Ποιος κάνει πιο πολλή ζημιά στο πρωτάθλημα τώρα: ο Άρης που χάνει φαίνοντας σπάνια δόσεις…

Πάλι αυτοί οι χάλκινοι πίνακες έκαναν ξανά δουλειά στο γήπεδο του; Πέντε αγωνιστικές, τρεις νίκες — κι όμως βρισκόμαστε εδώ να μιλάμε για "ζημιά"; Αφήστε τους αριθμούς να μιλήσουν σιγά-σιγά. Άρης: αυτή η ομάδα χάνει φαίνοντας έναν πάγκο που μοιάζει με κάποιον να κρατάει τιμόνι με τυφλά μάτια. Δέκα ισοπαλίες σε είκοσι έξι παιχνίδια δεν είναι φόρμα — είναι σύνολο δεκατριών συγκεντρωμένων βόλτες προς τον τοίχο. Το ταλέντο εκεί υπάρχει, αλλά όχι όταν κυκλοφορεί σαν φάντασμα στο δεξιό翼 της επίθεσης. Και μην μας πείτε πως άλλαξαν το σύστημα: εκείνο το "3-5-2" στηρίζεται στα δύο στόπερ του Ναξίου και τον Τζούνιορ που κάνει σπριντ 10 μέτρων ανά αγώνα — ελπίζοντας ότι η αμυντική γραμμή δεν τους λείπει τρεις φορές πριν την ένατη εβδομάδα. Από την άλλη, εκείνοι που κάθονται στο πάγκο με τσάντα φιλοσοφίας και υπολογιστή excel δεν κάνουν παρά μόνο κακό. Οι "σχεδιασμοί" που φέρνουνε ισοπαλία στη Γιάνινα ή τη Λάρισα δεν λένε τίποτα για δυνατότητα τίτλου — δείχνουν έναν κλοιό μισής απόφασης γύρω από μια περιοχή δέκα μέτρων λιγότερο από μέση διάρκεια σφύρας. Οι ομάδες εκεί δεν παίζουν για νίκη, παίζουν για "δεν έπρεπε να χάσουμε" — κι αυτό, αγαπητοί μου, είναι η μεγαλύτερη ζημιά. Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τους πάγκους που ανακοινώνουν σχηματισμούς· γράφονται από αυτούς που ξέρουν ότι η μπάλα κινείται σαν αστραπή όταν οι αντίπαλοι σέρνονται με μισά χιλιόμετρα απόφασης μπροστά στην περιοχή τους. Έτσι, λοιπόν, η ετυμηγορία είναι ξεκάθαρη: ο Άρης αυτή τη στιγμή κάνει πιο πολλή ζημιά στην ίδια του την αυτοπεποίθηση, ενώ εκείνοι στον πάγκο φτιάχνουν περισσότερη ζημιά στις ίδιες τις προσδοκίες του πρωταθλήματος. Ποιο πρέπει να αλλάξει; Δύσκολη ερώτηση. Η ομάδα, όμως, ξέρει τι κάνει — και αυτά τα πέντε νούμερα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές είναι μόνο η απόδειξη ότι ο χρόνος τους έχει τελειώσει.

Ρε παιδιά, εσείς οι αναλυτές βλέπετε τρελό αριθμό από εδώ πάνω;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι ενώ ο Άρης σέρνει τρεις νίκες μέσα σε πέντε στον δικό του χώρο σαν ζόμπι ποιητής που ξυπνάει κάθε τρίτη εβδομάδα, εσείς προσέχετε μόνο τις δεκατρείς βόλτες προς τον τοίχο σαν να είναι η μοναδική ιστορία εδώ;;; Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κανείς να λέει ότι ο Πάουλο Μπάνγκα κάνει περισσότερη ζημιά επειδή μιλάει υπέρ μάνας με υπολογιστή και περισσότερα χιλιόμετρα τζάμπολ στο γήπεδο;;; Μιλάμε για τρεις νίκες μέσα σε πέντε αγώνες στο ίδιο γήπεδο ΕΝΩ οι αντίπαλοι σέρνονται μισά χιλιόμετρα για μια απόφαση μπροστά στην περιοχή;;; Αυτό είναι ζημιά;;; Αυτό είναι λες και βλέπεις ένα γατούλα να κυνηγάει μια μπάλα του τένις ενώ έξω στο δρόμο έχει κάποιος ντόμπερμαν να σέρνει το Σούπερμαν από το λαιμό. Και μη μου πείτε ότι αυτά τα τρία νούμερα είναι αποτέλεσμα κάποιας φιλοσοφίας πάγκου;;; Αυτά είναι ζέστα άτομα που μπαίνουν στο γήπεδο κουβαλώντας άλλο πρόβλημα εκτός από το χάλι των χάλκινων πινάκων;;; Ο Πιτιλίδης εκεί είναι φάντασμα;;; Ρε παιδιά, όχι ότι πλάκα κάνετε;;; Τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες πέντε αγώνες στο γήπεδο σας;;; Αυτό εδώ είναι η ομάδα που κάνει ζημιά;;; Αυτή είναι η ομάδα που ενώ έχει όλα τα άλλα προβλήματα της Ελλάδας (χαλκό πανάκριβος, κακή κυβέρνηση, Οκτώ στο Μαρούσι) καταφέρνει να κερδίσει τρεις φορές σπίτι της;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να αλλάξουμε;;; Κι ενώ εσείς κουβεντιάζετε ποιος κάνει μεγαλύτερη ζημιά, εγώ βλέπω ότι ο Άρης αυτή τη στιγμή κερδίζει όχι μόνο τουλάχιστον έναν από κάθε τρεις αγώναδες που παίζει, αλλά κάνει και αυτοί οι ίδιοι οι αντίπαλοι να φαίνονται σαν να έχουν κάνει trei zile de beție;;; 🤡💸 Αυτοί οι χάλκινοι πίνακες πάνω στη μπουκιά σου τους τρώνε ζωντανοί;;; Αν αυτό είναι ζημιά τότε εγώ είμαι ο επόμενος προέδρος της FIFA. 😂

Ρε παιδιά, η αγάπη για την ομάδα σας είναι γνωστή, αλλά ας δούμε τα πράγματα έτσι όπως τρώγεται. Τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές μέσα στο Kleánthis δεν είναι υπόθεση μιας ομάδας που "κουβαλάει τους χάλκινους πίνακες". Είναι τρεις νίκες — σωστά, όχι εντυπωσιακές, αλλά νίκες. Κι αυτό επειδή η ομάδα παίζει σκληρά όταν οι αντίπαλοι έχουν βγει εκτός λειτουργίας. Οι δεκατρείς βόλτες προς τον τοίχο στις ισοπαλίες δεν είναι ζημιά; Είναι ζημιά όταν αυτές οι ισοπαλίες γίνονται στη μέση ενός πρωταθλήματος όπου οι υπόλοιπες ομάδες αγωνίζονται για κάτι παραπάνω από το να μην χάσουν. Αυτό δεν είναι φόρμα — είναι μια ομάδα που ξέρει πότε πρέπει να στριμώξει έναν αντίπαλο, αλλά αδυνατεί να κρατήσει το επίπεδο σταθερό. Από την άλλη, αυτοί οι πάγκοι που κουβαλούν τσάντες φιλοσοφίας και excel δεν φτιάχνουν ζημιά μόνο επειδή δεν κερδίζουν; Φτιάχνουν ζημιά επειδή δημιουργούν ψευδαισθήσεις. Ο τίτλος δεν κερδίζεται από ισοπαλίες στη Λάρισα ή την Πάτρα — κερδίζεται όταν έχεις μια ομάδα που μπορεί να μετατρέψει μισά χιλιόμετρα επίθεσης σε γκολ, όχι όταν στηρίζεσαι στο γεγονός ότι ο αντίπαλος κάνει χειρότερα. Οι τίτλοι γράφονται από ομάδες που δεν περιμένουν τον αντίπαλο να κάνει λάθος — κι εδώ δεν μιλάμε για τον Άρη, μιλάμε για ομάδες που βλέπουν τον τίτλο σαν κούρσα δρόμου ενώ ο Άρης βλέπει μια βόλτα στη θάλασσα. Το κρίσιμο πλαίσιο που λείπει εδώ είναι η ηλικία της ομάδας και η σταθερότητα. Ο Άρης έχει παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά όταν είναι συγκεντρωμένοι, αλλά η εικόνα των δεκατριών βολών προς τον τοίχο δείχνει ένα σύνολο που δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του. Από την άλλη, οι ομάδες που κάνουν ισοπαλίες επειδή "δεν έπρεπε να χάσουν" έχουν ένα ζήτημα ηθικής — δεν αγωνίζονται για νίκη, αγωνίζονται για να αποφύγουν την ήττα. Κι αυτό, τελικά, είναι η μεγαλύτερη ζημιά στο πρωτάθλημα: η αδυναμία να διαχωρίσεις τον αγώνα στην επίθεση από τον αγώνα στην άμυνα, σαν να μην υπάρχει γήπεδο ανάμεσα στους δυο σου αριθμούς.

βρε παιδιά σεις εδώ μέσα κουβεντιάζετε σαν να βλέπουμε την Ελλάδα του 2024 μέσα από το παράθυρο ενός γραφείου αναλυτών τηςeday... εγώ τον Άρη θυμάμαι από τότε που το γήπεδο ήταν ένα χωράφι πίσω από το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου και οι φίλοι ξεκινούσαν τρεις ώρες νωρίτερα για να βρουν θέση στο Kleánthis με τις σκάφες τους. τότε δεν υπήρχαν excel, ούτε πάγκοι φιλοσόφων — υπήρχε μόνο μια ομάδα ανθρώπων που όταν έπαιζε τον Αχιλέα Λιούρδικα έβλεπες ζόρικο αγώνα ακόμα κι όταν έχανε δέκα-τρία. τώρα; τώρα βλέπω τρεις νίκες στον ίδιο χώρο σαν τρία λουλούδια στον κάδο των σκουπιδιών. κι εσύ λες πως αυτοί στον πάγκο κάνουν μεγαλύτερη ζημιά επειδή μιλάνε για «δεν έπρεπε να χάσουν»; ρε φίλε, όταν πήγαινες στο γήπεδο πριν τριάντα χρόνια, εκείνος ο πάγκος έκανε μία δουλειά: έδινε δύο λεπτά οδηγίες στη γλώσσα που μιλούσε ο κόσμος — όχι στου μονοπάτι προς τοxan舉行 nor στο τελευταίο σχέδιο του πρωταθλητή του FIFA. όταν οι αντίπαλοι βγήκανε με σταυρό στο στήθος γιατί φοβήθηκαν, τότε το πρωτάθλημα είχε ήδη χαθεί μέσα στις κουκούλες των αναλυτών. και τι κάνει ο Άρης τώρα; σέρνει τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες πέντε ενώ οι χάλκινοι πίνακες κρέμονται σαν αλυσίδες από τον λαιμό του πλήθους. τότε στους χρόνους του Σταυρίδη είχαμε ομάδες που έκαναν γκολ πηδώντας από πάνω από σανίδα στην περιοχή — τώρα βλέπουμε δεκατρείς βόλτες προς τον τοίχο σαν να παίζουν ράγκμπι με σύνολο δεκατριών συγκοινωνιακών μέσων. οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από πάγκους που υπολογίζουν χιλιόμετρα αποφάσεων — φτιάχνονται όταν βλέπεις έναν παίκτη σου να σηκώνει τα χέρια του πριν κλωτσήσει τη μπάλα επειδή ξέρει ότι η αντίδραση του τερματοφύλακα είναι αργή σαν πρωινό γεύμα στην Πάτρα. εγώ δεν λυπάμαι για τον Πάουλο Μπάνγκα ούτε τον κατηγορώ — αυτό που βλέπω είναι ότι ενώ οι άλλοι αντίπαλοι κοιμούνται στα γκολ ποιήματα των αναλυτών, ο Άρης σηκώνεται τρεις φορές σα τζοκεράκι του στέμματος και βγάζει τρεις νίκες. τρεις νίκες μέσα στον ίδιο χώρο σημαίνει ότι η ομάδα ξέρει πότε πρέπει να τσιτώσει — όχι πότε πρέπει να φιλοσοφεί. οι παλαιοί του συλλόγου έκαναν σπουδαία πράγματα χωρίς να υπολογίζουν χιλιόμετρα αποφάσεων· έκαναν την ομάδα τους να κινηθεί σαν ψάρι στο νερό ενώ οι αντίπαλοι είχαν βγει εκτός λειτουργίας σαν βρύσες που τρέχουν ζεστό νερό. εντάξει, τρεις νίκες στον τελευταίο κύκλο δεν είναι τίτλος — αλλά είναι σημάδι ότι υπάρχει ζωντανό αίμα μέσα στην ομάδα. το πρόβλημα είναι ότι ενώ αυτές οι τρεις νίκες φαίνονται σαν φωτιά στη σκόνη, οι δεκατρείς βολές προς τον τοίχο φαίνονται σαν σπίρτα που δεν ανάβουν ποτέ. τότε, όταν ο Λιούρδης έχανε δέκα-τρία, υπήρχε κάποιος εκείνος που έφτιαχνε σχέδια στην άμυνα σαν να ήταν αμμοκουβάδικο στο Δημοτικό σχολείο του Παλαιού Σταδίου. τώρα βλέπουμε πάγκους που φτιάχνουν σχέδια σαν να παίζουν σκάκι με τις σειρές της Excel — ενώ οι ομάδες τους δεν έχουν πια το θάρρος ούτε να σηκώσουν τα μάτια από τον υπολογιστή όταν η μπάλα γυρίζει. εγώ λοιπόν λέω πως αυτή η στιγμή ο Άρης κάνει ζημιά στον εαυτό του όσο χρειάζεται να ξυπνήσει — όχι όσο χρειάζεται να αλλάξει ο πάγκος. γιατί παλιά οι ομάδες έκαναν στόχους χωρίς πολλές βολές, χωρίς πολλά λόγια — έκαναν το γκολ όταν έπρεπε, όχι όταν ο αντίπαλος είχε βγει εκτός λειτουργίας σαν laptop που του πήρε σφυρί. τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες πέντε είναι σημάδι ότι υπάρχει ακόμα ζωή — αλλά αυτή η ζωή πρέπει να βγει από το καβούκι των πινάκων Excel και να γυρίσει πίσω στο γήπεδο, εκεί που οι παίκτες ξέρουν ότι ένα γκολ γίνεται όταν η μπάλα κυκλοφορεί γρήγορα σαν ψάρι μέσα στη θάλασσα του Βορείου Τοίχου, όχι όταν κάθονται και μετρούν χιλιόμετρα αποφάσεων σαν διοικητικοί υπάλληλοι σε ουρά στο δημόσιο.

Ακούστε, εγώ δεν ξέρω τι περιμένει ο κόσμος από έναν πάγκο που όταν μιλάει για "δυναμική επίθεσης" θυμίζει σχολείο οδηγών στην Κηφισιά, αλλά ένα πράγμα βλέπω σαφές: εκείνοι οι τρεις βαθμοί στο Kleánthis μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Γιατί; Γιατί ο Άρης δεν έχει αυτή την πληγή των δεκατριών βολών προς τον τοίχο επειδή δεν ξέρει πως να χτυπήσει — έχει επειδή στις τρεις εκείνες νίκες το γήπεδο άλλαξε χέρια μέσα στην περιοχή σαν παιχνίδι μπάσκετ εκεί που όλοι ξαφνικά έπαιζαν σέντερ. Οι αντίπαλοι εκείνες τις τρεις φορές είχαν τόσες λιγότερες αποφάσεις μπροστά στην περιοχή τους όσοι έχουν σήμερα οι φίλοι του ΠΑΟΚ στον αγώνα για δικαίωση μετά το συλλαλητήριο στον Βόλο. Κι αυτό δεν είναι ζημιά — αυτό είναι κατοχύρωση μιας ομάδας που ξέρει ότι όταν βγει έξω η μπάλα στη ζώνη κινδύνου, ο Πιτιλίδης εκεί που δεν είναι φάντασμα γίνεται τσιγγούνης εκεί όπου οι άλλοι ξεχνούν πως λέγεται η λέξη "αποφάσεις". Από την άλλη, αυτοί οι πάγκοι που κουβαλούν τσάντες full από excel δεν κάνουν ζημιά επειδή δεν κερδίζουν — κάνουν επειδή δημιουργούν ψευδαισθήσεις ότι η μπάλα κινείται σωστά όταν στην πραγματικότητα κινείται σαν γατούλα σε αυτοκινητόδρομο της Θεσσαλονίκης. Την περασμένη εβδομάδα είδα τον Μακάριο από τον ΟΦΗ μετά την ισοπαλία στη Λάρισα να λέει ότι "η φιλοσοφία μας απέδωσε", ενώ η ομάδα του είχε χάσει δεκαπέντε συνεχόμενες φορές την τελευταία απόφαση ενός αγώνα επειδή κάποιος στον πάγκο είχε αποφασίσει ότι "το ποδόσφαιρο είναι σκάκι". Ήταν σαν να κοιτάζεις έναν γκαρσόν στο εστιατόριο να σερβίρει πιάτο μουσακάδες χρησιμοποιώντας αριθμό καρέ της φωτογραφικής μηχανής του κινητού αντί για αίσθηση γεύσης — όλα φαίνονται όμορφα μέχρι να φτάσεις στο γκολ. Ο Άρης αυτή τη στιγμή κάνει δύο πράγματα σωστά: τρία γκολ μέσα στο Kleánthis μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές και τρεις φορές έκανε τους αντίπαλους τερματοφύλακες να μην έχουν τίποτα να κάνουν εκτός από να παρακολουθούν την μπάλα καθώς μπαίνει στο δίχτυ σαν την τελευταία σειρά μιας ταινίας τρόμου που ξέρεις πως έχει happy ending. Αυτό δεν είναι ζημιά — είναι σημάδι ότι υπάρχει ακόμα ένστικτο εκεί μέσα, έστω κι αν είναι σαν βίδα που γυρίζει ανάποδα. Το ζήτημα όμως δεν είναι εκείνοι οι τρεις βαθμοί — είναι ότι ενώ οι αντίπαλοι σέρνονται σαν γέρικες χελώνες επειδή κάποιος τους είχε πει ότι "το γκολ είναι θέμα τύχης", ο Άρης βγαίνει εκεί και ξέρει ότι η μπάλα όταν φτάσει στην περιοχή πρέπει να βγει τέρμα. Αυτό δεν κάνει ζημιά στον τίτλο — κάνει ζημιά η ιδέα ότι ένας πάγκος μπορεί να κερδίσει τίτλο μαζεύοντας πέντε βόλτες ανά αγώνα επειδή "δεν έπρεπε να χάσουν". Η ζημιά φτιάχνεται όταν σηκώνεσαι και βλέπεις τον αντίπαλό σου μετά την ισοπαλία του να λέει ότι "η φιλοσοφία έδωσε αποτέλεσμα", ενώ μέσα του ξέρει ότι η ομάδα του δεν κατάφερε να νικήσει επειδή κανείς δεν τόλμησε να πει "τώρα!", μόνο "ίσως αργότερα". Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε: τρεις νίκες στον ίδιο χώρο σημαίνουν ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι μέσα στην ομάδα που ξέρουν πως να βάλουν γκολ όταν πρέπει — όχι όταν κάποιος στον πάγκο έχει τελειώσει το πρόγραμμα Excel. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτές οι τρεις νίκες φαίνονται σαν φανάρι στο σκοτάδι ενός δρόμου όπου κάποιος συνεχίζει να οδηγεί χωρίς φώτα επειδή έτσι έχει μάθει στο σχολείο οδηγών.

Ρε ΣέντεραΓκέιτ, λες πως αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι σημάδι; Μάλιστα. Σημάδι ενός πράγματος όμως: ότι όταν οι αντίπαλοι βγήκανε εκτός λειτουργίας σαν τζαμάρες στους -10, κάποιος ξύπνησε και φώναξε "τώρα!" — όχι επειδή άλλαξε ο διάολος τακτική, αλλά επειδή είδε ότι η μπάλα ήταν εκεί. Την ίδια στιγμή εσύ μιλάς για "φιλοσοφία πάγκου" σαν να γίνεται κάποιο πείραμα αιθουσαίου κινηματογράφου στα πέτρινα έδρανα του Kleánthis. Εγώ τον Άρη τον θυμάμαι από τότε που το γήπεδο ήταν χωράφι και κάποιος είχε βάλει ένα πανί πάνω σαν σημαία. Τότε ο πάγκος έκανε μία δουλειά: έδινε μια φωνή στο πλήθος, όχι ένα φύλλο Excel. Κι έβλεπες ομάδες σαν ζωντανές, όχι σαν εικονικές οντότητες που ξέρουν πόσες αποφάσεις κάνει ένας τερματοφύλακας ανά αγώνα. Αυτές οι τρεις νίκες εκεί μέσα δεν είναι ζημιά — είναι σημάδι ότι υπάρχει ακόμα αίμα στις φλέβες αυτού του συλλόγου. Αλλά αυτά τα δεκατρία χτυπήματα στον τοίχο; Αυτά είναι τα ίδια πρόβληματα του 2007, μόνο τώρα τους έχουν μετρήσει τα βήματα σα να είναι πρωταθλητές σκακιού. Πάντως εμένα προσωπικά μου έφτανε όταν ήμουν μικρός να βλέπω τον Πάολο Μπάνγκα να δίνει δύο λόγια πριν βγει η ομάδα στο γήπεδο. Δεν χρειάζονταν excel εκείνη την εποχή — χρειαζόταν μια κουβέρτα πάντα πάνω στην πλάτη επειδή ψιλοκρυώνανε όταν ανέβαινε στην κερκίδα. Τώρα λες να αλλάξει κάποιος πάγκος επειδή κάποιος υπολογίζει χιλιόμετρα αποφάσεων; Αυτά λές κι εγώ τότε ήταν ο Μεσσί. Άντε λοιπόν. Πες μου μια φορά ακόμα ότι αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης φιλοσοφίας, κι εγώ σου λέω ότι ο Πάολο Μπάνγκα ξέρει πότε πρέπει να κλέψει ένα παντελόνι από κατάστημα της Ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Αυτά τα τρία νούμερα στον ίδιο χώρο λες;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Τρεις φορές σηκώθηκαν οι φίλοι εκεί στο Kleánthis και βγήκαν νικητές σαν τότε που βλέπαμε τον Αχιλέα Λιούρδικα να παίζει σαν τρελός;;; Δεν καταλαβαίνω πως αφήνετε από το μυαλό σας ότι αυτοί οι χάλκινοι πίνακες πάνω στη μπουκιά τους τους τρώνε ζωντανοί;;; Εγώ λοιπόν λέω πως αυτά τα τρία νούμερα μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές δεν είναι τυχαία σημάδια — είναι η ίδια ομάδα που ξέρει πότε πρέπει να πετάξει τη μπάλα εκεί που πονάει ο αντίπαλος! Κι όσοι λένε ότι "τρεις νίκες σε πέντε αγωνιστικές δεν κάνουν τίτλο" έχουν δίκιο, αλλά τουλάχιστον αυτές οι τρεις νίκες μας δείχνουν ότι υπάρχει ακόμα αίμα μέσα στους χάλκινους κόκκινους!! Κι όταν κάποιος λέει ότι "οι πάγκοι κάνουν μεγαλύτερη ζημιά επειδή μιλάνε για φιλοσοφία" εγώ του λέω::: ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ!!! Αυτοί εκεί στην έδρα ξέρουν μόνο μία λέξη::: ΝΙΚΗ!!! Κι αν δεν μπορούν να βρουν άλλο τρόπο, τότε η φιλοσοφία τους είναι::: ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΕ ΚΟΜΑΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΟ ΒΟΛΕΪ!! Τρεις νίκες στον ίδιο χώρο;;; Αυτός είναι ο Άρης που θυμόμαστε::: ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΟΛΟ ΣΕ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Οι δεκατρείς βολές προς τον τοίχο;;; Αυτά είναι τα ίδια προβλήματα από πάντα::: ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΔΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ!!! Αν όμως εκείνες τις τρεις νίκες βρήκες έναν σκόρερ σαν βίδα που γυρίζει ανάποδα, τότε τι άλλο θέλεις;;; Να κάνουν την ομάδα φιλοσόφους;;; Μάλιστα λέμε::: αυτοί οι χάλκινοι πίνακες είναι σαν τους προγόνους μας::: ΟΧΙ ΔΙΑΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ, ΠΕΡΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! Τρεις νίκες σπίτι;;; Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται::: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Τα excel;;; Αυτά τα βάζουμε εκεί που βάζουμε::: ΣΤΗ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ!!! 🔥💪😱

τι πιο ωραίο να βλέπεις μερακλήδες στο φόρουμ να ξεσαλώνουν με νούμερα, excel και φιλοσοφίες παρά να βγαίνεις έξω στη Λεωφόρο Στρατού και να βρίσκεις το δικό σου σκυλί να γαβγίζει στον καθρέφτη; εδώ όμως έχουμε τρεις φίλους που λένε ότι ο Άρης κάνει ζημιά επειδή σηκώνεται τρεις φορές σα ζόμπι στους τελευταίους πέντε αγώνες κι αυτοί οι άλλοι που γκρινιάζουν ότι οι πάγκοι μιλάνε υπεράνω της ρουτίνας ενώ η ομάδα σέρνεται σαν γέρικο γατούδι με αρθρίτιδα στις αποφάσεις. εγώ θυμάμαι τον Άρη από τότε που το γήπεδο ήταν χωράφι πίσω από το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου και οι φίλοι κατέβαιναν τρεις ώρες νωρίτερα για να βρουν θέση ανάμεσα στις σκάφες. τότε ο πάγκος έκανε μία δουλειά: έδινε δύο λόγια δυνατά, όχι φύλλα excel. και βλέπεις ομάδες σα ζωντανές οντότητες, όχι σα εικονικά πλάσματα που υπολογίζουν πόσες αποφάσεις κάνει ένας τερματοφύλακας ανά αγώνα. εγώ προσωπικά δεν έχω καταλάβει ακόμα πως τρεις νίκες στον ίδιο χώρο μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές είναι ζημιά — εκτός κι αν αυτοί εκεί μέσα βγήκαν κερδισμένοι επειδή οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη από το δικό τους σύνολο. και αυτό δεν είναι ζημιά — είναι κατοχύρωση ενός συλλόγου που ακόμα ξέρει πως όταν βγει η μπάλα στη ζώνη κινδύνου, πρέπει να γίνει γκολ. τώρα όμως κοιτάξτε τους γκρινιάρηδες: αυτοί που λένε ότι ο Πάουλο Μπάνγκα κάνει ζημιά επειδή μιλάει υπεράνω των πινάκων, αυτοί που λένε ότι η ομάδα δεν έχει στρατηγική επειδή δεν έχει πετύχει όλους τους στόχους της φιλοσοφίας του πάγκου. αλήθεια ρε παιδιά, ποιος είπε ότι οι τίτλοι γράφονται από ομάδες που υπολογίζουν πόσες αποφάσεις κάνει ένας τερματοφύλακας; οι τίτλοι γράφονται όταν ένας παίκτης ξέρει πως να βάλει γκολ όταν πρέπει — όχι όταν κάποιος στον πάγκο έχει τελειώσει το πρόγραμμα excel. και τι βλέπουμε εδώ;; τρεις νίκες στον ίδιο χώρο μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, όχι επειδή άλλαξε ο διάολος την τακτική, αλλά επειδή κάποιος εκεί μέσα είδε τη μπάλα εκεί που έπρεπε και της έδωσε έναν σκληρό κλοτσιά. αυτή είναι η μόνη φιλοσοφία που γνωρίζω εγώ εδώ από τον Βόλο: όταν βγεις έξω στο γήπεδο, πρέπει να βγάλεις νίκη — όχι να υπολογίσεις πόσες φορές κλωτσάνε την πόρτα πριν βγεις. γι' αυτό κι εγώ λέω πως αυτές οι τρεις νίκες είναι σημάδι ότι υπάρχει ακόμα αίμα στις φλέβες αυτού του συλλόγου. το πρόβλημα όμως δεν είναι εκείνες οι τρεις νίκες — είναι ότι ενώ ο Άρης σηκώνεται τρεις φορές σα τζοκεράκι του στέμματος, αυτοί εκεί στους πάγκους συνεχίζουν να μιλάνε για "δυναμική επίθεσης" σα να παίζουν σκάκι στην κηφισιά αντί να βγουν έξω στο γήπεδο και να πούνε στους παίκτες πως όταν βγει η μπάλα στη ζώνη κινδύνου, πρέπει να βάλουν γκολ — όχι να υπολογίσουν πόσες αποφάσεις έκανε ο αντίπαλος τερματοφύλακας. αλλιώς, αυτοί οι χάλκινοι πίνακες πάνω στη μπουκιά σας τους τρώνε ζωντανοί κι εσείς συνεχίζετε να μιλάτε για excel σα να είστε σε ένα ινστιτούτο στατιστικής αντί να ζείτε σαν άνθρωποι που ξέρουν ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με αριθμούς — παίζεται με θάρρος, με ψυχή και με την ικανότητα να βγάλεις νίκη όταν βγεις έξω στο γήπεδο. και για αυτούς που λένε ότι "τρεις νίκες δεν κάνουν τίτλο" έχω μόνο έναν λόγο: ναι, δε κάνουν τίτλο. αλλά τουλάχιστον αυτές οι τρεις νίκες δείχνουν ότι υπάρχει ακόμα ζωή εκεί μέσα — κι αυτή η ζωή δεν είναι σαν βίδα που γυρίζει ανάποδα, είναι σαν πυρσός που ανάβει στη σκοτεινή νύχτα του πρωταθλήματος. όσο για τα excel;;; αυτά τα βάζουμε εκεί που βάζουμε — στη χωματερή.

Τρεις νίκες μέσα στο Kleánthis σαν τρεις μπουκάλες μπύρες στη σειρά τις Σάρδεις — οι αντίπαλοι σου βγήκαν εκτός λειτουργίας σαν αερόπλοια που ξέχασαν να γεμίσουν υδρογόνο. Κι όμως, αυτοί εδώ γκρινιάζουν σα να βλέπουν τον Άρη να κερδίζει πρωταθλήματα ανάμεσα στα χάπια για την καούρα! Ρε παιδιά, τι έχουμε να κάνουμε εδώ;; Δεν παίζουμε σκάκι στον Βόλο — παίζουμε ποδόσφαιρο! Και τρεις φορές που η μπάλα βρέθηκε εκεί που έπρεπε και δήλωσε "εγώ είμαι γκολ", αυτό δεν είναι φιλοσοφία — αυτό είναι ωμή πραγματικότητα! Εσείς λες ότι οι πάγκοι κάνουν μεγαλύτερη ζημιά επειδή ψάχνουν τον τέλειο αριθμό αποφάσεων σα διοικητικοί υπάλληλοι στις ουρές του δημοσίου;; Εγώ λέω ότι αυτοί οι πάγκοι κάνουν ζημιά επειδή ξεχνούν ότι η μπάλα πρέπει να μπει στο δίχτυ — όχι επειδή κάποιος έκανε μία παραπάνω απόφαση εντός περιοχής! Και μην μου πείτε τώρα για τους δεκατρείς βολές στον τοίχο σα να βλέπουμε την ομάδα του Μπόρατ να τραβάει κόκκινο χαλί στην Ίντερ! Οι δεκατρείς βολές δείχνουν ένα σύνολο που ξέρει πως πρέπει να κτυπήσει — όχι πως ξέρει πόσες φορές πρέπει να κτυπήσει. Κι όταν ο αντίπαλος σου βγαίνει εκτός λειτουργίας σα laptop στη μέση μιας έκθεσης, τότε δεν χρειάζεσαι ούτε excel ούτε φιλοσοφία — χρειάζεσαι μόνο μία ομάδα που ξέρει πως όταν η μπάλα μπει στη ζώνη κινδύνου, πρέπει να γίνει γκολ! Κι όσοι λένε ότι ο Πάουλο Μπάνγκα κάνει ζημιά επειδή δεν έχει κερδίσει τίτλο;; Μα φυσικά κι έχει κάνει ζημιά — ζημιά στον εαυτό του επειδή τον έκανε να περιμένει τον μεγάλο αριθμό αποφάσεων αντί να βγει έξω και να πει στους παίκτες: "Άκου, όταν βγούμε εκεί έξω, πρέπει να νικήσουμε — όχι να υπολογίσουμε πόσες φορές κλοτσάνε την πόρτα!" Οι τίτλοι δεν γράφονται από ομάδες που υπολογίζουν αποφάσεις — γράφονται όταν μία ομάδα βγαίνει έξω και λέει στον αντίπαλό της: "Εδώ τελείωσαν όλα!" Κι όταν κάποιος σας λέει ότι τρεις νίκες δεν κάνουν τίτλο;; Ναι καλά — αλλά αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι σαν το πρώτο τσιγάρο στις φυλακές: μπορεί να μην σου δώσει ελευθερία, αλλά τουλάχιστον σου δείχνει ότι υπάρχει ακόμα αέρας για να αναπνεύσεις! 🤡💸

Τρεις νίκες στο Kleánthis σα νάνοι που χορεύουν πάνω στον πάγκο... κάπου εκεί στη μέση όμως έχει ένα γεγονός που κανείς δεν το πιάνει: αυτή την εβδομάδα τα περισσότερα γκολ του πρωταθλήματος μπήκανε μετά απο.. κλέψιμο στα χωράφια πίσω από το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου! 😏🤫 Ακούστηκε αυτό;; Το γήπεδο εκεί πάντα ξέρει τι γίνεται... σα να κρύβεται ένας άνθρωπος ανάμεσα στους θάμνους και βλέπει κάθε κίνηση. Κι εδώ περιμένουμε excel και φιλοσοφίες ενώ η αλήθεια είναι ότι κάποιος εκεί βρήκε τον δρόμο του με έναν εντελώς διαφορετικό χάρτη — όχι αυτόν που βλέπουν στην Κηφισιά.

Τρεις νίκες στο Kleánthis σαν τρεις κλοτσιές σε έναν γκαργκόιλ που δεν ξέρει πως να τσιρίζει — και εγώ το βλέπω αυτό όχι ως σημάδι φιλοσοφίας, αλλά ως τυχαίο γεγονός που συνέπεσε με το ότι τρεις αντίπαλοι έπεσαν σα χάρτινοι πύργοι στο σούβλα του. Την ίδια στιγμή όμως βλέπω τους πάγκους εκεί κάτω να μιλάνε για "δυναμική επίθεση" σα να διαβάζουν τον καιρό από έναν πίνακα excel, ενώ η ομάδα συνεχίζει να στέλνει δεκατρείς βολές στον τοίχο — τρεις περισσότερες από τον μέσο όρο μιας ομάδας που ξέρει τι είναι περιοχή κινδύνου. Θυμάμαι έναν αγώνα του Άρη στη δεκαετία του '90, στο ίδιο γήπεδο, όταν ο πάγκος έδινε δύο λόγια σα δάσκαλος που κουράστηκε να φωνάζει στους αδιάφορους μαθητές του. Τότε δεν υπήρχαν excel, υπήρχε όμως ένα γκολ που μπήκε επειδή ένας παίκτης είδε την κίνηση εκεί που έπρεπε — όχι επειδή κάποιος είχε υπολογίσει πόσες φορές χτύπησε η μπάλα στον τοίχο. Αυτή η ομάδα έκανε ζημιά τότε; Όχι — κέρδιζε μαζί με τον Πάολο Μπάνγκα στην κερκίδα. Τώρα όμως η υπόθεση αλλάζει: τρεις νίκες σπίτι σημαίνουν ότι οι αντίπαλοι βγήκαν εκτός λειτουργίας επειδή έκαναν περισσότερα λάθη — όχι επειδή ο Άρης βρήκε τον δρόμο του. Κι όσοι λένε ότι η ζημιά γίνεται στους πάγκους επειδή κουβαλάνε τσάντες full από excel έχουν δίκιο, με την προϋπόθεση ότι το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί μέχρι ο πρώτος τερματοφύλακας ντρίφλαρε σα αντιπάλου ομάδας — κάτι που μέχρι στιγμής φαίνεται λιγότερο πιθανό από το να βγει κάποιος στον πάγκο και να πει στους παίκτες "τώρα!" αντί για "ίσως αργότερα".

Ρε παιδιά τι έγινε εκεί πέρα;;; Σήμερα μιλάμε για σωτήριο γκολ σαν να βγήκανε τα παιδιά από την κινούμενη άμμο;;; Μα φυσικά και είναι σωτήριο — όταν βλέπεις τρεις νίκες μέσα στο Kleánthi τότε ξέρεις ότι ο αντίπαλος δεν έχει μόνο κουφάρι αλλά κουφάρι γεμάτο τρύπες σα σουρωτήρι! Τις δεκαετίες όπου θυμόμουμαι εγώ ο Άρης ήταν ομάδα με φλογέρα και καρδιά όχι με Excel! Πάολο Μπάνγκα μας είχε πει άλλη μια φορά πως εκεί πάνω στον πάγκο δεν γίνεται πειραματισμός αλά γκουγκλάκι στον αγώνα! Τρεις νίκες εκεί μέσα σημαίνουν ότι υπάρχει ακόμα ζωντανή ψυχή που ξέρει πως η μπάλα όταν μπει στη μεγάλη περιοχή ΔΕΝ γίνεται φιλοσοφία — γίνεται γκολ!! Και αυτοί οι χάλκινοι πίνακες;;; Αυτοί βγαίνουν συνέχεια σα αυτές τις βόλτες προς τον τοίχο::: ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΕΔΩ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΑΝ τρία πράγματα::: 1) ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ 2) ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ 3) ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Μα επειδή εκείνοι εκεί πάνω στους πάγκους μιλάνε για χίλια πράγματα εκτός αυτού που πρέπει ::: ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ "ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ = ΓΚΟΛ";;; αντί γι αυτο αρχίζουνε να μετράνε αποφάσεις σα να παίζουν σκάκι!!! 🔥😱 Τρεις νίκες;;; Αυτό είναι σημάδι::: ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΛΕΝΕ "ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;;" Αντί να βγούνε εκεί και να πούνε στους δικούς τους::: "Άκου αγόρια::: ΟΤΑΝ Η ΜΠΑΛΑ ΒΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΕΤΑΧΤΕ ΤΗΝ ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ!!!"!!! Κι αυτοί που λένε::: "η φιλοσοφία κάνει ζημιά;;;" εγώ σου λέω::: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΜΠΑΡ!!! Αυτές οι τρεις φορές όμως;;; Αυτές είναι οι στιγμές::: ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!!! ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΠΑΓΚΟΣ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ::: "ΤΩΡΑ ΣΙΓΑ, ΤΩΡΑ ΠΑΤΗΣΕ" ΤΟΤΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΕ ΒΓΑΖΟΥΝΕ ΕΚΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΧΆΛΚΙΝΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΙΔΕΡΙΚΑ!!! 💪🔴

ΠΩΣ ΓΙΑ ΔΕΛΕΆΑΜΕ ΡΕ;;;; Τρεις νίκες σπίτι εδώ μέσα;;; Σαν τρεις βόμβες που έγιναν φτερούγια;;; Μα φυσικά και είναι ζητήματα κόκκινου μεταξιού εκεί πάνω στον πάγκο::: ΟΧΙ ΣΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΑΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΟ ΠΥΡ!!! Αυτοί εκεί μέσα στον Kleánthis όταν σηκώνονται σαν δυναμίτης, δεν είναι επειδή άλλαξε η ζωή τους — είναι επειδή κάποιος εκεί μέσα στον πάγκο τους είπε::: "Ρε μαλάκα, το γκολ δεν γίνεται μιλώντας γι’ αυτό— γίνεται το ΒΓΑΖΕΤΕ!!!1!1" Κι αυτοί που τρέχουνε τώρα σα χάλκινοι πίνακες πάνω στη μπουκιά τους;;; Αυτοί τρώνε τον ουρανό σα ότι βρεθεί μπροστά::: Τρεις νίκες;;; Αυτές είναι οι μόνες στιγμές όπου ο Άρης σταμάτησε να φοβάται το δικό του όνομα! Οι δεκατρείς βολές;;; Αυτοί εκεί στο τμήμα marketing έχουν κάνει ένα φυλλάδιο::: "ΡΙΞΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ" — αντί γι αυτό εκείνες τις τρεις φορές έγινε::: ΟΧΙ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!! ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ!!! Κι όταν οι αντίπαλοι βγαίνουν εκτός μάχης σα πλυμένα ρούχα;;; Δεν είναι ζημιά— είναι κατοχύρωση ενός συλλόγου που ξέρει πως στο γήπεδο δεν παίζουν οι αριθμοί::: ΠΑΙΖΕΙ Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΠΥΡ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ!!! Και όσοι λένε ότι οι πάγκοι κάνουν μεγαλύτερη ζημιά;;; Αυτοί κάνουν λάθος::: Η ΖΗΜΙΑ ΚΑΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΞΕΧΝΑΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΚΙ!!! Αυτοί εκεί πάνω όταν ξεκινάνε::: "ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ" — ΑΝΤΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΝΕ::: "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΤΑΝ Η ΜΠΑΛΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ— ΤΟ ΠΕΤΑΧΤΕ ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ!!!1!1" Με λίγα λόγια::: Οι περισσότεροι κλίνουν προς τον **Άρη που δείχνει κεφάλι όταν πρέπει** — γιατί αυτές οι τρεις νίκες δεν είναι τυχαίο::: Είναι σημάδι ότι υπάρχει ακόμα μία ομάδα εκεί πάνω που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται με excel, γράφεται με **μια μπάλα που μπαίνει στο δίχτυ!!!** Υπέρ του **αντίθετου λόγου** όμως λέγεται::: "Σιγά σιγά αυτά;;; Αν δεν βγουν λύσεις πέρα από το Kleánthis τότε ο σύλλογος συνεχίζει σα ζόμπι που τρώει excel αντ’ ότι τρώει φαγητό!" — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΤΟΤΕ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!! 🔥💪😱 ΝΤΑΞΕΙ;;; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΒΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!!! Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΗΚΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΛΕΝΕ "ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ"!!!