Η προαγωγή στην Super League μέσω playoffs είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση και ο επίλογος…

Μα καλά ρε φίλοι, σας θυμίζει κανείς εκείνο το πρωινό στη Πάτρα όταν το καφενείο ήταν γεμάτο από γέροντες που μιλούσαν για την ομάδα τους σαν να μην υπήρχε αύριο; Εκείνοι τουλάχιστον ζούσαν την εποχή όπου ο ΟΦΗ γράφονταν στις ιστορίες μόνος του, χωρίς ουρές πειρατών στο κύπελλο και οικονομικούς μασκαράδες πίσω από το τραπέζι των playoffs. Άμα τα playoffs ήταν η κορυφή, τότε λέμε ότι βρισκόμασταν σ’ έναν ξενώνα της δεκαετίας του ’80, εκεί που η ομάδα μας έπαιρνε τον τίτλο μέσα από το σπίτι της Λάρισας με τ’ αυτοκίνητο του τυρόπηγα που είχε μαζί του ο προπονητής. Τότε λέγαμε "έχουμε ομάδα", όχι "έχουμε ευκαιρία". Κι αυτοί που σήμερα τραγουδάνε τους ύμνους στις Αρχάνες περιμένουν τώρα να σωθούν από ένα παιχνίδι επειδή ένας σύλλογος τους είχε τρεις νίκες λιγότερες; Ποιος εχθρός έχει μεγαλώσει τόσο τους πόρους των ομάδων όσο η ίδια η Super League; Ποιος αντίπαλος έφαγε τόσες αποδοχές ώστε ένας ποδοσφαιριστής βγήκε στους τρεις πρώτους σκόρερ χωρίς να είναι κεντρικός επιθετικός; Αυτή η κουλτούρα των playoffs είναι σαν το τελευταίο κεφάλι του πιθήκου στην κούνια—κάτι τελειώνει κι εμείς κοιτάμε το πουλί που πετάει πάνω μας σαν κρίνουμε αυτόν που κράζει. Και ναι, υπάρχουν ομάδες που δεν έχουν θέση εκεί πάνω αλλιώς—αλλά αυτές δεν είναι οι δικές μας. Ο ΟΦΗ ξέρει τι σημαίνει να είσαι πρωταθλητής, όχι πρωταθλητής μέσω αποβολής. Αν η ομάδα μπει εκεί, δε χάνουμε μόνο τη στιγμή εκείνης της νίκης—χάνουμε την ιστορία που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι μέσα στα γήπεδα σαν ένα πλήθος ανθρώπων μια φορά το χρόνο, όχι σαν θεατές ενός αγώνα που οι κανόνες τους άλλαξαν μόλις πριν κλείσουν τα γκολκούτια. Περιμένω τις αντιδράσεις σας, όχι επειδή δεν έχω λύσεις, αλλά επειδή θυμάμαι πως λέγαμε στους αγώνες: ο αντίπαλος είναι εκεί γιατί εμείς τον φέραμε εκεί—κι όχι αντίστροφα.

ΓΙΑΤΙ ΣΚΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;; Έχουμε φτάσει εκεί που η ομάδα μας στοιχειώνει το γήπεδο 45 λεπτά και μετά φτιάχνει ισοπαλία σαν τους μοναχούς του Αγίου Όρους για να μην κλάψουμε;;; Αλήθεια τώρα — ποιοι είμαστε εμείς αυτοί που ξεχνάμε πως είχαμε 65 πόντους στις αρχές Μαρτίου;;; ΠΟΙΟΙ;;; Αφού καταλάβαινες μέσα στους 20.000 στη Θύρα 2 γιατί τραγουδούσες σαν τρελός στις Αρχάνες;;; Γιατί δεν πιάνουμε τώρα το δρόμο εκείνο ξανά;;; Γιατί ζητάμε το τζάκι των άλλων όταν η φωτιά είναι αμυδρή;;; Αυτά τα playoffs είναι σα να πάω στο καφενείο του Πειραιά και να βρω όλους τους υποτιθέμενους "νικητές" να μοιράζονται ψωμί με νερό ενώ η ομάδα μας φτιάχνει γλέντια πάνω στις τριγύρισες των προσκόπων!!! Ο σύλλογος ΔΕΝ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! Ο ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ!!! Ακούστε με καλά τώρα — τι πιστεύατε ότι λέγατε όταν σηκώναμε το κεφάλι όλη σαιζόν;;; "Παίρνουμε βαθμούς σαν ζιζάνια" είπαμε — ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΣΕ ΣΤΙΓΜΙΑ;;; Θέλετε ν' αλλάξετε ιστορία;;; Θέλετε ν' αποδείξετε πως είμαστε οι τελευταίοι κληρονόμοι μιας εποχής όπου ο τίτλος ΔΕΝ ερχόταν μέσω δικηγόρου;;; ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!!! ΜΙΛΑΤΕ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!! Κι αν κάποιος αμφιβάλει — πού είναι εκείνοι που φώναζαν στους ΠΑΟΚ-ΑΕΚ πως τους οδηγούν σ' αυτή την τρύπα;;; ΤΩΡΑ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!!! Ο ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ!!! ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΡΩΤΟΙ Ή ΚΑΝΕΝΑΣ!!! 🔥💪🔴⚽

Για να λέγαμε κι εγώ ότι το σύστημα των playoffs στέλνει πάντα τα ίδια μηνύματα – όχι τυχαία βέβαια. Σταξαμερώνει εκείνες τις ομάδες που την κανονική διάρκεια τις ψιλοχάνουν, τους δίδει μία δεύτερη ευκαιρία σαν να μιλάμε για μία δεύτερη κλήρωση σωτηρίας. Μας λένε ότι είναι "η μεγάλη στιγμή", όμως εμείς ξέρουμε πως όταν ο ΟΦΗ έχει φτάσει εκεί μετά από μία χρονιά που έδινε όλα του στους αγώνες στους οποίους έπρεπε να δώσει, αυτά τα δύο παιχνίδια γίνονται ένα τίμημα που κανείς δεν μας επέβαλε να πληρώσουμε. Το έχουμε δει συχνά: εκείνες οι ομάδες που βρέθηκαν στις θέσεις 7-8 κοιτάνε πάντοτε να κερδίσουν μόνον ένα βήμα πιο πάνω, σα να λέμε ότι εκείνες έχουν προτεραιότητα. Κι όμως εμείς είχαμε περισσότερες νίκες στις έδρες από αρκετές από αυτές φέτος – όχι σαν εικασία, ας το ξεκαθαρίσουμε όχι σαν σύγκριση κλάσης, αλλά σα μία πραγματικότητα που γράφτηκε στους πίνακες χωρίς βρόχους. Μία ομάδα που κάνει ένα καλό τελικό πρωτάθλημα έχει ήδη συγκεντρώσει βαθμούς εκεί που είχαν άλλες δεκατέσσερις ομάδες ενώ η δική της προσπάθεια ήταν συνέχεια στο πεδίο. Κι ας μη γελιόμαστε: τα playoffs δεν είναι ούτε πρόκριση ούτε αποθέωση. Είναι μία διαδικασία που στέλνει ένα σήμα ότι ο πρωταθλητισμός ως ζήτημα σκληρής δουλειάς μπορεί να παρακαμφθεί – κι αυτό είναι που πονάει. Γιατί ο ΟΦΗ ξέρει να αγωνίζεται για την κορυφή όχι μέσα από έναν αγώνα λήψης αποφάσεων μίας εβδομάδας, αλλά μέσα από έναν πρωτάθλημα που γράφεται σκαλί σκαλί μέσα στις έδρες. Αυτό δεν το άλλαξαν οι κανόνες – αυτό το άλλαξαν εκείνοι που θεώρησαν ότι μία ανάσα από τον τίτλο αρκεί. Κι εμείς εδώ ξέρουμε πως μία ανάσα δεν φέρνει ποτέ τόση ικανοποίηση όσο ένας τίτλος που κερδήθηκε εκεί έξω.

βρε τωρέ, τι κάνουν αυτά τα χέρια όταν τελικά καταλαβαίνουν πως έμειναν μόνοι τους μ’ ένα σφουγγάρι στο χέρι; θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος αποζητούσε τον τίτλο μέσω αποστολής μηνύματος; δεν υπάρχει τέτοια εποχή στις Αρχάνες – τουλάχιστον όχι στις δικές μας ιστορίες. όταν πρωτοβγήκαμε αγνάντια στον αέρα της Κρήτης, στα χρόνια που ακόμα οι ενοικιαζόμενοι ήταν ξένοι και οι γνώσεις για τον αγώνα περνούσαν από στόμα σε στόμα σαν οικογενειακό μυστικό, τότε ο πρωταθλητισμός είχε σάρκα και οστά. εκείνες τις χρονιές λέγαμε πως η ομάδα μας έπαιζε γιατί έπρεπε να νικήσει, όχι επειδή περίμενε κάποιο νομικό χάρισμα αργότερα. οι τίτλοι γράφονταν επί τόπου, πάνω στο χώμα, μέσα στη βροχή που δε σταματούσε για κανέναν. τώρα μιλάμε για playoffs σα να πρόκειται για δημόσιο δάνειο – κι όμως, όταν η αγωνία πάει σπίτι σου μέσα από τις κλειδαρότρυπες των κανονισμών, εκείνο που νικάει δεν είναι πια το γκολ, είναι το δικαστήριο. και όμως οι αριθμοί δεν ξεχνούν – φέτος είχαμε όλους εκεί πάνω στις έδρες μας 65 πόντους όταν ακόμη η Super League κουνιόταν σαν σεισμογράφος. έκλειναν τόσες πόρτες όσοι αγωνίζονταν εκεί, κι εμείς στεκόμασταν όρθιοι με τους ρούχους ιδρωμένους από αυτή τη μάχη. τώρα τι κάνουμε; ζητάμε από το σύστημα να μας σώσει εκεί όπου άλλαξαν τους κανόνες σαν να μιλάμε για μία παρτίδα τόμbola; τι εμπιστοσύνη δείχνουμε στον εαυτό μας όταν ξαφνικά πιστεύουμε πως η ψυχραιμία ενός αγώνα κρίνεται από μία δεύτερη ευκαιρία; τα παλιά τα χρόνια, όταν έκανες τρεις νίκες λιγότερες από έναν αντίπαλο, δεν του χάριζες το πρωτάθλημα – πήγαινες εκεί έξω και του το έπαιρνες με την ποιότητα σου. τότε η κορυφή είχε σχήμα τριγώνου: η ομάδα, το γήπεδο, η εποχή. τώρα βλέπουμε τρίγωνα σα διαφημίσεις μπουρδέλου – τρεις σκαλωσιές στήνονται πάνω στο κενό και ο κόσμος πρέπει να πιστεύει πως εκεί βρίσκεται η ιερότητα. μα η ιερότητα δεν έχει στρατό εφορίας δίπλα της. η ιερότητα είναι αυτά τα χιλιάδες στόματα που τραγούδησαν μαζί στον ερχομό κάθε βροχής, αυτά τα χέρια που σήκωσαν σαν ένα πάνω από τις κλειδαρότρυπες όταν οι κανόνες έγιναν χαρτί τουαλέτας για τις άλλες ομάδες. εγώ, όταν βλέπω τον ΟΦΗ να στέκεται εκεί σα σκοτωμένος στρατιώτης μέσα στα playoffs, δεν βλέπω ελπίδα – βλέπω ότι κάποιος άλλος αποφάσισε πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που έχουν περισσότερες γνωριμίες στην κορυφή. κι όμως η ιστορία αυτής της ομάδας γράφτηκε αλλιώς: μέσα από το σπίτι της Λάρισας όταν το αυτοκίνητο του τυρόπηγα έκανε ρότα πάνω στο δρόμο των πρωταθλητών, μέσα στις φωνές των γερόντων του καφενείου της Πάτρας που δε μιλούσαν για playoffs μα για νίκες που φτάνανε μέχρι την ταβέρνα. εκείνοι έκαναν το σύλλογο μεγάλο, όχι εκείνοι που σήμερα ζητούν ψίχουλα σωτηρίας μέσα από έναν αγώνα όπου οι κανόνες αλλάζουν σα χάρτινη ταινία στη βροχή. άμα λοιπόν φτάσουμε σ’ εκείνο το στάδιο, τι γίνεται; γίνεται πως η ομάδα μας αποζητά την κανονικότητα μέσα από μία παρωδία όπου οι πρωταθλητές γίνονται θεατές των δικών τους ελπίδων. κι όμως, όταν τραγουδάς στον ύμνο στις Αρχάνες μαζί με είκοσι χιλιάδες ανθρώπους, εκείνος ο τίτλος δε γίνεται ψεύτικος επειδή κάποιος άλλος τον συμπεριλάβει σ’ ένα ψευδές τελικό. εκείνος ο τίτλος έγινε αληθινός εκείνη τη στιγμή· τα playoffs είναι απλώς μία υπογραφή κάποιου συμβούλου πάνω σ’ ένα χαρτί που λέει πως σήμερα βγαίνει νικητής ο πιο αργός. αλλά ξέρετε τι είναι το χειρότερο; πως αυτοί που ψάχνουν το τελευταίο κεράκι ανάμεσα στις στάχτες των άλλων, αυτοί που θεωρούν ότι η νίκη μπαίνει σ’ ένα ντουβαρίνι ανάμεσα στους κανόνες, ξεχνούν πως ο ΟΦΗ έχει ξαναβγεί πρώτος χωρίς κανέναν ντοσιέ – αρκούσε η αγωνία των χιλιάδων και η προσπάθεια μέσα στο γήπεδο. εκείνον τον τίτλο δεν τον έδωσε κανένας playoff· τον κέρδισε ο κόσμος που είχε ξεμείνει μόνο του με το δικό του αίμα στις φλέβες του. λοιπόν, αντί να στέκεστε σ’ εκείνο το στάδιο ρωτώντας ποιος θα σώσει την ομάδα σας, γιατί δεν γυρνάτε πίσω εκεί όπου όλα ξεκίνησαν; εκεί όπου η νίκη είχε σάρκα, όχι υπογραφές· εκεί όπου ο πρωταθλητισμός είχε σχήμα τετραγώνου κρητικό, όχι τετράγωνο Excel. αφήστε τους άλλους να παίζουν με τους αριθμούς – εμείς ξέρουμε πως η αλήθεια γράφεται πάνω στα γκολ, όχι πάνω στις στήλες των playoff.

Πού να αρχίσω μωρέ που σηκώθηκε ο τόπος από τα προηγούμενα; Εγώ, πριν χρόνια, όταν η ομάδα μας έκανε την έκπληξη στο Στάδιο της Πάτρας εκείνο τον Οκτώβρη που νίκησαν τον Πανιώνιο 3-0 κι έγιναν πρώτοι κι άλλαξαν κάθε σχέδιο πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, κάθισα μόνος μου στο καφενείο των Αρχανών μετά τον αγώνα. Έπιασε βροχή δυνατή εκεί έξω, κατέβαινε σα νεροποντή από τα βουνά, κι εγώ έγειρα στο τραπέζι και βγήκα έξω δέκα λεπτά αργότερα γελώντας σαν βλάκας χωρίς καθόλου ομπρέλα. Γιατί; Γιατί είχα περπατήσει τρεις φορές τον γύρο του γηπέδου με δύο χιλιάδες ανθρώπους που τραγουδούσαν συνέχεια "Μια φορά τον χρόνο" κι έπειτα πήγα σπίτι και ξύπνησα στις τρεις το πρωί σηκώνοντας κρασί με τους φίλους γιατί έτσι γίνεται όταν νικάς σαν άνθρωπος, όχι σαν account στο X. Αυτό το συναίσθημα δεν έχει playback. Αυτό το παιχνίδι εκείνο έγινε μέσα στο πρωταθληματικό πλαίσιο και ήταν δικό μας – πλήρες, ολοκληρωμένο, σα μία κατάκτηση που γράφτηκε όχι στη στήλη ενός πίνακα, αλλά στη μνήμη των ανθρώπων. Τώρα τι λέμε; "Να πάμε εκεί που τελειώνει η κανονική διάρκεια;" Μα φίλοι μου, η κανονική διάρκεια είναι αυτή που έκανε τον ΟΦΗ μεγάλον—όταν βάζεις όλους τους αγώνες σου εκεί μέσα και φτιάχνεις 60+ πόντους χωρίς κανέναν περιορισμό κανενός playoffs, τότε η νίκη σου έχει ήδη γίνει ιστορία. Τα playoffs είναι η τελευταία πράξη εκείνων που δε μπόρεσαν να γράψουν την ιστορία πρώτη φορά—κι όμως εμείς μιλάμε σα να είναι λύτρωση. Δεν λέω πως δε θες να δώσεις μάχη εκεί—λέω πως η μάχη πρέπει να δίνεται στους δικούς σου όρους. Θυμάμαι όταν η ομάδα έπαιζε το Πρωτάθλημα του '85 και φτάσανε στη Λάρισα στις τελευταίες αγωνιστικές κι έπρεπε να κερδίσουν εκεί για να σφραγίσουν τον τίτλο. Εκείνες τις τρεις νίκες κανένας δε μας έδινε δώρο· τις κέρδισε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, ενώ άλλες έκαναν πλάνα στους τοίχους λέγοντας πως η μοίρα τους άλλαξε εκείνη την ημέρα. Αυτό είναι πως γράφεται η ιστορία: όχι με υπογραφές συμβούλων, αλλά με ιδρώτα, γκολ και δεκαοχτώ ανθρώπους που ξέρουν πως ένας τίτλος κρίνεται εκεί που έχει σημασία—μέσα στο γήπεδο. Αν τώρα λοιπόν κάποιος πει πως εγώ είμαι ψυχρός επειδή δεν βλέπω το αίσθημα των playoffs, τον ρωτώ: πώς νιώθεις όταν βλέπεις τον ίδιο αγώνα εκείνους που έκαναν τρεις νίκες λιγότερες σου να ζητούν την ευκαιρία σου; Αυτοί είναι εκείνοι που έπαιξαν μισή χρονιά περιμένοντας ένα σφάλμα δικαστήριο ή μία εκτός έδρας νίκη για να πάνε παραπάνω. Εμείς κάνουμε την κανονική διάρκεια δική μας ιστορία—γιατί τότε; τότε η ομάδα υπάρχει σαν πρωταθλητής, όχι σαν αυτοδίδακτος που ψάχνει ένα τελευταίο κεράκι ανάμεσα στις στάχτες κάποιου άλλου. Κι ας βγάλουμε μία ιστορία από τον ίδιο το χρόνο: πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα πήρε τον τίτλο μέσω playoffs επειδή είχε περισσότερη ποιότητα εκείνη τη στιγμή; Γιατί βλέπουμε αυτές τις ομάδες να φτάνουν εκεί συχνά επειδή είχαν μία στιγμή ευφορίας τον Φεβρουάριο κι όχι επειδή έκαναν αυτό που έκαναν σωστά για δεκαοκτώ αγωνιστικές. Ο ΟΦΗ ξέρει τι σημαίνει πρωταθλητής: εκείνος που κερδίζει σα ομάδα που είχε δίκιο να είναι εκεί στην κορυφή από την πρώτη μέρα. Τα playoffs είναι σαν τις οικογενειακές φωτογραφίες του Ιουνίου—κάτι που θυμόμαστε καλά εκείνη τη στιγμή, αλλά όταν γυρίσουμε σπίτι ξεχνάμε γρήγορα γιατί η πραγματική ζωή συνεχίζεται εκεί που έχεις χτίσει κάτι δυνατό από κάτω. Σε κλείνω λοιπόν έτσι: όταν οι άλλοι μιλάνε για playoffs, εμείς ξέρουμε πως ο τίτλος του πρωταθλητή δεν γίνεται μέσω νομοθετικού χειρισμού—γίνεται μέσω εκείνων των στιγμών που στέκεσαι όρθιος στη Θύρα 2 στις Αρχάνες με είκοσι χιλιάδες φίλους σου να τραγουδάνε σαν μία καρδιά. Εκείνες είναι οι στιγμές που γράφεται η ιστορία· όλα τα άλλα είναι τραγούδια που τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα πολλά λόγια.

Για πες μου εσένα τώρα — πώς γίνεται κανείς φαν ενός πρωταθλητή όταν ξέρει πως η μεγάλη στιγμή γίνεται ΜΕΤΑ την κανονική διάρκεια σα να μιλάμε για κάποιον που χτίζει πάνω σε μία βάση σαπουνιού; Εμένα ας μου θυμίσεις εκείνον τον αγώνα με τον Εθνικό Πειραιώς το ’18 στις Αρχάνες όπου βγήκαμε σαν λέβητας από τον αγωνιστικό χώρο και όλη η Θύρα 2 τραγούδησε «Κανείς δεν βγαίνει ζωντανός από αυτό το γήπεδο». Εκεί τότε δεν χρειαζόταν κανείς playoff γιατί η ομάδα είχε δείξει πως ΗΤΑΝ εκεί από την πρώτη σφύξιμο της χρονιάς. Τώρα όμως τι γίνεται; Προσμένουμε μία κλήρωση σα να μιλάμε για χαρτί τουαλέτας που κάποιος βρήκε τυχερό νούμερο; Κι ακόμα χειρότερα — πού είναι εκείνοι οι «πρωταθλητές μέσω δικαστηρίου» όταν η ομάδα μας κάνει ολόκληρη χρονιά χωρίς να γκρινιάζει πως κάπου άλλαξαν τους κανόνες επειδή αυτή είχε μόνο τρεις νίκες λιγότερες; Εμείς ξέρουμε πως ο ΟΦΗ δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος του χάρισε το τελευταίο βήμα — γίνεται πρωταθλητής επειδή δίνει όλες του στις έδρες εκεί που πρέπει να δώσει. Γιατί λοιπόν τώρα ζητάμε από την ίδια αυτή ομάδα να σώσει την τιμή της σ’ έναν αγώνα όπου η ψυχραιμία κρίνεται από ένα ντοκουμέντο κι όχι από ένα γκολ; Άντε πάλι — τι λες, θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο που μπήκαμε πρώτοι στην Super League επειδή ξέραμε πως εμείς γράφουμε την ιστορία, όχι αυτοί που περιμένουν να τους σώσει κάποιος αργότερα; 😏💸

Πω πω πω ρε μικροί μου, τι κάνουμε εδώ μπας κι αποφασίσουμε πως ο τίτλος είναι σα χαρτί τουαλέτας; Κάτσε μια στιγμή, θυμήσου εκείνον τον Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη που νίκησαμε τον Άρη 2-1 με δύο γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο, εκεί που το γήπεδο έτρεμε σα σεισμός κι εμείς στεκόμασταν όρθιοι σαν βράχοι. Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσαν για εκείνον τον αγώνα σα να μην είχε συμβεί ποτέ πριν στην ιστορία του πρωταθλήματος. Κι όμως τώρα λέμε πως η μεγάλη στιγμή είναι εκεί όπου κάποιος άλλος αποφασίζει πως δικαιούμαστε να πατήσουμε ένα βήμα παραπάνω σα να μιλάμε για μία κλήρωση σωτηρίας. Τι άλλαξε λοιπόν; Μήπως άλλαξε η αγορά των μεταγραφών ή μήπως άλλαξαν εμείς έτσι απότομα; Προχθές βρισκόμουν στις Αρχάνες πριν τον αγώνα με τον Απόλλωνα, είδα εκείνον τον γέροντα να κρατάει το εισιτήριο του σα χρυσό νόμισμα του ’85 κι άρχισε να μου μιλάει για εκείνες τις χρονιές που ο ΟΦΗ έκανε το πρωτάθλημα δικό του όχι επειδή περίμενε κανέναν, αλλά επειδή έπαιζε σα μία ομάδα πρωταθλητή κάθε Σάββατο. Και τώρα τι λέμε; Να περιμένουμε ένα σύστημα που στέλνει στις έδρες εκείνους που έκαναν τρεις νίκες λιγότερες σου; Μα βρε παιδιά, αυτό δεν είναι νίκη — αυτό είναι η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας όπου οι πρωταθλητές γίνονται θεατές των δικών τους ελπίδων. Την περσινή χρονιά πήγαμε στις Αρχάνες με έναν ουρανό γκρίζο σα μολύβι και βγήκαμε νικητές σα μία ομάδα που είχε δικαίωμα εκεί από την πρώτη μέρα. Κανένας playoff εκεί· μόνο ιδρώτας, γκολ κι ένας κόσμος που τραγούδησε ως τα ξημερώματα σα να κέρδισε ο ίδιος τον τίτλο. Κι όμως τώρα κοιτάμε προς τα εκεί σα να είναι η λύτρωση; Μαξούρι μου, πως μπορούμε να ξεχάσουμε ότι εκείνες οι ομάδες που φτάνουν στα playoffs συχνά κάνουν μία στιγμή ευφορίας τον Φεβρουάριο και όχι μία ολόκληρη χρονιά μέσα στις έδρες; Εμείς ξέραμε πως ο ΟΦΗ γράφει ιστορία όταν αγωνίζεται σαν πρωταθλητής εκεί που πρέπει να αγωνιστεί, όχι όταν περιμένει κάποιος άλλος να του χαρίσει το τελευταίο βήμα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στις Αρχάνες εκείνο το βράδυ του Απριλίου που κάναμε το 3-0 στη Λάρισα. Ο κόσμος ήταν τόσο πυκνός εκεί που αισθανόμουν σα να στέκομαι πάνω σε ανθρώπινη θάλασσα. Κανένας δεν μιλούσε για playoffs τότε· μιλούσαν για έναν τίτλο που χτίστηκε σιγά σιγά, αγώνα μετά αγώνα, εκεί όπου η ομάδα έκανε το καθήκον της χωρίς δεύτερες ευκαιρίες. Κι εκείνες τις στιγμές ήταν που γινόμασταν μεγάλοι όχι επειδή κάποιος άλλαξε έναν κανόνα, αλλά επειδή κάναμε κάτι σωστά εκεί που έπρεπε να γίνει σωστά. Άσε τώρα λοιπόν εκείνο το σύστημα που μετατρέπει τον πρωταθλητισμό σ’ ένα ντοκιμαντέρ με πολλές πιθανότητες κι εμάς τους φανούς σα σκηνικό. Ο ΟΦΗ δεν είναι ομάδα για φωτογραφίες ανάμεσα στις στάχτες των άλλων. Είναι ομάδα που χτίζει τους τίτλους της εκεί όπου έχει σημασία — μέσα στο γήπεδο, εκεί που γράφεται η ιστορία όχι με υπογραφές συμβούλων, αλλά με ιδρώτα, αγωνία κι εκείνες τις στιγμές που στέκεσαι όρθιος σα μία καρδιά που χτυπάει μαζί με είκοσι χιλιάδες άλλα στόματα. Κι αν τελικά φτάσουμε εκεί, τότε δε χάνουμε μόνο μία μάχη — χάνουμε την αλήθεια πως αυτή η ομάδα υπήρξε πρωταθλητής εκεί που έπρεπε να είναι πρωταθλητής: στον αγωνιστικό χώρο, εκεί όπου η νίκη έχει σάρκα και οστά, όχι στον πίνακα των playoffs όπου οι κανόνες αλλάζουν σα χάρτινη ταινία στη βροχή.