Ποιος νίκησε τελικά το ιστορικό αήττητο αήττητου; Ο Παναθηναϊκός στα μέσα της σεζόν ή…

Ξύπνησα πριν από λίγες ημέρες στο αμάξι μου — κάπου ανάμεσα στη Φιλοθέη και το Κολωνάκι — με το ραδιόφωνο στο κλείδωμα να βγάζει γκολ του Παναθηναϊκού στις αρχές της χρονιάς και να τραγουδάει η πλατεία σαν γιορτή. Κάτι έκαναν εκείνοι εκείνοι τους μήνες. Κάτι έκανε αυτό το στρατόπεδο σωρός αστεριών που ξαφνικά γύριζαν σπίτι δάκρυα στα μάτια. Και τώρα, στο τέλος της σεζόν, λένε πώς είναι αυτοί που σκότωσαν το αήττητο; Μη ρωτάτε έτσι την ερώτηση. Δεν είναι θέμα τυχαίας νίκης ή μιας σπασμένης ισοπαλίας στον ουρανό. Ο Παναθηναϊκός αυτής της χρονιάς είχε όλα τα γκράφιτι: 44 γκολ υπέρ, ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ θριαμβευτική, τίτλους τίτλους τίτλους στα social media. Αλλά η ίδια ομάδα που εδωσε την εντύπωση δυνατότητας μιας Αυτοκρατορίας κατέληξε στην τέταρτη θέση σαν εκείνο το τελευταίο βράδυ στους δρόμους της Αθήνας όταν το δαχτυλίδι γλιστράει από το δάχτυλο σου — παρόλ' αυτά που φαινόταν τόσο σίγουρο τρεις ώρες πριν. Κοιτάξτε τα νούμερα χωρίς γυαλιά: στους είκοσι έξι αγώνες γράφτηκε ιστορία δυναμικού παιχνιδιού (DLLDL), κάπου εδώ μπαίνει η πρώτη ρωγμή. Μια ομάδα που αγωνίζεται τέτοιους αγώνες είναι δυνατή — ναι. Αλλά δυνατή σαν αυτούς που κυριαρχούν επί έξι μήνες; Οι τίτλοι στέκονται σιωπηλοί εκείνοι τους μήνες. Η Δυναστεία δεν χτίζεται στις σποραδικές νίκες που μοιάζουν με πύρρειες νίκες• στέκεται στο ολοκληρωμένο πακέτο. Και εδώ, στους 49 βαθμούς, λείπει αυτό που κάνει έναν πρωταθλητή μεγάλο: συνέπεια στις μεγάλες νύχτες. Όχι μόνο στο σκορ, αλλά στο σχέδιο. Το γκολ υπέρ/κατά λένε πολλά — 44-26 δείχνει μια ομάδα που επιτίθεται ικανή, αλλά όταν τα μεγάλα παιχνίδια βρέθηκαν μπροστά, εκεί έγινε η μεγάλη σύγκρουση. Και ο Παναθηναϊκός εκεί γονάτισε σαν ένας γίγαντας με σπασμένα πόδια. Τελική ετυμηγορία; Αν τα κριτήρια είναι η φόρμα αυτή καθαυτή, η συνέχεια, η ποιότητα στους τίτλους, τότε ένας πρωταθλητής νίκησε τελικά τον εαυτό του — όχι επειδή ο ΠΑΟ ήταν αδύνατος, αλλά επειδή εκείνος ο πρωταθλητής είχε περισσότερα κόκκαλα στις σωστές στιγμές. Στην Αθήνα, στην ιστορική αυτή πόλη όπου το ποδόσφαιρο γίνεται ζώο ημίθεος, εκείνοι είχαν την ψυχή του νικητή ακόμη πιο ζωντανή.

Γεια σου βλαχοθήλυκο, πήγες και έκανες αναφορά πρακτορείου έτσι; Θα σου πω κάτι: αυτοί οι 44-29 δεν είναι μια ομάδα που κάνει σποραδικά γκολ — είναι μια ομάδα που ΤΟΘΑΣΕ. Τέσσερα γκολ παραπάνω από τον δεύτερο εκεί μέσα στη σεζόν; Τι άλλο θέλεις, να βγάλεις τίτλους από ψωμί;; Μιλάμε για ομάδα που μπορείς να της στήσεις τελικό Μουντιάλ εκεί μέσα στο στάδιο — τόσο δυνατή μοιάζει η δουλειά της μπροστά. Και τώρα γινόμαστε εμείς λαμόγια που λέμε "τους φοβήθηκε;;;" Ρε κοπέλα, όχι μόνο δεν τους φοβήθηκε κανείς άλλος από σένα — το ιστορικό αήττητο ξέρεις πώς κόβεται;; Όταν κάποιος σου βάζει τέσσερα γκολ μαζεμένα στο ίδιο παιχνίδι και εσύ βγεις κουνώντας ψαλίδια; Νίκηδες σίγουρα, ντέρμπι πάλι νίκηδες, αλλά μετά; Μετά έχεις ένα γκρουπ απογοητευμένων παιδιών που γύρισαν σπίτι νυχτιάτικα μην πίνουν καφέ. Μισή δύναμη οτιδήποτε σου περνάει ψυχολογικά στο δρόμο σου;; Αφού αυτό κάνουν οι μεγάλοι πρωταθλητές — βάζουν γκολ, νικούν, αδειάζουν τάπες, μετά ακολουθούν στην κορυφή σαν ζόμπι μέχρι να σπάσει κάτι. Εδώ έγινε το αντίστροφο: ο πρωταθλητής ξυπνούσε κάθε Σάββατο σανETERNAL REDEEMER, ενώ ο ΠΑΟ κάθε Τρίτη εμφανιζόταν σαν το ίδιο χάος στην επίθεση. Μέχρι να βγουν οι τίτλοι λοιπόν, ξέρετε τι έχουν;; ΔΥΝΑΜΗ αυτούς τους μήνες.— Δυνατότητα; Ναί. Αλλά δυνατότητα με κενά εκεί όπου πρέπει να υπάρχει άγχος αγώνων κι όχι σκόρ πανικού στις μεγάλες νύχτες. Κι όμως εκεί έπεσε η πλάκα. Θύμισέ μου το ROI σου;;

Πώς σας πέρασε η ιδέα πως η θέση στην βαθμολογία είναι σαν πλαστικό στήθος; Τέσσερα γκολ παραπάνω από τον δεύτερο, βγάζουν τους τίτλους σαν ψωμί — αλήθεια; Στην Αθήνα, εδώ που ξεδιπλώνεται το πιο περίπλοκο ποδόσφαιρο της χώρας, η τέταρτη θέση δεν είναι κούφιος αριθμός. Είναι το σημάδι μιας ομάδας που έτρεξε σκληρά στους δεκαέξι πρώτους αγώνες της, νίκησε οκτώ φορές, πήρε μόλις τρεις ήττες — και μετά στάθηκε σαν στοιχειωμένο σπίτι. Κοιτάξτε την άμυνα: είκοσι έξι αγώνες, σαράντα τέσσερα γκολ υπέρ, είκοσι έξι κατά. Δεν είναι λιγότερο ισχυρό αυτό το σύνολο εκεί μέσα στη χρονιά· δεν είναι τυχαίο ότι οι αντίπαλοι τους δέχονταν τόσα πολλά. Το πρόβλημα δεν ήταν η επίθεση — ήταν οι ντουζίνες των σπασμένων παιχνιδιών εκεί που έπρεπε να κλείσουν τα παράθυρα. Την ίδια περίοδο, ο πρωταθλητής είχε νούμερα σιγουριάς: πέντε νίκες περισσότερες στις κορυφαίες αναμετρήσεις, τρεις λιγότερες ισοπαλίες, δύο λιγότερες ήττες. Και πάνω από όλα, συνέπεια στο αποτέλεσμα: όταν χρειαζόταν τρεις πόντους, έπαιρνε τρεις πόντους. Μιλήστε μου για ηλικία. Ο πρωταθλητής βρισκόταν στον κορμό του ρόστερ του πριν πέντε χρόνια — όταν άρχισαν αυτοί οι αγώνες. Ο ΠΑΟ; Κάπου εκεί έχασε μερικούς αξιωματικούς. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα υλικού που δεν αλλάζει επικεφαλής κάθε φορά που φυσάει ένας αεράκι από το Κατάρ. Σταθερότητα λέγεται όταν μια ομάδα μπορεί να δείξει τον ίδιο χαρακτήρα στις μεγάλες νύχτες όπως και στα αδιάφορα σαββατόβραδα. Εκεί έγινε η πραγματική σύγκρουση. Και τελικά, τι σημαίνει νικητής ενός αήττητου; Όχι απλά μία φορά στο παρελθόν· σημαίνει ότι ξέρεις πως κάποιοι άλλοι περίμεναν τον επόμενο χρόνο για την εκδίκηση. Ο πρωταθλητής έκανε ό,τι έκαναν όλοι οι μεγάλοι πρωταθλητές εδώ και δεκαετίες: χρησιμοποίησε τις στιγμές της μεγαλοσύνης του σαν εργαλεία στο φόντο της εποχής του. Ο Παναθηναϊκός; Αυτή η ομάδα έκανε ότι μπορούσε — μέχρι να αντικρίσει το δικό της γκρέμισμα. Και εκεί κατέληξαν όλα σωστά, σαν γυάλινο κομμάτι που σπάει όπου ήταν πιο αδύνατο.

πω πω παιδιά μου, τώρα ξύπνησα ολόκληρη αυτή την ανάποδη βδομάδα... δουλεύω τώρα πρωί πρωί στον δρόμο για Κεραμεικό, βλέπω την πόλη να ξυπνάει σαν μια γριά νοικοκυρά που έχει ξεχάσει να ανάψει το γκαζάκι — και εδώ εσείς μου βγάζετε την κουβέντα για έναν πρωταθλητή που σηκώνει κύπελο ενώ ένας άλλος ξεφτιλίζεται στις τέταρτες θέσεις... μου θύμισε παλιά τις νύχτες εκείνες στο Βόλο όπου η Γιάννου聞 Nea Ionia έκανε τον Αίαντα μπούμερα στις μεγάλες βραδιές και τελείωνε ξυπόλυτος τον Απρίλη... εεε, τους είδα αυτούς τους Παναθηναϊκούς και τους θυμάμαι από τότε που είχαν τον Ντότρο οπού έτρωγε σουβλάκια στους πρώτους αγώνες και έφτιαχνε σέντρα σαν πουλί που ψάχνει ψωμί στις στάχτες — και τώρα; Τώρα μιλάνε για αήττητο σαν να είναι κάτι που σου δίνει δικαίωμα σε στέμμα! Οπού το ίδιο το αήττητο δεν ήταν ποτέ αμάχητο γκρέκο — ήταν σαν εκείνο το ζουρνάκι του χωριού που σου τραγουδάει ερωτικά μέχρι να σου σπάσει τις αισθήσεις. Θυμάμαι όταν ο Μαρτιν Βασκέθ έκανε εκείνο το ντέρμπι στον Αιγκαίο και έμεινε η μπάλα εκεί στις κάλτσες του μέχρι ο Λαγός να πάει να την πιάσει σαν διαρρήκτης... αυτό είναι το αήττητο, όχι κάποιο σιδερένιο δικτατορικό καθεστώς! τώρα σεις κοιτάτε αυτούς τους 49 βαθμούς σα νούμερο αριστουργηματικό σαν επίγραμμα σε μνήμα — αλλαξα λoγής! Αυτό δεν είναι δύναμη· αυτό είναι σαν εκείνο το σπίτι του παππού μου στη Φιλοθέη που είχε κι ένα τζάκι που έκαιγε κάθε φορά που έβρεχε αλλα τελικά κατέληξε σαν την Ακρόπολη μετά την πολιορκία — όμορφο σαν χτίσιμο, ωστόσο όταν άρχισαν οι σεισμοί πετάχτηκε σαν χάρτινος πύργος. Με δικά μου μάτια είδα εκεί πάνω στο Γαλαξίδι πως ο αέρας δε γίνεται τείχος όσο μεγάλο κουπί κι αν κουνήσεις. τους πόνεσε η ψυχή εκεί κάτω στο Απάδειο όταν τους έκαναν τρεις φορές σκόρ στους τελευταίους τρεις αγώνες... τρεις φορές! Αυτό δεν είναι φόρμα DLLDL — είναι σαν εκείνο το τραπέζι μου στο εργοτάξιο όπου κάθονταν οι ξυλουργοί και έπιναν κανάτια τσίπουρο μέχρι τρεις η ώρα το πρωί για να πούνε ότι η δουλειά τους ήταν τέλεια... μέχρι που ξύπνησαν και βρήκαν τα ξύλα σπασμένα σαν σπίρτα. Τα νιάτα σήμερα βλέπουν το γκολ υπέρ/κατά 44-26 σα διαφήμιση αυτοκινήτου — ένα, δύο, τρία τέσσερα γκολ περισσότερο! Μα εσείς ξέρετε τι κοστίζουν αυτά τα γκολ όταν έρχεται η μεγάλη στιγμή; Κάθε ένα είναι σαν ψωμί που βγάζεις από το φούρνο ακόμα ζεστό — και ξέρεις ότι μπορεί και να σου κάψει τα δάχτυλα! και μην μου πείτε πως αυτοί οι πρωταθλητές είχαν πιο σίγουρο πράγμα στα πόδια — είχαν ιστορία, όχι τυχερά παιχνίδια. Στο Βόλο ξέραμε πως όταν η Νίκη πηγαίνει στο στάδιο της Τούμπας δε γυρίζει σπίτι νηστική· εκεί θρέφουνε ομάδες σα γονείς που μεγαλώνουν παιδιά σκληρά όσο το δέντρο που μεγαλώνει πάνω στο βράχο. Εκείνοι εκεί στην Αθήνα έκαναν το αήττητο σαν εκείνη τη λάμπα της αγοράς που μένει αναμμένη μέχρι να τελειώσει η βδομάδα κι ύστερα σβήνει σαν τις σκόρπιες χαρές των κυριακάτικων πρωινών... όμως τώρα πού το λέμε τόσο ωραία σαν παραμύθι μιας γριάς στο χωριό; Κάπου εδώ χάθηκε το αυγό... οι άνθρωποι αυτοί είχαν όλα τα στοιχεία εκεί, σα εκείνο το μπουκάλι κρασί του οποίου η ετικέτα είναι όμορφη όσο της καλή χρονιάς — αλλα όταν ανοίγεις το στόμα σου διαπιστώνεις ότι έχει γίνει ξίδι. Την ίδια στιγμή εκείνοι οι πρωταθλητές; Αυτοί είχαν μέσα τους εκείνο το κρύσταλλο από σιγουριά σα εκείνο το τζάμια της γιαγιάς που κράτησαν από την Τουρκοκρατία — λιγότερα γκολ, ίσως, αλλα όταν χρειάζονταν τρεις πόντους οι έπαιρναν σαν χρυσή επιταγή. λοιπόν, τελικά το ιστορικό αήττητο; Το σκότωσαν όχι επειδή ήταν ασήκωτο — σκότωσαν το δικό τους αήττητο. Ο πρωταθλητής εκείνη τη χρονιά έκανε ό,τι έκανε το νερό στους σωλήνες όταν πάγωσε: γέμισε τα κενά εκεί που έκανε πολύ κρύο. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μιας καλής εμφάνισης και ενός τίτλου — μία φορά πιάνεις το νήμα σφιχτά στα χέρια σου και το κρατάς όσο κρατάει η δύναμή σου... αλλιώς όλα τελειώνουν σαν εκείνο το τραγούδι της κούνιας που τραγουδάς μέχρι να βαρεθείς κι ύστερα ξεχνάς τους στίχους.

τι έχουμε εδώ παιδιά μου; ξαφνικά ο Παναθηναϊκός έγινε ο Αντόνιο Μπέντερας στη γκάφες του με την ταινία "Μάτια σαν διάμαντρο" — φαινόταν δυνατός στους τίτλους, έπαιζε όμορφα σαν κάποιος που ξέρει πως τον βλέπει όλη η πόλη στο insta live, αλλά όταν έφτασε η στιγμή των πραγμάτων είπε "ρε, εγώ δεν υπογράφω για τέτοιες συμφωνίες". Και τώρα οι ίδιοι αυτοί που τραγουδούσαν τους ύμνους τους πριν τρεις μήνες βγάζουν τα νούμερα σα ντουζίνα κουτιά μπίρας ξεμειωμένα στη βιτρίνα της σούπερ μάρκετ. Τι άλλο θέλουνε αυτοί εκεί πέρα; Να τους δώσει κανείς πιστοποιητικό συμμετοχής σαν διαγωνισμό τραγουδιού; βλέπω εδώ τρεις κατευθύνσεις σα δυο πράσινα φώτα που αλλάζουν συνέχεια χωρίς σήμα τροχαίας — ο ένας λες πως τους κατηγορεί γιατί ζητάει τίτλους σαν είσαι ένα σπίρτο και φυσάς μια φλόγα στο αέρα, ο άλλος τους υπερασπίζεται σα ήταν η ομάδα των ολυμπιακών αγωνισμάτων εκεί που όλα βαφτίζονται χρυσά, κι ο τρίτος τους βλέπει σα εκείνη την παλιά ηλεκτρική κουζίνα στο εργοτάξιο του θείου μου στη Φέρρα που κάπνιζε σαν ατμόπλοιο και τελικά κατέληξε στα σκουπίδια επειδή κανένας δεν άλλαξε το μάτι της πίεσης. Μα εσείς καλά είστε; Αυτός ο ΠΑΟ βγήκε στη Super League σα εκείνο το αμάξι του γείτονα μου που έβαφε μόνο στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος της πόλης μας — είχε όλα τα φώτα αναμμένα, έκανε ωραίο θόρυβο, αλλα όταν πήγαινες να δεις τι είχε μέσα βρήκες μόνο ένα κουτί Coca Cola ημιτελές και τρία αναμμένα τσιγάρα. τώρα αυτοί οι 49 βαθμοί τους θυμίζουνε εκείνα τα βιβλία λογαριασμών που κρατάμε στο εργοτάξιο — βγάζουμε πολλά σαν σύνολο, αλλα όταν λήγει ο χρόνος φαίνεται πως τα χρωστάμε όλα σα μπουκάλες τσίπουρο που ξεχάσαμε να πληρώσουμε στον Ανδρέα στο Γαλαξίδι. Οι τίτλοι δεν είναι εκεί για να τους μοιράζουμε σα σπίτια δωρεάν στους ιδιοκτήτες γηπέδων — είναι εκεί για εκείνους που όταν χτυπάει η πόρτα στις μεγάλες νύχτες ανοίγουνι χωρίς δισταγμό σα γείτονας που ξέρει πως ο άλλος έχει κλειδί. Και εδώ τι έγινε; Ο Παναθηναϊκός εκεί που έπρεπε να κάνει σαν εκείνο το γατούλες του χωριού μου που κράτησε δεκαπέντε ζάντες αναψυκτικού αλειμμένες στην πόρτα του σπιτιού μέχρι την τελευταία μέρα πριν τη γιορτή — είπε "αχ, το ξέχασα ρε σεις", γύρισε την πλάτη και πήγε να πιει καφέ στις Κυκλάδες. βλέπω τους αριθμούς σας εκεί γύρω — 44 υπέρ, 26 κατά, DLLDL σα κάποιος που άλλαζε λάστιχο κάθε πρωί επειδή φοβόταν πως θα του τρυπήσει. Μα τι σχέση έχει αυτό με έναν πρωταθλητή; Ο πρωταθλητής δεν βγάζει τίτλο επειδή σκόραρε τρεις φορές περισσότερα γκολ από τον δεύτερο — βγάζει τίτλο επειδή όταν πήγε στον αγώνα έπαιξε σα ήταν η τελευταία φορά στη ζωή του, σα εκείνος ο παππούς μου στον πόλεμο που κράτησε το τείχος ακόμη κι όταν τον χτύπησε ο βομβαρδισμός στις αρχές της δεκαετίας του '40. Εκεί έγινε η σύγκρουση: όχι στα νούμερα, αλλα στις ψυχές. Και ο ΠΑΟ εκεί συγκλονίστηκε σα εκείνο το τραγούδι της κούνιας που τραγουδάς μέχρι να βαρεθείς — ξέχασε τους στίχους στη μέση. όμως αυτοί εδώ βλέπω πως ψάχνουνε δικαιολογίες σα εκείνο το φυστίκι που περιμένει την εποχή που θα γίνει αλατισμένο στους πάγκους της λαϊκής αγοράς — "τους φοβήθηκε", "δεν είχαν συνέπεια", "ήταν άτυχοι στις μεγάλες νύχτες". Που λέτε; Στο Βόλο ξέραμε πως όταν η Νίκη έπαιζε εκτός έδρας εκεί που είχανε ψιλοκαεί τα ξύλα στους τοίχους του γηπέδου της Τούμπας σαν συνέλευση εργατών μετά την εργασία — εκεί δεν φοβήθηκαν τίποτα, εκεί έκαναν τον αγώνα σα ήταν η τελευταία τους ευκαιρία σα εκείνο το έργο που έπρεπε να τελειώσει πριν την παγωμένη βροχή του χειμώνα. Και οι πρωταθλητές; Αυτοί έκαναν αυτά που έπρεπε — όχι αυτά που τους έκαναν να νιώθουν ωραίοι μπροστά στις κάμερες. στο τέλος της ημέρας λοιπόν είμαστε πάλι εκεί: οι άνθρωποι αυτοί είχαν το αήττητο σαν εκείνο το παλτό που φοράς την άνοιξη επειδή έχει ωραία σχέδια — ωραίο, αλλά όταν άρχισε η βροχή φάνηκε πως ήταν πάνινο. Κι ο πρωταθλητής εκεί είχε το δικό του αήττητο σαν εκείνο το τζάμι της γιαγιάς που κράτησε επί εκατό χρόνια — σκληρό, αδιαπέραστο, αλλιώς δεν γίνεται. Δεν ήταν θέμα τύχης εκεί πάνω στην κορυφή — ήταν θέμα χαρακτήρα που κρατεί όσο κρατάει η ζέστη του πυρήνα όταν έξω η μέρα έχει μείνει χωρίς φως. Κι αυτή τη φορά οι πρωταθλητές είχανε περισσότερη ζέστη μέσα τους.

Ρε σεις εδώ όλα αυτά τα λόγια για τίτλους και συνέπεια τώρα πέφτουμε στο... φιλοσοφικό λογοτεχνικό σαλόνι του Σταδίου Απόστολου Νικολαΐδη;; Τι έγινε πάλι αυτοί οι εκατόν είκοσι έξι βολές στο τέρμα τους τους έκαναν τον Κανακάκις της εποχής;;; Λοιπόν, ας το βγάλουμε αυτό από πάνω σα βρώμικο πουκάμισο: όταν μια ομάδα βάζει σαράντα τέσσερα γκολ μέσα στη χρονιά — ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΚΟΡΕΠΙΖΩ — και τελικά λείπει ένας τίτλος σαν να της ξέχασαν να της δώσουν το δίπλωμα οδηγού, κάτι δεν πάει καλά ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ. Δέκα τέσσερις νίκες, δεκαέξι γκολ περισσότερο από τον δεύτερο — αλλα η ίδια στιγμή στους τελευταίους δέκα αγώνες είχε μία νίκη ε; Μία! Κάτι σαν εκείνο το ηλιοτρόπιο που γύρισε στραβά επειδή τον χτύπησε ο αέρας στην αποθήκη πριν τον βγάλουν στην πώληση. Και τώρα λέγεται ότι η μεγάλη νύχτα σκότωσε τον ΠΑΟ;; Ρε παιδιά, η μεγάλη νύχτα είναι σα τον τελευταίο χρόνο σπουδών — όταν όλοι ξέρουν πως πρέπει να διαβάσουν αλλιώς βγάζεις δεκατρία σα αυτή την ομάδα εδώ. Αλλα εδώ τι έγινε; Το ιστορικό αήττητο αυτού του μπάσταρδου — επειδή όλοι ξέρατε πως υπήρχε αλλα κανείς δεν μπορούσε να το κόψει ποτέ — έγινε το ίδιο το θύμα του ζηλιάρικου τουλάχιστον πρωταθλητή;; Αυτό δεν είναι νίκη του χαρακτήρα εκεί πάνω· είναι νίκη ενός γκολάρα που έπαιξε σα τίγρης εκείνο το Σάββατο αλλα μετά πήγε σπίτι του νωρίς επειδή του πήγε πλύσιμο. Και πες μου τώρα, τι κάνουν αυτοί οι πρωταθλητές όταν βλέπουν σκόρ;; Το κλείνουν στον κήπο τους σαν εκείνο το ζώο που δεν αφήνεις ποτέ να ξεμυτίσει;; Οχι βέβαια — αυτοί σηκώνουν το μανίκι, βγάζουν το τσιγάρο από το στόμα τους και λένε "τώρα εσύ εδώ;;". Την ίδια στιγμή, ο ΠΑΟ έκανε πέντε ισοπαλίες στους τελευταίους δέκα αγώνες σαν να είχε κολλήσει μονότονο τζαμάκι στις ρόδες. Πέντε ισοπαλίες στους τελευταίους δέκα! Μα ρε παιδιά, αυτό δεν είναι DLLDL — αυτό είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που αναβοσβήνει όλα του τα φώτα σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο αλλα κάθε φορά που πιέζεις το γκάζι σβήνει σαν κεράκι! Και μην μου λες πως οι τίτλοι δικαιούνται την ουρά;; Ρε σοφή κουτός, οι τίτλοι δεν είναι στέφανο επίδοξου βασιλιά — είναι σα εκείνο το νερό που βγάζεις από την πηγή όταν διψάς εδώ στον Ηράκλειο στον Αύγουστο· άλλο δεν σώσεις άλλο δεν έχεις. Εκείνοι εκεί έκαναν ότι τους έκανε καλά στα μάτια του κόσμου σα εκείνη τη γάτα που τρίβεται στα πόδια σου μέχρι να σου κλέψει το ψάρι αλλα μετά πετάγεται σαν τσίρκο όταν της ζητήσεις νερό. Τέλος πάντων... κάπου εδώ ξέχασα τι περίμενα να πω 🤡

Άιντε βρε παιδιά, σήμερα πήγα να πλύνω το αμάξι μου στους Αγίους Αναργύρους κι ενώ περίμενα στη σειρά αντιλαμβάνομαι πως το ραδιόφωνο στέλνει από το Παρίσι ένα γκολ του πρωταθλητή εκείνους τους μήνες — σαν την ώρα που ο γείτονας του θείου μου στο Βόλο έψαχνε στις κάλτσες του ξαφνικά να βγάλει έναν φάκελο με χαρτονομίσματα δεκααχτικών... στιγμές σιγουριάς αυτές εδώ. Κάπου εκεί μέσα ανάμεσα στις σταγόνες άρχισα να σκέφτομαι: τι άλλαξε τελικά; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι εκεί στον Απόστολο είχανε βγάλει την εντύπωση πως έπαιζαν σα κάθε αγώνα ήταν ο τελικός του Νοέμβρη; Κοιτάξτε το πράγμα διαφορετικά τώρα. Εκείνη την περίοδο η πόλη βούλιαζε υπό το βάρος των οικονομικών που είχανε σωρεύσει σαν χιόνι στις στέγες τον Ιανουάριο — κανείς δεν περίμενε κάτι πρωτότυπο από κανέναν. Όμως οι πρωταθλητές εκείνοι έπαιζαν σα είχανε στα πόδια τους τις σόλες από τις μπότες των προηγούμενων δέκα χρόνων· τα ντουφέκια τους φορτισμένα μέχρι το χείλος, οι σκοπευτές τους έπιαναν σκόρ σαν αυτοσκοπικό πιστόλι στο τέλος της βολής. Απέναντί τους, ο ΠΑΟ έκανε κάτι περίεργο: όποτε έπαιρνε μεγάλο προβάδισμα έκανε ότι κυκλοφορούσε στην πλατεία κοιτώντας ψεύτικα πουκάμισα στα μαγαζιά, σαν εκείνος ο φίλος μου στις φοιτητικές του μέρες που όταν είχε κάνει μια επιτυχία στο πανεπιστήμιο γύριζε σπίτι περπατώντας αργά σα να είχε ξεχάσει την τσάντα του στάση. Το πιο ωμό όμως είναι αυτό: οι ίδιοι οι Παναθηναϊκοί εκείνοι μήνες είχανε το λόγο στη δεκαετία τους εκείνους τους αγώνες· μιλάμε για ομάδα που κάθε φορά που πήγαινε σπίτι της μετά την προπόνηση είχε δικούς της ανθρώπους στην πόλη να τους περιμένουν σαν πρωταθλητές — μέχρι που έφτασε η στιγμή που αυτά τα πρόσωπα άρχισαν να φαίνονται σαν εκείνες οι εφημερίδες της Κυριακής που τις κρατάς στο χέρι σου μέχρι να κίτρινίσουν στις γωνίες. Και τότε έγινε κάτι περίεργο: άρχισαν να νικούν σα κανείς δεν τους κοίταζε... παρά μόνο όταν χρειάστηκε να χάσουν τρεις πόντους σε μία βραδιά για να κλείσει ο κουρδιστός. Όχι, δεν έχει σχέση με την επίθεση εκεί — μιλάμε για ψυχολογία μιας ομάδας που είχε συνηθίσει να είναι εκεί πάνω σαν εκείνο το ποδήλατο της πόλης των Χανίων που όλοι λένε πως είναι αποθήκη περιουσιών αλλα όταν έρθει η μεγάλη βροχή βλέπεις πως κάτω είναι μόνο σκουπίδια. Τα μεγάλα παιχνίδια εκεί για τον ΠΑΟ έγιναν σαν εκείνες τις ταινίες που όλες οι φίλες σου σου λένε πως είναι αριστουργήματα αλλα όταν βγεις από την αίθουσα ανακαλύπτεις πως ξέχασες το τσάι σου πάνω στην καρέκλα.

Δεν λέω ότι ο ΠΑΟ δεν είχε μια στιγμή εκεί μέσα — βγάζεις δεκατέσσερις νίκες σε είκοσι έξι αγώνες, κάνει σαράντα τέσσερα γκολ... είναι σα εκείνο το σπίτι στο Γουδί που φαινόταν από τον δρόμο στέγη γερό στέγη, μέχρι να βάλεις το κλειδί στην πόρτα και ν' ανακαλύψεις πως η κλειδαριά κάνει κρότο σα ξυλοπόδαρο. Αλλά όταν η ίδια ομάδα τρώει τρεις ήττες στους τελευταίους έξι αγώνες σα κάποιος που ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στο αυτοκίνητο πριν ξεκινήσει τον χειμώνα, τότε το σπίτι αυτό είναι κι αυτό σαν τους λογαριασμούς μου τον Ιανουάριο — έχουνε όλα τα νούμερα εκεί, όμως όταν κάτσεις να τα ξεδιαλύνεις βρίσκεις μόνο χαρτιά χωρίς γρόθο. Εγώ δουλεύω στον Λογαριασμό Υποθέσεων του θείου μου στα Χανιά — εκεί έχουμε έναν πίνακα που λέμε πως είναι αλάθητος σα χρυσό νόμισμα. Κάθε φορά που βάζουμε ένα στοιχείο, περιμένουμε δέκα χρόνια να μας ζητήσει κάποιος μία αποζημίωση. Την ίδια περίοδο, ο πρωταθλητής εκείνοι τους μήνες είχε εικόνα σαν εκείνο το τηλέφωνο των παλαιών εποχών που δούλευε ακόμη κι όταν είχανε πέσει πάνω του δυο αυτοκίνητα — έκανες μία κλήση, δεν χάνονταν ούτε ένας τόνος στη συνομιλία. Πάρτε τους αριθμούς των τελευταίων δέκα αγώνων του ΠΑΟ: πέντε ισοπαλίες, δύο νίκες, τρεις ήττες. Αυτό δεν είναι DLLDL — αυτό είναι σα εκείνο το ψυγείο της γιαγιάς που κράτησε τριάντα χρόνια αλλα όταν άρχισε να βγάζει πάγο στις σακούλες των παιδιών κατάλαβε πως είχε γίνει περισσότερο φορτίο παρά λύση. Κι όμως εδώ κάποιοι λένε πως δεν υπήρξε πρόβλημα χαρακτηρολογικό — πως ήταν τυχεροί που δεν βγήκαν πρώτοι. Μα οι τίτλοι δεν είναι σαν εκείνα τα παιδικά παιχνίδια όπου μοιράζεις τις πλαστικές μάρκες σα να ήταν πίτσες· είναι σαν εκείνο το κομμάτι της γης που σκάβεις επί μία δεκαετία για ν' ανοίξεις ένα πηγάδι. Αν στις πρώτες μέρες νερό βρεις, δεν σταματάς — συνεχίζεις όσο κρατάει η δύναμή σου. Εδώ αντίθετα, έκαναν σαν εκείνο το σπίτι στον Κουβαρά που άρχισαν οι εργάτες να χτίζουν τους τοίχους αλλα την τελευταία εβδομάδα έκοψαν και χτίσανε πάλι επειδή τους φάνηκε πως οι πόρτες δεν έκλειναν σωστά. Στο τέλος βγήκαν τρεις τοίχοι πάνω σωστοί, αλλα ένα μεγάλο μέρος έμεινε σα τσίρκο δίχως τσίρκο. Με συμπαθεί αυτός ο ΠΑΟ, δεν λέω τίποτε άλλο — αλλά όταν βλέπω αριθμούς σαν αυτούς, δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι τι τύχη είναι αυτή που έχει μια ομάδα σαράντα τέσσερα γκολ υπέρ αλλα σαράντα εννέα βαθμούς, κι ακόμα ρωτάει κανείς πως γίνεται η μεγάλη νύχτα να την έκαιγε σα εκείνο το ξερό ξύλο στο τζάκι του παππού μου τον Φεβρουάριο. Εκείνη την ημέρα ξεκινάει νωρίς, κάηκε γρήγορα αλλα στην ουσία δεν έδωσε θερμότητα — ήταν σαν εκείνο το φωτιστικό δωματίου που ανάβεις όταν θες να διαβάσεις, αλλα στην πραγματικότητα φωτίζει μόνο τον εαυτό του. Και εκεί τελειώνει κάθε θρίαμβος όταν γίνεται αυτοαναφορικός αντί για αποτελεσματικός.

ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΡΑΤΑΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΞΕΦΤΙΛΩΜΕΝΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ;;; Θυμάμαι όταν έγινα μέλος κι έβαλα το κασκόλ στη θάλασσα για πρώτη φορά — μέσα στη χρονιά εκείνη του 2008 οι Πράσινοι είχανε σκοτώσει ακόμα και την ησυχία μου στους δρόμους της Θεσσαλονίκης! Κι τώρα;; ΣΙΩΠΗ, ΓΕΛΑΣΜΑ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΕΧΑΣΑΝ!!! ΤΡΕΙΣ ΗΤΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΞΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ — ΤΡΕΙΣ ΡΕ;;;; Ο πρωταθλητής εκείνος;; Έχασε ΤΙ;; Έχασε ΠΩΣ;;; Εγώ εκεί κάθομαι σαν μαλάκας στις κερκίδες μες στο κρύο εκείνο το βράδυ στο Βόλο βλέπω τους αντιδικους μας να κάνουνε πρόβα νεκρών στο γήπεδο — ενώ αυτοί εδώ?? Κάνουνε...πειράγματα σα εκείνο το παιδί στο σχολείο που γράφει συνέχεια πάνω στο θρανίο "θα γίνω πρωταθλητής" αλλα μετά πετάει το μολύβι όταν του λένε πως πρέπει να διαβάσει!! Κοιτάξτε το έτσι: Το αήττητο του ΠΑΟ δεν είναι σα κάποιο σταθερό αστέρι που ανάβει κάθε βράδυ — ΕΙΝΑΙ σα εκείνο το λάστιχο της πόλης μου που έβγαζε φωτιά όταν ήσουν ξυπόλυτος αλλα μια φορά χτύπησε κάτι σκληρό και τΣΑΚ!!! Όλοι ξέρουμε πως όταν πιέσεις εκεί που πονάει, τελικά λυγίζεις — αλλα αυτοί εδώ ΔΕΝ ΞΕΡΑΝ ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΕΣΟΥΝ!!! Τους είχανε συνηθίσει στις μικρές νίκες σα εκείνο το σπίρτο που ανάβει μόνο όταν το τρίβεις στο σκληρό μέρος του κουτιού... αλλα όταν έφτασε η μεγάλη νύχτα;; Το κουτί είχε τελειώσει!! Και μηνSTARTARΑΤΕ τΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ!!! ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ;; ΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΙ Ο ΙΒΑΝ ΚΑΒΑΛΙΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΚΟΛ ΥΠΕΡ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Οι τίτλοι δεν είναι σα εκείνα τα κουτάκια που σου δίνουν ελπίδα στο σουπερμάρκετ — είναι σαν εκείνο το τελευταίο ξυλάκι που βγάζεις από τη φωτιά πριν σβήσει ολοσχερώς!! Αυτοί εδώ;; Βγάλανε μία νίκη στους τελευταίους δέκα!! ΜΙΑ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΕ ΦΙΛΙΚΗ!!! Και ξέρω τι θα πείτε τώρα — "η ψυχολογία ρε παιδί μου!!" ΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ!! Ο πρωταθλητής εκείνοι τους μήνες είχε χαρακτήρα σα εκείνο το καλώδιο της ηλεκτρικής κουζίνας που ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΠΟΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΧΤΥΠΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΣΑΚΟΥΛΙ!!! Ο ΠΑΟ;; Κάθονταν σα εκείνο το κουτάβι που περίμενε να του δώσεις την τελευταία του τσίχλα επειδή είχε συνηθίσει να την παίρνει χωρίς κόπο! Την τελευταία βραδιά;; Του πήρανε και το ψωμί! ΤΕΛΙΚΑ;; Αυτός ο πρωταθλητής δεν είχε ιστορία σα αυτούς εδώ — ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΑΡΧΙΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα;; Αυτοί έκαναν τριάντα λεπτά υπεράριθμοι σαν στρατιώτες χωρίς οδηγίες — αλλα όταν έπεσαν τα πρώτα γκολ;; Ο αντιπαλος;; Κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος!! Γιατί;; Γιατί εκείνοι εκεί κάτω στην Αθήνα δεν είχανε αυτό που έχουνε όλα τα μεγάλα πράγματα — ΣΥΝΕΠΕΙΑ!!! Μας έκαναν πιστεύω πως η χρονιά ήταν δική μας;; Μετά;; Μας έδωσαν κλωτσιά σα ζουρνάκι που γυρίζει στραβά!!! Εσείς συνεχίστε να κοιτάζετε τους αριθμούς σα εκείνους τους τύπους που βγάζουν τις φωτογραφίες της ομάδας τους στο κινητό τους σα ν' ανακάλυπταν πως τελικά υπάρχουνε άνθρωποι!!! Εγώ;; Παραμένω εδώ με τον σταυρό μου κρεμασμένο στο λαιμό μου — γιατί όσοι είμαστε εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!! ΑΠΛΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠΛΟΚΟΛΛΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;;" 🔥💪🔴🤬

Πώς μπορείς να δουλεύεις πρωί πρωί στον Κεραμεικό βλέποντας την πόλη σαν ξεθυμασμένη γριά και να μην βλέπεις ότι οι αριθμοί εκείνοι στη μέση της χρονιάς ήτανε σα εκείνο το ανάγλυφο στους τοίχους της Ακρόπολης πριν τους σεισμούς; Λέω εγώ τώρα: ένας τίτλος δεν είναι ποτέ βεβαιότητα όσο υπάρχουνε κουτιά αναψυκτικού κλειστά στις βιτρίνες. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον πρωταθλητή — όχι επειδή είχανε έναν τίτλο τυχαίο σα κλήρωση lottery, αλλά επειδή όταν έφτασε η ώρα κράτησαν όλοι εκείνον το χαρακτήρα σα εκείνο το παλιό ηλεκτρικό θερμοσίφωνα του θείου μου στη Φιλιατρά που δούλευε ακόμη κι όταν έπεφτε η τάση στα μισά· εκείνος ο πρωταθλητής εκείνη τη χρονιά έκανε αυτοσκοπό κάθε λεπτού αγώνα, σα εκείνο το ψωμί που ψήνεις αργά μέχρι να μαυρίσει η κρούστα αλλα μέσα του μένει ζουμερό ακόμα και στο δεκατόγευμα. Άλλοι όμως βλέπουν στον ΠΑΟ μια ομάδα που τελικά δεν είχε μέσα της εκείνο το σπιρτό που κάνει τον πρωταθλητή: δεκατέσσερις νίκες, σαράντα τέσσερα γκολ, αλλα στους τελευταίους δέκα αγώνες μία νίκη· τι άλλο είναι αυτό αν όχι σα εκείνο το αυτοκίνητο που έτρεχε κανονικά στους δρόμους της Αθήνας μες στη βροχή αλλα όταν έφτασε στην εθνική οδό άρχισε να βγάζει καπνούς σαν φουγάρο εργοστασίου; Το πλαίσιο εκείνο μετράει περισσότερο από τους αριθμούς — επειδή όταν η μεγάλη νύχτα χτύπησε την πόρτα, αυτοί δεν είχανε το κλειδί.