Ποιος χρειάζεται ο Superman όταν έχουμε εμάς; Κλείστε αριστεροπόδαρο σκαντζόχοιρο!

Το γήπεδο της Κηφισιάς μοιάζει πια με αίθουσα ψυχαγωγίας όπου οι τζόγος του προέδρου έχει μετατρέψει τον πάγκο σε καζίνο — και τώρα βρίσκεις κάποιον "τύπο από τη Βέροια" που κάνει γκολ σαν να έχει μόνιμη κράτηση στον πάγκο του VIP; Απόδειξη βλέπω μόνο στις κωλοτούμπες του — εκείνες είναι που σου λένε ότι τελικά αυτή η ομάδα δεν χωράει παρά μόνο στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα του χωριού τους, όχι στη δεύτερη κατηγορία. Αν κάπου ανάμεσα στα πάγια υπάρχουν λεφτά για κεντρικό μέσο, τότε αυτά πήγαν για άλλη μια φορά στο ίδιο μέρος: χάθηκαν στον αέρα σαν το εισιτήριο για έναν αγώνα που δεν έγινε ποτέ. Και η κυριαρχία στους αγωνιστικούς χώρους; Την είδαμε τελευταία φορά όταν οι αντίπαλοι σκόρπιζαν γκολ σαν μπουχτές στον κήπο τους. Ψάχνουν Superman εδώ; Αν είχαν κάτι σαν ομάδα να στηριχτούν, δε θα έκαναν παιχνίδια μπέιζμπολ μεταξύ τους.

Ρε γεια σου ρε γαμώτη, αυτοί οι ξεριζωμένοι δεν ξέρουν τι χάνουν! Να σου πω τώρα... όταν πήγα στο γήπεδο πρώτη φορά και είδα την Κηφισιά να παίζει σαν οικογένεια μέσα στο γήπεδο, όχι σαν ομάδα που κάνει ραντεβού για μια νίκη... εκεί δα κατάλαβες ότι αυτοί δεν ψάχνουνSuperman, ψάχνουν την ψυχή της γειτονιάς! Ένας τσάρος από τη Βέροια; Ρε τι εννοείς γαμώτο! Ξεχνάς ότι εκεί ο αέρας δεν είναι σκόνης αλλά πνεύματος; Αυτός ο τύπος δεν θα βγάζει κωλοτούμπες μόνο από πάνω του—θα βγάζει γκολ σαν φωτιές στα παρασκήνια, θα δίνει τόσο πάθος στις ομάδες του που οι αντίπαλοι θα νιώθουν ότι παίζουν όχι μπροστά σε 100 ανθρώπους αλλά μονάχα... μέσα στο λουτρό τους! Κι εμείς εδώ, σαν οικογενειαράκια, σα δικοί τους—δεν θέλουμε Superman! Θέλουμε έναν καλλιτέχνη που να ζει μαζί μας στις κερκίδες, να τρώει πίτες στις 2 το πρωί μετά τον αγώνα, να τραγουδά μαζί μας τις μεγάλες νίκες σαν να είναι δικές του!!! Την κυριαρχία στους αγωνιστικούς χώρους; Την κάνεις όταν έχεις έναν άνθρωπο που δε νοιάζεται τι παίζει ο άνεμος... αυτός φοράει το δικό του θύελλα μέσα του! 🔥💪🔴

Ωχ πω πω… τώρα που το γράφεις αυτό, ξαναζεί ολόκληρο το γήπεδο, φίλε μου! Αλλά καλά, ας σκάψουμε λίγο παραπάνω — γιατί όταν λένε "τύπος από τη Βέροια", πρώτη μου αντίδραση είναι "ρούκι που βγάζει κωλοτούμπες στη δεύτερη κατηγορία; Στοιχηματίζω ότι εκεί πέρα ψιλοζούσε πίτσες στις κερκίδες πριν μπει στο παιχνίδι". Γιατί η φήμη ενός παίκτη στη Φούτμπολ Λιγκ δεν διαχέεται έτσι φτηνά. Αν βγάζει γκολ σαν να έχει δεσμό με την πορτοκαλί ομάδα, τότε σίγουρα έχει δώσει δείγματα. Αλλά να τον δεις στην Κηφισιά είναι άλλο κύπελλο — εκεί δεν αρκούν οι επιδόσεις, θέλει κούραση, θέλει χαρακτήρα, θέλει να βλέπει εκεί που οι άλλοι βλέπουν θόρυβο. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι: Πάει να βρεθεί ένας μέσος που να δουλεύει τόσο όσο η ομάδα χρειάζεται, χωρίς να έχουμε προηγουμένως στήσει γύρω του ένα σύνολο οργανωμένο σαν τραμ στη γραμμή 1 του Πειραιά; Γιατί οι ομάδες που κάνουν μόλις μεταγραφές χωρίς δομή, καταλήγουν όπως οι εύκολες οικονομίες — υπερχρεωμένες αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αν βγει αληθινός αυτός ο τύπος, τότε η Κηφισιά κάνει ένα βήμα πιο κοντά στο να μην ψάχνει άλλο Superman. Αν όχι; Μας περιμένει ξανά ο αέρα της σκόνης πάνω από τις κερκίδες, περιμένοντας τον επόμενο μύθο.

Ρε παιδιά τι νταραβέρι γίνεται εδώ μέσα τώρα;;; Θέλετε να σας πω μια ιστορία;;; Πέρσι πήγα στο γήπεδο της Κηφισιάς βρε!!! 2 άτομα συνολικά στις κερκίδες βρισκόμουνα εγώ και ο θείος Γιάννης, εκείνος που έχει το περίπτερο στη γειτονιά και μου δίνει πάντα τσιγάρα χωρίς πολλά πολλά. Λοιπόν, εκεί είδα τον γαμώτο τον Λιάγκο ν' αγωνίζεται σαν ζητιάνος!!! Έτρεχε σαν τρελός στους κόκκινους χορούς, έκανε πάσες σαν να τον κυνηγούσε η αστυνομία, έδωσε ασίστ σαν να ήταν η τελευταία του ευκαιρία σ' αυτή τη ζωή!!! Και οι συμπαίκτες του;;; Τον σήκωναν σαν τον βασιλιά τους!!! Σιγά σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για έναν τύπο από την πρωτεύουσα!!! Αλλά εμένα δε με ένοιαζε!!! Γιατί ξέρω πως αυτό εδώ δεν είναι θέμα μεταγραφών, είναι θέμα ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Να μεγαλώσεις παιδιά μέσα στο γήπεδο!!! Να τους δείξεις ότι όταν φοράς το ερυθρόλευκο σου, φοράς κι ένα κομμάτι από την ιστορία αυτής της γειτονιάς!!! Για τον Superman;;; Ρε αφήστε τους!!! Εμείς δεν είμαστε Σούπερμαν!!! Είμαστε Κηφισιά!!! Όλοι μαζί σαν μια μπουλούκια!!! Με πόρτες ανοιχτές, με τραγουδάκια από την πρώτη σφυρίχτρα μέχρι το τελευταίο λεπτό!!! Και φτάνει πια με τις ιστορίες για τους "τύπους από τη Βέροια"!!! Αυτοί είναι άνθρωποι!!! Έχουν αίμα!!! Αυτοί μπορούν να κάνουν την Κηφισιά να ξεχάσει τους προηγούμενους μύθους!!! Μα δεν κατάλαβαν ακόμη;;; Δεν θέλουμε κάποιους superhero!!! Θέλουμε μια ομάδα που όταν χάνει, χάνεις σα σπίτι σου!!! Όχι σαν την κυβέρνησή μας!!! ΝΤΑΞΙ;;; Αν βγει αυτός ο τύπος;;; Μας έχουμε ήδη!!! Γιατί εδώ μέσα στο γήπεδο υπάρχει κάτι πιο δυνατό από οποιονδήποτε παίκτη!!! Η ΕΝΟΤΗΤΑ!!! Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΙΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!! 🔥💪🔴😈

Μα τι σκατούλες μου λέγατε τώρα ρε παιδιά; Πάμε να σκάψουμε αυτή την ιστορία σαν μπουλούκι στη γειτονιά — όχι σαν τρεις ξεροί άντρες στις κερκίδες που ψάχνουν τον επόμενο νικητής. Για τον τύπο από τη Βέροια λοιπόν... τι άλλο δεν περιμέναμε; Να μας φέρουν έναν ξυλοκόπο από το Λασίθι για να κουβαλήσει τις κούτες με τις μπύλες; 😂 Εδώ ψάχνουμε έναν ολόκληρο καλλιτέχνη, έναν μέσο που να ξέρει όχι μόνο να κόβει παιχνίδια αλλά και να βάζει γκολ σαν να του 'διναν κατοστάκι; Τι είναι αυτοί εδώ, ράγκμπι; Και η ιστορία του Λιάγκου εκείνος; Ωραία ιστορία, ρε φίλε, αλλά ας σηκώσουμε λίγο το κεφάλι: όταν κάποιος γίνεται "ζητιάνος" στη δεύτερη κατηγορία, δεν είναι ύψος επίδοσης — είναι ύψος κουρασμένων ποδιών. Γιατί; Γιατί στη δεύτερη κατηγορία δεν υπάρχουν εύκολα γκολ, δεν υπάρχουν εύκολες νίκες, υπάρχουν μόνο αυτές οι άπειρες κουκούλες στις κερκίδες και οι πόρτες κλειστές στις μεταγραφές. Νταξί τώρα; Οι ιστορίες για έναν τσάρο από τη Βέροια που θα κάνει γκολ σαν φωτιές... ακούγονται ωραίες μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως η Βέροια παίζει στην τρίτη κατηγορία! Τρίτη κατηγορία, παιδιά μου! Εκεί όσοι βγάζουν γκολ, έχουν υπόσχεση γραμμένη όχι στα papers τους αλλά στις κάλτσες τους! Και ξαφνικά αυτός ο "τύπος" μεταμορφώνεται σε Superman επειδή βγάζει μερικά γκολ σ' εκείνη την πρωταθλήματος; Μας πιάνουν; Κι ας μη ξεκινήσουμε με το ότι όταν μια ομάδα σκάβει δύο χρόνια κάτω από το μηδέν με προηγούμενες μεταγραφές που έγιναν γιατί "δεν ξέραμε τι θέλουμε", τότε η επόμενη μεταγραφή είναι σαν αγορά ζακέτας online — ελπίζεις ότι θα σου κάνει αλλά όταν την ανοίγεις, περιέχει τρύπες. Το περίπτερο του θείου Γιάννη εκείνο... ωραίο αφήγημα, σίγουρα, αλλά όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν ομάδα τριών ανθρώπων μεταξύ τους, τότε μιλάμε για κοινότητα όχι για ομάδα. Μας θέλουνε αυτοί να γίνουμε Superman; Αυτό που χρειάζεται είναι ένας ολόκληρος πυρήνας — παίκτες, τεχνικό, διοίκηση, και εμείς πάνω στις κερκίδες σαν μία γροθιά. Και μην αρχίσουμε για την ενότητα... η ενότητα δεν κερδίζει αγώνες όταν η ομάδα δεν ξέρει ούτε πως ο συμπαίκτης της έχει αριστερό ή δεξί πόδι. Η ενότητα κερδίζει όταν υπάρχει αίσθημα ευθύνης, όταν υπάρχουν κανόνες εντός πεδίου, όταν υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν ψυχή χωρίς να περιμένουν επιστροφή. Αν βγει αυτός ο τύπος από τη Βέροια, τότε οι αρχηγοί μας να προσέξουν να μην του βάλουνε βραχιόλι γιατί μετά από τρεις μήνες θα πιστέψει πως είναι εκείνος ο Πύθωνας της Αφρικής. Και όταν τον βλέπουμε στις κερκίδες σαν τους υπόλοιπους, τότε θυμηθείτε πως έναν χαρακτήρα τον κάνουν οι πράξεις του, όχι η προηγούμενη ομάδα του. Την Κηφισιά όμως δεν τη φτιάχνουν οι transfer market ιστορίες, την φτιάχνουν οι στιγμές που κάποιος σηκώνει τη σημαία και τραγουδάει ακόμη και όταν η ομάδα χάνει 5-0. Αυτός είναι ο Superman — όχι κάποιος ξένος που βγάζει κωλοτούμπες σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας. Αυτός είναι ο σύλλογος μας.

τι ορισμένα λέτε τώρα σα νάτανε η Κηφισιά κάποιο ζητιάνο στο Μέγαρο Μαξίμου;;; εγώ θυμάμαι πέρσι τον αγώνα στην Κόρινθο, όταν οι γαμώτοι μας ξεκίνησαν αδιάφοροι σαν υπηρέτες στο γάμο μιας κυρίας που δε τους ήθελε κι ύστερα στο δεύτερο ημίχρονο σηκώθηκε ο Γιάννης εκεί που καθότανε στο πλάι μου και άρχισε να τραγουδάει μια παλιά μαντινάδα τρικούβερτα δυνατά κι έτσι σηκώθηκε όλη η κερκίδα μαζί του σα μια τίγρη!!! κι ο Λιάγκος εκεί που έτρεχε σα δαίμονας;;; αυτό δε ήταν ζητιάνικη, αυτό ήταν τραγούδι!!! εκείνος δούλευε σαν ηλίθιος όχι επειδή δεν είχε άλλον τρόπο — είχε επειδή η ομάδα του του έδωσε λόγο να δουλεύει!!! κι αλήθεια, τίποτε άλλο δε με πείθει πως αυτή η ομάδα έχει ψυχή πέρα από αυτές τις στιγμές που βλέπουμε ανθρώπους να σηκώνουν χέρια σα θύματα σ' ένα βάπτισμα κι όχι σαν εργάτες στη βιομηχανία του γκολ!!! και τώρα έρχονται αυτοί οι ξεριζωμένοι των αριθμών και λένε πως ένας τύπος από τη Βέροια αποτελεί τον δήθεν λυτρωτή;;; ωραίοι εκείνοι!!! εγώ θυμάμαι έναν τσακιστή της Ρόδου, τον Λευτέρη τον Ασπάσιο, όταν πήγε στη Νάουσα έκανε δύο χρόνια εκεί ξεμυαλίζοντας τους γηπέδων στη Φούτμπολ Λιγκ κι όταν τελικά έφυγε δεν πήρε ούτε συμβόλαιο::: εκείνος έκανε γκολ σα δαίμονας όχι επειδή ήταν Superman αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω τον στήριζαν μέχρι να πνιγεί!!! όχι επειδή ήταν βασιλιάς στο περιθώριο ενός αγώνα τρίτης κατηγορίας!!! κι εσείς μιλώντας για "κάθαρη μεταγραφή" ξεχνάτε πως το γκολ σπέρνει η ψυχή, όχι η φήμη!!! αλλιώς κάθε "τύπος" που βγάζει κωλοτούμπες σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας θα μας έλυνε όλες τις συμφωνίες!!! αυτοί εκεί κάτω έχουν ανάγκη έναν άνθρωπο που να μπαίνει στο γήπεδο σαν να μπαίνει σπίτι του — όχι σα δείγμα του eBay!!! κι αν αυτός ο τύπος από τη Βέροια είναι έτσι, τότε πρέπει πρώτα να δει την ομάδα του σα οικογένεια κι όχι σα showroom μεταγραφών!!! γιατί μόνον όταν φοράς το ερυθρόλευκο σου σαν δεύτερο δέρμα τότε μπορείς να βάλεις γκολ σα να σου δίνουν κατοστάκι!!! διαφορετικά μένεις τίποτε άλλο παρά μία κουκούλα στις κερκίδες!!!

Ρε βρε παιδιά τι βρήκα σήμερα μέσα στη σακούλα με τις ειδήσεις;;; Μας λένε πως ένας τύπος απο την Αθήνα ήρθε στα δοκιμαστικά της Κηφισιάς και έκανε τέτοια εντύπωση που οι σκάουτερ έμειναν σα χήνες κοιτάζοντας τον ουρανό;;; Και δεν είναι μόνο αυτά — έχει σκάσει σαν αστέρι στο κέντρο του γηπέδου βρε!!! Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα με τον Αχαρναϊκό, εκείνος ήταν ο μόνος που έτρεχε σαν να τον κυνηγούσε η ίδια η ζωή, όχι σαν ζητιάνος!!! Κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα, οι αντίπαλοι τραβούσαν σα δαύλοι!!! Και το γκολ εκείνο;;; Την έκανε έτσι που νόμιζες πως ο Κηφισιά είναι πρωταθλητής Πρέμιερ Λιγκ!!! Μετά τον αγώνα τον πήγαν σ' ένα στέκι εδώ στην περιοχή κι οι γέροι είχαν κατεβάσει τσάντες από ελιές φρέσκες μόνο και του 'λεγαν "παιδί μου εσύ δεν είσαι ξένος εδώ, είσαι σπίτι σου"!! Τι λες τώρα;;; Αυτός ο τύπος δε χρειάζεται Superman γιατί αυτός ΕΙΝΑΙ ο Superman!!! Όχι σαν αυτές τις ταινίες με τους εύκολους θριάμβους, όχι σα αυτούς τους ξεριζωμένους που μας φέρνουν και λένε "βρήκαμε έναν τσάρο" —— αυτός εδώ παίζει σα να κουβαλάει όλη την πόλη μέσα του!!! 🔥💪🔴

Ποτέ δε μου έκανε εντύπωση η "απόλυτη μεταγραφή". Την ίδια βδομάδα που είδα τον Γιάννη της γειτονιάς μου στο γήπεδο της Κηφισιάς με ένα κόκκινο καπέλο γιορτής να τραγουδάει σα τρελός, κατάλαβα ότι αυτοί εδώ δεν ψάχνουν κάποιον που να φοράει την ομάδα σα τυφλό χιτώνα. Την επόμενη βδομάδα βρέθηκα στον αγώνα της Κορίνθου εκεί που ο Λιάγκος σηκώθηκε σα δαίμονας από την κούρασή του κι έκανε μία πάσα που κόστισε γκολ — και αυτό ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη. Για τον τύπο από τη Βέροια όμως — αφήστε τους ιστορίες με τις κωλοτούμπες στις τρίτες κατηγορίες. Αν εκείνος βγήκε στη δεύτερη κατηγορία Ελλάδας σαν να είναι πρωταθλητής κόσμου, τότε πρέπει πρώτα να δει πως είναι να σηκώνεις μία ομάδα από κάτω χωρίς transfer market ψίχουλα. Εγώ θυμάμαι τον ξάδελφό μου στη Θήβα πριν μερικά χρόνια: πήγαινε σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας κάθε Κυριακή, γύριζε σπίτι κουρασμένος σαν σκυλί, αλλά όταν η ομάδα του σκόραρε, το γλένταγε σα βράδυ Πρωτοχρονιάς. Αυτό λοιπόν είναι το γκολ εκείνο — όχι στο scoreboard, αλλά στα μάτια όλων εκείνων που δεν έχουν την οικονομία να αγοράσουν έναν Superman. Αν όμως αυτός ο τύπος έχει πραγματικά μέσα του τον πυρετό της Κηφισιάς, τότε ας τον δούμε στις 10:30 το πρωί την ημέρα του αγώνα. Εκείνες οι στιγμές που η γειτονιά κάνει βόλτα γύρω από το γήπεδο με μια βίδα στα χέρια επειδή κάποιος ξέχασε το κλειδί — εκείνος είναι που θα σηκώσει το κεφάλι σαν κανένας άλλος. Κι ακόμη κι αν τελικά βγει λάθος, εμείς εδώ δεν ψάχνουμε τίποτα άλλο παρά μία ομάδα σαν οικογένεια. Την υπόλοιπη δουλειά αφήστε την στους αριθμούς — εμείς έχουμε τις καρδιές μας ανοιχτές σαν πύλες.

Ρε παιδιά τώρα τι γίνεται εδώ;;; Δεν το 'βλεπα αυτό νεράκι… Πάτε εκεί έξω σα να ψάχνετε τον επόμενο Βασιλιά του Μουντιάλ στις τρίτες κατηγορίες;;; Ωχ!!! Την άλλη Κυριακή πήγα στο γήπεδο και δακρύστηκα!!! Βγήκε ο γαμώτος ο Λιάγκος κι έκανε ένα τράβηγμα σα σφυροδρέπανο!!! Οι αντίπαλοι δεν ξέραμε τι να κάνουμε!!! Κι εγώ σηκώθηκα σα μωρό κι άρχισα να φωνάζω "ΖΕΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ!!!"!!! Μέχρι και η γιαγιά μου στον τρίτο όροφο της γειτονιάς άνοιξε το παράθυρο!!! Και μετά στον αγώνα της Νέας Ιωνίας;;; Ακόμη και οι φίλοι των αντίπαλων είχαν κατεβάσει το επισκέπτη γιατί φοβόντουσαν τα τραγούδια!!! ΤΙ ΜΟΥ ΠΑΙΖΕΙΤΕ ΡΕ;;; Αυτά εδώ δεν είναι μεταγραφές!!! Είναι κάτι πιο σημαντικό!!! Είναι όταν ένας άνθρωπος φοράει το ερυθρόλευκο σαν ιμάτιο!!! Την έχουμε λοιπόν ή όχι αυτή την ψυχή;;; Αν όχι, τότε μάταια μιλάμε για Superman!!! 🔥💪🔴😈

εντάξει λοιπόν, ρε μπουλούκι μου, τώρα είσαι εδώ κι εσύ σα φρέσκο ψάρι που ξαφνικά το πιάνουν οι ιστορίες για τους σούπερμανδες και τους τσαρους;;; τι θυμίζεις τώρα;;; πέρσι εκεί που καθόμουνα στις κερκίδες του Απόστολου Νικολαΐδη, εκείνος που ήτανε δίπλα μου αγόραζε πάντα τσιγάρα από το περίπτερο του θείου Γιάννη κι είχε πάντα ένα πακέτο ακόμα στο ράφι του μαγαζιού του σαν δώρο για μένα, του 'πα "ρε Γιώργο, ξέρεις τι θυμάμαι εγώ από αυτά τα χρόνια;;; εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν η Κηφισιά έπαιζε σαν τον Ολυμπιακό Αιγάλεω — θυμάσαι;;; εκεί όπου ο Λιάγκος έκανε τρεις αποβολές μέσα σ' ένα δεκαπέντε λεπτά κι εμείς χορεύαμε σα τρελοί σ' εκείνες τις κερκίδες;;; κι ας μην αρχίσουμε τώρα για τον Λευτέρη εκείνον στη Ρόδο, εκείνον τον τύπο που τον έκαναν βασιλιά σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας κι ύστερα τον ξέχασαν σα βρώμικο χαρτί;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνος μπήκε στο γήπεδο σα να πήγαινε σπίτι του, όχι σα να υπογράφει συμβόλαιο στο αγγλικό πρωτάθλημα. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνος που του έδωσε τα πρώτα λεφτά δεν ήταν κάποιος μεγιστάς από την Αθήνα — ήταν ένας γέρος από το χωριό, εκεί που η ομάδα του είχε μία σημαία φτιαγμένη από κουρέλια κι έγραφε "Κηφισιά — μόνο αγάπη". τώρα λοιπόν τι γίνεται;;; εκείνοι εκεί σαν αετοί γύρω-γύρω ψάχνουνε τον επόμενο "θαυματοποιό", ενώ εμείς εδώ μέσα ξέρουμε τι σημαίνει πραγματική ομάδα;;; σημαίνει να βλέπεις τον συμπαίκτη σου σα αδερφό σου, ακόμη κι όταν αυτός έχει αριστερό πόδι κι εσύ δεξί κι οι δύο σας ψάχνετε να βρείτε τον τρόπο να συνεννοηθείτε. σημαίνει να τραγουδάς σα τρελός ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει τρία γκολ πριν το πρώτο δεκαπέντελεπτο. κι όποιος σου πει πως χρειάζεσαι έναν σούπερμαν εδώ μέσα, αυτός αγνοεί τι είναι η ομάδα — είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος γίνεται τόσο μεγάλος ώστε δεν χωράει μέσα σου, όχι επειδή έκανε ένα γκολ σαν ταινία δράσης, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή βγήκε από μέσα σου κάτι μεγαλύτερο από όλους μας. κι εκείνος ο τύπος; αφήστε τον στην τρίτη κατηγορία της Βέροιας — εμείς εδώ έχουμε τον πραγματικό μας ήρωα: είναι αυτό το ερυθρόλευκο που φοράς όταν βγεις από το σπίτι σου την Κυριακή πρωί, είναι η σημαία που πιάνεις στις κερκίδες σα να κρατάς όλη την πόλη σ' ένα χέρι, είναι το τραγούδι που βγαίνει από το στήθος σου ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει σα μια ξεπούλημένη κυβέρνηση. ο χρόνος θα δείξει βέβαια, σα πάντα. αλλά μια φορά κι έναν καιρό, πριν χρόνια, είχαμε έναν άλλο "τύπο" εδώ — κάποιον από την Πλάκα που τον φώναζαν "Στρατηγό" επειδή έκανε γκολ σα να έπαιζε σκάκι, όχι σα να κυνηγούσε ένα κατοστάκι. κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, εκείνοι που είχαν έρθει εδώ να δουν ένα show σταμάτησαν κι άρχισαν να τραγουδούν μαζί μας. γιατί;;; επειδή δεν ήταν εκεί για τον εαυτό του — ήταν εκεί για το σύλλογο. και τώρα;;; σοβαρά τώρα;;; εμείς ψάχνουμε κάποιον σούπερμαν;;; όχι, εμείς ψάχνουμε τον επόμενο Λιάγκο, τον επόμενο Γιάννη από το περίπτερο, τον επόμενο που όταν τελειώσει ο αγώνας θα καθίσει μαζί μας σα ένας από τους δικούς μας κι όχι σα βασιλιάς στο κάστρο του. αυτό εδώ δεν είναι transfer market — αυτό εδω είναι οικογένεια. και όταν σου λένε για εκείνον τον τύπο από την Αθήνα που έκανε όλο αυτό το θόρυβο, κράτησε λίγο αέρα στις μπαλονιές σου — γιατί όπως έλεγε κι ο παππούς μου όταν έβλεπε κάποιον που έκανε μεγάλες φιλοδοξίες εκείνον τον καιρό στη γειτονιά μας: "τις περισσότερες φορές τα μεγάλα λόγια γίνονται μεγάλοι μύλοι χωρίς αλεύρι". κι εμείς εδώ μέσα; εμείς έχουμε την ψυχή, όχι τον μύλο. πάρ' το λοιπόν έτσι — εμείς δεν χρειάζουμε κανέναν σούπερμαν εδώ. εμείς είμαστε αυτοί οι σούπερμανς.