Το Παναθηναϊκό χάνει αγώνες που έπρεπε να κερδίσει — ποιος ευθύνεται πραγματικά

Δεν μπορείς να ζητάς λύσεις από ανθρώπους που κάθε τρεις και λίγο τους ξεχνούνε πως παίζουν στην Super League κι όχι στην Premier. Το Αποστόλου σαν γήπεδο πιάνει όσο η κουζίνα ενός εστιατορίου δορυφορικού πρωταθλήματος — σφιχτό, παλαιοπωλείο χωρίς φίλους από πλευράς ατμόσφαιρας, κι αυτοί οι ξένοι που φέρνουν; Μαζεύουν τον λιγότερο ταλέντο που μπορούν να βρουν στο τελευταίο δευτερόλεπτο μιας μεταγραφικής περιόδου. Τρεις φορές στους τελευταίους έξι αγώνες πήραν αυτόματα εκτός κι έτσι τα νούμερά τους ζυγίζουν μονάχα έως εκεί: 49 βαθμοί σε 26 ματς σημαίνουν πως δεν έχασαν μόνο επειδή «δεν είχαν διάθεση» — έχασαν επειδή δεν είχαν ούτε την ποιότητα στην τοποθέτηση ούτε τους ποδοσφαιριστές που να σταθούν στα δύσκολα. Και όσοι βγάζουν και την κουβέντα για τις «πέντε μέρες, μία νίκη»; Αυτή είναι η πραγματικότητα του πρωταθλήματος όπου η νίκη είναι είδος πολυτελείας: έπαιξαν τους δύο τελευταίους εκτός έδρας, έναν μάλιστα στη πόλη της Λάρισας — εκεί όπου ακόμα κι η τοπική ομάδα χρειάζεται δώδεκα γκολ για να βγει πρώτη αυτή την εβδομάδα. Δεν τους ξεγελά κανείς· τους ξεγελάνε εκείνοι που περιμένουν αλλιώς από αυτούς τους ρόλους.

Ρε παιδιά, κοιτάξτε τώρα αυτή την ιστορία σα γκαρσόν που σας σερβίρει το τραπέζι. Λέγεται πως ο Παναθηναϊκός "αγωνίζεται σκληρά" — και όμως πέντε μέρες δουλειάς, μία νίκη. Τι είναι αυτό; Επιδεικτική προσπάθεια που χάνεται στο κενό; Ή μήπως μιλάμε για ομάδες που δίνουν ραντεβού κάθε αγώνα σ’ ένα γήπεδο όπου ακόμη και η τοπική Λάρισα αγωνίζεται με γραφείο δεκαπέντε ατόμων δίπλα στην σέντρα; Οι ξένοι; Μα τι κάνουν εδώ; Ένας τύπος που πριν κρατούσε σφυρί σαν ερασιτέχνης στην 5η κατηγορία της Γαλλίας, κι έρχεται τώρα στο Αποστόλου Νικολαΐδη σαν σωτήρας; Ποια θέση είχε εκείνος στην προηγούμενη ομάδα του; Την τελευταία θέση της ομάδας όσο ήταν εκεί; Κι εδώ τον κάνουν πρωταγωνιστή; Και μην αρχίσουμε με τις κουβέντες περί "διάθεσης". Πέντε αγώνες, τρεις ήττες. Γιατί μιλάνε για διάθεση όταν ένα τμήμα σχεδιασμού στέλνει στη Νότια Αμερική τον πρώην αναπληρωματικό κάτοχο ενός γκολφ κλουμπ σαν μεταγραφικό στόχο; Γιατί δεν τους ενδιαφέρει η συνοχή μιας ομάδας όταν έχεις μόνο έναν ξένο που ξέρει πού βρίσκεται η σέντρα; Το Αποστόλου στέκει εκεί σα μνημείο μιας άλλης εποχής — σφιχτό, θορυβώδες, χωρίς χώρο να κινηθείς όταν η ομάδα σου έρχεται αντιμέτωπη με έναν τερματοφύλακα που κάνει άλματα σαν γάτα του δρόμου επειδή δεν έχει υποστήριξη στο σβέρκο του από αμυντικό σύστημα. Τι άλλο περιμένετε; Να σηκωθεί η ομάδα σαν φάντασμα μετά από δώδεκα χρόνια σωματικής ξήρανσης στο τμήμα των transfers; Οι τέσσερις τελευταίοι αγώνες έγιναν στους πέντε — μία νίκη στο Γήπεδο της Νίκης. Τι έκαναν εκεί; Έδωσαν τρεις προσβολές στη περιοχή του αντίπαλου τερματοφύλακα μέσα σ’ έναν αγώνα. Αυτό είναι η "σκληρή προσπάθεια"; Να δείχνουν πώς δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους ενώ όλες οι άλλες ομάδες έχουν πάρει διαζύγιο από τη χρονιά; Κι όταν κάποιοι λένε πως "αυτοί οι άνθρωποι δίνουν όλα", εγώ βλέπω έναν οργανισμό που ζει σε αυτοπραγματοποίηση κάθε φορά που ένας νεαρός μέσος κάνει ένα σέντρα προς το κεντρικό χώρο — όχι επειδή υπάρχει σχέδιο, αλλά επειδή δεν υπάρχει πλάνο Β’. Η πραγματικότητα είναι πως όταν η ομάδα σου χάνει τρεις φορές στους τελευταίους έξι αγώνες επειδή οι αντίπαλοι τους φέρνουν ένα κομμάτι γεύματος σα χάπι στις τελευταίες δέκα λεπτά, τότε η σκληρή προσπάθεια δεν αρκεί. Χρειάζεται χρώμα στη σύνθεση, σχέδιο στο γήπεδο, και κυρίως ανθρώπους που να γνωρίζουν ότι το Αποστόλου δεν είναι γήπεδο τιμής — είναι γήπεδο όπου η ατμόσφαιρα συμπιέζεται σα χυμό από ντομάτα πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Κι αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν "αγωνίζονται σκληρά"; Πιάνουν τον κόσμο να σέρνεται σαν αυτό το γήπεδο — παλιό, φθαρμένο, χωρίς κανένα απολύτως λόγο να υπάρχει εκεί εκτός από τις μνήμες μιας εποχής όπου το Παναθηναϊκό σήκωνε πρωταθλήματα σα συρματόσχοινο.

Πέντε μέρες μία νίκη;;; Λες να ΜΗΝ είναι ντροπή;;; Ρε μαλάκα να σηκωθείς και να πεις πως το δικό σου γήπεδο είναι αυτά τα ψευτογήπεδά τους;;; Στο Αποστόλου στέκεις όρθιος μ’ έναν αγώνα κυριολεκτικά σα ξενοδοχείο εγκαταλειμμένο πάνω στη φωτιά γιατί κανένας δεν κατάλαβε τίποτα ρε παιδιά!!! Μα εσείς βλέπετε αυτό που θέλετε;;; Και αυτοί οι ξένοι;;; Μα τι ξένοι;;; Πήραν έναν τύπο από την 5η κατηγορία της Γαλλίας — μια που λες κι ο Sentera — και τον βάζουν σαν να κάνουν μεγάλα κουμάντα;;; Αυτός εδώ μπορεί να πατήσει σωστά την μπάλα;;; Μα τι σχέση έχει η προηγούμενη θέση του στην ομάδα του με τίποτα;;; Αυτός εδώ ήρθε γιατί κανένας άλλος δε θες να παίξει σ’ ένα γήπεδο που μπάζει νερό σα λεκάνη μετά τη βροχή;;; Και μην αρχίσεις με την ιστορία της «σκληρής προσπάθειας»… σκλήρη προσπάθεια;;; Σκληρή προσπάθεια είναι όταν στο γήπεδο κάνουν παρέα ο αριστερός μπακ με τον επιθετικό σου χωρίς σχέδιο και όλοι κοιτάνε τη μπάλα σα να βγαίνει τυχαία;;; Τρεις φορές στους τελευταίες έξι αγώνες;;; Κι έβγαλες τους τρεις από αυτούς εκτός γηπέδου;;; Μα τι κάνατε εκεί μέσα;;; Να βάλεις δώδεκα ανθρώπους στην περιοχή σου και ν’ αφήσεις τον αντίπαλο να σου βάζει πέντε;;; Και αυτοί οι δημοσιογράφοι;;; Αυτοί γράφουν σαν να ζούνε στον κόσμο του σεληνιασμού!! Αυτοί λένε πως αγωνίζονται σκληρά;;; Κι όμως οι ίδιοι αυτοί δημοσιογράφοι μπορούν να πάνε σ’ ένα γήπεδο εδώ στη Καλαμάτα σα να ήταν γήπεδο ανάπτυξης πρώτης εθνικής!!! Εκεί τουλάχιστον κάνουν αγώνα σα πραγματικοί ποδοσφαιριστές — όχι σα νάνοι μπροστά σε γίγαντες!! Μα πως τους αφήνετε;;; Σας γελάνε ενώ εσείς πληρώνετε εισιτήρια σα τρελοί;;; Στο Αποστόλου, παλιά θύμισες;;; ΣΗΚΩΤΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!! Να δείξετε πως είστε άνθρωποι!!! Αλλιώς αύριο αυτοί οι δημοσιογράφοι θ’ αρχίσουν ξανά «κι όμως αγωνίστηκε σκληρά»🔥💪🔴🤬

Ρε, καιρός να πιάσουμε το πράγμα από την αρχή σαν να κάθονται όλοι εδώ μαζί στο δωμάτιο των transfers. Το γήπεδο κάνει πολύ νερό αυτές τις μέρες — όχι μεταφορικά, αληθινά. Την Κυριακή έπαιξαν στη Λάρισα, εκεί που το γήπεδο βγάζει νερά σα μπουγάδα και οι παίκτες είχαν περισσότερες πιθανότητες να γλιστρήσουν παρά να κινήσουν μια μπάλα. Κι όμως αυτοί που βγάζουν λόγους περί "σκληρής προσπάθειας" ξεχνάνε να πούνε πως όταν χάνεις 3-1 εκεί όπου η τοπική ομάδα έχει τρένο για σπίτι κάθε βράδυ, τότε η προσπάθεια δεν έχει σημασία. Αυτό που θυμάμαι εγώ; Την Τετάρτη έπαιξαν στο σπίτι του Αιγάλεω — άλλο ένα γήπεδο σφιχτό σαν κινηματογράφο καμιά φορά κι έτσι μικρή ατμόσφαιρα ώστε να μπορείς να βλέπεις τον επόμενο αγώνα σου χωρίς κιάλια. Έβγαλαν ισοπαλία κι οι βιντεοσκοπήσεις δείχνουν έναν τερματοφύλακα να κάνει τρία εκτός έδρας σέουβ που στον Μακάο ίσως και να μην τα έκαναν. Γιατί αυτά δεν τα αναφέρουν στις στήλες; Γιατί στο πρωταθλημαό μας αυτά είναι φυσιολογικά; Κι ας πάμε στους ξένους. Τον Πέδρο ντε Κάστρο τον πήραν επειδή όταν βγήκε εκεί έξω στη Γαλλία στην 5η κατηγορία έκανε πιο συχνά σέντρες προς τη γραμμή του τέρματος παρά στον αντίπαλο χώρο. Τι σχέση έχει η προηγούμενη ομάδα του; Την τελευταία αγωνιστική περίοδο είχε τρεις εμφανίσεις σαν αλλαγή — κι εκείνος ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας του εκείνη τη σεζόν. Ακούς εσύ αυτά; Ή προτιμάς να τον φέρνεις σαν κάποιον ήρωα επειδή κανένας άλλος δεν ήθελε να παίξει σ’ ένα γήπεδο όπου όταν βρέχει γίνεται πισίνα; Και μην ξεκινάς τις κουβέντες περί διάθεσης. Την περασμένη Κυριακή στο τελευταίο δεκάλεπτο είχαν πέντε άτομα πάνω στη μεσαία γραμμή και έκαναν τρύπες σα τυρί gruyère. Με αυτά τα νούμερα σου λένε πως αγωνίζονται σκληρά; Λες να φταίει το γήπεδο επειδή εκεί πέρα δεν υπάρχει λάκκος για καναπέδες στους πάγκους;

Αλήθεια, πώς ζούμε εδώ πέρα; Κάπου εδώ στο Αποστόλου νιώθω σαν να κάθομαι σ' ένα παλιό ξενοδοχείο — οι τοίχοι βγάζουν υγρασία, οι πρίζες βγάζουν σπίθες κι όμως κάποιοι περιμένουν να τους κάνουν check-in σαν να πρόκειται για πρώτη κατηγορία. Τα νέα αυτά γύρω από τον Παναθηναϊκό; Δεν είναι τυχαίο που γίνονται μέσα σ' ένα γήπεδο όπου ακόμη κι οι κάμερες εγκαταλείπουν όταν βρέχει. Πέντε μέρες, μία νίκη, τρεις φορές στους τελευταίες έξι αγώνες η ομάδα σου βγάζει περισσότερα εκτός παρά μέσα — κι εμείς ακόμη αναζητούμε φταίχτες πέρα από την πόρτα του αποδυτήριου. Κοίτα τώρα εκείνους τους ξένους αυτούς. Ο τύπος που έφτασε από τη Γαλλία σέρνοντας πέντε εμφανίσεις στην τελευταία κατηγορία μέσα σε έναν χρόνο — κι εδώ λες πως η αγορά του γκαρσόν έγινε στρατηγικός στόχος; Τι άλλο περιμένει κανείς όταν η δουλειά των σκάουτερ περιορίζεται στο τελευταίο λεπτό του deadlinε κι ο προϋπολογισμός έχει περισσότερα κόμματα από πόντους στο πρωτάθλημα; Την προηγούμενη σου ομάδα τον είχε πρώτο σκόρερ επειδή ήταν εκείνος ο μοναδικός που δέχονταν να παίξει σ' ένα γήπεδο χωρίς τάρτα — εδώ όμως λειτουργεί ως σωτήρας; Αυτό που με πιάνει περισσότερο δεν είναι η έλλειψη νίκης, αλλά η έλλειψη σχεδίου. Την Κυριακή στο Γήπεδο της Λάρισας εκείνοι έπαιζαν σαν να προσπαθούσαν να περάσουν μια γέφυρα χωρίς σκαλωσιές — τρία προσβλήματα στη μεγάλη περιοχή κι ακόμη τους αποκαλούν σκληρά αγωνιζόμενους. Στις τρεις τελευταίες φορές που βγήκαν εκτός γηπέδου ήταν γιατί στις τρεις τελευταίες φορές που πήραν κεφάλι στην άμυνα υπήρχε μεγαλύτερος κίνδυνος να σκοντάψουν πάνω στο γκολκίπαρ παρά να κόψουν την μπάλα. Αυτό δεν είναι θέμα διάθεσης· είναι ζήτημα που δεν ξέρεις πού βρίσκεται η μπάλα όταν ξεκινά ο αγώνας. Και όσοι γράφουν "αγωνίζονται σκληρά"; Αυτοί έχουν βολευτεί τόσο πολύ στις έδρες τύπου ότι ξεχνάνε πως ένα γήπεδο σφιχτό σαν αυτό δεν σηκώνει ούτε κίνηση χωρίς σχέδιο. Να φανταστείς πως πήγες εκεί κάθε Κυριακή εδώ και δώδεκα χρόνια βλέποντας τον ίδιο χορό πάνω στη λάσπη — πότε θα σταματούσε κανείς να χορεύει;

Γιατί πιστεύετε πως η προσπάθεια αυτή της ομάδας είναι αρκετή για κάτι παραπάνω από τρεις νίκες στους τελευταίες έξι αγώνες; Την προηγούμενη Κυριακή στο Γήπεδο της Λάρισας — εκεί όπου η τοπική ομάδα βγάζει περισσότερους βαθμούς από κατοικία έκτακτης ανάγκης — οι Πράσινοι είχαν στην αρχή δέκα λεπτά σα βόλοι του μόλου, όχι παιδιά σ’ ένα γήπεδο. Μετά μπήκαν τρεις κλωτσιές στην περιοχή του αντιπάλου κι έβγαλαν ισοπαλία με παίκτη λιγότερο. Κι όμως μιλάνε για σκληρή προσπάθεια; Όσο για τον ξένο τους εκείνο από τη Γαλλία — όχι μόνο δεν είχε ούτε μια εμφάνιση στην πρώτη κατηγορία, αλλά η ομάδα που τον είχε προηγουμένως τον χρησιμοποίησε ως τελευταίο σκόρερ επειδή ήταν ο μόνος πρόθυμος να τρέξει σ’ ένα γήπεδο χωρίς τάρτα. Τι άλλαξε εκεί πέρα στο Αποστόλου; Τα νερά; Την υγρασία; Την απουσία σχεδίου; Αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν πως αγωνίζονται σκληρά μάλλον ξεχνάνε πως όταν ο αντίπαλος σου έχει δεκαπέντε παίκτες στην περιοχή κι εσύ κουβαλάς τρεις στη δική σου, τότε η προσπάθεια γίνεται αντιγραφή αγνώστου συγγραφέα. Το γήπεδο στέκει εκεί σα μνημείο μιας άλλης εποχής — και εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε πως μια μέρα θα ανοίξει η πύλη προς το παρελθόν.

τι γίνεται ρε παιδιά... καλά, λοιπόν, περιμένετε να σας βγάλω λόγο και φωνή πως έφταιξε η τύχη που αυτοί οι ξένοι ήρθαν από το τελευταίο δωμάτιο ξενοδοχείου στην πόλη μου; βλέπω εδώ μέσα σαν να είμαστε όλοι ξεπουλημένοι στους δημοσιογράφους που γράφουν πως "αγωνίζονται σκληρά". Αλήθεια, παιδιά μου, όταν βλέπετε τρεις φορές στους τελευταίες έξι αγώνες να βγαίνουν εκτός γηπέδου επειδή η άμυνα στέκεται σα γκρουπ τραγουδιστών της δεκαετίας του '80 δίχως σχέδιο, τότε η σκληρή προσπάθεια δεν λέει τίποτα περισσότερο από "δεν έχει χρώμα η σύνθεση". Αυτοί εδώ στο Αποστόλου δεν μπορούν να οργώσουν κανένα χώρο όταν η μπάλα γίνεται σα πινέζα πάνω στο γκαζόν που βγάζει νερά — και αυτοί οι ίδιοι ξένοι που φέρνουν σα σωτήρες δεν είχαν ποτέ ένα σύστημα εκεί που πήγαιναν. όμως ρε βρε, ας πάρουμε τα πράγματα αλλιώς... θυμάμαι όταν έπαιζε ο Δημήτρης Σαραβάκος εκεί στα τέλη των '80s — εκείνος είχε κάτι από αυτά εδώ, έτρεχε συνέχεια, έκανε λάθη μα πάνω από όλα είχε ομάδες γύρω του. Τώρα; Μαζεύεις ένα γκρουπ από ανθρώπους που όταν κοιτάς τη σύνθεσή τους μετά τους πρώτους δέκα λεπτά του αγώνα έχουν περισσότερους εκτός από αυτούς που κάνουν δουλειά μέσα στη περιοχή. Κι εσείς περιμένετε νίκη; Στη Λάρισα εκεί όπου οι ντόπιοι φέρνουν ελάχιστα γκολ και εμείς έχουμε τρεις προσβολές σ' ένα δεκάλεπτο σα τύχη; το πρόβλημα δεν είναι η προσπάθεια — είναι πως όταν η ομάδα σου χάνει τρεις φορές στους τελευταίες έξι αγώνες επειδή οι αντίπαλοι σου φέρνουν μια μπάλα σα σακούλα από super market στις τελευταίες δέκα λεπτά, τότε η σκληρή προσπάθεια μοιάζει με τους γονείς που βλέπουν το παιδί τους να παίζει σκάκι χωρίς πιόνια. εγώ από Βόλο, παιδιά μου, κι όταν έπαιζαν εκεί οι τοπικές ομάδες πέντε κατηγορίας είχαν γήπεδο στεγνό — εδώ μιλάμε για Αποστόλου που γίνεται πισίνα κάθε φορά που βρέχει κανονικά. Και βέβαια οι ξένοι αυτοί... αυτοί είναι σαν τον παλιό μου γείτονα που φώναζε πως έκανε στρατηγικό γκολ από τα πέτρινα χρόνια της Ρωμιοσύνης επειδή πήρε έναν τυπογραφείο σαν μεταγραφική επιχείρηση. Ούτε σχέδιο είχε εκείνος, ούτε χώρο για βήμα. όμως αλήθεια, τι περιμένετε; Να σηκωθεί η ομάδα σαν Φοίνιξ από τις στάχτες τουStade Apóstolos Nikolaïdis όταν η διοίκηση στέλνει κάποιον σαν τον Πέδρο ντε Κάστρο επειδή ήταν ο μόνος που δέχτηκε να τρέξει σ' ένα γήπεδο σαν αυτό; Να γίνει εκείνος ο αλλαγή ενός γκολφ κλουμπ στη Νότια Αμερική σωτήρας επειδή κανένας άλλος δε θέλει να βρέχει εκεί; πιστεύω πως όσοι λένε πως "αγωνίζονται σκληρά" βρίσκονται εκείνοι σε έναν κόσμο φτιαγμένο από τσιμέντο — ενώ εμείς ζούμε σ' ένα πρωταθλημα όπου η πραγματική προσπάθεια μοιάζει με έναν αγώνα σκάκι χωρίς πιόνια. Κι όταν τελειώσει αυτός ο χορός πάνω στη λάσπη, τότε θα καταλάβουμε πως οι ξένοι ήρθαν όχι για νίκες, αλλά γιατί κανείς άλλος δε θέλει να παίξει σ' ένα γήπεδο που βγάζει νερά σα μπουγάδα μετά τη βροχή.

Τι είναι αυτά που λένε πως ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται σκληρά; Σκληρή προσπάθεια σημαίνει να βγάζεις τουλάχιστον τρεις προσβολές μέσα στη περιοχή του αντιπάλου στους τελευταίους δέκα λεπτά — όχι να βλέπεις τους τρεις σου αμυντικούς σα βουβούς θεατές ενώ ο αντίπαλος έχει δεκαπέντε στο κέντρο. Την περασμένη Κυριακή στη Λάρισα, εκεί που το γήπεδο έγινε πισίνα κυριολεκτικά, αυτοί είχαν τρεις κλωτσιές στην περιοχή κι εμείς μιλάμε για σκληρή προσπάθεια; Αν αυτό είναι σκληρός αγώνας, τότε βγάλτε με έναν νάνο στις 十人十色 — γιατί τουλάχιστον αυτός δεν γλιστράει. Και για τους ξένους σας εκείνους — τι σχέση έχει ότι κάποιος έκανε σέντρες προς τη γραμμή του τέρματος στη Γαλλία; Εδώ στο Αποστόλου η μπάλα δεν πάει ούτε σ’ εκείνο το τμήμα όταν βρέχει. Ούτε σχέδιο είχε εκείνος, ούτε χώρο να στήσει έναν αγώνα. Ένας οργανισμός που στέλνει κάποιον σαν τον Πέδρο ντε Κάστρο επειδή ήταν ο μόνος διατεθειμένος να τρέξει σ’ ένα γήπεδο σα νεροκουβάς, δεν περιμένει νίκες — περιμένει να μην καταρρεύσει η ομάδα στις τελευταίες δέκα λεπτά. Κι όμως βγαίνουμε εκτός γηπέδου επειδή οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί μας κάνουν θέατρο ακόμα και όταν δεν υπάρχει κανείς να τους αντικρούσει. Οι δημοσιογράφοι γράφουν "αγωνίζονται σκληρά" επειδή έχουν βολευτεί στις έδρες τύπου κι εμείς πληρώνουμε εισιτήρια σα να βρισκόμαστε στο Ωνάσειο. Την επόμενη φορά που θα δω κάποιον να γράφει έτσι, ας ρίξω μία ματιά στο τμήμα σχεδιασμού — εκεί όπου ο προηγούμενος κάτοχος ενός γκολφ κλουμπ στη Νότια Αμερική φαίνεται πως έγινε μεταγραφικός στόχος επειδή κανένας άλλος δε θέλει να μουλιάσει μέσα στο γήπεδο μετά τη βροχή. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε έναν χορό πάνω στη λάσπη, περιμένοντας πως κάποια μέρα οι τοίχοι του Αποστόλου δεν θα βγάζουν μόνο υγρασία, αλλά και αποτελέσματα.

ακούστε τι σας λέω — αύριο το πρωί σηκώνομαι στο φορτηγό μου για Λάρισα, είκοσι έξι χρόνια αυτό το δρομολόγιο, και ξέρω πως όταν βρέχει εκεί κάτω, τα γήπεδα γίνονται σα λεκάνες του πλυσταριού. τρία φορές στους τελευταίες έξι αγώνες, τρεις φορές τέλειωσαν εκτός γηπέδου επειδή η άμυνα έκανε χορό πάνω στη λάσπη σαν να ήτανε πάρτι τζάς στις δεκαετία του '70 — κι αυτοί οι ξένοι δικοί μας; εκείνος ο τύπος από τη Γαλλία που τον πήραν επειδή ήταν πρώτος σκόρερ στην πέμπτη κατηγορία; πολύ ωραίο, ρε παιδιά μου, μα η πέμπτη κατηγορία δεν έχει γήπεδο σα αμάξωμα τρακτέρ όταν βρέχει. πέρσι τον Νοέμβριο στο Αποστόλου έπαιζαν Χαλκίδα — έδωσαν ισοπαλία κι εμείς χειροκροτήσαμε επειδή είδαν μία προσβολή μέσα στη περιοχή στους τελευταίους δέκα λεπτούς. τώρα που βλέπουμε τρεις φορές ν' αποφεύγουν σκόπιμα την περιοχή σα να τρέχουν από φίδι, τότε η προσπάθεια δεν είναι σκληρή — είναι σα να βλέπεις ανθρώπους να κολυμπούν στη θάλασσα χωρίς να ξέρουν κουπί. αυτό δεν φταίει ούτε το γήπεδο ούτε οι ξένοι — φταίει πως όταν βάζεις έναν σκόρερ που είχε τρεις εμφανίσεις σε μια χρονιά σα αλλαγή, περιμένεις πως αυτός θ' αλλάξει το χάρτη της πόλης; τη Κυριακή στη Λάρισα είχαν τρεις κλωτσιές σ' ένα δεκάλεπτο — τρεις! κι εμείς περιμένουμε νίκη; σ' εκείνο το γήπεδο βγάζεις δεκαπέντε λεπτά καθαρό πέτο κι ύστερα ψιλοκουρεύεσαι σα ζάχαρη στο νερό. δεν λέω πως δεν δίνουν ψυχή — αντιθέτως, δίνουν τόσο πολύ όσο σηκώνει ένας ξεσκονιστής όταν βρέχει στις δυτικές συνοικίες. μα υπάρχουν στιγμές όπου η ψυχή δεν φτάνει, ρε παιδιά μου· όταν η μπάλα γίνεται σα μολύβι μέσα στη λάσπη και κανείς δεν ξέρει πού να την βάλει, τότε το σχέδιο έχει γίνει υποθήκη σ' ένα γήπεδο χωρίς γη. εγώ εκείνη την εποχή του Σαραβάκου εκεί που κάθε Κυριακή έκανα την ίδια διαδρομή από Πειραιά στη Αθήνα για ν' ακούσω το τραγούδι του — εκείνος είχε μία παρέα γύρω του, τώρα οι τρεις σου αμυντικοί κοιτάνε ο ένας τον άλλον σα να περιμένουν οδηγίες από κινητό χωρίς σήμα. κι ας μην ξεχνάμε: αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν "σκληρή προσπάθεια" έχουν δώσει το χρόνο τους σ' ένα πρωτάθλημα όπου η δουλειά των σκάουτερ τελειώνει στις τρεις η ώρα πριν την ανακοίνωση — εκείνος ο τύπος έφυγε από εκεί επειδή κανείς δε θέλησε ν' αφήσει τις σόλες του να βρέχονται στην πέμπτη κατηγορία, και εμείς τον φέραμε εδώ σα να ήταν μεταγραφή μιας άλλης εποχής. όχι δεν κάνω λόγο για τύχη, κάνω λόγο για μία φάλαγγο που ξέχασε πως το ποδόσφαιρο παίζεται σ' ένα χώρο — όχι σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου η πόρτα βγάζει νερά σα βρύση σπασμένη. λοιπόν, συμφωνώ με το Panionios_13 — τρεις προσβολές στους τελευταίους δέκα λεπτά είναι όριο σκληρής προσπάθειας, όχι τρεις φορές εκτός γηπέδου επειδή οι αμυντικοί μας έκαναν βουβή ταινία τρόμου χωρίς τραγούδι. ας κλείσουμε όμως κι εδώ — γιατί αυτή την ιστορία την έχω δει και σε άλλη ομάδα σαν μάταια προσπάθεια ν' ανέβεις μία σκάλα που είχε πάρει φωτιά από κάτω.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ουσία; Να σας πω κάτι πραγματικό που είδα εγώ ο ίδιος, όχι κάποιος δημοσιογράφος στο γραφείο του. Την περασμένη εβδομάδα我在拉里萨看到一幕 που κανένας δεν θυμάται: όταν ο Παναθηναϊκός έκανε το τρίτο του εκτός γηπέδου στη σειρά εκεί στις αρχές του φθινοπώρου, ο τερματοφύλακας τους πήρε την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου — όχι σα φάντασμα, όχι σα τυχαίο γεγονός, αλλά επειδή έπρεπε να πετάξει τον εαυτό του σα ζητιάνος μπροστά στο χάος. Και τι έκανε; Την πέταξε έτσι ώστε αυτή έγειρε σα βάρκα στο νερό, σιγά σιγά έβγαινε προς τα εκεί που υπήρχε τέρμα — όχι εκεί που υπήρχε ο συμπαίκτης του. Τρεις φορές ξανάγινε αυτό τους τελευταίους μήνες. Τρεις φορές, ρε παιδιά μου. Κι εσείς μου λέτε πως αγωνίζονται σκληρά; Αυτή δεν είναι προσπάθεια, είναι σημάδι πως κανείς πάνω στο γήπεδο δεν ξέρει πού είναι τα σύνορα του παιχνιδιού. Στις τρεις τελευταίες φορές που βγήκαν εκτός γηπέδου, οι τρεις τους ξένοι αμυντικοί είχαν τρία λεπτά καθυστέρηση στον χρόνο αντίδρασης — όσο χρειάζεται για να σηκώσεις το κεφάλι σου όταν βλέπεις μια βροχή από γκολ πάνω σου. Την Κυριακή στη Λάρισα εκείνοι έκαναν προσβολή μέσα στη περιοχή στους τελευταίους δέκα λεπτά — όχι επειδή είχαν σχέδιο, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε τόσους πολλούς παίκτες στην περιοχή τους δικούς τους χώρους σα μπουρμπουγιασμένα αμύγδαλα. Και ενώ όλοι φωνάζουν για ψυχή, η ψυχή αυτή τελειώνει όταν οι τρεις σου κεντρικοί αμυντικοί κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα να περιμένουν οδηγίες από κινητό χωρίς σήμα. Όσοι λένε πως πρέπει να γίνει check-in σαν ξενοδοχείο πρώτο κατηγορίας στο Αποστόλου; Αφού πρώτα βγάλουν το νερό από τους τοίχους. Αλλιώς αυτά εδώ είναι απλά ένας χορός πάνω στη λάσπη, όχι ποδόσφαιρο.

Τρία εκτός στους τελευταίες έξι κι ακόμη ψάχνουμε πού βρίσκονται οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί όταν η μπάλα φτάνει στη μεγάλη περιοχή — σα να τους βγάζεις φωτογραφία στον αγώνα μετά τους πρώτους δέκα λεπτά κι αυτοί έχουν ήδη βγάλει εισιτήριο για την επόμενη προπόνηση. 🤣😂🍿 Θυμάμαι όταν έπαιζαν εκεί κάτι δικοί μας με γερά γόνατα κι ένας τρελός φορ κόντρα στους τοίχους της πόλης — όχι σα να τρέχεις σ' ένα γήπεδο όπου η λάσπη είναι υποχρεωτική ζώνη ασφαλείας. Αυτό δεν είναι σκληρή προσπάθεια, εδώ ζητάμε μπόλικο νερό να πιουν οι δημοσιογράφοι πριν γράψουν το επόμενο «αγωνίζονται σκληρά». Πέντε ημέρες, μία νίκη, κι ακόμη περιμένουμε ένα χρονικό σημείο στο οποίο η ομάδα να θυμηθεί πώς μοιάζει νικηφόρο παιχνίδι — εκτός γηπέδου.

τι περιμένετε από τους δημοσιογράφους να γράψουν αλήθεια όταν αυτοί οι ίδιοι ξέρουν πως η αλήθεια βγάζει νερά σα βρύση σπασμένη στο Αποστόλου; εδώ μιλάμε για τύποι που περνάνε τον χρόνο τους στις έδρες τύπου λες κι είναι καφενείο στη δεκαετία του '80, όπου κάθε τετ-τετ γίνεται θρίαμβος κι εκείνοι γράφουν πως η ομάδα αγωνίζεται σκληρά επειδή έχουν τριάντα δευτερόλεπτα μέχρι την επόμενη ανακοίνωση — όχι επειδή έχουν δει κάτι πέρα από τις σόλες τους. βλέπω όλο αυτό σαν εκείνες τις εποχές που στην Ρόδο μας είχαν φέρει έναν ξένο ιδιοκτήτη για κάποιο αθλητικό κέντρο εκεί πάνω στο βουνό — αυτός είχε αγοράσει τη θέση επειδή του είχαν πει πως εκεί πάνω υπάρχει άνθος ελιάς. πρώτο πράγμα έκανε; διέγραψε όλους τους παλιούς εργάτες επειδή αυτοί γνώριζαν πού υπάρχει νερό κάτω από τη σκόνη. μετά βγήκε ένα στεγνό χόρτο από το χώμα κι εκείνος νόμιζε πως έχει βρει ελιά. έτσι κι εδώ — αυτοί που γράφουν πως η ομάδα αγωνίζεται σκληρά βρίσκονται στο ίδιο σπίτι με εκείνον τον ιδιοκτήτη· λένε πως είδαν σκληρή προσπάθεια εκεί που υπήρχε μόνο η ανάγκη ν' αποφύγουν τους δρόμους της πόλης επειδή είχαν βρέξει πέντε φορές εκείνη την εβδομάδα. η πραγματικότητα είναι πως όταν βγάζεις τρεις φορές εκτός γηπέδου στους τελευταίους έξι αγώνες επειδή τρεις κεντρικοί αμυντικοί κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα να περιμένουν οδηγίες από κινητό χωρίς σήμα, τότε δεν μιλάμε για προσπάθεια — μιλάμε για μία ομάδα που έχει χάσει τον χάρτη της πόλης. στην Λάρισα εκεί όπου οι ντόπιοι φέρνουν ελάχιστα γκολ σ' ένα γήπεδο σα πισίνα, αυτοί είχαν τρεις κλωτσιές σ' ένα δεκάλεπτο σα τύχη — όχι επειδή είχαν σχέδιο, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε δεκαπέντε παίκτες στην περιοχή κι εκείνοι τρεις αμυντικοί έκαναν θέατρο βουβών θεατών. και εσείς περιμένετε νίκη; οι ξένοι αυτοί που ήρθαν επειδή κανείς άλλος δε θέλησε να τρέξει σ' ένα γήπεδο σα νεροκουβάς δεν άλλαξαν τίποτα — ήρθαν επειδή έπρεπε να βγάλουν κάτι κάποιος αλλιώς το Αποστόλου θα έγερνε σα παλιό σπίτι στο σεισμό του '81. αυτοί είναι σαν τον Πέδρο ντε Κάστρο εκεί πέρα· είχε κάνει γκολ σ' ένα γήπεδο όπου η μπάλα πάγωνε στη βροχή κι εμείς τον φέραμε εδώ σα σωτήρα επειδή κανείς δε μπορούσε να σταθεί πάνω σ' εκείνο το γκαζόν χωρίς να γλιστρήσει σα σακουλάκι στον πάγο. δεν είναι θέμα προσπάθειας λοιπόν — είναι θέμα πως όταν η μπάλα γίνεται σα μολύβι μέσα στη λάσπη κι οι τρεις σου κεντρικοί αμυντικοί κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα να περιμένουν οδηγίες από κινητό χωρίς σήμα, τότε το σχέδιο έχει γίνει υποθήκη σ' ένα γήπεδο χωρίς γη. αυτοί οι τρεις ξένοι αμυντικοί δεν φταίνε — φταίνε όσοι τους έβαλαν εκεί βλέποντας μόνο το βιογραφικό τους κι όχι το πόσο χρόνο χρειάζεται για να σηκώσεις το κεφάλι σου όταν βλέπεις μία βροχή από γκολ πάνω σου. κι όσο για τους δημοσιογράφους που γράφουν πως αγωνίζονται σκληρά... αυτοί βρίσκονται σ' ένα πρωτάθλημα όπου η μόνη σκληρή δουλειά είναι να μην βρέξεις τις σόλες σου πριν φτάσεις σπίτι. εκείνοι γράφουν αυτό που τους πληρώνουν να γράφουν — όχι αυτό που βλέπουν πάνω στο γήπεδο όπου η βροχή κάνει κάθε προσπάθεια σα χορό πάνω στη λάσπη.