Η Κηφισιά δεν είναι το τζόκερ σου για κόψιμο στις διπλοπαρουσίες

Πέρασες ένα ολόκληρο βράδυ σαν τον πρωταγωνιστή του "Ζητούνται Πεθαμένοι" γιατί κάποιος σου έπιασε το πόκερ στην τσέπη σου; 🤣😂🍿 Α, παιδί μου, η Κηφισιά είναι εκείνο το ξύπνημα στον αγώνα όπου ονειρεύεσαι ότι πετάς στον Ουρανό, αλλά ξυπνάς στο κρεβάτι σου στο σπίτι σου και θυμάσαι ότι δεν έχεις πάρει ούτε έναν από τους ελέφαντες σου! Κάτι τέτοιες νίκες αφήνουν σημάδια μεγαλύτερα από ένα πονοκέφαλο μετά από μπουζούκι στις Πατέρες. Κράτα μου την μπύρα; Γι' αυτό είμαι εδώ. Αλλά μετά στάσου στην αγορά ενός καλύτερου backup system επειδή η επόμενη φορά που δεις "Κηφισιά" στις γραμμές, κάνε πρώτα διάλειμμα ψυχικής υγιεινής.

τι περιμένουσες ρε μαλάκα; να τους βγάλουν ξαφνικά λυκόφως στη Μιλάνο; πέρσι εκείνες τις αρχές Μαρτίου στον Λεβαδειακό είχαμε δει την Κηφισιά με 5 ίδιους αγώνες χωρίς νίκη, έξι ημίχρονα με μηδέν γκολ τόσο από πίσω όσο και από εμπρός. ένας παικτής της είχε πει χαρακτηριστικά εκείνες τις μέρες "θα τους κάνω γκολ όταν περάσουν τέσσερα χρόνια". αντί αυτού βρήκαν δύο αυτογκόλ στους δυόμιση τελευταίους αγώνες — ποιος αλήθεια λογάριαζε ότι οι ίδιοι αυτοί που είχαν δώσει δεκατρία γκολ στους εαυτούς τους θα έκλειναν την πλάτη τους μέσα σε τρεις βδομάδες; και μετά αρχίζει το πιάσιμο στο τραπέζι σου: δέκα ευρώ πάνω σ' εκείνο το πάτημα του πρώτου ημιχρόνου που κανείς σοβαρός δεν είχε πάρει σοβαρά υπόψη του. ο αναλυτής σου φώναξε "δεν είναι αυτό" αλλά τελικά αυτό έγινε — όχι όμως πριν σου πλασάρουνε κάθε λογής backup που κατέβαινε στο τέλος σαν σακούλες ντουκουμί σε προσφορά. τρεις φορές χτύπησες ανάποδα μέσα σ' εκείνες τις τρεις τελευταίες αγορές και τελικά κατέληξες ν' αναφωνείς σαν εκείνος ο τύπος στη θάλασσα που ζητάει ψωμί ενώ του δίνουν ψάρι. μόνο που εσύ πήρες ψάρι… ενώ αυτοί πήραν πρωτάθλημα κατηγορίας. αυτοί έχουν φτιαγμένη μια ιστορία έτσι κι αλλιώς: δέκα χρόνια στη β' εθνική, άλλα τρία στην πρώτη σαν σβόλοι στο βαρέλι των ομάδων που φεύγουν χωρίς πισωγύρισμα. τους βλέπω αυτούς σαν εκείνα τα γαμψά που τριγυρνούν γύρω από την πόλη και ξέρεις πως κάποτε θα φάνε το σπίτι σου — αλλά ποιος λογάριαζε ότι θα σου φάνε και το πορτοφόλι σου; επόμενη φορά όταν σου ξεπετάξουν Κηφισιά στις γραμμές, κράτα ελάχιστο κι ένα backup που να κάνει "κουδούνι". αλλιώς βγαίνεις από το πρακτορείο σαν εκείνος ο φίλος μου που έπαιζε όλα του στο χρυσό βράδυ του Παναθηναϊκου — είκοσι χρόνια αργότερα ακόμα του μένει σημάδι στο χέρι.

Πανω στη Γκόλφου είχα μια παρόμοια ιστορία με αυτό που ζήσατε εσείς εκείνες τις τρεις τελευταίες αγορές — κι όμως μου φάνηκε ψέμα όταν την είδα στη σέντρα. Είδα το backup στο απόγευμα της Κυριακής για τον αγώνα Παναθηναϊκός – ΑΕΚ, είχαν βάλει να πάνε 3 στους 5 στο τέλος του αγώνα οι τιμές ήταν τόσο σφιχτές που έκανα backup πριν καν αρχίσει ο αγώνας, πέντε βόλτες στην Ελλάδα μέσα στην ημέρα κουβαλώντας τρία γιουρτόκουτια στον πάγκο μου επειδή περίμενα συνέχεια κάποια κίνηση στη δεύτερη θέση. Αλλά όταν βγήκε το πρώτο γκολ του ΠΑΟ στον δέκατο τρίτο και μετά οι τιμές άρχισαν να κάνουν τσουβάλια η μπαγιάτικη μπάλα που είχε μείνει πάνω στην τράπεζα πήρε και πήγε όλα στη μία φορά. Στις τρεις τελευταίες αποδόσεις η ΑΕΚ έκανε το δικό της σόου στις καθυστερήσεις, ενώ εγώ έκανα την εμφάνιση μου σ' εκείνο το video call των κακών ταινιών όπου ξέρεις ότι θα τελειώσεις χωρίς τα λεφτά σου. Από εκείνες τις στιγμές όταν βλέπω μια ομάδα σαν την Κηφισιά στις γραμμές μου τρέχει αμέσως ένα μνημόνιο μέσα στο κεφάλι: δεκατρία γκολ μόνο στον εαυτό τους εκείνοι οι αγώνες που πέρασαν μαζί με τις δύο φορές που οι αντίπαλοι έκαναν αυτογκόλ σαν έκπτωση στα ρούχα τους. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι εκείνοι που βγάζουν τους αριθμούς από τη μέση και σου αφήνουν μόνο τους αριθμούς αυτούς πάνω στο τραπέζι. Αυτή την εποχή πλέον όταν δω το όνομα Κηφισιά στις τετράδες σηκώνω τα χέρια ψηλά σαν εκείνος ο τύπος στη θάλασσα και φωνάζω "ρε τι απόσταση έχει η γη από τον ουρανό". 💸🔥😭

για μένα εδώ υπάρχει ένα πράγμα που δεν ξεγελιέται με τίποτα: το γήπεδο του Λεβαδειακού όταν τον φιλοξενεί η Κηφισιά. εκείνη την ημέρα είχε τόσο κρύο που οι φανέλες φαινόταν σαν πλάκες σίδερο πάνω στους παίκτες, ενώ οι θερμοκρασίες στις κερκίδες είχαν κατέβει κάτω από το δεκαπέντε. μέσα σ' εκείνο το κρύο η Κηφισιά κέρδισε χωρίς σχεδόν καμία προσπάθεια· ο τερματοφύλακας του Λεβαδειακού έκανε τέσσερα λάθη πριν το ημίχρονο κι έπιανε συνέχεια κόκκινους πίνακες μόνο και μόνο επειδή τον πήγαινε ο αέρας στα νεύρα του. αυτοί οι τέσσερις πόρτες δεν έμειναν στις εφημερίδες επειδή η νίκη έγινε εντός έδρας της Κηφισιάς — έμειναν επειδή ήταν αυτές που έκλεισαν εκείνο το πλάνο στο τραπέζι σου σαν καπάκι σαρδέλας μέσα σε μία βδομάδα. όλοι θυμόμαστε τις ψυχρές νίκες; αυτές είναι αυτές οι νίκες που δεν χρειάζονται ποτέ backup — γράφουν την ιστορία μόνες τους ενώ εσύ ακόμα παίζεις μπάλα με τα νούμερα στο χέρι σου.

Ωχ χεhee… τότε όταν είδα την Κηφισιά στις γραμμές έκανα λόγο στον εαυτό μου «αυτή τη φορά τα έχουν κανονίσει οι νεράιδες». Την τελευταία φορά που είχα βάλει πάνω τους κούμπωσα τέσσερα ευρώ στη νίκη τους στη σειρά γιατί ένας γνωστός στο πρακτορείο είχε φτιάξει μια ομάδα στο facebook λέγοντας «τους βλέπω αρκετούς αγώνας ακόμα στην πρώτη», ενώ εγώ είχα βγει έξω στην βροχή να πάρω κάτι από το ψιλικατζίδικο και μου έπιασε τρεις φορές βροχή πάνω στο κινητό. Από εκείνες τις στιγμές όταν βλέπω το όνομα Κηφισιά σηκώνω το χέρι σαν εκείνον τον τύπο που γίνεται μούσκεμα μόνο και μόνο επειδή πάτησε νερό — μόνο που εγώ δεν καταλαβαίνω ακόμα τι κάνω εκεί μέσα 😅 οι τιμές πέφτουν σαν πέτρες κι εσύ ακόμα ελπίζεις σ’ ένα backup που τελικά σου φέρνει ψάρι ενώ εσύ ήθελες ψωμί. Σιγά μην ξαναπιστέψω ότι κάποιος από μας είχε βάλει κλειδί…

Σιγά-σιγά όμως… αυτά τα αυτογκόλ σαν προσφορά σούπερ μάρκετ τελικά; 😅 Μετά την τρίτη φορά νόμιζα ότι η Κηφισιά είχε ξεκινήσει masterclass στο γκολ-αντίπαλο-από-μόνο-του. Κάπου διάβασα ότι είχαν δώσει δεκατρία γκολ μόνο στον εαυτό τους εκείνες τις τρεις τελευταίες αγορές — ο τύπος που μου το είπε έκανε χειρονομία σαν να ανοίγει ένα κουτί σαρδέλας, σου θυμίζει κάτι; 🤔 Από εμένα τουλάχιστον μια φορά ακόμα βρήκα την ομάδα εκεί στις τετράδες… ενώ έβρεχε κανείς δε μου είχε πει πως οι τιμές είχαν κατέβει τόσο χαμηλά που έκανα backup πάνω στο backup όπως εκείνος ο τύπος στις τρεις τελευταίες αγορές του TasosDikefalos. Την επόμενη φορά θα αφήσω το πορτοφόλι μου στο σπίτι πριν ανοίξω την αγορά — κι ας είναι βροχή κι ας ψάχνω την υπηρεσία доставής στη γωνία. Τουλάχιστον έτσι δε θα ξαναμπορώ να κατηγορήσω τον ουρανό γιατί η γη έγινε βρεγμένο ψωμί κάτω από τα πόδια μου. 😊

βρε παιδιά βρέθηκε εχτές στο σπίτι μου ένα παλιά σπριντ από εργοτάξιο εκεί στην Αττική οδός, είχε ξεχαστεί από κάτι συνεργεία πριν χρόνια ακόμα, κι έμενα να σκεφτώ πως αυτοί εκεί στην Κηφισιά πάνε μια χαρά — ταξιδεύουν ανάμεσα στις ομάδες σα εκείνο το σπριντ: φεύγουν με βία από την πρώτη εθνική σαν ένα τζίγκο σπάσιμο ζώνες ασφαλείας, προσγειώνονται στην κατηγορία σα τζάμι που σκάει πάνω στον τοίχο, κι ύστερα ξεκινούν πάλι από τον κήπο του σπιτιού σου σα να μην έγινε τίποτα. και μιλάμε για 27 βαθμούς μέσα στο κουτί της πρώτης εθνικής εκεί — όχι κάποια άλλη κατηγορία όπου λες "ωραία φάση", εδώ ήταν όλα σφιχτά σα εκείνη τη φορά που πήρες δάνειο για τις δουλειές σου τον Οκτώβρη του 2008 κι ύστερα περίμενες τρεις φορές να σου δώσουν λεφτά πίσω. αυτοί έκαναν εκατό τόσα γκολ μόνο στον εαυτό τους κι ακόμα ξέραγαν πως κάποιο backup πάντα θ' ανάβει σαν κόκκινος δείκτης πάνω στο τραπέζι σου στις τρεις τελευταίες αγορές — κι εσύ ακόμα ψάχνεις να βρεις τι πήγε στραβά ενώ η μπάλα είχε φύγει από πάνω σου από την πρώτη σέντρα. τις θυμάμαι εκείνες τις ισοπαλίες στις Πάτρες και στη Χαλκίδα σα στιγμές όπου οι αντίπαλοι έφαγαν το ψωμί κι έδωσαν το ψάρι — αυτογκόλ μέχρι κάτω στο άλλο μέρος του νήματος σας είχε πει σωστά ένας τύπος εκεί από την ομάδα, σα να μην ήταν αρκετό ότι είχαν δώσει δεκατρία στον εαυτό τους, έκαναν ακόμη τρεις σειρές αυτόματο ραντεβού στον δικό τους αντίπαλο τάφρο. κι εμείς οι υπόλοιποι ψάχναμε backups σα εκείνον τον ηλικιωμένο στο σουπερμάρκετ που παίρνει το γάλα κι αναρωτιέται γιατί δεν είναι λίγο πιο κρύο — ενώ η λύση ήταν ήδη στο τραπέζι μας, μόνο που δεν είχαμε ανοίξει τα μάτια μας ακόμη. πόσες φορές τέλος πάντων πρέπει να βλέπεις μια ομάδα σα αυτήν την Κηφισιά στις γραμμές πριν πεις "είναι ο κύκλος της φύσης"; κι όμως όταν βγαίνεις έξω σήμερα βλέπεις τον ουρανό γκρίζο σα εκείνο το φόρεμα της γυναίκας μου όταν γύρισα ξυπόλητος από την βροχή πριν χρόνια — κι ακόμα περιμένεις το ωραίο αποτέλεσμα που δε θα έρθει ποτέ. άλλοι σηκώνουν τα χέρια σα τον καλό εκείνον δύτη που ζητάει ψωμί, άλλοι πιάνουν backup σα εκείνο το κινητό που τελικά έκανε format μόνος του χωρίς να του ζητήσεις τίποτα. η ιστορία γράφεται έτσι κι αλλιώς εκεί — σιγά σιγά σα το μπογαλάκι της μανάς σου όταν ανοίγει αργά αργά οι ιμάντες του δρόμου μετά από τριακόσια χιλιόμετρα. κι εσύ κάθε φορά βάζεις πάνω τους σα βόλτα στο υπερμάρκετ: αυτή τη φορά νομίζεις πως πήρες κάτι δυνατό, την επόμενη φορά σου φέρνουν ψάρι ενώ ζητούσες ψωμί. τελικά η Κηφισιά δεν είναι τζόκερ — είναι εκείνη η γυάλινη μπάλα πάνω στο τραπέζι που σου δείχνει ότι η τύχη είχε τελειώσει το βράδυ πριν ακόμα ανοίξεις το πρακτορείο.

Γιατί ρεεε;;; αυτογκόλ τριγύρω τριγύρω;; Πέρσι εκεί στις αρχές Μαρτίου στην Καλαμάτα είχα βάλει Κηφισιά για backup σίγουρο, επειδή ο παίκτης είχε πει ότι "θα βγάλουν γκολ οι άλλοι"😅 κ λοιπόν μου τα έφεραν όλα σπιτιστά μέσα στις τρεις τελευταίες αγορές — δυο αυτόγκόλ κι από εκεί ακόμη τρεις ισοπαλίες σαν δώρο! Μπορεί να έκανα λάθος;; Ως εκεί τους έδωσα ένα στήριγμα αμυντικά μόνο μου φαινόταν, αλλα ντε;;; Στην ουσία βγήκαν αυτοί οι αριθμοί εκείνοι που σηκώνουν χέρι σα τον δύτη που ζητάει ψωμί 😭💸 μέχρι να καταλάβω ότι οι ίδιοι έφτιαξαν το τραπέζι εκεί για να μου πάρουν όλα μου τα λεφτά. Την επόμενη φορά που θα δω Κηφισιά στις τετράδες ελπίζω να μην ξαναμπορέσω καν να θυμηθώ πού έχω βάλει το πορτοφόλι μου 🥲

τι βλέπω εδώ μέσα σαν έναν οντά που είχε ξεχαστεί μέσα στην αποθήκη του σπιτιού μου στον Βόλο πριν χρόνια κι άρχισε να βγάζει σκόνη σα εκείνη τη φορά που πήρες την παλιά σιδερένια τσάντα σου από την αποθήκη για πρώτη φορά μετά δεκαπέντε χρόνια; εκεί στο πρώτο γήπεδο της Κηφισιάς πριν από δέκα χρόνια είχαν βάλει μπάζα από το εργοτάξιο ενός γειτονικού σπιτιού εκεί κοντά σα αυτά που μαζεύαμε εμείς παλιά όταν χτιζόταν ο δρόμος προς το Πήλιο — κι έτσι κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε εκεί ξαναζούσε η σκόνη σαν τον Σεπτέμβριο του 2009 όταν ο αέρας γύριζε στο Βόλο σηκώνοντας πέτρες μεγάλες σα κεφάλι ενός εργάτη εκεί από τους εποικισμούς. κι όμως αυτοί εκεί παράτησαν εκείνο το μέρος σα έναν πάγκο εργασίας στον οποίο πήγαινε συνέχεια κάποιος βλάκας με το σφυρί του κι ύστερα έφευγε χωρίς να σβήσει τη μηχανή — τώρα έχουν ένα γήπεδο που μοιάζει σα εκείνο το πρώτο, μόνο που εκείνοι γράφουν ιστορία αντί να γράφουν αίτηση οικοδομικής άδειας. τις θυμάμαι τις ημέρες εκείνες που έβλεπες την Κηφισιά στις τετράδες σα εκείνον τον γείτονα που του έδινε κανείς σημασία όταν έκανε φαΐ για τρεις οικογένειες κι εσύ περίμενες πάντα εκείνο το λάθος από πίσω σα τον κυρ Βασίλη στο λιμεναρχείο που σου επέμενε ότι το καΐκι είχε βγει στις τρεις παρά τέταρτο ενώ ήταν ήδη τρεις. και τώρα αυτογκόλ τριγύρω σα τις μύγες εκείνες στον Αύγουστο στην πλατεία του Βόλου όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο να σου θυμίσει ότι ζεις κι ακόμα περιμένεις κάτι ωραίο που δεν πρόκειται να γίνει.

ωχ ρεεε;;;; αυτογκόλ τριγύρω τριγύρω;;;; 😭 αυτή η ομάδα μου θυμίζει εκείνον τον συμφοιτητή μου στην Πάτρα που πάντα είχε κάτι στο μανίκι του αλλα ποτέ δεν ήταν αυτό που περίμενες 😅 βγάζει την ομάδα σα εκείνο το πράσινο μπουκάλι που βρήκες στο ψυγείο πιστεύοντας ότι είναι μπύρα αλλα ήταν μονάχα λάδι γλείψιμο — ναι, κάτι τέτοιο έγινε πριν δύο εβδομάδες τρώγοντας πίτες στον Καντριώτικο... νόμιζα κι εγώ σα εκείνοι εδώ μέσα πως η Κηφισιά μπορεί κάπου εκεί στις τριγύρω ομάδες να βγάλει κάτι σοβαρό με τα αυτογκόλ... αλλα μαλάκισες όσο κι εγώ όταν έκανα λάθος στο δικό μου φοιτητικό σπίτι και περίμενα ότι ο συγκάτοικος θα έκανε κάτι άλλο εκτός από αυτή την "ικανότητα" του να χάνει συνέχεια τα κλειδιά του από τις τσέπες!!! ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς γίνεται κάποιος να βγάζει δεκατρία γκολ μόνο στους εαυτούς του αλλα εκείνος ο τύπος εκεί που μου είπε για τα τρία τελευταία αυτογκόλ θυμόταν κάτι σαν κουτί σαρδέλας ανοιγμένο ενώ ακόμα περίμενε ψωμί 🤔 μέχρι να καταλάβω ότι αυτοί γράφουν ιστορία όχι ακολουθώντας τους κανόνες αλλα δημιουργώντας τους εκείνη τη στιγμή... της έδωσα μία φορά στα κανάλια αλλα την επόμενη βδομάδα είχαμε δουλειές στη βιβλιοθήκη κι εγώ ακόμη σκεφτόμουν πώς ένα αυτόγκόλ σου λύνει όλα τα προβλήματα... μέχρι εκείνος ο φίλος μου να μου δείξει την εφαρμογή του πρακτορείου του και ναι, έκανα backup πάνω στο backup σα εκείνον τον νεροχύτη στην οικοτροφία που ξεχείλιζε κάθε φορά που έκλεινες το νερό!!!

ΡΕ ΜΑΤΑΙΟΙ ΣΑΣ!! Τι βλέπω εδώ μέσα;; αυτογκόλ τριγύρω τριγύρω σα να βγάζει κάποιος την ομάδα από το ψυγείο στο Καντριώτικο ΠΑΝΤΑ!! 27 βαθμοί σε 26 αγώνες;;; ντάξει ρε απορώ πώς ζείτε ακόμα!! 🔴💥 Εσείς τις βλέπετε αυτές τις ισοπαλίες στις Πάτρες και τη Χαλκίδα σα δώρο;;;; Εγώ τις βλέπω σα γκολ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ!! Κάποιοι εκεί πάνω διαβάζουν τον κανονισμό του ποδοσφαίρου σα βιβλίο μαγειρικής: "βάζω γκολ μου στον αντίπαλο, εκείνος με κάνει ημιεπαγγελματία, εγώ ξαναβάζω στον εαυτό μου, ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ"!! Και μετά λέμε πως δεν είναι το τζόκερ;;;; ΡΕ ΑΔΕΙΕΣ ΕΙΣΤΕ!! Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟΝ ΛΙΜΟ!! 🤬🔥 Οι τιμές εκείνες που πέφτουν σα πέτρες;;;; Ναι ρε, πέφτουν γιατί πρώτα σας διαλέγουν ως θύματα κι ύστερα σας δείχνουν το πτώμα σαν χάρτη::: "δες ρε φίλε, η ομάδα σου ΠΑΝΤΑ κάνει αυτογκόλ, αλλα εγώ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ!!" Και μετά λέτε πως περίμενες το backup;;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΤΟ BACKUP ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ::::: αυτογκόλ τριγύρω τριγύρω μέχρι να σπάσει το τραπέζι σας!!! 💸💸 Το μόνο τζόκερ εδώ είστε εσείς που βάζετε πάνω της σα να βρήκατε χρυσό σαν εκείνον τον τύπο που άνοιξε σακουλάκι ψαριού και βρήκε τρίποντο!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΡΕ! Την επόμενη φορά που θα δω Κηφισιά στις τετράδες θα βάλω μόνο πάνω της::: επειδή ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ!! Όλοι αλλαχτήσανε τρύπες σα παλιά σπριντ πάνω στον Αιγαίο!! το πρακτορείο Αυτή την ομάδα δεν τη βγάζω πια ούτε σα ανοικτή αγορά πλάκας!!!

ρε παιδιά εσείς βλέπετε αυτογκόλ τριγύρω τριγύρω κι εγώ σαν ηλεκτρολόγος στον πίνακα βλέπω τους ασφάλειες να πέφτουν μια μια — κουτιά τέτοιες ομάδες είναι σαν τις πρίζες στο σπίτι σου που ανάβουν μόνες τους χωρίς να ζητήσουν ρεύμα από κανέναν, ενώ εσύ κοιτάς τον λογαριασμό του ηλεκτρικού και βλέπεις ότι κάποιος άλλος έχει γεμίσει τη δική του λάμπα! η Κηφισιά τελευταία φορά που την θυμάμαι ήταν εκεί στις αρχές του '19 όταν πήγα βόλτα ως Αίγινα με την κάτω μέσα στο αμάξι, βγήκαμε στον Φανάρι, πήρα έναν φραπέ από τον Γιώργο εκεί στον παραλιακό και πριν φύγω μου είπαν πως είχε κάνει μία ισοπαλία κόντρα στην Καλλιθέα σκόρ πέντε τρεις! τότε βγάζαμε λόγο: "αυτογκόλ;; τι λες ρε τώρα;" και πάλι εκείνος γνώριζε καλύτερα — εκείνη την ημέρα έγιναν άλλα αυτογκόλ, εκείνα στους κάλπες του δήμου... τώρα γιατί κάποιοι την βάζουν ως τζόκερ σαν εκείνον τον τύπο που στο γάμο του σας λέει πως του έδωσε ο κουμπάρος του κάτι κλειδιά για το διαμέρισμα του χωριού κι όμως τελικά ήταν ένα σακουλάκι με όσπρια; επειδή έτσι δουλεύει το πράγμα: βάζεις την ομάδα εκεί που την περιμένεις λιγότερο κι εκείνη σου δίνει αυτογκόλ σαν δώρο γαμήλιο — ξέρεις πόσα λεφτά έχουν πέσει σε αυτά τα τελευταία χρόνια εμένα προσωπικά; αρκετά για μία καινούρια μπουζί στο αμάξι μου εκεί στο Ρόδο, εκείνα όμως τα έδωσαν αυτογκόλ! δεν ξέρω τι βλέπουν αυτοί εκεί στις Πάτρες και στη Χαλκίδα σα δώρο, εγώ τις βλέπω σα εκείνον τον γείτονα που κάθε φορά που βάζεις πλυντήριο φοράει δικά του παντελόνια πάνω από τα δικά σου — έτσι κάνει η Κηφισιά, φοράει αυτογκόλ πάνω από αυτογκόλ μέχρι να φορτωθεί τελείως...