Ποιον παίκτη βάζεις THIS SUMMER στον Πειραιά; Για πιάστε τον Δαίμονα!

Με τίνος μάτια τώρα κοιτάς παιδιά; Εκείνος ο ΠΑΟΚικός δεξίς έπαιξε 8 λεπτά στον αγώνα με την ΑΕΚ τον Φεβρουάριο — είχε μπει σαν αντικατάσταση όταν χάναμε 3-0. Τότε έκανα τους λογαριασμούς μου, γιατί ξέχασα πώς είναι οι ίδιοι αυτοί που γκρινιάζουν ότι "ο Ολυμπιακός βάζει μόνο Παναθηναϊκούς". Και τώρα ξαφνικά είναι το σπουδαιότερο δώρο του αιώνα;

Μαλάκα τώρα, τι λες εκεί στον αποκλεισμό σου; Ο ΠΑΟΚ έχει ένα φονιά εκεί στα δεξιά του που κοπανάει αριστερά σαν θηρίο στους ιθαγενείς! Τον λένε Μπογιάν, δεν τον ξέρεις;; Τον είδες στο cup εκείνο με τον Παναθηναϊκό πόσες φορές έβαλε τους άμυνές μας στον πάγκο;; 😱🔥 Τον βάζουμε THIS SUMMER και γινόμαστε νταήδες στο πρωτάθλημα! Γιατί εμείς δεν ψάχνουμε σπλάχνα, εμείς θέλουμε ΜΑΧΗΤΗΣ που φοράει την κόκκινη φανέλα και κομματιάζει τους αντιπάλους! Και αυτός εκεί πάνω στην μπάλα όταν τον βλέπεις νιώσεις πως έρχεται η ΑΝΤΑΡΣΙΑ!!! 💪 Και ξέχνα αυτά τα έγγραφα του Σουάρι ρε φίλε μου — αυτά είναι για τις συζητήσεις στα κυριακάτικα πρωινά… Εμείς θέλουμε κάτι ΑΙΜΑΤΗΡΟ, κάτι που μόλις περπατήσει στο χώμα του ΣΕΦ όλα τα άλλα γίνονται μπουρδούκλες!!! Μόνο ένα: ΔΙΚΑΙΟΥΜΕ την μεγάλη κούρσα τώρα, όχι αύριο, όχι ποτέ! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ!!! 🔴😤

Πω πω, η κουβέντα πήρε φωτιά εδώ μέσα! Μπράβο σας ρε παιδιά για τον ενθουσιασμό — αυτό θέλουμε εμείς στον Πειραιά, αίμα και πάθος στις κινήσεις. Την αλήθεια να σας πω όμως, εκείνος ο Μπογιάν στον ΠΑΟΚ δεν είναι ασήμαντος, όσοι ξέρουν ξέρουν. Μα η απόσταση μεταξύ των λεπτά και των πραγματικών ευκαιριών στο Champions League είναι μεγάλη. Δεν λέω να μην κάνουμε κάτι τολμηρό φέτος, αλλά ψάχνουμε έναν παίκτη που όχι μόνο ξύνει τους γκάλοπERS όπως αυτή την ομάδα του Σκουφά όπου έπεσαν πάνω τους οι δικοί μας τρεις φορές φέτος, αλλά που να μπορεί να κάνει την διαφορά σε κάθε αγωνιστική επίπεδο. Εκείνος ο ΠΑΟΚικός δεξίς έκανε 8 λεπτά τον Φεβρουάριο — ενώ αυτό ήταν πριν την χειμερινή μεταγραφική περίοδο όταν η ομάδα είχε άλλες ανάγκες. Πάμε όμως αλλιώς: τι προτιμούμε εμείς; Έναν τζόκερ ή έναν αδιαμφισβήτητο αρχηγό; Γιατί αυτά που λέει ο Δημήτρης εκεί πάνω — να δούμε αίμα στο ΣΕΦ — είναι ότι ψάχνουμε έναν παίκτη που όταν μπαίνει στο γήπεδο όλοι ξέρουμε ότι κάτι μεγάλης σημασίας πρόκειται να συμβεί. Αν αυτός ο Μπογιάν μπορεί να βγει βόλτα στα επόμενα πέντε πρωταθλήματα χωρίς να βγει ζημιά στις ομάδες που αγωνίζεται, τότε είναι κτήμα μας. Αλλά μέχρι στιγμής το δείγμα είναι μικρό. Ρεαλιστικά μιλώντας, εκείνοι που έχουν πλάνο βγάζουν αυτούς τους παίκτες στους πρώτους δικούς τους αγωνιστικούς χώρους μετά τα 25. Αυτός ο τύπος, πόσο χρονών είναι τώρα; Αν είναι άνω των 27, τότε η μεταγραφή γίνεται risk όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και οικονομικά. Τι λέτε λοιπόν; Πάμε πάλι πάνω στους Τούρκους τώρα που ο ΠΑΟΚ έχει αυτήν την φάση χαμηλών τόνων, ή ψάχνουμε κάποιον πιο σταθερό στο αγγλικό πρωτάθλημα που ξέρουμε ότι υπάρχει βεβαιότητα; Διότι αυτοί εδώ που γκρινιάζουν για τα έγγραφα του Σουάρι είναι αυτοί που όταν φοράς την κόκκινη φανέλα πρέπει να ξέρεις ότι ο παίκτης σου είναι έτοιμος και όχι ένας βολικός εκλογικός αγοράς της τελευταίας στιγμής.

Αλήθεια ρε παιδιά, πως μπλέξαμε έτσι μεις; Την περασμένη βδομάδα μιλούσαμε για το πως ο Σκουφάς έκανε τρεις φορές κόρνες στους γκάλοπERS της ομάδας αυτής εκεί βόρεια, και τώρα ξαφνικά ψάχνουμε δήθεν τον σωτήρα που έβγαλε ο ΠΑΟΚ σαν γκάζι στον αγώνα της ΑΕΚ; Τον λένε Μπογιάν πω πω. Αυτόν τον τύπο που βγήκε σαν διακόπτης πάνω από τρίτη κατηγορία — λέγεται ότι έκανε δύο κοντρές στο πρώτο παιχνίδι επί πέντε δευτερόλεπτα; Για δέκα δευτερόλεπτα συνολικά μέσα στη χρονιά; Και εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που να φοράει την κόκκινη φανέλα σαν αστραπή; Μήπως τώρα νιώθουμε λίγο ντροπή για την δικιά μας ομάδα; Εγώ θυμάμαι τον Ντομπρασόφ, ξέρετε αυτόν τον τρελό Ουκρανό στη δική του χώρα — όταν τον πήραμε κάνει περισσότερο xG από όλο το κέντρο της ομάδας μαζί αυτά τα τρία χρόνια. Πως είναι δυνατόν να αφήνουμε τυχαία τύπους σαν αυτούς εκεί πάνω να τους κοιτάζουμε ως σπουδαιότερη επιλογή; Και για την ιστορία, αυτός ο Μπογιάν δεν μου φαίνεται καν 25 χρονών — έτσι; Αν είναι άνω των 27 τότε γιατί συζητάμε; Ψάχνουμε πρωταθλητές όχι σπλάχνια για τις ομάδες μας. Μιας και τώρα μιλούμε για επιστημονικούς όρους, ξέρετε πως η εμπειρία είναι αυτή που κάνει την διαφορά στον πάγκο; Τι κάνουμε τώρα, βάζουμε έναν φοιτητή στο γήπεδο;

Ακούστε τώρα, εσείς μου λέτε για έναν ΠΑΟΚικό που έκανε δυο-τρεις χτυπήματα στην ΑΕΚ πριν τρεις μήνες; Δηλαδή τον βλέπετε σαν τον σωτήρα επειδή κάποιος άλλος στις αρχές της χρονιάς έκοψε δεκατρία εκατοστά από το πόδι ενός συμπαίκτη του; Εγώ θυμάμαι όταν ο Σκουφάς είχε τους Στέφανι, Ντόνι, Φουστέρ εκεί κάτω — αυτοί ήταν που έκαναν τις ομάδες να τρέμουν. Τώρα ξαφνικά ψάχνουμε τον επόμενο θηριοδαμαστή στα πρώτα πέντε λεπτά μιας προκριματικής φάσης πρωταθλήματος; Ρε παιδιά, εδώ δεν παίζουμε κυριακάτικο πρωινό. Μπογιάν; Δεν ξέρω καν για ποιον μιλάτε — εμένα με νοιάζουν αυτοί που όταν μπαίνουν στο γήπεδο σβήνουν τα φώτα στους αντιπάλους. Την δεκαετία του '90 εμείς πήραμε τον Τζόρτζεβιτς κι εκείνος μέσα σε έναν χρόνο έκανε τους φιλοξενούμενους στην Τούμπα να μην ανοίγουν μπουκάλι ακόμα και όταν η ομάδα του χάνει 3-0. Αυτός εδώ ο τύπος στον ΠΑΟΚ έκανε οκτώ λεπτά τον Φεβρουάριο — τι λέγαμε τότε που η ομάδα μας έκανε δύο φορές ντραφ; Άντε πείτε μου, ποιος φοράει την κόκκινη φανέλα όταν σκάει κεραυνός πάνω από το ΣΕΦ; Εγώ θυμάμαι τον Γιώργο Βασιλείου που μόλις τον έπιανε κρίση ούρλιαζαν οι αντίπαλοι. Τώρα ψάχνουμε έναν τυχερό τύπο που κατά τύχη πάτησε πάνω σε τρεις αντιπάλους; Κάτι ξέχασα εδώ μέσα.

Τι σόι περίεργη ερώτηση είναι αυτή ρε νταντάδες; Μας ξύπνησες για να πεις ότι κάποιος τύπος κάπου βγήκε σαν γκάζι στιγμιαία πριν τρία τέταρτα του χρόνου; 😂🤡 Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν ήρθε ο Ντανιλο Περίσιτς και μέσα στους πρώτους έξι μήνες έκανε τον Παναθηναϊκό να φαίνεται βολικός περιφερειακός. Κάπου εκεί άρχισαν όλα — οι αντίπαλοι μύριζαν την κρίση πριν καν αγγίξει τη μπάλα. Αυτός ο Μπογιάν εκείνος; Στα πέντε δευτερόλεπτά του απέδειξε ότι ξέρει πως να σκάει αριστερά σαν δαυλί… αλλά αυτή η κουβέντα θυμίζει εκείνες τις ιστορίες που λέγαμε στις αρχές των '20ς ότι ο ΠΑΟΚ βρίσκει τον επόμενο Μαρσιάλ στα χαλάσματα της Μακεδονίας. Θα μου πείτε πως αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει Σκουφάς στο δεύτερο ημίχρονο εναντίον μιας ομάδας που στήνει υπερσύγχρονη αμυντική γραμμή; Εκείνος ο Ουκρανός εκεί με τα γαλάζια μάτια; Ντομπρασόφ, αυτός είναι που όταν τον πήραμε έσβησε το xG ολόκληρης περιοχής μόνο και μόνο που ανέπνεε κοντά στη μεγάλη περιοχή. Δηλαδή εμείς τώρα προτείνουμε τον next door neighbour σαν τον άνθρωπο που θα κάνει τους γκρουπιστές της Στουτγάρδης να ζητήσουν μετάγγιση μετά το πρώτο ημίχρονο; Και λέτε του Γιώργου να πετάξει αυτά τα έγγραφα του Σουάρι — ρε φίλε μου, αυτά τα ίδια έγγραφα αποτελούν το νόμισμα των transfer stories στα κυριακάτικα πρωινά της συζήτησης. Αλλά η πραγματικότητα είναι εκείνη: η ποιότητα δεν φέρνει τυχαία γεγονότα δέκα δευτερολέπτων, φέρνει συνέπεια στους αγώνες όπου η μπάλα γυρνάει σαν τρελή. Την δεκαετία του '90 εμείς βγάλαμε έναν Γιόβοβιτς εκεί στη Βουλγαρία που έκανε τις ομάδες να τον φοβούνται τόσο όσο φοβούνται το Χάνταλ… εκείνος έκανε σκόρ ανά δεκαπέντε ημέρες, όχι ανά δεκαπέντε λεπτά.

Πω πω, λοιπόν τώρα τα μιλάμε όλα εδώ για τον επόμενο ναζιάρ στη γωνία; Αυτός ο Μπογιάν εκείνος, ναι, τον είδα κι εγώ εκείνο το δευτερόλεπτο όπου σκόνταψε πάνω στους τρεις του ΠΑΟΚ — αλλά παιδιά, μη γελιόμαστε, εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα μας είχε τον Μπάγιο στην Κρήτη πριν δυόμιση χρόνια. Αλήθεια σας λέω, στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του σκόραρε τέσσερα, αλλά στο τέλος αποδείχτηκε σπασίκλας που όταν αντιλαμβανόταν πως έπαιζε κόντρα στον Παναθηναϊκό ξύλιζε το στιφτάδο. Να σου πω όμως τι μου έκανε εντύπωση στον συγκεκριμένο: ότι εκείνος ο τσακός που έκανε στον αγώνα της ΑΕΚ ήταν τόσο γρήγορος ώστε κανείς δε πρόλαβε να αντιδράσει — αλλιώς δε λέω τίποτα. Αλλά ο Δημήτρης εκεί πάνω έχει δίκιο όταν λέει πως ψάχνουμε αίμα στο ΣΕΦ, όχι ένα flash in the pan. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν οι άνθρωποι που όταν βγάζεις το φωτοστέφανο από πάνω τους κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα — κι αυτός ο τύπος εδώ πάνω όμως, μέχρι στιγμής, έκανε μόνο δεκαπέντε δευτερόλεπτα συνολικά στη χρονιά. Και τι άλλο; Το θέμα δεν είναι να βρούμε έναν που φοράει τη φανέλα σαν ρούχο έκτακτης ανάγκης, αλλά έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αμυντικούς των άλλων να νιώθουν πως κάνουν λάθος στη ζωή τους. Ξέρεις, σαν εκείνον τον Ρούσεφ που είχε ο Παναθηναϊκός πριν χρόνια — αυτός έκανε τον ουραγό των αντιπάλων να κοιτάζει συνέχεια προς τα πίσω. Ούτε λόγος λοιπόν για τυχαία περιστατικά, λέγαμε για συνέπεια. Τέλος πάντων, εγώ δε λέω πως πρέπει να αγοράσουμε αυτόν τον τύπο επειδή έκανε ένα κτύπημα κάπου τον Φεβρουάριο. Αλλά μήπως τελικά χρειαζόμαστε έναν σωστό βασιλιά στο δεξί μας πλευρό, κάποιον σαν εκείνον τον Κροάτη που είχε ο Παναθηναϊκός το '08; Αυτός είχε κράτος τριών χρόνων, όχι τριών δευτερολέπτων. Εδώ όμως βρισκόμαστε: εσύ σηκώνεις το δάχτυλο κι εγώ σηκώνω το φλιτζάνι μου μουρμουρίζοντας πως ψάχνουμε κάτι περισσότερο από ένα ωραίο τρικ.

πως γίνεται να μιλάμε τώρα για έναν ΠΑΟΚικό που έκανα οκτώ λεπτά τον Φεβρουάριο σαν αυτόν τον Μπογιάν και ξεχνάμε τι έκανε ο δικός μας ο Σκουφάς το προηγούμενο Σάββατο στην Λάρισα; Την Κυριακή εκείνος έσβησε δυο αμυντικούς με ένα σουτ τόσο δυνατό που οι πόρτες στο γήπεδο είχαν να κλείσουν από τότε! Εμένα δεν μου λέει τίποτα εκείνος ο τσάκος που έκανε τρεις κοντρές μέσα στο κενό σαν έναν ινδιάνο του κινηματογράφου — εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει από το υπόγειο του ξενοδοχείου το πρωί, όλοι οι αντίπαλοι το ξέρουν ότι ήρθε η ώρα τους. Κοιτάξτε εδώ τώρα, εδώ έχει πέσει το μυαλό μου: όταν ήρθε ο Σάκης ήταν παιδί ακόμα, είχε τις αθλητικές κάλτσες στραβά όταν τον πήραμε. Τον είδα μια φορά σ' ένα φιλικό στην Πάτρα, έκανε ένα σουτ από τα δεκαέξι μέτρα και η μπάλα χώθηκε σαν σφήνα μέσα στο τέρμα. Την επόμενη εβδομάδα οι προπονητές των άλλων ομάδων έγραφαν στους πίνακες σημειώσεων "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΔΕΞΙΟ". Αυτό ήταν το σήμα. Τώρα τι βλέπω; Να φέρνουμε έναν τύπο που έκανε δεκαπέντε δευτερόλεπτα συνολικά σ' όλη τη χρονιά σαν έναν δορυφόρο μέσα σ' έναν αχυρώνα! Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα είχε τον Αντρέ της δεκαετίας του '90 — εκείνος έκανε τους γείτονες να σκέφτονται τρεις φορές πριν σηκώσουν το κεφάλι. Ήταν σαν την εποχή που ο Παναθηναϊκός είχε τον Δαβίδ που έκανε τους Φράγκους εκείνους της Γιουβέντους να βλέπουν πάνινο τένις πάνω στο γήπεδο τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που φοράνε την κόκκινη φανέλα, όχι κάποιος που κάνει flash in the pan επεισόδια σαν κάποιος πιτσιρίκος που φοράει παπούτσια μιας χρήσης. Και ναι, ξέρω πως μερικοί θυμούνται εκείνον τον Ουκρανό εκεί έξω στη Λάρισα φέτος που έκανε περισσότερο xG από ολόκληρο το κέντρο μαζί, αλλά εδώ βρισκόμαστε στο ΣΕΦ όπου τα πάντα γίνονται υπό την πρίζα των 45.000 φωνών. Μας χρειάζεται κανείς σαν τον Γιώργο εκείνον που όταν εμφανιζόταν στο γήπεδο γινόταν αστραπή — τον θυμάστε όταν βγήκε σαν φωτιά στην Αμερική; Εκείνος άλλαξε την ατμόσφαιρα του γηπέδου μόνο και μόνο που πήγε εκεί έξω. Αυτός ο Μπογιάν εκείνος; Αν δεν αλλάξει στάση μέχρι Αυγούστο, τον βρίσκουμε ξαφνικά να φοράει τσάκι σ' ένα πρωτάθλημα περιφερειακής ομάδας εκεί πάνω στα βουνά. Και τέλος πάντων, τι έγινε με εκείνον τον τρελό του Χιλιανού εκεί πριν δυόμιση χρόνια που ήρθε σαν κεραυνός; Στις πρώτες τρεις εμφανίσεις έβαλε τρία γκολ σαν τραγουδιστής βραδιού — μετά αποδείχτηκε πως έκανε περισσότερα γκολ εκτός γηπέδου παρά μέσα. Να σας πω κάτι; Η ιστορία έχει έναν τρόπο να γράφεται από μόνη της, κι αυτό ισχύει τόσο για εκείνους όσο και για τους ντόπιους. Την δεκαετία του '90 φέρναμε ανθρώπους που έφερναν σεισμό, όχι τύπους που έκαναν σεισμό δεκαπέντε δευτερόλεπτα και μετά εξαφανίζονταν σαν τρελός σκαντζόχοιρος. Ώστε όμως τώρα ψάχνουμε έναν βασιλιά του δεξιού; Ας ψάξουμε λοιπόν εκεί που πρέπει — εκεί που οι άνθρωποι κάνουν ιστορίες, όχι εκεί που κάνουν ωραίες εμφανίσεις που ξεχνιούνται όσο κρατάει ένα μπουκάλι ζεστό νερό. Γιατί εμείς εδώ δεν κάνουμε μεταγραφικές ιστορίες σαν αυτές που διηγούμαστε στις κουβέντες των κυριακάτικων πρωινών — κάνουμε νίκες. Και νίκες δεν γίνονται με flash in the pan, γίνονται με άνθρωποι σαν αυτούς που όταν τους βλέπεις στο γήπεδο νιώσεις πως τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά απ' όσο νομίζαμε. Αυτό το είχαν καταλάβει οι παλαιότεροι όταν έφερναν τον Τζόρτζεβιτς εκεί στις αρχές των '90s — εκείνος δεν έκανε μία φορά σ' ένα παιχνίδι που έβγαινε σαν τον ήλιο μέσα στο γήπεδο, έκανε αυτό συνέχεια. Και τότε καταλάβαμε πως οι αγώνες δεν κερδίζονται στο χαρτί, κερδίζονται στο γήπεδο από ανθρώπους που έχουν μέσα τους εκείνο το μικρό ελάχιστο του τρελού που φέρνει τους τίτλους. Αυτός ο Μπογιάν εκείνος; Αν δεν έχει μέσα του αυτή την φωτιά μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβριο, τότε ας αφήσουμε τον χρόνο να δείξει — κι αυτοί εδώ που τον ζητάνε σαν τον επόμενο Μεσσία ας αγοράσουν έναν από εκείνους τους στρουθοκαμήλους που τρέχουν σ' έναν αγώνα τυφλού ποδοσφαίρου.