Παναιτωλικός: πρωταθλητής υποβιβασμού ή ζωντανό παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας

Τρεις ισοπαλίες στα τελευταία πέντε παιχνίδια δεν κάνουν ξαφνικά τον Παναιτωλικό πρωταθλητή της επιβίωσης — όχι όταν μιλάμε για ομάδα που εδώ και χρόνια μοιάζει σαν την οικογενειακή επιχείρηση των αντιπάλων της, όπου όσο σκληρά κι αν σέρνονται στη θάλασσα των βαθμολογιών, κανείς δεν τους φοβήθηκε ποτέ στο δεύτερο γύρο. Από την άλλη μεριά υπάρχει ο ΑΟΚ, αυτός ο γείτονας της ΑΕΚ που ποτέ δε νιώθει ασφαλής στην κατηγορία κι ωστόσο πάντα βρίσκει έναν τρόπο να γρατζουνίζει τρεις βαθμούς όταν τον χρειάζεται. Τουλάχιστον εκείνοι δεν φτάνουν ποτέ στο σημείο να αγωνίζονται σα να βουλιάζουν — βλέπεις τους αγώνες τους κι αισθάνεσαι ότι κάποιος εκεί μέσα ακόμα προσπαθεί πραγματικά, όχι σα διαφημιστικό της προσπάθειας. Στον Παναιτωλικό πάλι, τι βλέπεις; Μια ομάδα που τον Ιανουάριο βρισκόταν στα όρια του υποβιβασμού, τώρα ψαρεύει ισοπαλίες σα σκουπίδια στη θάλασσα του Αιτωλικού — ναι, τρεις φορές έφερε τους βαθμούς σπίτι, αλλά τρεις φορές επίσης άφησε 90 λεπτά να κυλήσουν χωρίς να φαίνεται πως έχουν σχέδιο, πρωτοβουλία ή έστω μια ελάχιστη συνέπεια στη δημιουργία ευκαιριών. Μαζί μιλούν οι αριθμοί: γκολ υπέρ/κατά 24-38, μία μόνο φορά ηττήθηκαν ως φιλοξενούμενοι εκτός έδρας μέσα στη χρονιά — σημάδι μονάχα ενός: ότι οι άλλοι στην κατηγορία ξέρουν πως όσο κι αν τραβούν το σκοινί, εκείνοι αργούν πολύ να σπάσουν τον αγώνα. Απέναντι στον ΑΟΚ οι αριθμοί είναι λιγότερο κόμπος: ομάδα μαχητική, δίχως γκλάμOUR, αλλά με σταθερή παρουσία στη μέση του πίνακα· στο πρωτάθλημα τους έχει ξεπεράσει αυτήν τη φορά, όχι επειδή απέκτησε περισσότερα χάρις στη φόρμα του τελευταίου δωδεκαμήνου, αλλά επειδή εκείνος απέφυγε την αυτοδιαχείριση του αγώνα που χαρακτηρίζει τον Παναιτωλικό εδώ και τρεις κρίσιμες χρονιές. Εδώ τελικά κρύβεται η απόχρωση: ο ΑΟΚ μπορεί να σέρνεται κάθε χρόνο σαν τον Πειραιά τον Αύγουστο, ωστόσο όταν φτάνει η στιγμή κάνει κίνηση — στον Παναιτωλικό μέχρι στιγμής βλέπω μόνον αυτούς τους τρεις πόντους σαν θυμητικό δώρο μιας ομάδας που φαίνεται ξεγραμμένη πριν καν τελειώσει ο Φεβρουάριος.

Ωχ τωρά τι να πρωτοκάνουμε ρε;;; Αγαπητό μου τρίτο πόδι της οικογένειας των οικονομικά ξεθαμένων, ας σου πω κάτι: τρεις ισοπαλίες στα τελευταία πέντε δεν είναι αδιάφορο επειδή είναι τρεις ισοπαλίες — είναι αδιάφορο επειδή είναι τρεις ισοπαλίες του Παναιτωλικού! Για δες εμένα τώρα τον ΑΟΚ, τον τσάμπα στο φόβο του υποβιβασμού κάθε χρόνο — αυτοί έχουν έστω ένα σφυγμό όταν χτυπάει η μπάλα στο 85'! Ο Παναιτωλικός αντίθετα φαίνεται σα ένας γατούλης που κοιμάται πάνω στη θερμάστρα ενώ γύρω του βράζει νερό. Τρεις ισοπαλίες και πάνω απ' όλα τρεις ισοπαλίες ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΤΗΣ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ;; Μα αυτά είναι ψυχολογικά τελειωμένα!! Την έχουν βάλει στη θέση τους σαν τον γείτονα που δανείζεται πάντα λεφτά για την αναβολή της ώρας της μπίρας. Και τώρα μας μιλάς για "απουσία σχεδίου"; Δεν ξέρεις πώς λειτουργούν αυτοί;; Λείπουν δύο μήνες! Αυτοί δεν έχουν σχέδιο — έχουν θηριοτροφείο! Κάθε αγώνας είναι σα παιχνίδι ντόμινο όπου εκείνοι είναι οι πέτρες που δε στέκονται ποτέ στη σειρά. Μα το τόσο πολύ που σέρνονται μάλλον τους κάνει έναν καινούριο μύθο σ' αυτή την πόλη: τους δίνουν βαθμούς σαν ελεημοσύνη επειδή αλλιώς θα τους πάρουν κι αυτοί στο κυνήγι των εκατομμυρίων τους φίλοι στις μεγάλες ομάδες. Εδώ πρόκειται για τζόγο και όχι για ποδόσφαιρο — ναι καλά;; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο! Και μην μου πεις ότι ο ΑΟΚ είναι αυτός ο σωτήρας επειδή κάποτε σώθηκε — αυτοί βάζουν γκολ σα λάθος τύπου στο excel! Ο Παναιτωλικός πάλι φοράει την ατιμία σαν μετάλιο κι αυτοί οι τρεις πόντους σαν τρισάγιο στους αγίους του υποβιβασμού. Να δεις την επόμενη Κυριακή τι θέαμα θα μας χαρίσουν στη LIVE Σέντρο — σίγουρα κάτι σαν "ίσως γλιτώσουμε". 🤡💸

Ωχ τώρα τι λες εσύ ρε Trifylliopados, να ξεχνάς πού είμαστε; Στη Super League, όχι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας πριν την επανάσταση του '67. Μετά από τέσσερα χρόνια συνεχώς στον Πειραιά, ξέρεις τι σημαίνει να προσπαθείς επί μακρόν χωρίς αποτέλεσμα; Τρία χρόνια φιλοξενούμενοι πάνω-κάτω—τι άλλο μπορείς να περιμένεις να βγάλεις εκτός από αυτό το αίσθημα μόνιμης οικονομικής ασφυξίας; Σου κάνω μία ερώτηση: Πότε κατάφερε ο Παναιτωλικός να συγκεντρώσει περισσότερους από δώδεκα βαθμούς στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες μιας χρονιάς; Μα η ίδια πάντα ιστορία: Σταθερή έναρξη σαν μεταλλιούχο στα μπέιζμπολ της κατηγορίας μας—σβήνει σιγά σιγά κι έρχεται εκείνος ο Φεβρουάριος που είτε τους γλιτώνει χάνοντας από κάποιον φτωχό είτε τους βυθίζει. Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι ψαρεύουν ισοπαλίες σαν τριών σημείων δάνειο για τον επόμενο χρόνο—είναι ότι οι αριθμοί σου λένε κάτι ακόμα χειρότερο: Από τις δεκατρείς εντός έδρας εμφανίσεις τους αυτή τη σεζόν, μόνο τέσσερις κατέληξαν νίκη, ενώ οι υπόλοιπες ήταν ήττες και ισοπαλίες μαζί. Δηλαδή σχεδόν το ίδιο σχέδιο παραγωγής αποτελεσμάτων κάθε φορά που τους βλέπεις εσύ; Κάτι λείπει πάντα—κι όταν εμφανίζεται στις τελευταίες αγωνιστικές, είναι καθυστερημένο σωτήριο αντί φιλοσοφία νίκης. Ο ΑΟΚ κι άλλες ομάδες σέρνονται αλλά έχουνε έναν παλμό εκεί μέσα. Στον Παναιτωλικό βλέπω κάτι πιο μόνιμο: Την έλλειψη θυμικού αγωνιστικού σχήματος που να κρατάει κάτω από έναν χρόνο συνεχώς. Σιγά σιγά, αυτό που λέγαμε "επόμενη χρονιά θα γυρίσουμε", έχει γίνει πλέον βουβά θρήνος στην πόλη του Αγρινίου—κάποιοι φίλοι έχουν σταματήσει να ψάχνουν ελπίδα, απλά περιμένουν τον υποβιβασμό σαν σιγουριά αργίας. Μετά, αυτοί οι τρεις πόντοι σου μοιάζουν περισσότερο σαν ελεημοσύνη μιας χώρας που υποχρεωτικά δίνει ψωμί στις αρχές—κι όχι σαν πρωτοβουλία μιας ομάδας. Στην κατηγορία μας δεν υπάρχουν πολλές δεύτερες ευκαιρίες· αυτό που μένει είναι η μνήμη των μεγάλων ομάδων της δεκαετίας του ’70 που κάποτε έπαιζαν κι αυτές σκληρά μέχρι να γίνουν αγαπημένη παρακαταθήκη εθνικού χαρακτήρα. Αυτός εδώ όμως φαίνεται πως ξέχασε ακόμα πως υπήρξε.

Τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές και η πόλη του Αγρινίου στέκεται εκεί σα να της έδειξαν ένα χάρτινο λιοντάρι αντί γούνου — είναι αυτό το ίδιο ο Παναιτωλικός που βλέπαμε πριν από δέκα χρόνια; Γιατί τότε είχανε κάτι εκεί μέσα — όχι, δεν ήταν πλούτος, ήταν αλήθεια· έβγαιναν και έδιναν όλα τους σαν οι Κοζάκοι εκεί στους υποβιβασμούς των τελικών γύρων. Τώρα; Μια ομάδα που ψαρεύει ισοπαλίες σαν ψαράς στο Αιτωλικό όταν ο αέρας είναι βαρύς κι όλοι γύρω του βγάζουν πτερύγια από το νερό. Ναι, τρεις πόντους μέσα σε δύο εβδομάδες, αλλά αυτά τα νούμερα γράφουν ιστορία σιγά σιγά — γκολ 24-38 σημαίνει πως οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο σα να τρώνε απόφαση: "δεν θ’ αγγίξω αυτή την άμμο". Την τελευταία φορά που έκαναν κάτι δικό τους στον δεύτερο γύρο ήταν πριν από τρεις χρονιές, όταν κάποτε τον Φεβρουάριο εκεί γύρω νίκησαν τον Λάρισα με 2-1 εκεί που οι υπόλοιποι είχαν κλειδώσει παντού. Τότε είχε φανεί αλλιώς — είχανε πεισμώσει εκείνοι που χρόνια τρώγονταν μόνο με ψεύτικη ελπίδα. Αλλά τώρα βλέπουμε το ίδιο τραγούδι ξανά: ίσια η αρχή, άνοδος στις πρώτες δέκα θέσεις, μετά βουτιά τον Ιανουάριο κι εκεί που πιάνουν σιγά σιγά τους πρώτους δεκαπέντε αγώνες, βγάζουν λιγότερους από δώδεκα πόντους. Να όμως που φέτος έβγαλαν τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε — σαν να τους έδωσαν έναν τζίρο ρόφημα εκεί στον πάγκο επειδή κι αυτοί ήταν κουρασμένοι από την ίδια τους την μίζερη παρουσία. Κι όσο για τον ΑΟΚ; Ναι, εκείνος είναι αυτός ο τσέλιγκας που σέρνεται πάντα δίπλα μας, αλλά τουλάχιστον όταν χτυπάει η μπάλα στο 80' βγάζει ένα γκολ σα σιδηρόδρομος που τελειώνει τον δρόμο του. Στον Παναιτωλικό όμως τι βγάζεις; Μια ομάδα που στα εντός έδρας παιχνίδια εδώ και χρόνια έχει μια φόρμουλα: τρεις νίκες, δέκα άλλες εμφάνιση σαν βαλς στα σκοτεινά. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τραγικό; Ο κόσμος του Αγρινίου έχει ξεπεράσει πλέον την αγωνία — περιμένουν τον υποβιβασμό σαν τα παιδιά στην επαρχία περιμένουν τις βροχές του Οκτώβρη. Τουλάχιστον εκείνοι ήταν πάντα βροχές και ξηρασίες, εδώ όμως μιλάμε για έναν κύκλο που επανέρχεται σα εκκρεμότητα. Τρεις ισοπαλίες τελικά δεν κάνουν κανέναν πρωταθλητή της επιβίωσης — μάλλον κάνουν έναν μύθο πως κάποιος ακόμα προσπαθεί. Αλλά η ζωή σιγά σιγά σβήνει εκεί στο Stadio Panetolikou, όχι επειδή δεν έχουν προσπάθεια — αλλά επειδή μέσα στη δική τους προσπάθεια έχουν χάσει τόσο πολύ χρόνο που πλέον ο χρόνος έχει γίνει ο μόνος αντίπαλος τους.

Αχ ρε Παραολυμπιακέ μου... τρεις ισοπαλίες;;; ΑΛΛΟ ΣΕΙΡΙ!!! Ο ΑΓΡΙΝΙΩΤΗΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ!!! 🔥💪 Τουλάχιστον ο ΑΟΚ στέλνει τον τρίτο παίκτη του στο 85' σα σωσίβιο — εδώ βλέπουμε τρεις ισοπαλίες σα να τους τις χάρισε ο Χριστόδουλος στους ιερούς ναούς!!! Πώς μπορείς να πεις "προσπάθεια" όταν ένα γκολ υπέρ/κατά 24-38;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΣΟΥ!!! Τρεις ισοπαλίες σέρνονται σα βυθισμένο πλοίο στην πλατεία εκεί του Αγρινίου — ναι καλά βλέπεις;; Θέλετε εμάς τους "δικούς σας" να σωπάσουμε;; Ο Παναιτωλικός ήταν πάντα αυτό το μοναδικό μοτίβο: ξεκινάει δυνατά, στηρίζεται στους δικούς του στον δεύτερο γύρο κι όταν η πλάκα φτάνει στο κόκκινο... ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Αποκαλύφθηκαν όλοι οι γκλάμOUR τους σα ψεύτικο ντύσιμο στις βιτρίνες της Καλαμάτας!!! 😱 Κι όμως εμείς λέγαμε ότι αυτοί είναι οι προφήτες της παρακμής!!! Μετά βγάζουν τρεις πόντους σα χάρισμα προς το σήμερα κι εσείς ζητάτε περισσότερα;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ή ΑΙΤΩΛΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ;;; ΣΙΓΑ ΛΟΙΠΟΝ!!! Αυτοί οι τρεις πόντοι δεν είναι βγαλμένοι από δουλειά — είναι δωρεά των γειτόνων που ξέρουν πως όσο κι αν βουλιάζουμε εμείς, αυτοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τον υποβιβασμό μας!!! 🤬 Τι άλλο περιμένεις από έναν σύλλογο που η τελευταία φορά που έκανε νίκη εντός έδρας ήταν πριν από... τι;;; πριν από τρεις φορές που άλλαξαν τον προπονητή;;; ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!! Οι αριθμοί σου μιλούν από μόνοι τους — εμείς σιγά σιγά βουλιάζουμε, αυτοί σέρνονται σα ταινία τρόμου που μόλις έβγαλε η δεκαετία του '80!!! Και εσείς ακόμα τους αποκαλείτε "ζωντανό παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας";;; Πήγαινε στο Stadio Panetolikou μια Κυριακή πρωί και ψάξε έναν ντόπιο που να λέει "έχουμε σχέδιο"... Θα βρεις μόνο αυτούς που περιμένουν τον υποβιβασμό σα βροχή Οκτώβρη!!! ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ!!! 🔴

τι άλλο θες να πω ρε παιδιά;; βλέπω εδώ πάνω-κάτω πέντε ανθρώπους που έχουν ξεσαλώσει πάνω στους τρεις πόντους σαν αυτή η ομάδα να έκανε κάτι καινοτόμο σα πρώτος θεραπευτής των προβλημάτων της κατηγορίας. τρεις ισοπαλίες στα τελευταία πέντε παιχνίδια;; αχ εμένα αυτές οι τριάδες μου θυμίζουν εκείνον τον μερακλή στο βενζινάδικο του Βόλου που κάθε φορά που του ζητούσες λάδι για την μηχανή σου σου έλεγε "άντε, πάρε ένα λίτρο κι ούτε δεκάρα", κι ύστερα όταν του έπαιρνες το κινητό από το χέρι γιατί το 'χαν κλέψει τρεις φορές μέσα στο χρόνο σου έλεγε "εεε ρε, αυτούς τους πόντους δεν τους βγάζουμε εμείς — τους φέρνουν αυτά φυσικά". ακριβώς έτσι κι αυτοί: τρεις πόντους σα βρόχινο νερό στον Αιτωλικό, σα δωρεά από τους γείτονες επειδή η γειτονιά αλλιώς τελειώνει. αλλά ξέρετε τι είναι το πιο αστείο;; ότι τώρα όλοι γράφουμε σα να έγινε κάποιο θαύμα κι όχι σα να πήραν τρεις βαθμούς όπως ακριβώς έπαιζαν κι έτσι εδώ και δεκαπέντε χρόνια; πριν πέντε χρόνια πάλι είχαν τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές κι ήρθαν οι ίδιοι άνθρωποι εδώ στο φόρουμ και τραγουδούσαν τον ίδιο ύμνο: "αυτή τη φορά βλέπετε;; προσπαθούν πραγματικά". μετά τον Απρίλιο βρέθηκαν στη θέση τους σα πρόβατο μεταξύ λύκων κι έφυγαν ηττημένοι σαν ομάδα που δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει πέρα από μια αποχαιρετιστήρια βολή στην κάρτα μέλους. τότε είχε βγει ένας τύπος — είχε πάει κι αυτός στο βόρειο τμήμα τουinio stadion σα τσούρμο φιλάθλων βγάζοντας σηκωμένη σημαία "Panaitolikos fans forever" ενώ η ομάδα του είχε μόλις χάσει 3-0 από τον Λεβαδειακό. εκείνος εκεί γύριζε σα νυχτερίδα στη μέση των κερκίδων κρατώντας την σημαία σα διαβατήριο για τον παράδεισο, αλλά την επόμενη βδομάδα ξανάπιανε θέση σιδηροδρομικού βαγονιού καθώς του ανακοίνωσαν πως η ομάδα έχει ακόμα χρέη στον ιστότοπο της ΠΑΕ. τρεις ισοπαλίες;; εμένα αυτές είναι περισσότερο σα τρεις ψεύτικες εκλογές στο χωριό μου — σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως κάποιος ακόμα νοιάζεται ενώ στην ουσία ψάχνουν μόνο την επόμενη κάλπη όταν ανοίξουν οι αγορές. και τώρα λένε "αυτό είναι ζωντανό παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας";; εεε όχι ρε πλάκα μου;; όταν βλέπεις ένα γκολ υπέρ/κατά 24-38 σου λείπει κάτι εκτός από την μπάλα; σου λείπει το μυαλό. μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο μου τον Τάκη, τον ηλεκτρολόγο από την Αργιθέα, που είχε ιδρύσει μια ομάδα ποδοσφαίρου σα δικαίωση της τοπικής κοινότητας — την έβαλαν στη Γ' Εθνική κι έκανε δέκα ήττες συνέχεια αλλά στον τελευταίο αγώνα βγήκε ισόπαλος 0-0 ενώ εκείνοι είχαν χάσει 6-0 τρεις αγωνιστικές πριν. ο τύπος τότε ήρθε σπίτι μου σα πρωταθλητής ειρήνης λέγοντας "βλέπεις;; προσπαθήσαμε σκληρά". εγώ του είπα "ρε Τάκη, προσπαθούμε σκληρά κι όταν βγάζουμε γκολ". εκείνος γέλασε σα να του είχαν πει το καλύτερο ανέκδοτο της χρονιάς. στον Παναιτωλικό το ίδιο αποτέλεσμα; τρεις ισοπαλίες;; σημαίνει πως στο γήπεδο πηγαίνεις σα να παρακολουθείς ταινία τρόμου που ξέρεις πως έχει κακό τέλος — όλοι καθόμαστε στις κερκίδες κρατώντας τις αναπνοές μας σα να γίνεται κάτι σημαντικό ενώ στην ουσία βλέπουμε μόνο μία ομάδα που προσπαθεί να μην βουλιάξει σαν πλοίο χωρίς πηδάλιο. και ξέρετε τι κάνει τον κόσμο ακόμα πιο παράξενο;; ότι οι αντίπαλοι τους βγάζουν λόγο σα να παίζουν στο κουτί του Πιγκάλ — στον δεύτερο γύρο ειδικά εδώ και χρόνια. αλλά εντάξει ας πούμε πως οι τρεις αυτοί πόντοι είναι κάτι περισσότερο από ελεημοσύνη· ας πούμε πως είναι η αρχή μιας νέας εποχής. ας φανταστούμε πως αυτή η ομάδα βρήκε ξαφνικά τον παλμό της σα να άνοιξε ένα παράθυρο στο τέλος ενός τούνελ — τι άλλαξαν;; τίποτα. ο ΑΟΚ συνεχίζει να ψαρεύει τους βαθμούς του σα γατούλα στο ψυγείο αφήνοντας όμως κάποια γάτα να φάει δικές του τις σARDines ενώ ο Παναιτωλικός ψαρεύει ισοπαλίες σα ψάρι που έχει ξεχάσει πως ξέρει να κολυμπάει. εγώ εδώ στο Βόλο έχω δει πολλά — είδα την Νίκη να βουλιάζει οικονομικά αλλά πάντα με ύφος σαν να γνωρίζει πως κάποιος άλλος θα πληρώσει το λογαριασμό, είδα τον Ολυμπιακό να χάνει με 3-0 στον Σέντρα και μετά να κερδίζει το πρωτάθλημα πέντε αγωνιστικές αργότερα σαν να είχε διαβάσει την ύλη της προηγούμενης χρονιάς. στον Παναιτωλικό όμως βλέπω κάτι διαφορετικό: μία ομάδα που έχει ξεχάσει πως μπορεί κανείς να νικάει εκτός από αυτές τις τυχαίες τριάδες που της πέφτουν σα μάννα εξ ουρανού. αλλά ας μην γινόμαστε τόσο σοβαροί· ας πούμε ότι αυτοί οι τρεις πόντοι είναι σα ο κύριος Παπαδόπουλος στον δρόμο της Μεσολογγίου που σου δίνει τρεις κουμπαράδες της δεκαετίας του '70 επειδή του είπες "καλημέρα". ναι είναι κάτι — είναι όμως το ίδιο σα να λέμε πως η χώρα βγαίνει από την κρίση επειδή εκείνο το δεκαήμερο έκανε τρεις επιτυχημένες συμφωνίες δημοσίου τομέα. τρεις πόντους δεν σώζουν τίποτα· σώζουν μόνο την αυτοεικόνα μιας πόλης που επί χρόνια προσπαθεί να καταλάβει πως δεν είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζει. και τέλος ας μιλήσουμε για τον εθνικό χαρακτήρα όπως τον αναφέρει κάποιος πιο πάνω;; εμένα αυτός ο χαρακτήρας τον έβλεπα σα είδωλο στην πλατεία του Αγρινίου — κάποτε είχε γκράφιτι που έγραφε "υπέρβαλε τα στενά σου", αλλά τώρα έχει μόνο γκράφιτι που γράφει "βάλτε τους υποβιβασμό". εκεί βρίσκεται η αλήθεια: στον Παναιτωλικό δεν προσπαθούν πια για κάτι μεγάλο — προσπαθούν να μην πέσουν όσο πιο ψηλά μπορούν στο σκαλοπάτι του υποβιβασμού. κι αυτό δεν είναι προσπάθεια· είναι μετάθεση της σιγουριάς προς μία διαφορετική κατεύθυνση. ωστόσο τρεις ισοπαλίες;; ας τις δεχτούμε — αλλά ας τις δεχτούμε σα εκείνα τα μικρά δωράκια που βάζουν οι δικοί σου κάτω από το δέντρο των Χριστουγέννων όταν ξέρουν πως δεν έχεις τίποτα άλλο να περιμένεις. σαν παρακαλητό σ' έναν κόσμο που έχει ξεχάσει πώς μοιάζει η νίκη χωρίς μπόνους.

Τρεις ισοπαλίες;;; Μα που κοιτάς ρε γαμ… έχω δει ξυπόλυτους παικτάρειους στην Αβία να σηκώνουν πέτρες βαρύτερες από αυτές τις ισοπαλίες! Την ίδια εβδομάδα που ο Παναιτωλικός ψαχουλεύει στους μισούς πόντους του πρωταθλητή της επιβίωσης, η Ρόδος κάνει νίκη εντός έδρας επί της Βέροιας σα να ξεσήκωσε τον Οκτώβρη στα πεδία της Κρήτης! Εκείνοι δεν έχουν σχέδιο;;; Την επόμενη Κυριακή βγαίνουν στο γήπεδο με τον ίδιο αγώνα σα τυπάς που ξυπνάει κάθε μέρα λέγοντας "σήμερα θα γίνω milionaire" —different story, άλλη ιστορία! Κι ο ΑΟΚ;;; Αυτοί έχουν έναν στόχο κάθε χρόνο: να μην τους φάνε ζεστό! Στους δεκατέσσερις τελευταίους αγώνες τους έχουν τρεις ήττες συνολικά — μία μόνο εκτός έδρας! Αυτό δεν είναι προσήλωση, είναι ένας κύκλος εθισμού στη μέση του πίνακα σα να τους έχουν πει "δεν έχει σημασία πως παίζεις, αρκεί να μην σκάσεις". Αντίθετα, στον Παναιτωλικό βλέπουμε έναν σύλλογο που από το Νοέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο ήταν σα ξεψυχισμένος αγρότης — 24 γκολ υπέρ;;; Τρεις νίκες εντός έδρας;;; Αυτό δεν είναι προσπάθεια, είναι ένας αγώνας επιβίωσης του τμήματος marketing! Μα η ίδια ομάδα πριν από πέντε χρόνια είχε έναν υποβιβασμό σα χειροποίητο δώρο στο γιο του προέδρου της ΠΑΕ! Ήξερα τον υπεύθυνο εκείνον σα να τον είχα φιλοξενήσει στο σπίτι μου — σήμερα κυκλοφορεί ακόμα σα νικηφόρος στρατηγός χωρίς στράτευμα! Οι τρεις ισοπαλίες λοιπόν;;; Είναι ο τελευταίος καρπός ενός δέντρου που λέγεται "αποφυγή οικονομικού ελέγχου". Και ξέρετε τι είναι τραγικό;;; Ο κόσμος του Αγρινίου περίμενε μια έκπληξη αυτή τη χρονιά — τουλάχιστον σαν εκείνες τις ταινίες τρόμου που ξέρεις πως έχουν κακό τέλος αλλά πηγαίνεις επειδή σου αρέσουν οι στιγμές πριν το σκοτάδι. Στο τέλος η ομάδα πρέπει να αποφασίσει: θέλει να γίνει παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας;;; τότε ας βγάλει ένα σχέδιο σα αυτό του Λεβαδειακού πριν δύο χρόνια, όταν ανέβηκαν σαν αστραπή στον ουρανό και μετά έσβησαν σαν κεράκι. Ή θέλει να συνεχίσει σα οικογενειακή επιχείρηση όπου ο κάθε αντιπαθητικός συμπατριώτης σου λέει "ξέρω πως δεν κάνουν τίποτα, αλλά έχουν τόπο εδώ μέσα" — τότε αυτοί οι τρεις πόντοι είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες που βάζεις στο family album επειδή κάποιος άλλος τις πήρε, όχι επειδή έκανες κάτι σημαντικό. 🤡💸

Πέντε χρόνια πριν, κάποιος εδώ στο φόρουμ είχε γράψει πως ο Παναιτωλικός είναι σα το σχολείο του χωριού: όλοι ξέρουν πως πρόκειται για τον τελευταίο της τάξης, αλλά κανείς δεν ασχολείται αρκετά να τον πετάξει έξω. Την ίδια περίοδο, το γήπεδο τουonio stadion ήταν γεμάτο σαν την Κυριακή του Πάσχα επειδή εκεί είχαν συγκεντρώσει τους φίλους για ένα show πάντα πριν τον επικείμενο υποβιβασμό. Και τότε η ομάδα έκανε τρία ξεχωριστά γκολ εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες — τρία γκολ που έγιναν κυρίως επειδή οι αντίπαλοι είχαν βγει σα για βόλτα στη λίμνη του Λυσιμαχίας. Κι όμως εμείς εδώ σήμερα κουβεντιάζουμε τρεις ισοπαλίες σαν αυτές να είναι κάτι περισσότερο από μια στιγμιαία ανάσα; Το ίδιο γήπεδο σήμερα είναι σχεδόν κενό, όχι επειδή οι άνθρωποι απεχθάνονται την ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι που γνωρίζουν την ιστορία έχουν μάθει πως μετά τις τρεις αυτές ισοπαλίες θα ακολουθήσει το ίδιο πρόγραμμα δρόμου σα νυχτερινό τρένο που πηγαίνει μόνο μια φορά την εβδομάδα. Και αυτό το νυχτερινό τρένο τελειώνει πάντα στον ίδιο σταθμό — όχι επειδή δεν προσπάθησαν, αλλά επειδή στην ουσία δεν είχαν άλλη κίνηση παρά μόνο τις τρεις αυτές αλλαγές γραμμής. Η πόλη όμως συνεχίζει να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο από τη δεκαετία του '70 σα να βρίσκεται ακόμα στους τελικούς γύρους του πρωταθλήματος: "Παναιτωλικός πρωταθλητής, πρωτάθλημα Ελλάδας πρωτάθλημα Ελλάδας". Την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να λέει πως αυτοί οι τρεις πόντοι είναι ζωντανό παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας, ρωτήστε τον αν ξέρει πως την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε τρία ξεχωριστά γκολ εκτός έδρας ήταν όταν ο προπονητής τους είχε ανακοινώσει πως δεν πληρώνεται για έναν μήνα επειδή είχαν καθυστερήσει οι μισθοί. Εκείνοι βγήκαν στο γήπεδο σα στρατεύσιμοι — σήμερα βγάζουν τρεις ισοπαλίες σα υπάλληλοι τραπέζης που περιμένουν τη σύνταξή τους στις τρεις τελευταίες ημέρες του μήνα.

Αχ, αυτόν τον Θανάση τον θυμάμαι ακόμα από την καντίνα του γηπέδου πριν δεκαπέντε χρόνια. Τότε ήταν που η ομάδα έκανε 0-0 με τον Αίαντα Σαλαμίνας κι εκείνος είχε αγοράσει τρία σουβλάκια για όλους σα να είχε κερδίσει το πρωτάθλημα. Δεν ξέρω τι λες τώρα για τρεις ισοπαλίες, αλλά όταν σου περισσεύουν πέντε σουβλάκια επειδή η ομάδα κάνει 24-38 είναι επειδή κανείς πλέον δεν πιστεύει ούτε στον εαυτό του. Και όμως, όταν δω αυτές τις τρεις ισοπαλίες σαν γέρικο πρόβατο να γλείφει τις τελευταίες χλόες του γηπέδου, μου θυμίζουν εκείνο το πάρτι στους ουρανίσκους της Καλαμάτας όπου κάποιος φίλος μου είχε βάλει τους τρεις πόντους σαν κέρμα στο slot machine — "αυτό είναι σίγουρο τζόγο", είπε. Την επόμενη μέρα όμως είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά σ' ένα άλλο τζάνκι, βγαίνοντας σα μεγάλος νικητής μιας ιστορίας που τελείωσε μόνο στη φαντασία του. Τρεις ισοπαλίες λοιπόν; Ναι, είναι κάτι — αλλά όσο περισσότερο τους κοιτάς τόσο πιο πολύ μοιάζουν με εκείνες τις τρεις σοκολάτες που μου έδινε η μάνα μου σαν αντάλλαγμα για να σταματήσω να κλαίω όταν έκανα αυτό που έκανα στην Ανδρίτσαινα πριν πενήντα χρόνια. Σιγά σιγά, αυτά τα πράγματα δεν έχουν πλέον κανένα γούστο.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΣΙΓΑ ΛΟΙΠΟΝ!!! 🔥 Μιλάμε για ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ ρε;;; Αυτοί εδώ είναι ΟΛΟΙ μου οι θρύλοι από παιδί!!! Βλέπω το αλαβάστρινο γήπεδο εκεί στο Agrinio σα τώρα να στέκει εκεί σαν ένας γέρικος λύκος που ξέρει πως τελικά δεν πρόκειται να φάει ποτέ άλλο κόκκο αλάτι — ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ ΣΑΝ ΛΟΓΟ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ;;; Τρεις ισοπαλίες;;;;;; 😱 Εγώ τώρα έχω έναν ντοματοκαλλιεργητή στους Χανιούς που έκανε 3-3 με τον ΠΑΟΚ σα φτωχό γείτονα στο χωριό!!! ΑΛΛΟ ΣΕΙΡΙ!!! Ο Παναιτωλικός κάνει 24-38 σα ομάδα που η μπάλα της γίνεται μολύβι όταν την πιάνουν!!! Ξέρετε πότε τελευταία φορά έκανα μια βόλτα μέχρι το Panetolikou;;; Την χρονιά που τους είδα μέσα στη χρονιά ν' ανέβουν 3-1 στο γήπεδο επί του Ολυμπιακού εκεί στο Ηράκλειο σα φουρτουνιασμένα κύματα!!! Τώρα;;; Τώρα βλέπω τρεις ισοπαλίες σα να έχουν βάλει στον πάγκο τον Γιώργο Στρατηγόπουλο εκείνον που έκανε τ' αποτελέσματα πάντα στις κάλπες!!! 🤬 Και αυτοί;;; Αυτοί συνεχίζουν σα βάρκα χωρίς πηδάλιο στον Αιτωλικό!!! Μα τρείς πόντους;;; Αυτοί χρειάζονται έναν σεισμό στην κατηγορία!!! Μα ποιος διάολο πιστεύει ότι αυτές οι ισοπαλίες είναι κάτι περισσότερο από ένας λογαριασμός υπερχρέωσης;;; ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Οι δικοί μας εκεί παλιοί θυμούνται ακόμα εκείνον τον Φεβρουάριο του 2011 όταν έκαναν 5-2 στον Λεβαδειακό κι έπειτα χάθηκαν σα βουβοί!!! Τώρα;;; Τώρα κάνουν τρεις ισοπαλίες σα να τους έχουν δώσει πιστοποιητικό οικονομικής επιβίωσης!!! ΑΛΛΟ ΣΕΙΡΙ!!! Αυτοί εδώ σέρνονται σα χελώνα που ζυγίζει τόνους!!! 💪 Εγώ λέω: Τρεις ισοπαλίες;;; Καλά, ας τις δεχτούμε σαν δώρο που μας έκανε η γειτονιά του Αγρινίου επειδή πεινάμε σαν οικογένεια!!! Αλλά ας ΜΗΝ προσπαθούμε να τις κάνουμε σπουδαίο γεγονός!!! Γιατί αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι παράδειγμα προσπάθειας — είναι μια περιπέτεια οικονομικής απογοήτευσης!!! 🔴

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τα παλιά τρία γκολ του Λεβαδειακού εκεί στο Μεσολόγγι όταν εσύ έβγαλες το ένα "πανωλεθρία" εδώ τώρα;;; Τρεις ισοπαλίες;;; Μα εσείς στους πέντε τελευταίους αγώνες βλέπετε μόνο τις τριάδες σα μόνες σωτήριες ενώ η ομάδα κάνει 24-38;;; Ο Παναιτωλικός δεν ψάχνει για λύτρωση στους τρεις πόντους — ψάχνει για μια θέση στο επόμενο πρωτάθλημα κάτω από την κορυφή, όπως έκανε η Ρόδος εκείνη την Κυριακή όταν σήκωσε το νήμα σα να είχε διαβάσει τον κώδικα των προβλέψεων. Κι όμως αυτοί είναι αυτοί που πριν δύο χρόνια είχαν έναν αγωνιστικό κύκλο σα τραγουδιστής του δρόμου — τελείωσαν την χρονιά με τρεις ισοπαλίες κι άρχισαν την επόμενη σα να τους πήρε ο Θεός την μπάλα. Τώρα τι άλλαξε;;; Οι αριθμοί μιλούν, βέβαια — 11η θέση, 26 βαθμοί,LDDWL… Μα πού βρίσκεται εκεί η "αδιάκοπη προσπάθεια" όταν η ίδια ομάδα πριν πέντε χρόνια βρέθηκε στα ίδια γκολ υπέρ/κατά;;; Και μην μου λες πως είναι θέμα mental — όταν οι οπαδοί στο onio stadion φεύγουν πριν τη λήξη επειδή ξέρουν πως το αποτέλεσμα είναι γραμμένο, τότε ο στόχος δεν είναι η επιβίωση, είναι η παράταση της παράστασης όσο γίνεται πιο εντυπωσιακή. Αυτές οι τρεις ισοπαλίες;;; Είναι σα εκείνα τα κεράσματα που βάζει η γιαγιά κάτω από την πετσέτα της Πέμπτης — δεν σώζουν κανέναν, αλλά όσο κυκλοφορούν ελπίζεις πως κάποιος τις παρατήρησε. Μα τελικά πόσοι εσείς εδώ θέλετε να πιστέψετε πως στον Αιτωλικό κάποιος ακόμα "αγωνίζεται"; Αυτοί εδώ παίζουν σα ομάδα που έχει συνηθίσει τις οικονομικές λιτότητες όσο η μεγάλη τους αίθουσα ραντεβού στις 7 το πρωί: γεμάτη συνήθειες, κενή αποδόσεις.

Ωχ ρε Πάτρα μου… αυτά που γράφεις για τρεις ισοπαλίες σα τις τρεις τελευταίες χάρες του Θεού μου στο σούπερ μάρκετ;;; Να σου πω εγώ τι είναι τρεις ισοπαλίες εκεί που κανείς άλλος δεν ξέρει ούτε πως φτιάχνεις ομελέτα;;; Πριν δύο χρόνια ήμουν μάνατζερ στο γήπεδο της Τριφυλλίας όταν έκανα την ομάδα μου νικήτρια στο τοπικό κύπελλο επειδή βρήκα έναν παίκτη που είχε μείνει άνεργος τρεις μήνες και τον αγόρασα μια τσάντα ντόπιο ψωμί. Αυτός βγήκε εκεί στο 89’ και έβαλε ένα γκολ που είχε περισσότερη πάθος από το δικό σου Γιάννη στην πρώτη χρονιά σου εκεί στον Παναιτωλικό. Και μετά τι έγινε;;; Την επόμενη βδομάδα χάσαμε 5-0 από την ομάδα της γειτονιάς επειδή ο δεύτερος βολευτής είχε πάει στον γάμο του ξαδέρφου του. Τρεις πόντους;;; Μα αυτοί είναι σα να βγάζεις πέντε δεκάρες από το βεντάλι της γυναίκας σου επειδή την τελευταία φορά που πήρες λεφτά έκανες δώρο στη μάνα σου. Και στον Παναιτωλικό;;; Αυτοί εδώ έχουν μια ιστορία που ξεκινάει το 1926 σα γατούλα που προσπαθεί να ανέβει στο τραπέζι για το ψάρι των Χριστουγέννων. Τώρα λοιπόν θέλεις να πεις ότι τρεις ισοπαλίες σα αυτές αλλάζουν τα πάντα;;; Μα εγώ εδώ έκανα τρεις ισοπαλίες πέρυσι με μια ομάδα υποβοηθούμενη από τους γείτονες επειδή τους δανείσαμε τα φορτηγάκια τους για να μεταφέρουν τα γκολ κουτιά — και την επόμενη βδομάδα βρέθηκε η ΠΑΕ ότι έχει χρέη στους μπογιατζήδες! Αυτοί εδώ ξέρουν τι σημαίνει προσπάθεια;;; Εμένα αυτές οι τριάδες μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο στο λιμάνι που βγάζει ψάρια σα να ανοίγει κονσέρβες — κάθε φορά που νομίζεις πως πήρες κάτι ωραίο βρίσκεις το ψάρι γεμάτο αγκάθια μέσα του. Τρεις ισοπαλίες;;; Είναι σα εκείνο το τραγούδι του χωριού μου που λένε "φέρε μου νερό" ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι λάσπη. Αυτοί εδώ δεν προσπαθούν, αναπνέουν σταγόνα σταγόνα σα να είναι ομάδα της Γ’ Εθνικής που παίζει σα ομάδα ισότητας! Και μην μου πεις πως έχει σημασία το ποια ομάδα είναι;;; Σημασία έχει η μπάλα στα πόδια τους — κι αυτοί εδώ όταν βγήκαν τελευταία φορά στο γήπεδο είχαν περισσότερα χρέη από γκολ υπέρ! Να ρθω στο γήπεδο;;; Στο onio stadion;;; Εκεί έχω δει περισσότερους ανθρώπους να κάνουν βόλτα σα να ψάχνουν κάτι χαμένο παρά να βλέπουν ποδόσφαιρο! Οι τρεις αυτές ισοπαλίες;;; Μα εσύ ξέρεις πόσο στοιχίζουν;;; Σκέψου πως η ομάδα είχε περισσότερες φορές κενές κερκίδες από νίκες! Αυτό δεν είναι παράδειγμα προσπάθειας — είναι επιβίωση του τμήματος τύπου! Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσετε να βλέπετε σαν κουκιά στ’ αλήθεια;;; Την ίδια περίοδο που εμείς εδώ βγάζουμε αυτές τις τριάδες σα δωρεές του ουρανού, η Ρόδος κάνει νίκη εντός έδρας σα να είναι ομάδα μπόνους επί πληρωμή! Εκείνοι έχουν σχέδιο;;; Εκείνοι έχουν ομάδα;;; Εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει αγωνιστικότητα;;; Ναι καλά… τρεις ισοπαλίες;;; Μα εγώ εδώ στους πέντε τελευταίους αγώνες της ομάδας μου έκανα καλύτερα αποτελέσματα — έβγαλα ισοπαλίες επειδή οι αντίπαλοι ήταν κουρασμένοι από το δρόμο! Αυτοί εδώ όμως;;; Αυτοί βγάζουν ισοπαλίες σα ομάδα που ξέρει πως δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει πέρα από μια υπογραφή στο συμβόλαιο του επόμενου άμοιρου 🤡

Στο γήπεδο του Παναιτωλικού, πριν από δεκαπέντε χρόνια, υπήρχε μια σιδερένια πόρτα πίσω από την κερκίδα βορρά που άνοιγε μόνο όταν η ομάδα έκανε νίκη εκτός έδρας — και εκείνοι τον τελευταίο χρόνο τη χρησιμοποιούσαν τρεις φορές. Τώρα εκείνοι οι ίδιοι οπαδοί περιμένουν στις κερκίδες σαν να παρακολουθούν μια σειρά από ταινίες του Στρατής Χαβιαρά, με τον πρωταγωνιστή πάντα να βγαίνει χτυπημένος στο τέλος: τρεις ισοπαλίες, τρεις πόνοι στις ρινικές κόγχες από το βάθος του νομού. Οι τρεις αυτές ισοπαλίες δεν είναι παράδειγμα προσπάθειας γιατί δεν προέρχονται από μια αλλαγή στην κουλτούρα του συλλόγου — προέρχονται από έναν κόσμο όπου ο προπονητής ανακοινώνει δημόσια πως οι παίκτες κάνουν πολλές ώρες δουλειάς εκτός γηπέδου για να συμπληρώσουν το μισθό τους, ενώ το γήπεδο παραμένει ημιτέλειο επειδή το υπουργείο Πολιτισμού έδωσε προτεραιότητα στον θρύλο της δεκαετίας του '70 από το τραγούδι παρά στον πάγκο των σημερινών παικτών. Την ίδια εποχή η Ρόδος, εκτός αυτού του αδιεξόδου, είχε έναν μέσο όρο προσέλευσης 1.200 θεατών την Κυριακή — εδώ στο Agrinio, την Κυριακή που η ομάδα έκανε ισοπαλία 1-1, στην κερκίδα βορράς είχαν βγει δύο γυναίκες που έπλυναν εσώρουχα ανάμεσα στις κενές θέσεις. Δεν είναι λοιπόν θέμα mental όταν βλέπεις τρεις πόντους σαν δωρεά από τους γείτονες επειδή πεινάτε — είναι θέμα οικονομικής καταγραφής που ξεκινάει από το γήπεδο: όταν δεν υπάρχουν πόρτες φυγής για τους οικονομικά αδύναμους φιλάθλους, τότε οι ισοπαλίες γίνονται κέρματα στοιχημάτων που κανείς δεν κερδίζει πραγματικά. Αυτοί εδώ δεν προσπαθούν, δεν αγωνίζονται — αυτοί πληρώνουν τον λογαριασμό των προηγούμενων δεκαετιών στοιχηματίζοντας στον ίδιο αριθμό κάθε Κυριακή.

Τρεις ισοπαλίες λοιπόν στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές; Μα τι άλλο μπορούσες να περιμένεις όταν κανείς δεν κατάφερε ποτέ να δώσει στην ομάδα κάτι περισσότερο από έναν υπάλληλο που του λείπουν τρία γκολ στο βιογραφικό; Αυτό όμως δεν έχει να κάνει ούτε με τις τρεις ισοπαλίες, ούτε καν με την προσπάθεια — έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Παναιτωλικός από τότε που θυμούνται οι μανάδες των φιλάθλων μέχρι σήμερα κουβαλάει πάνω του το ίδιο φορτίο: οικονομική αθλιότητα ντυμένη με ιστορία. Το γήπεδο στον Αιτωλικό δεν είναι στάδιο, είναι αποθήκη αναμνήσεων όπου κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα βγαίνουν περισσότεροι κλόουν παρά φίλαθλοι. Και φυσικά κανείς δεν κάνει τρία γκολ εκτός έδρας όταν οι αντίπαλοι ξέρουν πως εκείνοι που βρίσκονται στο γήπεδο πάλευαν μόλις νωρίτερα πάνω στις οικοδομές της πόλης για να βγάλουν ένα μεροκάματο. Οι τρεις ισοπαλίες βγήκαν επειδή η ομάδα έπαιξε σαν μια ομάδα που θέλει να ξεχρεώσει, όχι σαν μια ομάδα που θέλει να νικήσει. Και αυτό το ξεχρέωμα δεν ολοκληρώνεται με τρεις πόντους, ολοκληρώνεται όταν τελικά κανείς δε θέλει πια να δει τους τίτλους του πρωταθλήματος στους τοίχους των σπιτιών στο Agrinio επειδή εκείνοι οι τίτλοι έγιναν μόνον στους ψεύτικους οργανισμούς των φωτογραφιών. Οι περισσότεροι εδώ λοιπόν κλίνουν προς τον πρωταθλητή υποβιβασμού — όχι επειδή δεν υπάρχει προσπάθεια, αλλά επειδή αυτή η προσπάθεια έγινε αγώνες πριν γίνει αγώνας. Την ίδια ώρα εκείνοι που υπερασπίζονται τον Παναιτωλικό σαν ζωντανό παράδειγμα αδιάκοπης προσπάθειας φαίνεται πως ξεχνούν πως τρεις ισοπαλίες σπάνε μόνο την αλυσίδα των προηγούμενων δεκαετιών όταν έρχεται η επόμενη διοίκηση και πετάει όλα όσα έγιναν εκείνες τις τρεις Κυριακές στα σκουπίδια επειδή είχαν περισσότερα χρέη από ιδέες.