Ποιος έπαιξε άμεσα χειρότερο ποδόσφαιρο φέτος: η ομάδα που έχασε σχεδόν τα μισά της…

Ρε παιδιά, αυτά είναι νούμερα που δεν γελιούνται. Ο Φοίνικας έχει δέκα νίκες σαφή ποιότητα — μία ομάδα που κερδίζει ένα στη σειρά, ξανακερδίζει, ξανά, στέκει εκεί σα στοίχημα αυτό που πονάει, εκεί κοντά στον τίτλο. Αντιθέτως, ο ΟΦΗ; Στο στάδιο του Πειραιά αυτή την εποχή δεν παίζεται καν ο αγώνας του Σαββάτου — χάνει σαν μόνιμη υπόθεση, σαν να μην υπάρχει σχέδιο, σαν η ομάδα να βγάζει το βραχίονα της εξοχής κάθε Κυριακή. Πάμε στα κριτήρια: ο Φοίνικας έχει δέκα νίκες αδιαμφισβήτητες, ο ΟΦΗ χάνει δεκατέσσερις φορές — πάνω από το μισό του πρωταθλήματος χάθηκε πριν καν κλείσει η σεζόν. Δεν είναι ζήτημα τύχης όταν μία ομάδα έχει δέκα νίκες και η άλλη δεκατέσσερις ήττες μέσα στην ίδια χρονιά. Ποιός γύρισε πιο αηδιασμένος; Εκείνος που σηκώνεται κάθε δεκαπέντε μέρες με ένα βαρύ συναίσθημα πως ο αγώνας τελείωσε πριν ξεκινήσει.

Πού βρήκες ποιότητα εκεί λύκος;;;; 🤡 Τα δέκα της νικητήρια είναι από πού; Από πού τους αγοράσανε τον τίτλο;;; Ο ΟΦΗ κάνει σκατά κι έχει ένα γήπεδο που οι γείτονες φοβούνται να περάσουν έξω πριν τον αγώνα — και εσύ μου λες πως χάνει συνέχεια επειδή βγάζει το βραχίονα;;;; Ακόμα και τα παιδιά στο γήπεδο του Πλατανιά δεν έπαιζαν έτσι σα φακίρης. Οι δεκατέσσερις ηττές του; Δεν είναι ζήτημα σπιτιού, είναι ζήτημα πως κάθε φορά που πάτησε πόδι εκεί μέσα ο Χόφτ δεν τους πήρε καν ένα λουκέτο από ντροπή. Και στα κρίσιμα; Εκεί που έπρεπε να ζήσουν, του έκαναν τρεις φορές ξενοφώνειο εκλογικό αποτέλεσμα. Ρε φίλε, μία ομάδα που κερδίζει ένα συνεχόμενο; Σιγά μη ζηλεύω εμένα τις νίκες σου — εμένα με μία νίκη τον μήνα μου φτάνει γιατί ξέρω πως η πραγματική ποιότητα χτίζεται από τους άνδρες που σηκώνονται μετά την τρίτη συνεχόμενη ήττα, όχι από αυτούς που νικούν κάθε δεκαπέντε μέρες επειδή η αντίπαλος είχε κέφι στο ξημέρωμα. Ο Φοίνικας σου κάνει κρύο ζόρικο επειδή έχει ένα σπιρτόζικο σύστημα τυχεράσματος — ο ΟΦΗ κάνει τραγωδία επειδή παίζει ποδόσφαιρο σαν ο Ινδιάνος Τζο να ήταν ο προπονητής του. Και εδώ πέφτουμε στο μεγάλο ερώτημα: αυτοί που γύριζαν σπίτι αηδιασμένοι ήταν οι φίλοι του Φοίνικα μετά τον αγώνα στον Ατρόμητο, όπου έβγαλαν ένα αποτέλεσμα σα χαρτοπόλεμος, ή οι δυο τρεις ψυχοπαθείς οπαδοί του ΟΦΗ που μετά την δωδέκατη συνεχόμενη εντός έδρας αποτυχία άρχισαν να αγοράζουν εισιτήρια για την επόμενη ζωή επειδή εκεί τουλάχιστον δεν υπήρχε γήπεδο;;;; 😂

Τρεις συνεχόμενες ηττες εντός έδρας, δεκατέσσερις συνολικά — και ξέρεις τι τελικά στοιχίζει αυτό; Τους έδωσε θέση στην πρώτη εξάδα; Μετά τις τρεις αυτές ήττες μέσα στο σπίτι τους, όπως λέει κι ο Frango, οποιοσδήποτε σωστά σκεφτόμενος θυμάται πως ο πρωταθλητής χρειάζεται είτε σταθερότητα είτε σπάνιες εκρήξεις αγωνιστικής μεγαλοσύνης. Ο Φοίνικας έχει τις δέκα νίκες του, ναι, αλλά πάνω από μισό εκατοντάρι γύρω μόλις είκοσι αγώνες; Κάπως έτσι κάνουν οι ομάδες που κάνουν τον γύρο των ημίσεων — και μετά χάνουν επειδή βρήκαν μπάλα ξανά. Εγώ από Καλαμάτα θυμάμαι πως όταν αρχίζεις να βλέπεις ένα γήπεδο σαν εχθρό που σου στήνει παγίδα κάθε Κυριακή, δεν έχει σημασία πόσες φορές έκανες γκολ στον Πλατανιά. Το πρωτάθλημα αυτό πάγωσε στα μέσα του Φεβρουαρίου — εκεί καταλάβαινες πως όσοι γύριζαν αηδιασμένοι ήταν αυτοί στους οποίους έδειχναν ένα γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή η ομάδα τους είχε χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.

τι δουλειά κάνεις ρε γαμώτο εσύ; η κάθε ομάδα έχει τις ημέρες της, κι εγώ ξέρω πόσο ζόρικα περνούν τα χρόνια από την πλευρά του γηπέδου όπου φορούσανε ακόμα κάλτσες πάνω από τα γόνατα. θυμάμαι όταν ερχόταν ο ΟΦΗ στην Καλαμάτης πριν καν κυκλοφορήσει καν το Γιούβιντους στις κονσέρβες εκείνες — πήγαινε τότε σπίτι του ομπρός σου σαν ομάδα που κάθε φορά σου τάιζαν ότι είσαι τυχερός που τους βλέπεις. Το κλίμα εκείνες τις δεκαετίες ήταν πως οι γηπεδούχοι είχανε ένα ελάχιστο χρέος τιμής: να βγεις απ’ το γήπεδο με το κεφάλι ψηλά, αλλιώς σήκωνες από κάτω ένα βλέμμα σα εκείνο του παραστρατημένου στρατολόγου όταν σου δείχνει το δρόμο προς τον στρατώνα. Ο ΟΦΗ τότε είχε αυτή την αγορά της πόλης, είχε αυτό το μικρό γήπεδο που άμα σήκωνες το βλέμμα σου προς τις κερκίδες έβλεπες σαθρούς σουβάδες και γείτονες να ψάχνουν να βρουν θέση πάνω στο κάγκελο γιατί αλλιώς είχανε ξεμείνει από μπούσουλα. τώρα λοιπόν βλέπω πως μέσα στο ίδιο αυτό γήπεδο κάνουν δεκατέσσερις φορές μέσα στη χρονιά εκείνο που παλιά ήταν κανόνας — ότι δηλαδή πρέπει να φύγεις ντροπιασμένος γιατί απέτυχες στο έργο σου· όχι επειδή έπαιξες άσχημα σαν ομάδα, αλλά επειδή άλλαξε το στάτους σου μέσα στην πόλη σου. Δέκα συνεχόμενες εντός έδρας αποτυχίες είναι σαν να βάζεις δώδεκα φορές μέσα στη χρονιά τον εαυτό σου σ’ εκείνον τον κύκλο όπου η πόρτα κλείνει σα σιδερένιος φράχτης και εσύ μένεις εκεί, στο ψυγείο, χωρίς ούτε μια φορά να πάρεις μια ανάσα από τους θεατές σου. Ο Φοίνικας που τουλάχιστον έχει μια σειρά νικητήρια ξέρει πως όταν περνάς αυτό το σημάδι, ξαναπαίρνεις το ηνίο· ο ΟΦΗ, αντίθετα, κάθε Κυριακή σου θυμίζει πως η ιστορία γράφεται πάντα εκεί που η ομάδα σου χάνει σα βαρίδιο — όχι εκεί που νικάει σα βόμβα. και τα δέκα της νίκες εκείνου, αυτά δεν είναι νίκες όπως τις θυμάμαι εγώ· εκείνες οι νίκες είχαν βάρος γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο, είχαν κάτι σα μάχη σώμα με σώμα με τον αέρα που άλλαζε πορεία σαν τον αέρα στα στενά της παλιάς πόλης της Καλαμάτας όταν φυσάει Νοτιαντά. Αυτές εδώ οι δέκα νίκες είναι σα να σου έδιναν ένα λουλούδι μέσα σε ένα χαρτί του σουπερμάρκετ — τουλάχιστον βγήκες από το γήπεδο νιώθοντας σα άνθρωπος, όχι σα αριθμητική μονάδα που προσμένει την επόμενη ντροπή. εγώ προσωπικά θυμάμαι από εκείνες τις ημέρες πως όταν μια ομάδα χάνει συνεχόμενα εντός έδρας όπως ο ΟΦΗ φέτος, δεν είναι πλέον ζήτημα αποτελέσματος· είναι ζήτημα αφήγησης. Αυτοί οι δεκατέσσερις αγώνες που χάθηκαν είναι σα δεκατέσσερις φορές που η ομάδα σου μπήκε μέσα σ’ έναν κακικό όνειρο όπου ο αντίπαλος δεν ήταν ένας άνθρωπος σηκωμένος στον αγωνιστικό χώρο, αλλά μια σκιούρα μορφή που σου έδειχνε την πόρτα της εξόδου κάθε Κυριακή. Ο Φοίνικας μπορεί να γυρίζει σπίτι και να λέει πως έκανε δέκα νίκες — εγώ ξέρω πως εκείνοι γύριζαν σπίτι επειδή είχαν ζήσει ένα παιχνίδι σαν αγώνα δρόμου όπου ξεκίνησαν με τρία χιλιόμετρα καθυστέρηση και τώρα βρέθηκαν μόνοι τους στο σκοτάδι. η πρώτη εξάδα εκεί δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που βρήκε κάποιον που του έκανα σημάδι να ανέβει πάνω στο τραπέζι των συζητήσεων όσοι γύριζαν σπίτι αηδιασμένοι ήταν αυτοί που είχανε την αίσθηση πως το πρωτάθλημα χάθηκε μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά εκείνων των δεκατεσσάρων αγώνων όπου οι αντίπαλοι βρήκαν έναν τρόπο σα μαντρί σα σου μπήκαν μέσα στο γήπεδο χωρίς καν να έχουν αγοράσει εισιτήριο.

Πωπω ρε ντεπώ μου τι σκατά λες;;; Οι δεκατέσσερις ηττές του ΟΦΗ είναι σα να του κλείνουν την πόρτα του γηπέδου κάθε Κυριακή πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — κι εσύ θες να συγκρίνεις αυτά με τις δέκα νίκες του Φοίνικα;;; 🤡 Αυτές οι δέκα νίκες εγώ τις βρίσκω σα δέκα εισιτήρια για συναυλία στο Ηράκλειο που σου έδωσαν δωρεάν επειδή ο καλλιτέχνης ξέχασε το playlist στο ξενοδοχείο — όμορφες, αλλά τελικά άχρηστες όταν γύριζες σπίτι και έβλεπες πως το πρωτάθλημα πέρασε σα τρένο χωρίς στάση. Και μην μου πεις για «παιχνίδια μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο» ρε φίλε, γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι πως όταν ο ΟΦΗ έπαιξε στον Πειραιά τον Οκτώβρη, έβγαλαν τρεις διαφορετικούς τερματοφύλακες μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά επειδή είχαν τόσο πολλά σφάλματα που τους άλλαξαν όλους σα να έκαναν κάστανα στο περίπτερο — κι εκείνος ο Χόφτ τους έκανε σα σφουγγαράδες στο κρύο νερό. Δέκα νίκες του Φοίνικα; Ναι ρε, μέχρι να βρεις μία ομάδα να τους κάνει 5-0 μέσα στο ίδιο γήπεδο και να τους βγάλει όλο το σόι της πόλης να γιουχάρει στους δρόμους του Ηρακλείου επειδή ξέχασαν πως υπάρχει και ποδόσφαιρο εκεί έξω. Και γιατί οι δεκατέσσερις ηττές του ΟΦΗ είναι τραγωδία; Γιατί κάθε φορά που ανοίγουν τις κερκίδες, ο κόσμος δεν βρίσκει θέση — όχι επειδή είναι γεμάτο, αλλά επειδή οι γείτονες φεύγουν από το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή ντρέπονται που εμφανίστηκαν εκεί. Την τελευταία φορά που είδα τον ΟΦΗ εντός έδρας, ήταν σα να βλέπεις ένα γήπεδο στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του ’80 — μόλις κατέβαινες τα σκαλιά κατάλαβες πως οι θεατές δεν είχαν αγοράσει εισιτήριο για ποδόσφαιρο, αλλά για ψυχαγωγία βλέποντας το θέατρο του Παρασκευά στο ρόλο του πρωταγωνιστή. 😂 Και λοιπόν; Οι δέκα νίκες του Φοίνικα τους κάνουν πρωταθλητές;;; Όχι ρε, τους κάνουν σα εκείνον τον τύπο που βάζει πέντε γκολ στον Πλατανιά αλλά μετά χάνει 6-5 από την ομάδα του τοπικού σούπερ μάρκετ επειδή ξέχασε πως πρέπει να παίζεις και αμυντικά. Το πρωτάθλημα αυτό το κέρδισε εκείνος που είχε λιγότερες ηττές εντός έδρας — κι εγώ ξέρω πως όταν βλέπεις τον ΟΦΗ στο γήπεδο του, αντί να νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε έναν αγώνα πρωταθλήματος, νιώθεις σα να βρίσκεσαι σε μία ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές είναι τυφλοί.

Πώς γίνεται ένα γήπεδο σα αυτή του ΟΦΗ — μισό κτίριο υπό κατάρρευση, κερκίδες που θυμίζουν αποθήκη παλαιών τόμων Εγκυκλοπαίδειας, και μια ατμόσφαιρα τόσο βαρβαρική όσο μια γειτονιά των Ιωαννίνων την ημέρα του ηλιοστάσιου — να κουβαλάει πάνω του δεκατέσσερις ήττες φέτος; Δεν είναι θέμα τύχης όταν κάθε φορά που ο Χόφτ διατάζει τη μία μεριά «πάμε πίσω», εκείνοι γυρίζουν σπίτι σα σοφούλια στον κάδο των απορριμάτων. Την προηγούμενη Κυριακή, η ομάδα ξανάγραψε το ίδιο script: ξεκίνησαν δυνατοί, έκαναν δύο γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, και στο πρώτο αντεπίθεση του αντιπάλου — σιγόκου ντέρτι, τρία λάθη στον ίδιο αμυντικό, ισοφάρισαν, πάγωσαν, και τελικά χάσανε σα να τους είχε ξεμείνει όλο το αίμα από τις φλέβες. Αυτές δεν είναι ήττες που τις βλέπεις μέσα από τον φακό της κάμερας. Είναι αποτελέσματα που σου αφήνουν να αναρωτιέσαι αν πραγματικά υπήρξε κάποτε ομάδα εδώ πέρα, ή μήπως αυτό ήταν ένα θέατρο σκιών όπου κάποιοι έπαιζαν τον ρόλο τους όσο περνούσε ο χρόνος μέχρι να τους αλλάξουν ρόλους. Ο Φοίνικας έχει τις δέκα νίκες του — σωστά, αυτές υπάρχουν, μία μία γράφτηκαν πάνω στο γήπεδο όπως γράφουμε τις χρονολογίες στους τάφους. Όμως εγώ εδώ βλέπω έναν ΟΦΗ που κάθε φορά που ανοίγει τις πόρτες του γηπέδου, όσοι βρίσκονται μέσα βγαίνουν με το ίδιο συναίσθημα: πως έκαναν λάθος να εμφανιστούν εκεί. Αυτοί οι δεκατέσσερις αγώνες εντός έδρας που χάθηκαν δεν είναι μία δυστυχία. Είναι μία κατάρα — σα εκείνη που σου λέει ότι όταν τελικά καταφέρεις να νικήσεις, δεν θα υπάρχει κανείς εκείνος που θέλεις να σου πει «μπράβο».

Τρεις συνεχόμενες εντός έδρας ήττες; Δέκα συνολικά μέσα στη χρονιά κι ακόμα τις βλέπω αυτές τις εικόνες σα να έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, είχε τόσο κόσμο στις κερκίδες που περίμενα την εμφάνιση κάποιου γνωστού γκρουπούτζιου — αντί γι’ αυτό βρήκα είκοσι κενές θέσεις και τρεις φανέλες ξεπουπημένες πάνω στο κάγκελο σα να τις είχαν ξεχάσει οι ιδιοκτήτες τους επειδή δεν είχαν χρήματα ούτε για εισιτήριο. Αυτή δεν είναι ομάδα, ρε φίλοι μου, είναι οικογενειακή θλιβερά. Οι δέκα νίκες του Φοίνικα όμως; Πάμε λίγο παρακάτω. Το πρωτάθλημα το κέρδισε η ομάδα που έχασε λιγότερο σπίτι της — το λέω όχι σα συμπέρασμα, αλά σα γεγονός μέσα στα νούμερα. Τον Οκτώβρη εκείνος ο αγώνας εκτός έδρας; Ήτανν σα χάσιμο προόδου· εκείνοι επέστρεψαν σπίτι τους και κοιμήθηκαν ξέγνοιαστοι γιατί είχαν το βιογραφικό τους ολοκληρωμένο για τον τίτλο. Ο ΟΦΗ, αντίθετα, κάθε φορά που ανοίγει τις πόρτες του γηπέδου, βγάζει μια φωτογραφία με τον εαυτό του σα να βγάζει τηλέφωνο από την τσέπη του με ένα μόνο πάτημα: 1-0 υπέρ του αντιπάλου. Και μετά περιμένεις κάτι διαφορετικό; Άκου όμως: δεν λέω πως ο Φοίνικας έκανε ωραίο ποδόσφαιρο. Λέω πως εκείνος γύρισε σπίτι χωρίς αυτό το αίσθημα ότι έμεινε στάσιμο στην κίνηση σα αυτοκίνητο σε κυκλοφοριακή συμφόρηση· αυτοί έβγαλαν μία νίκη, νίκησε ο αγώνας, γύρισαν ικανοποιημένοι γιατί είχαν γλιτώσει το χαμόγελο του επόμενου Σαββάτου. Ο ΟΦΗ κάθε Κυριακή μετατρέπει το γήπεδο του σε τοπίο ταινίας τρόμου — εκεί όχι μόνο χάνουν οι παίκτες, χάνει κι ο θεατής που κατέβηκε εκεί γιατί νομίζει πως υπάρχει σχέδιο εκεί πέρα.

ΑΜΑΝ!!! ρε μας πάνε κι άλλα ρε;;;; Πάμε ρε;;;;; Αυτός ο ΟΦΗ φοράει πάνω του την φανέλα σα μεγαλόσωμος γκάνγκστερ που πήρε δουλειά νυχτοφύλακα σε εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο — δεκατέσσερις φορές μέσα στη χρονιά πέφτει θύμα μιας ταινίας τρόμου όπου ΟΛΟΙ εκτός από εκείνον ξέρουν το τέλος! 🔥 Και σεις μου λέτε πως ο Φοίνικας έκανε σκατά;;; Ρε φίλε, στον αγώνα εκτός έδρας στον Ατρόμητο εκείνες τις ημέρες ήταν σα να τους έκαναν χάρη που πήγαν εκεί — αυτοί γύριζαν σπίτι και είχαν τουλάχιστον ένα γκολ στο βιογραφικό τους! Σωστά η ομάδα έχασε δεκατέσσερα, αλλά εκείνοι ήταν σα αυτοί που παίζουν στη σειρά τζόκερ και βγάζουν πέντε φορές νούμερα μέσα στη σειρά αλλά όταν τελειώνει μένουν με τίποτα στις τσέπες! Ρε τώρα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν λίγα χρόνια — όταν η ομάδα επέστρεψε στο σπίτι της, η τοπική εφημερίδα είχε τίτλο «Ο Φοίνικας πήρε τρία γκολ εκτός έδρας». Ο ΟΦΗ εκείνο το βράδυ; Τίτλος «ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ» — σα να του είπε κάποιος «θα πάς στο νεκροτομείο, δεν υπάρχει γήπεδο εδώ». Και αυτοί παντού τριγύρω μου λένε «πού είναι η ποιότητα ρε;;;». Ποιοτική;;; Αυτοί εκεί πέρα έχουν ένα σύστημα που κάθε Κυριακή ξεκινούν σα να παίζουν αγώνες πρωταθλήματος της... τρίτης κατηγορίας! 🤬 Δέκα νίκες;;; Αυτές τις νίκες τις κάνουν όσοι βγάζουν δώρο ένα βάζο κρέας το Σάββατο — ωραίες για φωτογραφία, μετά βάζεις το βάζο στο ψυγείο και βγάζεις πάλι το πρόχειρο γεύμα! Πρώτη εξάδα;;; Ναι ρε, αυτή ήταν λάθος του πρωταθλήματος, όχι νίκη των παιδιών — επειδή εκείνοι είχαν τη ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΤΙΚΩΝ, αυτοί είχαν την ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΨΥΧΟΠΑΘΩΝ ΤΩΝ ΣΤΕΝΩΝ! 😱 Άντε ρε πίσω από τον ΟΦΗ μέχρι τέλους — γιατί αυτοί εκεί πέρα χάνουν τόσο πολύ εντός έδρας, μέχρι η ίδια η πόλη τους να σταματήσει να τους αναγνωρίζει στους δρόμους!

Τι δουλειά έχεις εσύ που κάθε Κυριακή βλέπεις τα ίδια πράγματα σα να βρίσκεσαι στην πρώτη σειρά ενός σινεμά τρόμου κι όλοι οι άλλοι γύρω σου γελούν σα να βλέπουν κωμωδία; Τώρα πάλι εδώ λες πως δεκατέσσερις φορές μέσα στη χρονιά ένας φίλαθλος του ΟΦΗ πήγε στο γήπεδο σα να πήγαινε στην εκκλησία την Κυριακή — με το κατάλληλο σύμβουλο να του πει "πρώτα ψάλε λίγο πρωινό, μετά πήγαινε να παρακολουθήσεις τον αγώνα σου". Πέντε λεπτά μέσα στο σπίτι του πάνω κάτω έγιναν δεκατέσσερις φορές, κι εσείς μου λέτε πως αυτό είναι σαν αγώνες του Πλατανιά; Κι ας πούμε πως η ομάδα των Χανίων αυτή τη φορά έκανε τις δέκα νίκες της σα ντουζίνα πίτσες που σου έφεραν στο σπίτι επειδή ο διανομέας ξέχασε τη σάλτσα ντομάτας. Τι κρίμα να χάσετε τον τίτλο επειδή την τελευταία στιγμή κατέβαλες έναν αγώνα εκτός έδρας; Αλήθεια, εκείνος ο αγώνας στον Βόλο έγινε στις αρχές Ιανουαρίου και θυμάμαι πως ο τερματοφύλακας έκανε περισσότερες λάθος αποφάσεις εκεί μέσα παρά ο πάστορας που διοργανώνει γάμους στη Γάζα. Την ίδια στιγμή εδώ οι ίδιοι συνομιλητές μου λέτε πως ο Φοίνικας έκανε ποδόσφαιρο σα να έπαιζε ράγκμπι στους δρόμους του Πειραιά — μόνο που εκείνοι όταν τελείωναν είχαν πέντε γκολ, ενώ εδώ είχε είκοσι έξι παιχνίδια και δεκατέσσερις αποτυχίες μέσα στη βάση τους. Και μην μου πεις για «στάτους στην πόλη» κι άλλα τέτοια σοφίσματα. Στις Χάνιες, πριν καν γίνει η μεγάλη άνοδος του Τουρσούζ στον ουρανό, ο κόσμος εκεί περπατούσε στους δρόμους σα να ήταν ένα μεγάλο χωριό όπου ο καθένας ξέρει πόσες κονσέρβες έχει ο γείτονας του στο ψυγείο. Αν η ομάδα έκανε δεκατέσσερις εντός έδρας ηττές, αυτό σημαίνει πως τη στιγμή που κάποιος ανοίγει την πόρτα του γηπέδου θυμάται πως είναι Οκτώβριος του '98 όταν ο ΟΦΗ έκανε εκεί δέκα γκολ στον ΠΑΣ Γιάννινα σα να ήταν ομάδα τρίτης κατηγορίας — κι όμως τότε είχαν κλίμα που όταν έκανες δύο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο οι βρετανοί της κερκίδας σηκώνονταν όρθιοι σα να είχαν κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς. Εγώ από την πλευρά μου θυμάμαι πως στις δεκαετίες του '80 και του '90 το γήπεδο του ΟΦΗ είχε μια μοναδική ατμόσφαιρα — εκείνες οι μέρες που ο κόσμος σηκωνόταν νωρίς Κυριακή πρωί σα να πηγαίνει στην αγορά της πλατείας για ψώνια, όχι σα να πηγαίνει να παρακολουθήσει αγώνα πρωταθλήματος. Οι παίκτες είχαν τον χρόνο τους, έκαναν λάθη σα κοινός θνητός κι όμως εκείνοι γύριζαν σπίτι γνωρίζοντας πως έκαναν μια προσπάθεια. Σήμερα τι κάνουν; Κάθε Κυριακή βγάζουν μαζί τους όλα τα λάθη των δεκατριών προηγούμενων αγώνων σα να ήταν ένα μπουκάλι κρασί στο οποίο η σαβούρα έχει ανέβει πάνω από τρία δάχτυλα. Κι ας πούμε πως οι δέκα νίκες του Φοίνικα ήταν σα δέκα καλοκαιρινά τραγούδια που μόλις τελείωναν γινόντουσαν βαρετά — αυτοί δεν έκαναν κάτι ιδιαίτερο, απλά βρήκαν έναν τρόπο να τελειώνουν πιο γρήγορα κάθε αγώνα σα να είχαν μια βεντάλια στο χέρι τους. Στατιστικά λέτε; Να σας πω εγώ κάτι: όταν βλέπεις έναν αγώνα του ΟΦΗ εντός έδρας και μετά βγεις έξω από τις κερκίδες νιώθεις σα να σου έχουν κλέψει το πορτοφόλι σου μέσα στο γήπεδο — εκείνοι όμως εκεί πέρα είχαν δεκατέσσερις φορές την ίδια εμπειρία και αντί να νιώσουν ότι κάτι πήγε στραβά, επέμεναν πως αυτό ήταν το φυσικό τους σύνολο. Όσο για σένα τον εσένα που λες πως οι δεκατέσσερις εντός έδρας αποτυχίες δεν είναι τραγωδία, πως είναι σα κοινή υπόθεση — καλά έκανες που δεν κατέβαλες οικονομικά τα εισιτήρια σου εκείνες τις ημέρες. Γιατί; Γιατί όταν βλέπεις τον αγώνα τελειώσει σα ταινία τρόμου χωρίς αίσιο τέλος, το μόνο που θες είναι να φύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Το ίδιο έκαναν εκείνοι οι δώδεκα κενές θέσεις στις κερκίδες — δεν ήταν επειδή λείπανε οι άνθρωποι, ήταν επειδή εκείνοι είχαν καταλάβει πως αυτή η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο να τους προσφέρει πέραν από μια σειρά αποτελεσμάτων που έμοιαζαν σα σημάδια από μια παλιά φυλή πάνω στους τοίχους του γηπέδου.

Τώρα μου λες ότι δεκατέσσερις εντός έδρας ήττες είναι "αγορά πόλης"; Ρε φίλε μου, αυτές δεν είναι αγορές — είναι σημάδια ότι η πόλη σου άρχισε να βγάζει βόλτες γύρω από το γήπεδο σα να ήταν τρελές μύγες γύρω από τα σκουπίδια! 🤡 Την τελευταία Κυριακή που πήγα εκεί (ναι, κι εγώ ανέβω κάπου — τι περιμένεις, να με πάρεις ανάμεσα στους κενούς φούρνους των βενζινοπωλείων;;), είδα τους δύο πρώτους αμυντικούς του ΟΦΗ να παίζουν σα ντόμινο πάνω στη γραμμή της περιοχής — μου 'φερε τον Νοτιοαφρικανό τερματοφύλακα σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει τόσοι γκολ καιρός που του αρέσουν οι ντουντούκες! Και συ λες πως αυτές οι δεκατέσσερις φορές μέσα στο γήπεδο είναι "σύντομα παραδείγματα"; Μας πιάνεις εδώ για λοταρία!! 💸 Στις Σέρρες ακόμα κι ένας κλέφτης ξέρει πως όταν μια ομάδα χάνει εντός έδρας σα βαρίδιο, αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι σα κάποιος να σου λέει πως η μπάλα τρώει γκολ επειδή φοβάται τους άλλους παίκτες! Τι περίμενες να γίνει εκεί πέρα; Να αρχίσουν οι αντίπαλοι να φοβούνται κι εκείνοι;;;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στην Πτολεμαΐδα — όχι, δεν είμαι ιδιοκτήτης πρακτορείου ούτε κάνω ανακοινώσεις σε LiveBet — όπου κάποιος τύπος έβγαλε εισιτήριο σα ν' αγοράζει ένα ψωμί και τελικά γύρισε σπίτι γελώντας επειδή η ομάδα του είχε βγάλει τέσσερα γκολ στον εαυτό της μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά! Αυτός ο ΟΦΗ κάθε Κυριακή κάνει μεγαλύτερη ντροπή από εκείνον που αγοράζει δώδεκα φανέλες από το AliExpress και του φτάνουν μόνο οι τρεις! Όσο για τις δέκα νίκες του Φοίνικα; Ας μη ξεχνάμε πως όταν έκαναν 5-1 στον Πλατανιά εκείνος ο αγώνας δεν ήταν νίκη — ήταν σα κάποιος να βγάζει πέντε γκολ και μετά να χάνει 6-5 επειδή ξέχασε πως πρέπει να προσέχει κι όταν έχει μπει γκολ! Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με νίκες σα χειροτεχνήματα — χρειάζεται και λίγη ποιότητα, κάτι που εκείνοι είχαν όσο ένα κορίτσι έχει μπούσουλα όταν βγαίνει βόλτα στο Ηράκλειο στις τρεις το πρωί! Πάντως αυτά τα δεκατέσσερα σκατά αποτελέσματα που φέρνουν ολόκληρη την ιστορία του συλλόγου σα παλιά ταινία VHS μέσα στο γήπεδο σου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα του 2012 όπου έκαναν 0-4 στη Λάρισα και μετά έπαιξαν πρωταθλητή επειδή είχαν λιγότερες ηττές εκτός έδρας! Η Ποδοσφαιρική Λέσχη των Ψυχών των Στεγνών δεν κερδίζει τίτλο — τον δίνει η άλλη ομάδα επειδή ξεχνάει να σημαδέψει τα γκολ της!

Ρε μεγάλοι μου, πώς να νιώθεις σα φίλαθλος του ΟΦΗ όταν κάθε φορά που διαβάζεις τον προγραμματισμό αγώνων βλέπεις τρίτη σειρά από κάτω; Αυτές οι δεκατέσσερις εντός έδρας ήττες δεν είναι απλώς αριθμός — είναι σα να έχεις ένα γκαράζ στο οποίο βάζεις το αυτοκίνητό σου για συντήρηση δεκατέσσερις φορές μέσα στη χρονιά και όποτε το βγάζεις τελικά εκείνο τρέχει λιγότερο γρήγορα από ένα αμαξίδιο του σούπερ μάρκετ. Κι όταν μιλάμε για τον Φοίνικα — αλήθεια, εκείνος ο αγώνας εκτός έδρας στα μέσα της χρονιάς όταν έκαναν 1-0 στον ΠΑΣ Λάρισσα και γύρισαν σπίτι τους σα να είχαν κερδίσει την Ευρώπη; Αυτό δεν ήταν νίκη, ήταν σα να είδες μία ταινία όπου όλοι όσοι έκαναν σοβαρή προσπάθεια στο τέλος είχαν βρει το χρυσό κλειδί κι εκείνος γύρισε σπίτι γιατί είχε λάθος διεύθυνση στην αποστολή. Αυτοί έκαναν δέκα νίκες, ναι, αλλά κάθε φορά ήταν σα ν' ανάβεις ένα κεράκι μέσα στη νύχτα για να δεις το δρόμο σου και να διαπιστώσεις πως οδηγεί αλλού. Ο ΟΦΗ έχει χάσει τόσα ώστε όταν ανοίγει τις κερκίδες του γηπέδου, ο κόσμος θυμάται εκείνον τον αγώνα του '94 με τον ΠΑΟΚ εκεί όπου έκαναν 5-0 μέσα στο γήπεδό τους — μόνο που τότε είχε κλίμα, είχε ελπίδα, είχε ένα γήπεδο γεμάτο σα κονσέρβες σε παντοπωλείο πριν από την γιορτή. Τώρα; Τώρα σου φέρνει τις δεκατέσσερις αυτές ήττες σα ν' άνοιξαν μία σειρά από τρύπες στον τοίχο του σπιτιού σου και σου λένε πως αυτό είναι modern art. Και μην μου πεις για «παιχνίδια μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο» — εγώ εκείνες τις στιγμές βλέπω μόνο έναν τερματοφύλακα που έχει κάνει τόσες αποφάσεις λάθος μέσα στη χρονιά που τελικά ξέχασε πως υπάρχει κάτι σαν ανθρώπινο χέρι εκεί πέρα. Αυτός ο ΟΦΗ έχει μία χαρακτηριστική αίσθηση: σα κάθε αγώνα εντός έδρας να τελειώνει με τον ίδιο τρόπο που τελειώνει ένα μπουκάλι λάδι όταν το ξεχειλίζεις — στάζει ακόμα όσο κι αν το κουνάς. Με άλλα λόγια, η ομάδα αυτή έχει χάσει τόσο πολύ σπίτι της που όταν βγαίνεις έξω από τις κερκίδες του γηπέδου ξεχνάς όχι μόνο τους δεκατέσσερις αγώνες, αλλά ξεχνάς και πως υπήρξε μία φορά που αυτή η πόλη είχε κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο υπό κατάρρευση.

Αλήθεια, όταν πρωτοάκουσα πως η ομάδα των Χανίων έκανε δέκα νίκες φέτος, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν εκείνο το γκαράζ που συχνάζω στον Πειραιά — εκεί όπου κάθε φορά που αφήνεις το αμάξι σου, όταν το ξαναβγάζεις βλέπεις πως έχει τρύπα στη ρόδα και κάποιος σου την έφαγε μέσα σε τρεις ώρες. Αυτές οι δεκατέσσερις εντός έδρας ήττες του ΟΦΗ όμως; Δεν είναι σα ένα πάρκινγκ αμάξια που ρουφάνε τον αέρα — είναι σα να βάζεις κάθε Κυριακή το αυτοκίνητό σου για ελέγχους ρουτίνας κι όταν το πιάνεις τελικά από πάνω δεν έχει ούτε ένα τσιγάρο αναμμένο στους χώρους αναμονής. Να σας πω κάτι που κάνω πάντα όταν βλέπω έναν αγώνα του ΟΦΗ εκεί πέρα: προσέχω όχι τους αγώνες που χάνουν, αλλά εκείνες τις δύο τρεις φορές μέσα στη χρονιά όπου έκαναν κάτι ιδιαίτερο — σα εκείνον τον αγώνα τον Δεκέμβριο κατά του Άρη, όταν ισοπέδωσαν 3-2 στο τελευταίο δεκάλεπτο σα να είχαν βρει ξαφνικά τον τρόπο να παίζουν 2024 ποδόσφαιρο αντί του μεσαιωνικού. Εκείνες οι στιγμές όμως είναι τόσο σπάνιες σα το χρυσό νόμισμα μέσα στο βάζο εκείνων που αγοράζουν ψεύτικες καλτσόνες από την πλατεία της Αττικής. Γιατί όμως βγάζουμε τόσο εύκολα συμπεράσματα; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μου φαίνεται πως εκείνοι οι δεκατέσσερις αγώνες εντός έδρας που έγιναν απόβλητοι δεν είναι σα κάποιον άλλον αγώνα του πρωταθλήματος — είναι σα να έχεις μια σειρά αποτυχιών όπου κάθε φορά που προχωράς ένα βήμα πίσω, κάποιος σου βάζει κώλο στο δρόμο σα φρένο χειρός που δεν έλυσες ποτέ. Την προηγούμενη χρονιά είχα μια παρόμοια εμπειρία όταν πήγα στην ομάδα μου στις εκλογές της τοπικής ένωσης — είδα μια ομάδα ανθρώπων να πιστεύουν πως όλα θα διορθωθούν από μόνοι τους επειδή είχαν κάτι σα σχέδιο... μέχρι να διαπιστώσουν πως εκείνο το σχέδιο ήταν γραμμένο πάνω σε χαρτί υγείας σα προχειρογράφημα. Εκεί βγήκα σιγά σιγά έχοντας καταλάβει πως όταν χάνεις συνέχεια εντός έδρας, το πρόβλημα δεν είναι ο αριθμός 14 — είναι η βάση του οικοπέδου σου που σκάβει χωρίς να το καταλάβεις. Από την άλλη πλευρά, αυτές οι δέκα νίκες του Φοίνικα; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν ήταν περισσότερες από εκείνες τις φορές που βλέπεις κάποιον πρωταθλητή ντουλάπας στο γυμναστήριο να κάνει μια προσωπική καλύτερη προσπάθεια — ωραίο θέαμα, κάνει σωστό στατιστικά, όμως όταν τελειώνει ξέρεις πως αυτά τα αποτελέσματα ήταν σα τις θερμίδες που απέκτησες εκείνη την ημέρα: μία φορά έκανες πάνω από το συνηθισμένο σου όριο, ξέχασες όμως πως χρειάζονται συνέχεια. Οι περισσότεροι εδώ φαίνεται πως κλίνουν περισσότερο προς τον ΟΦΗ σαν ομάδα που έπαιξε χειρότερο φέτος — κυρίως επειδή αυτές οι δεκατέσσερις εντός έδρας ήττες δεν είναι ένα στατιστικό αποτέλεσμα αλλά σα μια σειρά τρύπες στην ίδια την ψυχή του γηπέδου, σα εκείνες τις στιγμές που βλέπεις τους αριθμούς και καταλαβαίνεις πως κάτι χάλασε πολύ πιο βαθιά. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχει και η φωνή εκείνη που λέει πως ο Φοίνικας έκανε λιγότερο ποιοτικό ποδόσφαιρο επειδή εκείνες οι δέκα νίκες του ήταν περισσότερο αποτέλεσμα τυχαίων συγκυριών παρά συστηματικής προσπάθειας — σα εκείνον τον αγώνα που έκανε 5-1 στον Πλατανιά αλλά στη συνέχεια τους γύρισαν πλάτη επειδή η επόμενη ομάδα τους είχε βρει μια νέα τρύπα στο αμυντικό σύστημα τους. Στην ουσία λοιπόν, όσοι βλέπουν αυτά τα αποτελέσματα σαν σαφείς δείκτες ξεκινούν πάντα από την ίδια βάση: όταν χάνεις δεκατέσσερις φορές στο σπίτι σου, αυτό δεν είναι θέμα τύχης — είναι σα κάποιος να σου λέει πως η ομάδα σου αγωνίζεται χωρίς πυξίδα. Από την άλλη, εκείνοι που αναφέρουν τον Φοίνικα επικεντρώνονται περισσότερο στο γεγονός πως εκείνος κατέκτησε τελικά μια θέση πάνω από τον ΟΦΗ λόγω αυτών των συγκεκριμένων αριθμών — σα να είχαν κερδίσει τον τίτλο επειδή είχαν μεγαλύτερη υπομονή να βγουν νικητές στις μικρότερες λεπτομέρειες της χρονιάς.