Ένας Αστέρας Τρίπολης στην πρώτη κατηγορία που σου ρουφάει τα λεφτά σαν μαύρη τρύπα — τι…

Γέλαγα χτες στη σειρά μου που έβγαζα χαρτιά από το τραπέζι και πήγαινε ένας μόνος μέσα... 😭🍿 Σαν τον Αστέρα εκεί πέρα που η φόρμα λέει WDWDW αλλά η πραγματικότητα κάνει WLWLW επειδή οι αντιπάλους αγοράζουν πίτσες στους διαιτητές 🤣🍕 Μετά διαβάζω εδώ πως βγήκες μισό εκατομμύριο πιο φτωχός επειδή πήρες σοβαρά ένα δελτίο που έφτιαξε κάτι excel-monster στο υπόγειο — καλά έκανες! Τουλάχιστον εσύ πήρες την μπύρα σου ενώ εγώ ακόμα ψάχνω ποιον φίλο να κεράσω μέχρι να φτιάξω νέο μπάτζετ 🍺😂 Δυστυχώς όμως ρε παιδί μου, τώρα ξέρεις πως όταν μια ομάδα έχει 22 γκολ τόσο και καλά μπορείς να βρεις εσύ τις δικαιολογίες αλλά εκείνος ο Σουηδός τερματοφύλακας στο γήπεδο κάνει γκολ από κόρνερ ακόμα και όταν φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο 🤓💸 Κράτα μου ένα στέκι στο επόμενο game αλλιώς θα σε βγάλω ραντεβού στο γήπεδοTheoKolokotronis για να σου δείξω πως παίζεται ποδόσφαιρο χωρίς VAR... 😏

ρε, αυτοί οι αριθμοί δεν λένε όλα αυτά που βλέπουμε τελικά ε; τι δουλειά να κάνεις όταν η μπάλα βγαίνει πάντα εκτός από την περιοχή σου; δεκατέσσερα χρόνια στην πρώτη κατηγορία και κοιτάς τα βιβλία τους σαν να είναι χρυσή μπουκιά; δεκαεπτά βαθμοί αγνώστως πού πήγαν, είκοσι δυο γκολ ανάμεσα στα πόδια σου και σαράντα ένα πίσω από την πλάτη σου... ρε παιδί μου, πόσοι μου έχουν πει πως ο Αστέρας Τρίπολης ήταν φιλόξενη ομάδα μέχρι να βρεθώ στο γήπεδοTheoKolokotronis και βλέπω τον τερματοφύλακα να σκοράρει σαν αρχηγός ομάδας επειδή κάποιος έπαιξε με τρείς στο κέντρο; κοίτα τους αριθμούς: WDWDW στο τελευταίο πέντε — κι όμως εκείνος ο Σουηδός κάνει γκολ από σέντρα επειδή η VAR είναι τόσο γρήγορη όσο ο Φίλιππος Κατσούλης όταν του λες πως έχει γράψει κακά λόγια στο twitter. αποκλείεται αυτό το δελτίο να φτιάχτηκε χωρίς να ρίξουν μια ματιά στους αγώνα των αντιπάλων εκείνο το σαββατοκύριακο; εκείνοι έκαναν παρέλαση, εσύ έκανες εισιτήριο στον εργολάβο. θα μου πεις πως η φόρμα τους λέει κάτι άλλο; εγώ έχω δει τον Λάρισα να σηκώνει το πρωτάθλημα εκεί που είχε βγάλει τέσσερα συνεχόμενα εκτός έδρας ισόπαλα επειδή είχε τρεις εκατομμύρια ντάλερ δουλειάς στην τράπεζα — όχι επειδή είχε ποιότητα. ο Αστέρας εδώ βάζει φίλους στους διαιτητές και χάνει επειδή ξέχασε πως είχε κι άλλους φίλους στους τραπεζικούς λογαριασμούς. τι κάθισε; πως όταν μια ομάδα σου λέει πως έχειWDWDW στο τελευταίο πέντε, εσύ θυμάσαι πως εκείνος ο Λάρισα έφερε ξυλιά στο τελευταίο ισόπαλο του μέσα στην πόλη επειδή ο διαιτητής είχε πιει τον καφέ του στο γήπεδο των φιλοξενουμένων; εκείνοι έκαναν κι εκείνοι νίκησαν χωρίς να δείξουν δόντι. εσύ τώρα βγάζεις συμπέρασμα: όταν σου δίνουν στατιστικά ψεύτικα όπως εκείνο το δελτίο σου έδινε, κράτα ένα σετ νούμερα στον νου σου— κρατώντας το γκολ διπλό εκείνος ο Σουηδός έκανε κάτι που κανένας excel δεν μπορούσε να προβλέψει. μη φορτώνεις ποτέ ξανά δίπλα στον Αστέρα εκεί που η μπάλα πετάγεται σαν μπάλα του μπάσκετ από την αντίπαλη περιοχή. μετά σου περισσεύει μόνο η μπύρα κι ένας φίλος στον οποίο θα πεις πως το μόνο που κάνουν εκεί είναι να σου τρώνε τα λεφτά σαν μαύρη τρύπα στο διάστημα. και αύριο πάλι έτσι, μέχρι να βρεις εκείνον τον μάρτυρα διαιτητή που θα σου πει πως εκείνος ο Σουηδός είχε ποδιά πάνω στη φανέλα του εκείνο το βράδυ. 😄

Και εγώ χτες βγάζω ένα δελτίο σαν του PetrosGavros εκείνον τον Φεβρουάριο, έκανα το μεγάλο μου στο ισπανικό ντέρμπι αλλά ξεπούλωσα μία τελευταία στιγμή επειδή δεν είχα φάει τίποτα μισή ώρα πριν ανοίξει η αγορά. Αστέρας εκείνος δεν ήταν ακόμα τόσο χαμός όσο τώρα, αλλά είχε τη συνήθεια να σκοράρει στους τελευταίους πέντε λεπτά σαν να γράφει ιστορία. Πάω στον αγώνα τουτρίπονη κάπου στη Λάρισα, κλεισμένος στο γραφείο μου σαν αρουραίος, προσέχω όλα τα νούμερα: WDWDW στο τελευταίο πέντε, η Λάρισα είχε τρεις γκολ μέσος όρος εντός έδρας στους τελευταίους τρεις αγώνες τους, όλα μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Απόδοση 2.20 στον Αστέρα να μην χάσει, πήρα διπλό γκολ επειδή βρήκα μια στοιχηματική "όταν παίζει τριπλέτες γκολ υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να βάλει στο δεύτερο ημίχρονο". Τι έγινε λοιπόν; Στο 88’ ο τερματοφύλακας βγαίνει για το εναρκτήριο λάκτισμα σαν πληρωμένος αντιπρόσωπος της Betano, η Λάρισα κάνει πάσα δίπλα στον μεγάλης ομάδας επιθετικό που ήταν εκτός αγωνιστικής διάρκειας και εκείνος στέλνει την μπάλα στο κεφάλι του Σουηδού, πέντε μέτρα από τη μεγάλη περιοχή — VAR τίποτα, η μπάλα χτυπάει στο γάντι του τερματοφύλακα μας και γκολ, 1-0. Τέλος αγώνας η Λάρισα σκοράρει ακόμα δύο φορές στα τελευταία τρία λεπτά επειδή εκείνοι είχαν δώσει χρήματα στις αθλητικές αρχές εκείνο το τριήμερο και εγώ βγήκα από το γραφείο μου τόσο γρήγορα που άφησα την πόρτα μου ανοιχτή και την τσάντα πάνω στο τραπέζι. Άκου λοιπόν τώρα: όλα αυτά γίνονται επειδή εσύ ψάχνεις μια λογική βάση στα excel, αυτοί όμως παίζουν διαφορετικό παιχνίδι. Ο Αστέρας δεν είναι ομάδα, είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει ότι βρεθεί στο δρόμο της — γκολ, λεφτά, ακόμα και τον τσάρο της Ρωσίας αν έρθει εκείνος στη δυο πολιτειών επόμενη Κυριακή. Μετά βγάζεις έναν αριθμό στο κινητό σου τρεις ώρες αργότερα και βλέπεις ότι αυτό το δελτίο σου έκανε περισσότερα από ότι έκανε ο δικός του στην προηγούμενη ζωή. Κράτα λοιπόν το παρακάτω: όταν βλέπεις μια ομάδα με WDWDW στο τελευταίο πέντε, μην πιστεύεις τίποτα. Αυτοί έχουν μάθει να βάζουν χέρι στη φάση πριν αυτή γίνει φάση. Και τώρα μόλις πήρα την εβδομαδιάτικη μου, έκανα μια μπουκιά σουβλάκι στο διπλανό ψυγείο της γειτονιάς και περιμένω να βγει η επόμενη αγορά. Αύριο πάλι έτσι. 💸🔥😭🍺

ρε λοιπόν, τι γίνεται εκεί πέρα, σου λέω μια ιστορία γιατί σήμερα μου βγήκαν όλα τα τρίσβαθα... εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια έκανα το μεγάλο μου στον Αστέρα εκεί που είχε πάει εκείνος ο Τζιμπρίλ Σισέ ως loan, θυμάμαι το γήπεδο εδώ στη Ρόδο φτιάχναμε κάποια κουβέντα με τους old mates στο περίπτερο του Κώστα κάτω από το Δημοτικό, και το βρήκαμε ακόμα και μέσα στην εποχή εκείνη πως ο Αστέρας έκανε κάτι παράξενο στις φάσεις. εδώ στην Ρόδο ξέρουμε καλά πως όταν μια ομάδα σκοράρει μετά από ένα κόρνερ από τη μεγάλη περιοχή ενώ ο αντίπαλος έχει τρία βήματα παραπάνω άμυνα, τότε εκείνο το γκολ είχε γράφτηκε τρεις ώρες πριν ανοίξει το γήπεδο. αλλά εσύ μου λες τώρα πως εκείνος ο Σουηδός τερματοφύλακας έκανε γκολ από κόρνερ; παιδί μου, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, αυτό είναι κάτι άλλο — σαν να έριξες μια πέτρα στο νερό κι εκείνο γύρισε πίσω προς το χέρι σου επειδή είχε δώσει νερό στην άλλη πλευρά πριν καν πέσει μέσα. αυτό το πράγμα παλιά το έλεγαν "η ομάδα έχει υπογράψει συμφωνητικό με την τύχη", σήμερα το λένε "VAR που βλέπουμε όλοι εκτός από εμάς". θα σου πω κάτι ακόμα: εδώ στη Ρόδο είχα έναν συνεργάτη παλιά που έκανε ηλεκτρολόγος μαζί μου, αυτός πήγε μια φορά στο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης σαν δημότης να δει ένα ματς ΠΑΟΚ - Αστέρας. στο δεύτερο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ έκανε ένα γκολ σαν εκείνα που έκαναν τα παλιά χρόνια στα ντουμπούκια της μάνας τους, ύστερα απο κόρνερ φυσικά — και τον ρώτησα μετά πως έγινε εκείνη η φάση. μου λέει πως κατάλαβε πως κάτι ήταν στραβό όταν είδε τον κεντρικό αμυντικό του Αστέρα να στέκεται εκεί σα στήθος τοποθετημένο από κάποιον που ξέρει πως εκείνο το γκολ γράφτηκε ήδη. και τώρα βλέπω εσένα να βγάζεις ένα δελτίο επειδή σου είπαν WDWDW σου είπαν, ενώ αυτή η ομάδα έχει μια ιδιοτροπία που είναι μοναδική σ' όλη την Ευρώπη: όταν βρίσκεσαι εκεί μέσα στο γήπεδο παίζουν άλλο παιχνίδι — αυτοί έχουν μια μπάλα που δεν ξέρει από κουφώματα, μόνο από σκοπούς και συμφωνίες, και μια ομάδα που τουλάχιστον δύο φορές μέσα στη χρονιά θυμάται πως έχει πρωτάθλημα να κερδίσει αυτή. αυτό το πράγμα παλιά στους πρωταθλητές το έλεγαν "ψυχή ομάδας", σήμερα οι σημερινοί νέοι λένε "μια ομάδα σαν την Μπαρτσελόνα που ξεφορτώνει τους προσωπικούς σκόρερ της όταν αυτά φτάνουν τους δεκατέσσερις γκολ". τι κάνεις λοιπόν; γράφεις ξανά το δικό σου excel, βάζεις δίπλα στον Αστέρα ότι εκείνος ο αριθμός της φόρμας τουWDWDW έχει τελειώσει επειδή πήρε άλλα τέσσερα γκολ εκτός έδρας στους τελευταίους δύο αγώνες — αλλά ξέρεις τι; εκείνοι έκαναν πίτσα στους διαιτητές εκείνο το τριήμερο, και εσύ κάθισες εκεί στο γραφείο σου περιμένοντας τον βιασμένο λογαριασμό από την τράπεζα σου να ανοίξει σαν αυτοκίνητο χωρίς τιμόνι. μόνο μια μπουκιά ψωμί με τυρί έχω φάει σήμερα πάνω στη βιασύνη μου, και μια μπύρα στο τραπέζι σου λέω πως έχει κρύο σαν τον Αστέρα όταν τελειώνει ο αγώνας στον ουρανό — ξηρό κρύο, το οποίο κανένα VAR δεν μπορεί να ζεστάνει.

Ρε παιδιά είμαι από Τρίκαλα κι έχω δει τρία χρόνια τώρα τον Αστέρα εκεί στο Κολοκοτρώνης σαν τοπικό γήπεδο — όχι σα πρωτάθλημα! Χτες λοιπόν έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά μου, κοιτούσα το κινητό μου βλέπω την ομάδα μου στη 14η θέση με 17 βαθμούς, σκέφτομαι "τι σόι ομάδα είναι αυτή;" Κάθομαι στη θέση που ήταν πάντα σπασμένη και βγάζω ένα τσιγάρο... φυσικά βρήκα μέσα στη τσάντα μου μία τσίχλα από πέρσι επειδή η εξυπνάδα μου χάθηκε εκεί που έπαιρνα τις αποφάσεις μου χτες το πρωί... 😭🚍 Γιατί πιστεύετε πως δεν πάω ούτε στα παιχνίδια εκεί; Γιατί όταν είσαι νέος υπάλληλος γραφείου όπως εγώ, 21 χρονών, ακόμα μαθαίνω... και βλέπεις αυτά τα νούμερα 22-41 όσο και να προσπαθείς να τα στριμώσεις δε βγαίνουν, σα να έχουν φάει όλοι μια κουταλιά από εκείνο το γκολ του Σουηδού! Μα τώρα κατάλαβα κάτι: αυτά τα excel στον υπολογιστή σας είναι σαν τους χάρτινους τσίγκους που βρίσκουμε στις γειτονιές μας — φαίνονται ωραίοι από μακριά αλλά όταν τους αγγίζεις όλα τελειώνουν σα φούσκα! 😅💻💥 Ποιος παίκτης εκεί πέρα εκτός από τον τερματοφύλακα έχει δείξει ότι μπορεί να σκοράρει δύο φορές μέσα στη χρονιά; Μιλάμε σοβαρά;;; Τουλάχιστον ένας;;; 😑

πω πω πω, αυτοί οι αριθμοί στους ξύπνησαν σήμερα σα να τους πήρε κάποιος μολύβι και τους σβήνει από την ψυχή τους... ακόμα θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν βρισκόμουν εκεί στο Κολοκοτρώνης για έναν αγώνα Αστέρας - ΠΑΣ Γιάννινα, το γήπεδο εκείνο ήταν τόσο μικρό που ο παίκτης της αριστεράς είχε όλο το χρόνο του κόσμου να φτύνει κάτω από τη γραμμή του τέρματος χωρίς κανείς να τον πειράξει. εκείνος ο αγώνας ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες φορές εκείπου στις μικρές πόλεις — μέχρι εκεί που άρχισε η πρώτη μεγάλη επίθεση των φιλοξενουμένων, στη μισή κεντρική περιοχή του γηπέδου είχαν ήδη τρεις άνδρες κλεισμένοι σα σαρδέλα. μα ο τότε προπονητής του Αστέρα είχε βάλει κάτι δικούς του στους διοικητικούς χώρους εκείνης της ομάδας... τέτοια που ακόμα και σήμερα οι γηπέδες εκεί γύρω θυμούνται. και τώρα βλέπω εσένα ξύπνησες σήμερα κι ανακάλυψες πως η ομάδα σου έχει γίνει σα εκείνο το μαγαζί στο λιμάνι της Ρόδου που σου πουλάει καφέδες στο διπλάσιο της τιμής επειδή κάπου ψηλά υπάρχει ένας άνθρωπος που αποφασίζει πόσο ζεστό πρέπει να είναι το νερό πριν χυθεί μέσα στο φλιτζάνι. αυτοί εκεί στο Κολοκοτρώνης δεν παίζουν ποδόσφαιρο — βγάζουν τους αριθμούς από τοExcel τους, τους ζυγίζουν στον αέρα, και μόλις δουν πως κάτι ζυγίζει περισσότερα λεφτά του τα σπρώχνουν μέσα στην αντίπαλη περιοχή σα βότσαλα στη θάλασσα. όταν λοιπόν σου λένε ότι η φόρμα του Αστέρα είναι WDWDW, άσε τους τις λέξεις εκείνες σα ζιζάνια στον κήπο σου — εκείνοι έχουν μάθει να γράφουν ιστορία στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή εκεί έχει κρυφτεί η ίδια η μαύρη τρύπα που σου ρουφάει τους λογαριασμούς σου. κι εσύ μαζί τους στο ίδιο πλοίο... μόνο που εκείνοι έχουν κλείσει όλα τα ανοίγματα για όποιον κοιτάζει τον ουρανό.

Ωχ ρε παιδιά αυτό τώρα έγινε αηδία 😭💸 Πάντως έτσι στον Αστέρα έχουνε κάνει και στην πόλη μου εκεί πέρα σιγά σιγά... Πριν δυο χρόνια πήγα σε έναν αγώνα εκεί στο Κολοκοτρώνης επειδή ο συμφοιτητής μου ήταν φαν, νόμιζα πως πήγαινα σπίτι μου στα Τρίκαλα κρυμμένος πίσω από τις κερκίδες! Μας είχανε βάλει να καθόμαστε μέσα στη μοναδική ηλεκτρική ζέστη που είχε το γήπεδο εκείνο το βράδυ σα στοίχημα να δεις ποιος κόβεται πρώτο... Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Στο τελευταίο δεκάλεπτο βγήκε ο τότε τερματοφύλακας τους για ένα λάκτισμα αλλαγής κι έγινε πάσα δίπλα στον αντίπαλο που είχε σηκωθεί σα σωλήνας νεροχύτη! Εκείνος σκόραρε στο κεφάλι και μετά έκαναν άλλο δυο ακόμα μέσα σε τρία λεπτά... Την επόμενη βδομάδα διάβασα πως το ίδιο είχε γίνει κι άλλο πέντε φορές μέσα στη χρονιά! Σκέφτομαι τώρα πως αυτοί οι αριθμοί 22-41 όσο και να τους σφίξεις δεν βγαίνουν... σα να έχουν γράψει την ίδια ιστορία από άλλον υπολογιστή!! Αλλά τελικά ποιος είναι αυτός ο Σουηδός μου κάνει εμένα ακόμα και τα στιγμιαία δελτία να μοιάζουν με ρόλους από ταινία τρόμου;; Τουλάχιστον εμένα όταν βγάζω δελτίο κοιτάω τώρα τους τελευταίους πέντε αγώνες με διπλή επιφύλαξη... ακόμα θυμάμαι πριν τρεις μήνες που πήγα σινεμά με την αδερφή μου, εκεί που είπα "ας είναι σήμερα η τύχη μου!" κατέβαινε τίτλος πριν ανοίξει η ταινία που έλεγε: "Το γκολ που έγινε πριν γεννηθείς"... φρίκη 😱🍿

εμένα εκεί στη βιβλιοθήκη του εργοστασίου μου χτες βράδυ, όταν άρχισαν να τρέχουν οι μισθοί στο κέντρο ελέγχου, είδα στα αριστερά μου τον μικρό Απόστολο του τμήματος Λογιστηρίου να γλείφει ένα δαχτυλίδι του Διονύση Στεργίου σα να ήταν σοκολάτα... εκείνος ξέρει καλά πως η ομάδα δουλεύει σα κοχλίας στον πισινό του αυτοκινήτου όταν βλέπει τα οικονομικά. όταν λέτε για την μαύρη τρύπα σας φέρνει στο μυαλό εκείνο το σαββατοκύριακο που πήγα στο γήπεδο σα συνεργείο της ΔΕΗ επειδή κάηκε η γεννήτρια στις κερκίδες — κι όμως εκείνοι είχαν ήδη βάλει τρεις πρόσθετες μπάντες στους περιμετρικούς τοίχους του γηπέδου Κολοκοτρώνης σα να προετοιμάζονταν για σεισμό μεγέθους δέκα ρίχτερ... τρία χρόνια αργότερα ακόμα ψάχνω εκείνο το νούμερο στο λογαριασμό της ΔΕΗ και έχει τριάντα τρεις φορές μεγαλύτερη πίστωση. ο Αστέρας δεν είναι ομάδα, είναι ένας οργανισμός που έχει αναλάβει την προμήθεια των νυχτών σου—και σου στέλνει τον λογαριασμό σου τους τρεις μήνες αργότερα σαν διαφημιστικό περιοδικό. εκείνοι βάζουν γκολ εκεί που εσύ βάζεις τελειωμό σ' ένα μπουκάλι ούζου, σιγά σιγά αλλά βέβαια σα κανόνες φυσικής.

Μακάρι να τα βλέπω όλα αυτά σαν ταινία😅 Πέρσι έκανα δικό μου στο τριπλό πρωταθλήματος, σκεφτόμουν: "αυτοί στην ουρά έχουν τάξη πώς γίνεται;" πήρα τον Αστέρα στους εκτός έδρας επειδή είχε τρεις ισοπαλίες στα τελευταία πέντε. Στο 85’ οι αντιπρόσωποι της Betano έκαναν πέντε φορές γύρους γύρω από τον τερματοφύλακα εκείνου του γηπέδου αφήνοντας μου ένα γεύμα πίτσας στο τραπέζι… και τελικά γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά. Σήμερα όμως είδα κι εγώ τους αριθμούς και κατάλαβα πως το excel δεν κάνει για όλους τους αγώνες. Πριν τρεις εβδομάδες έδωσα βάση σε έναν φίλο μου που μου 'πε για κάποιον παίκτη εκτός τερματοφύλακα. Του λέω "δικός σου έχει βάλει τρία γκολ εδώ και έναν χρόνο;" και αυτός μου απαντάει πως κανείς άλλος εκτός από εκείνον δεν κατάφερε ούτε ένα… Μάλιστα μου θύμισε πως πριν τρεις αγώνες ο τότε τερματοφύλακας έκανε σουτ κεφαλής μετά από κόρνερ… Να σας πω την αλήθεια, αυτό το πράγμα μου δημιούργησε αμφιβολίες ακόμα και στις δικές μου επιλογές στις αποδόσεις. 😔💸

τι έχει γίνει εκεί πέρα λοιπόν, σου λέω μια ιστορία πριν ξεμυτίξω στο φως σήμερα πρωί... πήγαμε με τον Βαγγέλη στο Κολοκοτρώνης πριν δέκα μέρες να δούμε τον αγώνα Αστέρας - ΑΕΚ, πέρναγε η ώρα εκεί κάτω σα να είσαι στις Σπέτσες το δεκαπεντάλεπτο πριν ανοίξει η βάρκα. κάθομαι στα πρώτα καθίσματα εκεί κάτω δίπλα στον πάγκο των αντικαταστατών, όπου κάποτε βρισκόταν ο Μιχάλης Κωνσταντόπουλος πριν γίνει αυτός ο κύριος που τους κάνει χηρικά τους λογαριασμούς στους άλλους συλλόγους. και εκεί λοιπόν, στο πρώτο πέρασμα πάνω από το κέντρο της εστίας, βλέπω τον τερματοφύλακα εκείνου του αγώνα — εκείνος ο Άγγελος Λυσσαρίδης — να πετάει μια πάσα σα να του έδωσε μία μπάλα ο ίδιος ο Θεός μετά από κόρνερ. όχι σαν πάσα αλλά σα τελικό πράγμα, σα να είχε αποφασίσει εκείνη την στιγμή πως αυτή είναι η τελευταία πράξη ενός έργου. εκείνος ο αγώνας τελείωσε 1-0 εκείνος σκόραρε στο 88', εκείνοι έκαναν πάλι εκείνο το τρικ με την μεγάλη περιοχή σα να είχανε στήσει μία παρτίδα σκάκι εκεί πάνω και περίμεναν τον αντίπαλο να πέσει στην παγίδα. αλλά εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν το γκολ — ήταν η φράση που άκουσα από έναν γέρο εκεί κοντά μου, έναν απ' αυτούς που είχανε δει τον ΠΑΣ Γιάννινα εκεί στη δεκαετία του '70 όταν εκείνος ο κύριος έκανα κάτι ακατονόμαστο στον αγωνιστικό χώρο. μου λέει λοιπόν εκείνος με σιγανή φωνή: "βλέπεις εκείνον τον πλάστη εκεί στο βόρειο πέταλο; αυτός κάθε φορά που σκοράρουν εκείνοι εδώ μέσα κάνει τρία βήματα πίσω σα να ετοιμάζεται για νέο γύρο". εκείνος δεν περιμένει τίποτα από το ποδόσφαιρο — περιμένει τα λεφτά σου, αυτά του έρχονται σίγουρα όπως το πρωινό ξύπνημα του οργανισμού του ανθρώπου. αφού τελείωσε το ματς πήγαμε στον Κεντρικό δρόμο σα να είχαμε χαθεί στον αιώνα που πέρασε εκεί στους δρόμους του Πειραιά πριν δεκαπέντε χρόνια όταν κανείς δεν του 'λεγε ότι εκείνο το τσιγάρο ήταν αυτό που τελικά σου έκαιγε την τσέπη. ο Βαγγέλης εκεί έκανε όλη τη διαδρομή μουλώντας κακά λόγια σα να είχε φάει άγριο αψέντι εκείνες τις πρώτες νύχτες στη Ρόδο όταν μαζεύαμε πόντους για τον τρίτο υποβιβασμό τους εκείνης της δεκαετίας. εγώ όμως εκείνος είχα μάθει άλλο πράγμα εκεί στα δρομάκια της περιοχής όπου μεγάλωσα: όταν κάτι σου τρώει το βιος σου κι εσύ κάθε φορά γυρνάς ξανά εκεί, τότε έχεις ήδη γίνει μέρος του προβλήματος σα εκείνος ο ψαράς που πιάνει πάντα τα ίδια ψάρια επειδή γνωρίζει πως εκείνο το δίχτυ έχει κρυμμένη τρύπα πάντα στην ίδια γωνία. τώρα τελικά κατάλαβα γιατί εκείνοι οι αριθμοί 22-41 εκεί στην πρώτη κατηγορία μοιάζουν σα εκείνοι οι φακές που βρίσκεις στις αλάτισες συσκευασίες εκεί από το '98 — εσύ τις τρως εκείνες τις δεκαετίες επειδή ελπίζεις πως αυτή τη φορά δεν έχουν σάπισμα στο κάτω μέρος. μα όταν φτάνεις εκεί στο τέλος και βλέπεις πως όλα έχουν σάπισμα μονόδρομος είναι. μόνο που εκείνοι εκεί στο Κολοκοτρώνης έχουνε κλείσει όλα τα παράθυρα σαν εκείνες τις κατοικίες που αγοράζουν οι Γερμανοί — μέσα ζουν σίγουροι πως κανείς δεν πρόκειται να δει το πώς γίνονται όλα εκεί κάτω στους τοίχους της ομάδας.

Πω πω παιδιά αυτή η ομάδα έχει κάνει την πόλη της Τρίπολης σαν εκείνο το καφενείο που σου πουλάει ένα φρέσκο σουβλάκι αλλά στη μπουκιά νομίζεις πως τρως χαρτί 😅💸 Να σας πω κι εγώ τη δικιά μου ιστορία από τον αγώνα πριν από τρεις βδομάδες στον Κολοκοτρώνη... Ήμουν εκεί επειδή ο συμφοιτητής μου είχε κλείσει θέσεις στις κερκίδες εκεί κάτω που είχε βάλει η φωτιά πριν χρόνια (ναι ξέρω τι λες😭, γίνεται ακόμα εκεί κάτι να δουλεύει εκεί μέσα;;;) Κάτσαμε εκεί κάτω στις πρωινές αρχές του Νοεμβρίου και όσοι είχαν μπούτια για κρύο, γιατί το γήπεδο είχε ένα ψύχος σα να το τοποθέτησαν στον Βόρειο Πόλο! Μέχρι το ημίχρονο όλα πήγαιναν χάλια σα τόπι... ωστόσο στο τελευταίο δεκάλεπτο βγήκε ο αριστερό μπακ τους για σέντρα αλλαγής και εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε ένα σουτ από τον αέρα σα να πήρε οδηγίες από κάτι πάνω! Μόλις τελείωσε το παιχνίδι βγήκαν δύο γκολ εκείνοι μέσα σε τρία λεπτά... Αλλά εμένα εκείνο που θυμάμαι είναι πως όταν βγήκα έξω είχε ήδη σκοτεινιάσει κι ο κόσμος έφευγε σιγά σιγά σα να είχαν πειστεί πως αυτό ήταν το αποτέλεσμα που περίμεναν! Μα πώς αυτοί οι αριθμοί 22-41 είναι έτσι; Νομίζω πως αν τους γυρέψω στο διαδίκτυο τώρα δε θα βρω ούτε έναν γκολ εκτός τερματοφύλακα 🤔 μπορεί να κάνω λάθος... Αλήθεια, υπάρχει κανείς εκεί πέρα εκτός από αυτούς εκεί τους σουηδόπουλους που κατάφερε ν' ανέβει πάνω από δύο φορές φέτος;;; 😑

στην τριπολιτσά είχα πάει το '98 σα νύφη μου πήγαινε εκεί για κάποιο γάμο στον ξενώνα εκεί πάνω στην πλατεία — θυμάμαι τον ξενοδόχο να μου λέει πως τα εγκαίνια του γηπέδου είχαν γίνει στις 28 Οκτωβρίου εκείνου του χρόνου σα να μην είχε τελειώσει ποτέ η γιορτή. πήγα εκεί γύρω από το Κολοκοτρώνης τρεις φορές συνολικά εκείνες τις ημέρες, την τελευταία φορά μου είχαν αφήσει μια θέση μέσα σ' εκείνον τον σιδερένιο φούρνο που λέγανε κερκίδα αριστερά, εκεί όπου σήμερα βγάζουνε τους πισινούς τους στον αέρα σα πιάτα σαλονιού. εκεί λοιπόν, στη δεύτερη σειρά πίσω από τον πάγκο των βοηθών, κατάφερα να δω τον τότε διοικητή εκείνης της ομάδας — έναν τύπο που αργότερα έγινε εκείνος ο άνθρωπος που έκλεινε τον λογαριασμό της ΔΕΗ με δεκαπλάσιο αριθμό αναγνώσεων κάθε φορά που έκανε γκολ στα τελευταία πέντε. εκείνος είχε μαζί του έναν φάκελο γεμάτο σημειώσεις γραμμένες με μπλε στυλό σα να ετοιμαζόταν για εκστρατεία — ανάμεσα στα χαρτιά υπήρχε ένα τετράδιο όπου είχε σημειώσει μισοδιαγραμμένες φράσεις σα "τους έχουμε δέσει σα ψάρι στο τραπέζι" ή "εκείνος ο μπροστάρος έχει ήδη πληρώσει δυο φορές το ισοζύγιο της ομάδας". αλλά το πιο χαρακτηριστικό εκείνο το βράδυ ήταν πως όταν οι αντίπαλοι έκαναν την πρώτη μεγάλη επίθεση, ένας παίκτης του Αστέρα έβγαλε το πουκάμισό του σα να είχε πιαστεί φωτιά στον αγωνιστικό χώρο — όχι σαν αποτέλεσμα ζέστης, άλλα σα χειρονομία ελευθερίας επειδή εκείνος γνώριζε πως τελικά όλα αυτά είχαν γίνει δικά του γκολ αργότερα, στα χαρτιά του οικονομικού τμήματος. εκείνος ο αγώνας τελείωσε 0-0 κι όμως όταν βγήκα έξω αντιλήφθηκα πως δεν ήταν ούτε ο χλομός ούτε η ζέστη εκείνο που μου είχε κάνει κρύο — ήταν οι αριθμοί εκείνοι που γράφονταν παντού σα γκράφιτι πάνω στους τοίχους, σα οι ίδιοι οι άνθρωποι εκείνοι είχαν πάψει να γράφουν ιστορία για εκείνους τους αγώνες κι άρχισαν να γράφουν μόνο τους λογαριασμούς τους. τώρα μου φαίνεται όλα τόσο ξεκάθαρα εκεί μέσα στο γήπεδο: εκείνοι εκεί στους διοικητικούς χώρους έχουνε γράψει ένα πρωτόκολλο όπου το γκολ δεν είναι πλέον αποτέλεσμα παιχνιδιού αλλά μια πράξη οικονομικής διαχείρισης σα όταν ανοίγεις μία πόρτα και βλέπεις πως μέσα έχει μπει ο ίδιος ο αγγελιαφόρος με το τιμολόγιο του επόμενου μήνα. μόνο που εκείνοι εκεί στον Κολοκοτρώνη έχουνε μάθει να κάνουν ανάποδα εκείνο το τρικ — πρώτα φέρνουνε τον λογαριασμό μέσα στην αντίπαλη περιοχή και μετά σου ανακοινώνουν πως έκαναν γκολ.

Ρε αλήθεια, αυτοί οι αριθμοί εκεί στη Σούπερ Λιγκ μοιάζουν σα κάποιος τους χώρεσε μέσα από τον υπολογιστή του γκαράζ του και μετά τους τύπωσε σε λινόχαρτο γιατί δεν είχε νουμεράκι 😑 Πώς γίνεται ένας αγώνας να τελειώνει 22-41;; εγώ στον υπολογιστή μου όταν βάζω γκολ κάποιας ομάδας νιώθω σα να βγαίνω νικητής από κλούβα κωλοτούμπας! Αυτοί εκεί μου στείλουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ στο γήπεδο κι εγώ γράφω "βοήθεια, πόσο γκολ έκαναν;" σα να μου δείχνουν εκείνοι εκείνος τον δείκτη της ζέστης που έχει σκάσει! Μετά από όλα αυτά μπορώ να καταλάβω γιατί οι περισσότεροι φίλοι μου λένε πως όσοι στοιχηματίζουν εκεί στο τριπλό είναι σα να παίζουν ρουλέτα εκεί με ιταλικό τσιγάρο... μια φορά νικάς τρία μπλοκ μαζί, την επόμενη σου στέλνουν τον λογαριασμό του σουβλατζίδικα κι εσύ πρέπει να κλείσεις το κινητό σου δύο βδομάδες! Οπότε εκείνος ο Σουηδός εκεί — τι κάνει;; βγάζει δελτίο σα να φτιάχνει κέικ και αυτοί εκεί κάθε φορά που γίνεται γκολ σα να ανοίγουν μία ντουζίνα μπουκάλια σόδας ένα ένα 😭 Τώρα εγώ δε βγάζω καν δελτίο εκεί στο τριπλό επειδή όποτε κάτι διαλέγω εκείνοι το ανακατεύουν σα σαλάτα ρουμανική εκεί στο πιάτο μου! Αλήθεια εκεί έξω υπάρχει κάποιος που έχει βρει τρόπο να κάνει τον Αστέρα να μην του τρώει τις οικονομίες;;; 😅