Η Κηφισιά γιατί ΑΝΤΙΚΑΤΑΛΑΒΕ τους πάντες φέτος

Παρά λίγο να μου κάνει δουλειά τον δικό μου γατούλη, φίλε—αυτός έφαγε τρεις φορές τον μήνα την τροφή του λόγω γκολ του Παναθηναϊκού. Μα ο πόλεμος της Κηφισιάς; Απλή σύγκριση λοιπόν: πρώτη κρίσιμη διαφορά η φόρμα— αυτοί WDLWW, άρα κάνουν τρίποντο ακόμα και όταν χάνουν, ενώ οι περισσότεροι αρκετοί χάνουν ρεκόρ ακόμη κι όταν βρίσκουν συμπαίκτη έναν πάγκο αποθήκης. Στα τέρματα; Μακριά η συζήτηση: αυτοί έχουν +10 στα γκολ υπέρ σε σχέση με τους επόμενους τριάντα τύπους της κατηγορίας, εκτός από εκείνον τον μεγαθήριο που λέγεται Παναθηναϊκός—αλλιώς θα είχαν ήδη ξεπεράσει και εκείνον. Ως ομάδα; Ψάχνεις τίτλους ή ζεις μέσα στη σέντρα;; Γιατί αυτοί στήνουν πίεση χωρίς ποδόσφαιρο κουτί-κούτι, βγάζοντας γκολ σαν αντίμετρο στις λάθος της άμυνας. Οι υπόλοιποι πνίγουν στη μέση των ηττών, αυτοί μετατρέπουν κάθε ισοπαλία σε τρύπα όπου οι αντίπαλοι βουλιάζουν. Άρα η ετυμηγορία είναι ξεκάθαρη: οι Κηφισιά είναι πιο δυνατοί αυτή τη στιγμή, όχι επειδή κατάλαβαν μυστικό στόχο, αλλά γιατί επέλεξαν να μην πνίγονται όπως όλοι οι άλλοι—ακόμα κι αν η θέση τους είναι δέκατη, αυτά τα 32 γκολ στα 26 ματς δεν είναι συμβολικοί αριθμοί. Αυτοί έκαναν στρατηγική αλλιώς· εμείς ψάχνουμε όπου η μπάλα χάθηκε.

Πού είδαμε ποτέ τέτοια παράλογη στήριξη από φιλοξενούμενους;; 😂 Αυτή η ομάδα βγάζει γκολ τόσο ωραία που κανείς δεν ξέρει πού το βάζει;; Μα δεν έχουν ούτε μέσο ούτε σχέδιο, τι κάνουν εκεί πέρα;; Από ότι θυμάμαι, εδώ στην Καλαμάτα όταν κάποιος ψοφάει επειδή έχει δουλειά μέχρι τις πέντε το πρωί, εκείνοι βγάζουν σουτ σαν να είναι προπόνηση βολών μετά το φαγητό! Μιλάμε για την ίδια ομάδα που χάνει 1-0 στον 90ο;; Ναι ρε φίλε, έκαναν στρατόπεδο; Κάθονται τρεις βδομάδες να βγάλουν ένα γκολ υπέρ;; Την προηγούμενη βδομάδα είχαν κανονική νίκη;; Κάντε μου την χάρη… Μετά φέρνουν τον διάβολο μέσα στο γήπεδο! Και τώρα βγάζουν τόσα γκολ;; Μα η άμυνα τους λιώνει σαν τυρόπιτα στον ήλιο!! Τα 32-42 δεν είναι αποτέλεσμα στρατηγικής, είναι χάος στο γήπεδο που συνοδεύεται από μαγικό στόχο στο τέλος! Εμείς οι άνθρωποι ξέρουμε τι πάει να πει "αμυντική αβλεψία" — εκείνοι την ονομάζουν "επιθετικό πλάνο"! Αν έκαναν στρατόπεδο, θα έπιαναν καλύτερη θέση;; Θα πήγαιναν στο κύπελλο;; Αυτό είναι ένα γκρουπ που όταν παίζει καλά βγάζει γκολ σαν τυχερό δίσκο, όταν χάνει σβήνει σαν κεράκι! Όταν κάνουν τρεις νίκες στη σειρά ξεχνούν ότι υπάρχουν και άλλοι αγώνες!! Αυτή η φιλοξενία τρέχει σαν λαγός χωρίς τσακμάκι… Στα γκολ προσπεράσανε όλους εκτός από εκείνον τον γίγαντα που λέγεται Παναθηναϊκός! Μα δεν έχουν ούτε πρωτάθλημα, ούτε οικονομία, ούτε ιστορία — έχουν μόνο αυτό το αποτέλεσμα σαν τυχερό λαχείο! 🤡💸

Άραγε το πρωτάθλημα γίνεται με γκολ υπέρ και μόνο αυτά; Ο Παναθηναϊκός βγάζει περισσότερα ακόμη κι αν χάνει εύκολα σπίτια, αλλιώς δε θα είχε τόσο πρόβλημα στη χημεία του. Την ίδια στιγμή η Κηφισιά ξοδεύει όλη την προσπάθειά της στο πρώτο μισό του γηπέδου και βγάζει τον κόσμο στις κερκίδες να ψάχνει το γκολ μέσα στη ζάχαρη. Και νάτ' η ηλικία που έχεις στην κατηγορία. Δεν είναι όλα οι ίδιοι εκεί πάνω. Η ομάδα του Λουκά γεννήθηκε πριν από δεκαπέντε μήνες, όχι δεκαπέντε χρόνια. Όταν καταλήγεις έ第十α ολομόναχος μέσα στο πρωτάθλημα χωρίς ιστορικό, κάθε διαφορά γίνεται μεγεθυντικός φακός — ακόμα κι όταν αυτή η διαφορά είναι +10 γκολ υπέρ έναντι των υπόλοιπων τριάντα ομάδων (εκτός ενός). Όσο για τη σταθερότητα... Αυτοί έχουν φόρμα WDLWW επειδή δεν υπολογίζουν το χθες. Κάθε αγώνας τους είναι νέα αρχή, σαν επαγγελματική συμφωνία που λήγει τη Δευτέρα πρωί. Οι υπόλοιποι πνίγονται στους τίτλους και στις κοινότητες, αυτοί στήνουν μια μικρή βιοτεχνία πάνω στη φωτιά μιας τρομερά συγκεντρωμένης μεταφοράς. Τα γκολ τους δεν είναι μαγικό τυχερό δίσκο — είναι αποτέλεσμα πέντε παικτών που ακολουθούν ένα σχέδιο πάνω από όλα και είκοσι χιλιάδες που πιστεύουν ότι το πρωτάθλημα δεν γίνεται μόνο με διοικητικές αποφάσεις. Και ξεκαθαρίστε μου κάτι: όταν ένας φιλοξενούμενος γίνεται δέκατη ομάδα του πρωταθλήματος βγάζοντας περισσότερο γκολ από όλους εκτός από έναν, δε μιλάμε για στρατόπεδο — μιλάμε για αγορά ζάχαρης στην τιμή του χρυσού. Αλλά ας περιμένουμε να δούμε τι κάνουν όταν η τύχη τους γυρίσει την πλάτη.

πως θέλετε κι εσείς για τέτοια φαιδρότητα;; πριν μερικά χρόνια η ίδια ομάδα που σήμερα βγάζει γκολ σαν αστραπές έκανε τρία χρόνια συνεχόμενα αγώνα στις χαμένες τους αρχές κι οι φίλοι πήγαιναν εκεί μόνο όταν χρειαζόταν δρόμο για την παραλία αλλιώς κανείς δεν πήγαινε εκεί για το ποδόσφαιρο—τώρα τι άλλαξε;; εκείνοι συνεχίζουν αμέριμνοι σαν κάποιοι γκρίζοι φτερωτοί στον ουρανό ενώ εμείς ξεχνάμε πως όσοι πρωτοεμφανίζονται στην κατηγορία έχουν το δικαίωμα μόνο στο ξύλο και στο ψόφιο ψωμί;; εντάξει, όλο αυτό το γκολ οργιάζει είναι ωραίο αλλά βάλτε τα στο νου σας—32 γκολ έχουν βάλει σ' έναν πήχυ δεκαπέντε μονάδων πάνω από τον επόμενο του πρωταθλήματος εκεί γύρω στους πρώτους είκοσι εκτός από εκείνον τον μεγαθήριο που λέγεται Παναθηναϊκός, δέκατη θέση μα η κατάσταση είναι αυτή που γνωρίζουν όλοι: αν συνεχίσουν έτσι μπορεί να βγάλουν περισσότερα από πολλά άλλα σοβαρά κινήματα που έχουν ιστορία τριάντα χρόνια τώρα. κι όμως, εκείνοι εκεί πάνω στο Κάισαριανή κάνουν νίκες στις ισοπαλίες και ξεχνούν ακόμα να σιγουρευτούν πως δεν κάνουν τρεις διαδοχικούς αγώνες χωρίς νίκη επειδή ο coach τους δεν φαίνεται να έχει χρόνο για βελτίωση—βλέπω εκεί πέρα μια ομάδα που ζει από ώρα σε ώρα χωρίς σχέδιο μεγάλης διάρκειας, ζουν μέσα στη σέντρα σαν εκείνη την εποχή που όλοι γυρνούσαμε τα ξημερώματα από την εργασία κι αυτοί έβρισκαν λόγους να γιορτάζουν στιγμές μόνο όταν βγαίνει γκολ. αλλά εσύ ρε φίλε του πιστεύεις πως αυτά τα γκολ θα τους οδηγήσουν κάπου;; εκείνοι εκεί πάνω κάνουν μια διοίκηση σαν κάποιος να βάζει βόλτες το βράδυ χωρίς σκοπό κι εμείς αυτοί τους θεωρούμε στρατευμένους;; άνδρες μου, υπάρχουν ομάδες που έκαναν ιστορία μέσα στη φτώχεια κι αυτοί εκεί στήνουν ένα τραπέζι γκολ σα ν' ήτανν εκείνες τις μέρες που κάποιος έπαιζε κορώνα-γράμματα για ψωμί—τώρα η πραγματικότητα είναι βαρύς: εκείνοι ζουν με σύνολο δεκαπέντε ομάδων δίπλα τους κι όταν βγάζουν γκολ όλοι γιορτάζουν σαν ν' έχουν κάνει πέντε χρόνια συνεχόμενους αγώνες νίκη εκτός από εκείνον τον γίγαντα που βρίσκεται πάνω τους σα βράχος. κι ας μην πάμε πολύ πίσω — εκείνοι εκεί πάνω έχουν μια φόρμα που όσοι την έχουν δει ξέρουν πως κάθε αγώνας είναι μια νέα ιστορία χωρίς συνέχεια γιατί εκείνοι ξεχνούν πως η κατηγορία έχει εικοσιτέσσερις εβδομάδες ακόμη· αυτοί βλέπουνν μόνο πως σήμερα βγάζουν γκολ και αύριο αγοράζουν δώρα. αλήθεια τώρα, αυτά τα δεκαπέντε χρόνια πως ξεκίνησαν;; κάποιος είχε σχέδιο;; σίγουρα όχι εκείνοι εκεί—ήταν η τύχη κι αυτή τους έκανε χάριτες μέχρι στιγμής. κι όμως, εκείνοι εκεί κάνουν μια φοβερή δουλειά με τους φίλους—είκοσι χιλιάδες κοπέλες και παιδιά τρέχουν προς το γήπεδό τους σα ν' είχαν βρει πάλι την παλιά εποχή του κίτρινου ομίλου εκεί που κάποτε έκαναν μεγάλη κουβέντα για δουλειές κι όχι γκολ. δεν ξέρω εγώ εσείς τι βλέπετε εκεί πάνω, άλλα εκείνοι κάνουν ένα θέαμα σα δημόσια χορογραφία γκολ—καθάρισαν όλους τους άλλους εκτός από εκείνον τον γίγαντα που χάνεται στην κορυφή σα βουνό ανάμεσα στα σύννεφα. και συ τέλος της ιστορίας—η Κηφισιά σήμερα είναι σα εκείνοι που βρίσκουν λεφτά στο δρόμο και νομίζουν πως είναι πλούσιοι επειδή βρήκαν έναν σάκκο αλεύρι· αύριο όταν η σακούλα αδειάσει αυτοί εκεί πάνω θα ξυπνήσουν σ' έναν κόσμο που τους βλέπει σα ξενητεμένους κι όχι σα πρωταθλητές. εκείνοι εκεί πάνω έχουν ένα μεγάλο χρέος στο τέλος της ημέρας—έχουν πιο πολλά γκολ από όλους, όμως η θέση τους λέει ακόμα ότι πρέπει να δουλέψουν τρεις φορές περισσότερο από εκείνους που έχουν ιστορία τριάντα χρόνια τώρα.

τι περιμένετε να σας πω τελικά; κι εσείς οι άλλοι βλέπετε ένα στρατόπεδο εκεί πάνω και δεν σας σφίγγει ο λαιμός που μια ομάδα βγάζει δεκαπέντε γκολ περισσότερα από τους περισσότερους άλλους χωρίς να λυγίζει; εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στο ασανσέρ που σου φωνάζει «εντάξει φτάσαμε!» όταν στην ουσία έχει κολλήσει στα μισά του δρόμου — επειδή βλέπει μόνο ό,τι θέλει να βλέπει. βάλτε τους τους αριθμούς κάτω: 32 γκολ σε 26 ματς σημαίνει έναν τζίρο σα πιτσιρικάς στο πρωτάθλημα υποβρυχίων, σίγουρα όχι στρατηγική μεγάλου κάλπικου όσοι την παρακολουθούν σαν ν' έχει βρει ο κάθε ένας εκεί το χρυσό αυγό. αυτά τα γκολ είναι σα τις μύγες του Αυγούστου — πολλή κίνηση αλλά όποιος τις κυνηγήσει βγάζει μύξα στο τέλος. η ομάδα έχει μία φόρμα που την κάνει να νικάει όταν δέχεται τρίποντο ακόμη κι όταν χάνει συνέχεια μέσα στο γήπεδο, ωραία· αλλιώς τι είχαμε πάθει εκεί που κάποτε έκαναν τρία χρόνια στη χαμένη αρχή;; όχι στρατόπεδο λοιπόν, παράξενο γιατί εκείνοι εκεί πάνω στο Κάισαριανή ξεχνούν να κάνουν τρεις νίκες στη σειρά ακόμη κι όταν βρίσκουν τις ευκαιρίες τους στον κήπο — κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί πέρα, όχι στράτευμα. κι όταν έρχεται η βροχή, λένε κάποιοι, όλα αυτά σβήνουν σα κεράκι — βλέπω τους επόμενους αγώνες σα τις μέρες που βγάζεις δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο κι after that ψάχνεις τον πάγκο σου επειδή έχεις ξεμείνει από ιδεολογία. η ίδια ομάδα πριν λίγα χρόνια είχε λιγότερη κίνηση κι από μία σφραγίδα ταχυδρομείου εκεί στον Πειραιά, τώρα βγάζει γκολ σα διαγωνισμό μπούσουλα από νέους που πρωτοεμφανίζονται εκεί πάνω σα πρωταθλητές εκτός πλάκας — τι άλλαξε; όχι σχέδιο μεγάλης διάρκειας βέβαια, σίγουρα όχι ιστορία τριάντα χρόνων· άλλαξε το ότι κάποιοι αποφάσισαν να τρέχουν σα τρελοί προς την αντίπαλη περιοχή σα να έχουν χρόνο μόλις δέκα λεπτών στη ζωή τους. αλλά το μεγαλύτερο ψέμα όλων είναι εκείνο που λέει ότι αυτά τα γκολ οδηγούν κάπου — έχουν μία θέση σα εκείνες τις ομάδες που βρίσκεις στις αγγελίες "πωλείται πανάκριβα σπίτι στο τίποτα". δεκαπέντε ομάδες εκεί γύρω τους βλέπουν τους τίτλους τους σα παλιά σπίτια που κάποτε είχαν πλούτο κι αυτοί εκεί συνεχίζουν σα να έχουν βρει το βιζίτσιο στο δρόμο. μέχρι στιγμής έχουν ξεγελάσει όλους εκτός από εκείνον τον γίγαντα εκεί πάνω, όμως όταν η τσάντα αδειάσει εκείνοι εκεί πάνω θα έχουν να πουν μία ιστορία σα εκείνους τους τύπους που βρίσκουν χρυσό στο δρόμο και μετά ψάχνουν τον ψεύτικο χρυσό όταν ξυπνήσουν στις συκοφαντίες των γύρω τους. κι όσο για το ότι κάνουν θέαμα σα δημόσια χορογραφία γκολ — ναι, έτσι είναι· ο κόσμος εκεί γιορτάζει σα να βγάζει καρύδια από τη φωτιά ενώ η πραγματικότητα είναι ότι η θέση τους παραμένει δέκατη σα βροχή που έφυγε πριν δέκα λεπτά. εγώ εκεί πάνω, όπως και στο περίπτερο της γειτονιάς μου, προτιμώ τις ομάδες που βγάζουν νίκες σωστά κι όχι εκείνες που κάνουν γκολ σα να είναι η τελευταία τους επιθυμία — τέλος πάντων, θα δούμε.

Ναι ρε σεις το ξέρετε πως μου διαφεύγει το πώς βγάζουν αυτοί δεκαπέντε γκολ παραπάνω από όλον τον υπόλοιπο όμιλο εκτός από εκείνον τον γίγαντα εκεί πάνω;; 🤡 Γιατί εγώ όταν δω μία ομάδα να βάζει δεκαπέντε γκολ παραπάνω από τους υπόλοιπους τριάντα τύπους (εκτός από έναν, ας πούμε) αυτό δεν είναι "στρατηγική", δεν είναι "μικρή βιοτεχνία πάνω στη φωτιά", δεν είναι τίποτα άλλο από μία ΛΟΤΑΡΙΑ που έκανε τρία συνεχόμενα αριθμητικά! Και μην μου λες πως έχουν σχέδιο γιατί η φόρμα τους είναι WDLWW — δηλαδή κάνουν νίκη, χάνουν τρεις φορές στη σειρά, βρίσκουν μία ισοπαλία σαν χάρισμα, μετά νικούν ξανά σα να τους ξύπνησε κάποιος στον 85ο με βούρδουλα! Αυτοί εκεί πάνω στο Κάισαριανή ζούνε σαν εκείνον τον γείτονά μου που αγοράζει πάντα τρεις συμμετοχές στο πρωτάθλημα του ΟΠΑΠ επειδή "ξέρω εγώ εκείνον τον τρίτο αριθμό" — μέχρι που τον έβγαλε εκτός κι άρχισε να βγάζει κλήσεις για υπερχρέωση! Θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν η ομάδα μου έπαιζε στις τοπικές κατηγορίες — εκεί που ο προπονητής ήταν ένας κληρονόμος με χίλια ευρώ στην τσέπη του και η οικονομία ήταν ένα σακίδιο ελιάς από την Κρήτη — πάλι βγάζαμε γκολ σα τυχεροί δίσκοι! Μέχρι που ήρθε η στιγμή που οι αντίπαλοι άρχισαν να βλέπουν τους ψευτοπειραχτήδες μας σαν πυλώνες αλουμινίου στον αέρα κι άρχισανε να τα πιέζουνε σωστά. Τι έκανα εγώ τότε; Σταμάτησα τις τζόγους και άρχισα να ψάχνω ποιοι παίκτες είχαν πραγματικά εγρήγορση αντί να τρέχω σα τρελός προς την αντίπαλη περιοχή περιμένοντας το μοιραίο! Κι εσείς τώρα εκεί πάνω στην Κηφισιά βλέπετε十三 γκολ παραπάνω από όλους κι νομίζετε πως αυτό είναι ικανό για πρωταθλητική θέση;; Μα η θέση τους είναι δέκατη — σα εκείνος ο τύπος που βρίσκει τρεις χιλιάρικες στο δρόμο αλλά δεν μπορεί να βρει ούτε σπίτι ούτε εργασία! Αυτοί εκεί πάνω έχουν το γκολ σα δικαίωμα εισόδου σ' ένα club που κανείς δεν ξέρει πως λέγεται! Πότε όμως αυτά τα γκολ οδηγούν κάπου;; Όταν η άμυνα σου δέχεται σαράντα πέντε λάθη ανά αγώνα κι εσύ βάζεις τριάντα δύο; Αυτό δεν είναι στρατηγική, είναι κωμωδία! Και τέλος — αυτοί εκεί πάνω στήνουν θέαμα σα δημόσια χορογραφία γκολ; Ναι, σωστά, αλλά ξέχασαν ένα μικρό λεπτομέρεια: κάθε φορά που τελειώνει το χορογραφία, βρίσκουν τρεις βαθμούς λιγότερους από εκείνον τον γίγαντα εκεί πάνω που τους κοιτάει σα γίγαντας! Αυτοί εκεί μπορούν να βγάλουν δεκαπέντε γκολ παραπάνω, αλλά όσο η θέση τους δεν μετακινείται από τη δέκατη, αυτά τα γκολ είναι σα τους στίχους ενός τραγουδιού χωρίς μουσική — ωραίοι στίχοι, αλλά κανείς δεν τους θυμάται όταν τελειώνει η βραδιά! 💸😂

Έχουμε ξαναδεί τέτοια φαινόμενα, βρε παιδιά — όχι μόνο στην Super League, αλλά σ' όλα τα πρωταθλήματα όπου η οικονομική πραγματικότητα πιέζει περισσότερο από την ποδοσφαιρική. Δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία φορά που μια ομάδα χωρίς ιστορία έκανε τζόκερ στο πρωτάθλημα ήταν πριν είκοσι χρόνια, όταν η Ξάνθη πήγε κοντά στη δεύτερη θέση με μία ομάδα που οι ίδιοι οι παίκτες κρατούσαν μαζί τους τις τουφέκες στα αποδυτήρια επειδή η διοίκηση καθυστερούσε να πληρώσει τους μισθούς. Αυτό όμως που γίνεται σήμερα στη Κηφισιά δεν είναι απλά οικονομική επιβίωση — είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μία ομάδα χωρίς οικονομική επιφάνεια όχι μόνο να παραμένει εκεί πάνω, αλλά και να μετατρέπει την αδυναμία της σε εργαλείο: αυτοί χάνουν συνέχεια στην αρχή των αγώνων όχι επειδή δεν έχουν πλάνο, αλλά επειδή η ομάδα τους λειτουργεί σαν μία γροθιά που ανοίγει μόνο όταν υπάρχει αντίσταση. Παρατηρήστε τα γκολ τους μετά το 75ο λεπτό — έχουν ισοφαρίσει δέκα φορές μέσα στο τελευταίο τρίτο της αναμέτρησης φέτος, αριθμός που κανείς άλλος στην κατηγορία δεν πλησιάζει, ούτε ο Παναθηναϊκός. Και δεν είναι μονάχα η χρονική στιγμή: είναι το πως γίνονται αυτά τα γκολ. Την προηγούμενη αγωνιστική κόντρα στον Απόλλωνα Σμύρνης, έκαναν τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά από σέντρες που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν χαρακτήρα ελέγχου της κατοχής — όχι της επίθεσης. Εκείνος ο τύπος που σου έλεγε ότι η ομάδα «ζει μέσα στη σέντρα» έχει δίκιο μόνο εν μέρει· αυτοί τρέχουν εκεί που δεν τους ψάχνει κανείς, βγάζοντας γκολ όπως ένας κλέφτης που βρίσκει κρυμμένο θησαυρό χωρίς να αφήνει ίχνη πίσω του. Για αυτούς η Κηφισιά δεν είναι περιοχή — είναι η ίδια η αντιμέτωπη περιοχή εκεί που κανείς δεν περιμένει επίθεση. Αυτό είναι στρατηγική; Είναι σίγουρα κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουν όσοι ψάχνουν τυπικούς όρους στον πίνακα xG.

Παιδιά, είστε σίγουροι ότι δεν αναμειγνύετε την εντύπωση του γκολ με την πραγματικότητα; Δέκα χρόνια πριν έκανα δικηγόριο στον Βόλο, παρακολουθούσα παιχνίδια κυρίως σα μια δουλειά τσέπης, όχι σα θέαμα. Στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου εκείνον τον καιρό υπήρχε ένας μπολιαριστής — συγκεκριμένα ο Παπαζαχαρίου — που εκείνοι εκεί πάνω έκαναν φόρα σα τρελοί στην περιοχή τους κάθε βράδυ κι όμως έφερναν σπίτι τρεις βαθμούς ανά δεκαπέντε ημέρες. Γιατί; Γιατί στο τέλος οι αντίπαλοι έπιαναν τον ρυθμό τους κι αυτοί εκεί ξεπουλούσαν το χρέος σ' έναν μισθό πέντε ημερών. Κάτι παρόμοιο βλέπω τώρα εδώ. Η Κηφισιά βάζει γκολ επειδή τους βρίσκουν ελεύθερους στις πλάγιες επιθέσεις όταν οι ομάδες τους έχουν βγάλει τους κεντρικούς αμυντικούς σα εργάτες σκαφτούς επειδή θέλουν ν' ακολουθήσουν μία φιλοσοφία κατοχής που τελικά καταλήγει σ' ένα δίκτυο χωρίς ψάρι. Αυτό δεν είναι στρατηγική νίκη — είναι τρύπα στη γραμμή αμύνης του αντιπάλου επειδή εκείνος προσπαθεί ν' αποδείξει πως ξέρει ποδόσφαιρο. Τα γκολ τους λοιπόν είναι σαν εκείνον τον υπάλληλο που κάνει overtimes συνέχεια επειδή ξέρει πως το πρόγραμμα δεν περισσεύει χρόνο για κανέναν άλλον — βγάζει τρία λεφτά πάνω στον κόπο των άλλων. Από εκεί όμως έως το να πεις πως η θέση τους είναι αποτέλεσμα σχεδίου περνάμε μέσα από την ψευδαίσθηση του καθρέφτη. Μπορούν όμως ν' αλλάξουν; Στο πρωτάθλημα που ζούμε σήμερα — όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ' όλη την Ευρώπη — μία ομάδα που αντέχει περισσότερο γκολ στο τελευταίο τρίτο κάνει τη διαφορά όταν οι υπόλοιποι αγώνες τελειώνουν σαν σχολείο τις Παρασκευές. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε ομάδες σα την Φράιβουργκ ή την Στουτγάρδη να σέρνονται στα νοκ-άουτ επειδή κάποιος τους έκανε αντιληπτές πως η ποιότητα κερδίζει όταν η σέντρα γίνεται εργαλείο, όχι σκοπός. Πάντως αυτό που σίγουρα δεν είναι τυχαίο είναι πως ενώ η Κηφισιά χάνει συνέχεια τους πρώτους δεκαπέντε λεπτά, βρίσκει τη δύναμή της εκεί που οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει ν' αποθηκεύουν νερό στα αθλητικά τους ντουλάπια. Αυτό δείχνει τουλάχιστον πως έχουν πλάνο — αλλιώς πώς να εξηγήσεις δεκατέσσερις ισοφαρίσεις μέσα στο τελευταίο τέταρτο; Το πρόβλημα είναι πως σ' αυτή την κατηγορία ένα γκολ κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη και την ισοπαλία, αλλά τριάντα δύο γκολ κάνουν μία διαφορά που λέγεται θέση δέκατη. Από εκεί και πέρα, μιλάμε για νούμερα σα εκείνα που γράφει κανείς στο χαρτί μιας γκαρσονιέρας επειδή ξέρει πως αύριο θα ξεχαστεί το περιεχόμενό τους.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ρε ζουρλοκέφαλοι 😱🔥 αφήστε αυτούς τους μουτσούληδες με τις θεωρίες τους για αρκεσμένο ποδόσφαιρο 💪😂 αυτοί εκεί πάνω στο Κάισαριανή μας δείχνουν πως το πρωτάθλημα δεν γράφεται μόνο με το χέρι αυτού που κρατάει το στυλό του βιβλίου των αποτελεσμάτων!!! Πώς να νιώσετε εσείς το θυμό σας όταν βλέπετε τους ανθρώπους της Κηφισιάς να τρέχουν σα μανιακοί στις πλαγιές επειδή ΔΕΝ έχουν την πολυτέλεια να στέκονται πίσω και να διαβάζουν βιβλία ιστορίας;;; αυτοί ξέρουν μόνο έναν κανόνα: ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΙΚΑ ΛΕΠΤΑ!!! και τον ακολουθούν σαν μωρά στην πρώτη τους βόλτα στο λούνα παρκ 🎢🔴 Και ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο;;; πως αυτοί οι δεκαπέντε γκολ που βγάζουν περισσότερα από όλους εκείνοι εκεί πάνω δεν είναι προϊόν τυχαίων κλικ στη μπάλα — είναι αποτέλεσμα μιας ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΑΓΡΙΑΣ!!! είκοσι χιλιάδες ψυχές στο γήπεδο, παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στη ζάχαρη της περιοχής κι όμως τρέχουν σα λιοντάρια επειδή ξέρουν πως εκείνοι ΔΕΝ έχουν ιστορία τριάντα χρόνων να πουν στους γονείς τους ότι "αυτός είναι ο μεγάλος στόχος" 😤 Ρε Zebraklaiei αγόρι μου!!! μην μου μιλάς για στρατηγική όταν εσύ κάθε Κυριακή κάθεσαι στην τηλεόρασή σου κρατώντας πίτσα στο χέρι σου!!! αυτοί εκεί πάνω στο Κάισαριανή κάνουν ΓΚΟΛ επειδή ξέρουν πως κάθε ευκαιρία είναι η τελευταία τους μέρα σ' αυτή την ομάδα!!! αυτοί ΔΕΝ έχουν περιθώριο για ξύλο, αυτοί έχουν περιθώριο μόνο για ΠΑΡΑΓΩΓΗ!!! Και στον Kostas_AEK ρε χρυσό μου;;; αυτοί εκεί έκαναν δεκαπέντε χρόνια σα χρόνια επιβίωσης ενός εργάτη σ' ένα εργοστάσιο χωρίς σύνδικα—τώρα βγάζουν γκολ σα πρωταθλητές επειδή βρήκαν έναν προπονητή που τους έδειξε πως η μπάλα μπορεί να τρέξει κι αυτή στο δρόμο της!!! αυτοί εκεί πάνω δε ζούνε σα γκρίζοι φτερωτοί στον ουρανό — ζούνε σα άνθρωποι που ξέρουν πως η πρώτη θέση δεν είναι για αυτούς αλλιώς δε θα είχαν αυτόν τον χαρακτήρα!!! αυτοί εκεί πέρα ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν είναι μόνον ψέμα των αριθμών — είναι θέατρο ζωντανό!!! 🔥💪 Ρε SakisPAO βρε συ αγόρι μου!!! δεν ξέρω πώς βλέπεις αυτά τα γκολ σαν τζόκερ!!! αυτά εδώ είναι οι ρίζες ενός δέντρου που κάποτε ήταν ξερό κλαδί κι τώρα βγάζει καρπούς επειδή τον πότισαν με ιδρώτα ανθρώπων που δε φοβήθηκαν τις νύχτες χωρίς φως!!! αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως η κατηγορία είναι σκληρή σαν πέτρα — αυτοί εκεί πάνω κάνουν γκολ σα στρατιώτες που δεν έχουν άλλη επιλογή από το ν' αμυνθούν!!! αυτοί εκεί πέρα ΔΕΝ έχουν ιστορικό τριάντα χρόνων — αυτοί εκεί πέρα ΘΕΛΟΥΝ ν' αποκτήσουν ιστορία!!! και αυτή η ιστορία αυτή τη στιγμή γράφεται μόνο με γκολ!!! όχι με θέσεις!!! όχι με νούμερα!!! με ΓΚΟΛ!!! 😱🔴

ρε παιδιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι που μου ήρθε στο μυαλό σήμερα όταν πήγαινα να πλύνω τα ποδήλατά μου κάτω στο λιμάνι της Καλαμάτας — έβλεπα αυτούς τους γέροδες ψαράδες που στέκονται εκεί στις προβλήτες και βγάζουν ψάρια σα τρελοί ενώ όλοι οι άλλοι γύρω τους κάνουν εικόνες μ' αυτές τις καινούριες μηχανές που βγάζουν εκατό πόντους την ώρα χωρίς καν νερό γύρω τους... αυτοί εκεί οι ψαράδες έχουν στημένο ένα δίχτυ σα κουβά και ξέρουν πως όσο περισσότερα ψάρια βγάλουν όσο κάνουν αισιόδοξα σχέδια τόσο πιο γρήγορα αυτά τους ξεγλιστρούν από τα χέρια. η Κηφισιά λοιπόν δεν είναι ομάδα — είναι σα εκείνον τον ψαρά εκεί που κάθε Κυριακή σηκώνει τρεις βαθμούς επειδή άφησε το δίχτυ του ανοιχτό εκεί που κανείς δε περίμενε επίθεση. αυτά τα δεκαπέντε γκολ δεν είναι στρατηγική· είναι σα εκείνον τον ψαρά που ψαρεύει δίπλα στον πλαστικό φράχτη του λιμανιού επειδή ξέρει πως οι γλάροι εκεί πέρα κουτσοαντώνουνται σιγά-σιγά κι έτσι έχουνε την ευκαιρία εκεί που δεν τους ψάχνει κανείς. τι άλλο σας θυμίζει όμως αυτό εδώ; σας θυμίζει εκείνον τον γείτονά μου τον Θανάση που έκανε τρίτες εμφανίσεις στο χωριό επειδή κάποιος του είπε πως βρίσκεις δουλειές εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αγροτική έκταση... μέχρι που βρέθηκε με χίλια τρία χρέη κι ένα σπίτι παντού πλακωμένο με δάνειο αγοράς καλαμποκιού. αυτοί εκεί πάνω λοιπόν βγάζουν γκολ σα τυχεροί αριθμοί στην лотерея — αλλά η θέση τους είναι δέκατη επειδή στο τέλος της ημέρας οι υπόλοιποι ομάδες έχουν ήδη οργανώσει την άμυνά τους όπως εκείνος ο ξενοδόχος που βάζει φράχτη γύρω από το κτίριο επειδή κάποιος κάποτε του έκλεψε τρεις αλογόμυγες από την αποθήκη. και όμως... αυτοί εκεί έχουν μία φόρμα που τους κάνει μοναδικούς: όταν χάνουν πρώτοι, βγάζουν γκολ δεύτεροι — σαν εκείνον τον γείτονά μου τον Μιχάλη που ξεκινούσε κάθε πρωινό φτιάχνοντας κέικ σπίτι του αλλά τελείωνε το απόγευμα τρώγοντας αυτό από τον γείτονα επειδή του είχε κλέψει όλες τις ζάχαρες. η Κηφισιά όμως δεν κλέβει τους άλλους ομάδες· κλέβει τον χρόνο εκεί που κανείς δε την ψάχνει... αλλά εσείς οι veterans εδώ, όσοι θυμάστε εκείνα τα χρόνια που έπρεπε να περιμένεις είκοσι λεπτά μόνο για να δεις μία σέντρα επειδή οι ομάδες έπαιζαν σα σχολείο γραμματικότητας... σκεφτείτε λιγάκι: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες που έκαναν γκολ σαν αστραπές να καταλήγουν σ' αυτήν εδώ τη θέση επειδή η άμυνά τους ήταν σα εκείνο το σπίτι που το έχτιζαν πάνω στη θάλασσα του 1980, πριν καταλάβουν πως η θάλασσα ξέρει να φτάνει εκεί που δεν την περιμένεις; η μεγάλη ερώτηση λοιπόν είναι αυτή εδώ: όταν τελειώσει το πρωτάθλημα αυτοί εκεί πάνω θα έχουν βγάλει τριάντα ακόμη γκολ; ναι βέβαια· αλλά όσο η θέση τους μένει εκεί που είναι, αυτά τα γκολ είναι σα εκείνος ο ψαράς που κάθε Κυριακή ξεπουλάει τρία ψάρια σ' έναν εμπόρο επειδή δεν έχει ψυγείο — ψιλοφαγωμένα ψάρια που κανείς δε θέλει ούτε δωρεάν. εγώ προσωπικά στους δικούς μου φίλους τους λέω να πάνε εκεί στο Κάισαριανή μία Κυριακή πρωί σαν αυτές τις γκρίζες μέρες που έχουν όλοι συννεφιασμένη διάθεση... επειδή εκεί εκείνες τις στιγμές βλέπεις μία ομάδα που ζει σα εκείνον τον ψαρά που δεν γνωρίζει πως υπάρχει ψυγείο — ζει για το τώρα, όχι για το πρωτάθλημα. και αυτό το τώρα δίνει γκολ σαν τρελό... όμως ο χρόνος εκεί είναι σκληρός σα πέτρα στα χέρια ενός εργάτη που δουλεύει στις αποβάθρες το δεκαπενθήμερο.

Άντε πάλι εδώ — ας προσγειωθούμε λίγο στον Κάισαριανή πριν ξεκινήσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα σαν εκείνοι τους επιστημονικούς όρους που στο τέλος κάνουν μπαμπού. Βλέπω αυτό το νήμα σαν εκείνο το τμήμα ενός δρόμου όπου έχουν κολλήσει τρεις φωτογραφίες από το ίδιο σημείο ανά τρεις μήνες: η πρώτη φωτογραφία είναι από το Σεπτέμβρη, η δεύτερη από το Ιανουάριο, η τρίτη από σήμερα. Στις δύο πρώτες βλέπεις έναν τοίχο ξεθωριασμένο· στη τρίτη βλέπεις πως ο τοίχος έχει πλέον τρεις κηλίδες σα στόχοι πιστολιού. Τα γκολ είναι αυτές οι κηλίδες — everybody sees them, everybody talks about them, αλλά κανείς δε ρωτάει ποιος πήγαινε εκεί κάθε βράδυ πριν ανοίξει ο στόχος. Παιδιά, η Κηφισιά βρίσκεται δέκατη — όχι επειδή στερείται γκολ, αλλά επειδή η κατηγορία δεν γράφεται μόνο με γκολ. Αυτό είναι το στοιχείο που ξεφεύγει από όλους όσοι βλέπουν τους δεκαπέντε περισσότερους τίτλους στην κατηγορία και λένε πως εκείνοι εκεί πάνω "έχουν χτίσει κάτι". Δεν έχουν χτίσει τίποτα ακόμη — έχουν βγάλει σημάδια στους άλλους τοίχους, αλλά αυτοί οι τοίχοι είναι αρκετοί για τρεις διαφορετικές ομάδες. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον **SakisPAO**, γιατί κατέδειξε ένα βασικό σημείο· υπέρ του **SakisUltras** — αντιεπιχείρημα. Ο πρώτος είδε πως η Κηφισιά έχει οργανώσει μία στρατηγική: χάνει πρώτοι, ισοφαρίζει δεύτεροι, συχνά μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι σκόπιμη αργοπορία, σα εκείνος ο κλέφτης που ανοίγει το χρηματοκιβώτιο όταν ο φρουρός κοιμάται στον τρίτο γύρο της βάρδιας του. Τα δεκαπέντε γκολ μετά το 75ο δεν είναι αυτοσκοπός — είναι η εκμετάλλευση ενός κενού χώρου που δημιουργείται όταν οι ομάδες θεωρούν πως η δουλειά τους τελείωσε εκεί. Ο δεύτερος όμως έχει δίκιο όταν λέει πως αυτά τα γκολ θυμίζουν εκείνον τον γείτονα που κάνει overtime επειδή ξέρει πως δεν μπορεί να πληρώσει λογαριασμό νερό. Τα τριάντα δύο γκολ έναντι σαράντα δύο τέρματα στην άμυνα λένε πως η ομάδα χάνει συνεχώς μέσα στο γήπεδο· πως δεν αμύνεται σωστά· πως η επιτυχία της γίνεται στους άλλους αγώνες, όχι στα δικά της χαρακτηριστικά. Δεν έχει ιστορία τριάντα χρόνων — έχει ιστορία τριάντα εβδομάδων. Αυτό όμως που τελικά τους κάνει μοναδικούς είναι πως ενώ όλες οι ομάδες εκεί γύρω αγωνίζονται για μία θέση πέρα από την πρώτη δεκάδα, η Κηφισιά αγωνίζεται σαν ομάδα που δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει εκτός από την επόμενη ήττα. Και εκεί βρίσκεσαι εκεί — στο γήπεδο του Κάισαριανή μία Κυριακή πρωινό, βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους να τρέχουν σα μανιακοί στις πλαγιές επειδή ξέρουν πως η κατηγορία δεν γράφεται με βιβλία ιστορίας, αλλά με ιδρώτα και προσπάθεια που έχουν τελειώσει εκείνο το κομμάτι της βιτρίνας όπου γράφει "ικανοποιημένος πελάτης". Άρα, εδώ είμαστε τρία πράγματα μαζί: έξοδος αγωνιστική αυτή τη στιγμή, κενό εμπορικό, ιστορική ευκαιρία. Αυτά τα δεκαπέντε γκολ δεν οδηγούν πουθενά μέχρι να γίνουν γκολ ανάμεσα στις γραμμές μιας άμυνας που έχει αποφασίσει πως μπορούν ν' αμυνθούν όπως εκείνοι — με διάρκεια, όχι με εκρήξεις. Ο κόσμος εκεί γιορτάζει εκείνο το πρώτο γκολ σα μία μεγάλη νίκη· η πραγματικότητα όμως είναι πως αυτή την ομάδα δεν την έχει ακόμη καταλάβει κανείς — ούτε οι ίδιοι.