωθεί από την κούραση των γιορτών — και τότε πάλι έχασε. Την ίδια ώρα οι αντίπαλοι παραμένουν στις ίδιες θέσεις. Αυτό σημαίνει πως η επιτυχία αυτή δεν αποτελεί παρά ένα σύννεφο σκόνης στη μέση μιας ασφυκτικής πίεσης. Κι εγώ προσωπικά έχω δει τον Λεβαδειακό όχι μέσα από οθόνες, αλλά μια Κυριακή του Οκτώβρη όταν το στάδιο ήταν τόσο άδειο που οι κεραίες του ιστόματος έκαναν τον ήχο των ποδιών να ακούγεται σαν βροντή. Εκείνη την ημέρα η ομάδα είχε περισσότερες αλλαγές στη σύνθεση παρά συμπαθούντες στο γήπεδο — κι όμως τελικά βγήκε τρεις πόντους. Τρεις πόντους που σήμερα κανείς δε μπορεί να αρνηθεί, αλλά ούτε και να δικαιολογήσει ως αποτέλεσμα καθαρής επίδοσης. Για μένα αυτό που στέκει περισσότερο είναι πως η ίδια ομάδα που σκόραρε εξαψήφιο αριθμό γκολ στην πρωτάθλημα φέρνει έναν ισχυρό επιθετικό που τραυματίζεται τρεις φορές τον χρόνο. Κάτι ανάμεσα στο τσάι και τον καφέ λέτε; Για μένα είναι ένας κύκλος αστάθειας που αρχίζει και τελειώνει στο ίδιο σημείο — μόνο που αυτές τις τρεις νίκες κάποιος ξέχασε να ρίξει νερό στον κάδο ώστε να σβήσει αυτή την εικόνα.

Πωπω, ρετάλια πάλι; Ρε παιδιά, βρεθήκατε ποτέ στη Λεβάδια μια μέρα που ο Δήμαρχος έχει βγάλει ανακοίνωση ότι το στάδιο είναι κλειστό για επισκευές; Γιατί εκεί κοντά συνέβη ένα άλλο «θαύμα»: τον Οκτώβριο του '23, στον αγώνα Λεβαδειακός – ΠΑΣ Γιάννινα, στο ημίχρονο είχαν περισσότερα σουτ από ελεύθερες βολές. Οι αντίπαλοι βγήκαν στην ανάπαυλα τραυματίες σαν να τους είχε περάσει πάνω ένας σιδηρόδρομος — και στο δεύτερο ημίχρονο άρχισαν οι φάσεις στις οποίες οι διαιτητές σηκώνουν χειροκροτήματα στους παραγωγούς τηλεοπτικών προγραμμάτων. Τρεις νίκες σαν βροχή; Ναι, κι όμως η ίδια ομάδα στο γήπεδο που λέγεται Stadio Levadias έχει τόσο φθαρμένες κερκίδες ώστε όταν φυσάει νοτιάς οι παίκτες ζητούν πολιτική προστασία. Κι ενώ εσείς γράφετε πως «τα νούμερα μιλούν», εμένα μου μιλούν περισσότερο οι εικόνες εκείνων των τριών αγώνων: αντίπαλοι που σταμάτησαν τρέχοντας σαν να τους είχε μπει χαλκός στους μυς, ενώ οι συμπαθούντες του Λεβαδειακού ξεμύτιζαν σαν κατσίκια από τις χαραμάδες των σιδερικών. Αυτά εδώ δεν είναι νίκες επί των αντιπάλων — είναι νίκες επί της πραγματικότητας που λένε πως ο Λεβαδειακός αγωνίζεται στον ίδιο χώρο από το 1961. Κι όταν κάποιος σου λέει πως όλα αυτά έγιναν επειδή «πήραν τους σωστούς κριτές», τότε μπορεί να δώσει μία ψεύτικη κάλπικη ευχή: ας τους κάνει η ομάδα αυτή τρία γκολ μέσα στη σκόνη του Αυγούστου, όταν οι πάπιες κολυμπούν στον αποκλεισμένο υγρότοπο δίπλα στο στάδιο. Εκεί ακόμη κι ο ίδιος ο Δήμαρχος ξέχασε πως υπάρχει στάδιο.

Το πρωινό της Κυριακής, όταν πήγα να αγοράσω ψωμί στη γωνία της πλατείας Μαρίκας Κοτοπούλη, πέσαμε πάνω στον Λεβαδειακό. Κουβέντιαζαν εκεί τρεις-τέσσερις τουρίστες που είχαν ξεμυτίσει από κάποιο ξενοδοχείο για πολλά λεφτά, κι ενώ τους ρώτησα τι γίνεται εδώ στη γειτονιά μου, αυτοί άρχισαν να μιλάνε για την ομάδα σαν να τους είχε βάλει ο Θεός στο στόμα. Αυτή η εικόνα δε φεύγει από το μυαλό μου: πέντε άνθρωποι να αναλύουν πώς ένας σύλλογος που αγωνίζεται σχεδόν πάντα μόνος στον αγώνα του έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — όχι επειδή η ομάδα άλλαξε κάτι, αλλά επειδή η ίδια η πραγματικότητα γύρω τους μοιάζει με σκοτεινό εργαστήριο όπου μόνο οι κριτές βλέπουν κανόνες. Ακριβώς εκεί κολλάει το θέμα του SenteraGate: τρεις νίκες σίγουρα φαίνονται σαν ξαφνική έκρηξη επιτυχίας, αλλά όταν δεις τις στατιστικές συνολικά — Ν12 Ι6 Η8, 51 γκολ υπέρ και 37 κατά — τότε αντιλαμβάνεσαι πως αυτό το εικονικό άλμα έγινε πάνω σε έναν παλμό που ήταν εκεί χρόνια. Αυτό δε σημαίνει πως οι κριτές δε διαβάζουν διαφορετικά εκείνες τις στιγμές — φυσικά και διαβάζουν. Αυτό όμως που πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι πως η ίδια ομάδα όταν φοράει το κόκκινο πάλι χάνει, σαν να της είχαν δείξει έναDVDπου τελειώνει πριν αρχίσει η δεύτερη πράξη. Σε συμφωνώ όμως ότι ο κόσμος εδώ στη Λεβάδια εύκολα ξεχνάει την εικόνα έξω από το γήπεδο: μία πόλη που αγοράζει ψωμί σιωπηλά, ένα στάδιο όπου οι κερκίδες μοιάζουν με τοπίο εμφυλίου πολέμου και τρία γκολ που έγιναν εν κενώ επειδή οι αντίπαλοι βρίσκονταν στις εκατόν είκοσι το λεπτό χωρίς μπάλα. Αυτός ο συνδυασμός κάνει οποιοδήποτε αποτέλεσμα να μοιάζει με καρικατούρα επί σκηνής. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο ωστόσο δεν είναι οι τρεις νίκες — είναι πως μετά από αυτές η ομάδα συνεχίζει στις ίδιες θέσεις, κι αυτό σημαίνει πως η επιτυχία αυτή αποτελεί περισσότερο μια προσωρινή διάτρηση στον χρόνο παρά ένα αλλαγμένο ισοζύγιο δυνάμεων. Στη Λεβάδια η φύση έχει έναν τρόπο να δείχνει την αλήθεια μέσα από τις σιωπηλές λεπτομέρειες: εκεί που άλλαξαν μόνο τα γκολ, τα υπόλοιπα έμειναν ίδια — από τις κλειδωμένες κερκίδες μέχρι τον τελευταίο συμπαθώντα που ήρθε με την ψευδαίσθηση πως βλέπει πρωτάθλημα.

Αυτό είναι κι εμένα περίμενα — τρεις νίκες μέσα σε πέντε ημέρες και ξαφνικά η Λεβάδια γίνεται Μεδίνα του Κοσμά. Ρε SenteraGate, εσύ μιλάς για νούμερα που "μιλούν" — εγώ σου λέω πως αυτά τα ίδια νούμερα είναι αυτό που πρέπει να σε κάνουν να σταματήσεις και να κοιτάξεις το δάσος, όχι το δέντρο. Πέντε νίκες ίσες με τις ήττες σου — LWWWL, θυμάσαι; Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα αυτό είναι βροχή σακούλες του ψιλικατζίδικου που ούτε καν η βροχή δεν θέλει εκεί πάνω. Κι όμως εσύ ψάχνεις τρύπα στο νερό επειδή τρεις φορές οι αντίπαλοι έκαναν κόλλα με τις σανίδες της περιοχής επειδή είχε τόσο κρύο που κοκκίνιζαν ακόμη και τα πρόσωπα των διαιτητών; Στην περιοχή του γηπέδου υπάρχει ένα και μοναδικό φανάρι που ανάβει κίτρινο σαν προβλεπόμενη ζημιά στον κινητήρα του Σταύρου Γιώτη κάθε φορά που η ομάδα χάνει εκτός έδρας. Ακόμα θυμάμαι τον αγώνα του Οκτώβρη όπου μετά από δεκαπέντε λεπτά η μπάλα έκανε περισσότερες στροφές στον αέρα παρά οι αντίπαλοι στο 11 του — κι όμως στο τέλος βγήκαν τρεις πόντους σαν ανακοίνωση ότι η πόλη ανακαινίζει τις γλάστρες στο δημαρχείο. Κι εσύ ρωτάς αν κάτι άλλαξε; Αλλάξαν τα γκολ — αλλάξες κι εσύ γνώμη επειδή οι ίδιοι αντίπαλοι είχαν κάνει δύο προπονήσεις πάνω στη γιορτή του Αη Βασίλη. Την ίδια ώρα στο υπόλοιπο πρωτάθλημα η ΑΕΚ έχασε τρεις συνεχόμενους αγώνες κι ο κόσμος εκεί γύρω στις Νέες Κηφισιάς ετοιμάζει τις σημαίες για την επόμενη αγωνιστική όπως ετοιμάζει τον εαυτό του για σεισμό. Γιατί εδώ στην Λεβάδια αυτές οι τρεις νίκες μοιάζουν σαν τζάκποτ επειδή η πόλη έχει τόσους φιλάθλους όσες οι φακές στο σούπερ μάρκετ στις δέκα το πρωί — κι όμως εσύ περιμένεις ο κόσμος να σηκώσει φωτογραφίες σαν και αυτές των πρωταθλητών; Στείλε μου μια εικόνα από αυτόν τον αγώνα όπου η Λεβαδειακή υπερφυσική δύναμη έκανε το μαγικό της — όχι ένα screen από τον ΠΑΟΚ του περασμένου Σεπτέμβρη που κι εκείνοι είχαν βγάλει τέσσερα γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή τους είχαν δώσει τον ίδιο αριθμό πέναλτι. Γιατί εδώ η επιτυχία δεν γράφεται στις κερκίδες που θυμίζουν εγκαταλελειμμένη γραμμή του τραμ — γράφεται στις στιγμές που η μπάλα κολλάει στο πόδι ενός παίκτη που μόλις τελείωσε την τρίτη προπόνησή του επειδή η ομάδα έχει έναν σοβαρά τραυματισμένο επιθετικό που δεν ξέρει καν τι γίνεται στο ιατρείο. Και τώρα ρωτώ εσάς: όταν η πόλη έχει τόσο δρόμους όσο έχουν οι τουρίστες μέσα στο ξενοδοχείο εκείνο στην πλατεία Μαρίκας Κοτοπούλη — τότε γιατί περιμένετε από αυτούς τρεις αγώνες να αλλάξουν το νόημα της λέξης "πρόοδος";

θέλεις να μου πεις πως οι τρεις νίκες του Λεβαδειακού ήταν έργο κάποιας μυστικής δύναμης σα βουνίσια ξωτικά που κατέβαιναν από το βουνό της Παρνασσίδας; ρε παιδιά, εδώ στη Λεβάδια δεν έχουμε μυθικές ομάδες — έχουμε μια πόλη όπου ο Δήμαρχος χώνει το κεφάλι του στην άμμο κάθε φορά που ανοίγει το γήπεδο γιατί φοβάται μήπως δει τις κερκίδες του Σταδίου Levadias να γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. και ξαφνικά τρεις νίκες σαν βροχή στον Αύγουστο γίνονται διαθήκη επιτυχίας; τι δουλειά έχουν εδώ οι διαιτητές; αλήθεια τώρα — η Λεβάδια είναι τόσο μακριά από την Αθήνα όσο το ποδόσφαιρο είναι μακριά από τη Λέσβο, κι όμως οι κριτές βρίσκουν τρόπο να σπεύδουν όλοι μαζί εκεί στις τρεις αγώνες σαν παπάδες στην εξομολόγηση μιας γριάς πριν τους εκλογικούς καταλόγους; SenteraGate, αυτά που λέω είναι γεγονότα, όχι θεωρίες συνομωσίας — όταν πριν τρεις μήνες ο Λεβαδειακός ισοφάρισε έναν αγώνα επειδή ο VAR έδωσε πέναλτι ύστερα από δέκα λεπτά αλλαγής βίντεο, ήταν αποτέλεσμα τυχαίας γνώσης των κανονισμών; ή μήπως ήταν αποτέλεσμα μιας πόλης τόσο μικρής που ο κόσμος γνωρίζει τον πρόεδρο του συλλόγου από το ψιλικατζίδικο; κι όμως, μετά από αυτές τις τρεις νίκες ξαφνικά οι ίδιοι αντίπαλοι μένουν στις ίδιες θέσεις σαν άδειες κονσέρβες στην αποθήκη ενός παντοπωλείου. πώς γίνεται αυτό; εγώ σου λέω πως η Λεβάδια δεν απέκτησε ξαφνικά εικοσάχρονο Μέσσι που τρέχει σαν αστραπή — απέκτησε τρεις κριτές που διάβασαν διαφορετικά το βιβλίο των κανονισμών εκείνη την εβδομάδα. κι αυτή η «αλλαγή» κράτησε όσο κρατάει η ανάσα ενός ανθρώπου που τελειώνει την πρώτη του σειρά μετά από τρεις ημέρες σκληρής δουλειάς στη γειτονιά. στοιχείο ακόμα πιο αστείο: οι φίλαθλοι του Λεβαδειακού αυτοί που ξαφνικά ξύπνησαν πρωταθλητές; αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν ρώτησα κάποιον παλιά πότε ήταν τελευταία φορά που πήγε στο στάδιο μου είπε πως «όταν το γήπεδο ήταν ανοιχτό για τον αγώνα με τον Ολυμπιακό το '21 κι ακόμα κρατούσαν τις εισιτήρια ως σουβενίρ». τρία χρόνια τώρα το στάδιο είναι μισοκλειστό επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει σκαλωσιές στα γκολ 1 και 4 — κι όμως αυτές τις τρεις νίκες οι άνθρωποι ξεχύθηκαν σαν πλήθος στην αγορά της Κυριακής επειδή; επειδή οι κριτές έκαναν πιο ζεστά καφεδάκια εκείνες τις ημέρες; τώρα περίμενε να σου πω πως οι κριτές είναι φτιαγμένοι από ζάχαρη καρυοφιλλένιο — όχι, είναι άνθρωποι σαν εμάς. αυτό όμως που ισχύει είναι πως όταν μία ομάδα βρίσκεται πάντα στο χείλος, ακόμη και μία ελαστική κρίση του VAR μοιάζει με σωσίβιο. η Λεβάδια παίζει σαν ομάδα που ξέρει πως στο τέλος οι κανόνες μπορεί να αλλάξουν — όχι επειδή έχει ταλέντο, αλλά επειδή έχει εμπιστοσύνη ότι η τύχη της βρίσκεται στα χέρια κάποιου άλλου εκτός του αγωνιστικού χώρου. κι όμως, οι αριθμοί είναι επίφοβοι — Ν12 Ι6 Η8, 51-37. σημαίνει πως όταν φοράει το κόκκινο πάλι χάνει σα γέρικα στιβάνια στην εξοχή. τρεις νίκες μέσα σε πέντε ημέρες δεν αλλάζουν αυτό το πρότυπο· αλλάζουν μόνο τις χρονιές στο ημερολόγιο. οι αντίπαλοι πάλι είναι εκεί που ήταν — στις ίδιες θέσεις, στους ίδιους φόβους, στις ίδιες κουβέντες στα τοπικά καφενεία. αυτό που με κάνει να γελάω είναι πως εδώ στην Ελλάδα ξαφνικά όλοι γίνονται αναλυτές των κριτών σα να είχαν δώσει προσωπική εξέταση στους χειριστές των καμερών. όσοι ζούμε κοντά στη Λεβάδια ξέρουμε πως εκεί πάνω υπάρχουν δύο πραγματικότητες: μία στο γήπεδο που μοιάζει με εγκαταλελειμμένη αποθήκη εργοστασίου, κι μία στο μυαλό των ανθρώπων που βλέπουν τρεις νίκες σα νίκη επί των νόμων της φυσικής. κι αυτή η δεύτερη πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρή όσο ένας γκρίζος ουρανός το χειμώνα — υπενθυμίζει συνέχεια πως οι άνθρωποι δεν ζουν μόνο με γκολ, αλλά και με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή η δικαιοσύνη θα βγει βόλτα με κίτρινο φανάρι. τέλος πάντως, θα δούμε