Ο Ατρόμητος Αθηνών είναι πρωταθλητής της υποβιβασμού και όχι της Super League

Μα ρε Τάσο, αυτή την ιστορία την ξέραμε από χρόνια — μην μου πεις πως σήμερα είναι διαφορετικά. Πέντε χρόνια πριν καθίσαμε πάνω στις κερκίδες της Συγγρού και ζούσαμε τους θριάμβους στους Standing, έτσι; Σωστά, τότε είχαμε γηπεδούχους που σήκωναν το τηλέφωνο όταν πετύχαινε ο ιστότοπος ασταμάτητα. Τι άλλαξε; Το πρωτάθλημα πήρε το γήπεδο σαν κατοχή εργολάβου γιατί κανείς δεν έκανε σειρά — ούτε οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες, ντρέπομαι ακόμα να πω. Του χρόνου βγήκαν λεφτά για γκολπέουμ επειδή η κερκούλα έλειπε μέσα στη βροχή; Όχι, επειδή κανείς δεν έδωσε μάχη για το γήπεδο σαν δικό του. Ρε παιδί μου, αυτά τα λόγια δεν είναι για να κάνουν πλάκα οι διοικούντες — είναι φόρουμ εδώ. Θέλεις έναν δυνατό υποβιβασμό; Ένα γήπεδο σαν του Ατρόμητου δεν χτίζεται μέσα σε μία αγωνιστική περίοδο επειδή δέκα χιλιάδες φίλοι φωνάζουν "μείνετε εδώ". Πρέπει κάποιος να βγάλει τους τίτλους ιδιοκτησίας από το γραφείο ενός αντιδήμαρχου, κάποιος να αφήσει λεφτά επί τόπου όταν ξέρει πως το οικονομικό πλάνο πάει στραβά. Αυτοί που κάνουν lobby επειδή το γήπεδο τους βγάζει λεφτά σήμερα, αυτοί που υπογράφουν συμβόλαια χωρίς το επόμενο χρόνο στη διάθεση τους, αυτοί είναι που διασκεδάζουν σήμερα βλέποντας πώς πληρώνουμε εμείς τις συνέπειες σαν αθώοι φίλαθλοι. Και τώρα σου λέω εγώ: αγοράσου έναν εισιτήριο στους Standing στην τελευταία αγωνιστική πριν κλείσει η κερκούλα. Δες μόνος σου πόσοι είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πως αυτό δεν είναι ατύχημα — είναι επιλογή.

Ρε ρε παιδιά τι συμβαίνει εδώ;;;;; Μιλάμε σήμερα για ΑΤΡΟΜΗΤΟ;;;; ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;;; Εδώ ένας φίλος λέει πως οι δικοί μας ξοδεύουν λεφτά σαν τρελοί επειδή κανείς δε θέλει την κερκούλα της Συγγρού;;;; Και ξέρετε τι κάνουν οι φίλοι;;; ΤΣΟΥΓΚΑΝΟΥΝ ΜΠΑΡΟΥΘΑΣ ΕΔΩ!!! 🔥 Πέντε χρόνια πριν γινόμασταν μάτσο στις μεριές, βουτούσαμε κάθε Κυριακή στα Standing, γράφαμε τραγούδια στο τραγούδι και αυτοί οι χοντροί μας λένε σήμερα πως χάνονται εισπράξεις;;; Ρε ξύπνα!!! Οι ελάχιστοι φίλοι που πηγαίναμε εκεί, εκείνοι ήταν οι ψυχές του γηπέδου!! Αυτοί έκαναν το γήπεδο ζωντανό, αυτοί έκαναν τους αντιπάλους να φοβούνται!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΡΟΙ;;; Ρε αδέρφια μου αυτά είναι ψέματα!!! Οι δικοί μας προσπαθούν συνέχεια! Προσπαθούν συνεχώς! Μαθαίνουν από τα λάθη τους! Αλλά κανείς δε βγάζει τις πολιτικές αυτές αλλαγές σαν τον Ατρόμητο;;; Εμείς ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ;;; ΑΡΑ;;; Ή ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΕ ΛΟΓΩ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Γιατί όσο κι αν πονάω εδώ, εγώ θέλω υπερηφάνεια! Την πείνα και τον θρίαμβο!!! Όχι γκολπέουμ κάθε δυο χρόνια!!! 💪🔴 ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΓΡΟΥ::: ΑΛΛΟΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!!

Αχ ρε παιδιά τι λέτε τώρα;;; Εδώ μπλέξαμε σαν γρίφο κάποιος λουκέτο στο γήπεδο; Ρε Τάσο, βγάζεις λόγο έτσι εύκολα πως ο Ατρόμητος έκανε μπουλόνια επειδή έκλεισαν την κερκούλα; Μιλάμε για χρόνια που η ομάδα στέκονταν όρθια στους αγωνιστικούς ενώ κανείς άλλος δε μπορούσε. Πέντε χρόνια πριν καθόμουν εκεί στις μεριές και θυμάμαι πως το γήπεδο ήταν πλήρες ακόμη και όταν οι άλλοι γύριζαν πλάτη. Αυτοί που έκαναν τους Standing ζωντανούς δεν ήταν αθώοι φίλαθλοι — ήταν η ψυχή της ομάδας. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως χάθηκαν οι εισπράξεις; Τι εισπράξεις;;; Τι εισπράξεις όταν το πρωτάθλημα τόλμησε να τους βγάλει εκτός γηπέδου σαν τυχάρπαστο; Γιατί η υπόθεση είναι μία: κανείς άλλος δε έδωσε μάχη σαν τον Ατρόμητο. Όχι μια χρονιά — συνέχεια. Την ώρα που άλλοι έκαναν "πρέπει να γίνει", αυτοί πήραν απόφαση σαν νικητές: το γήπεδο είναι δικό μας είτε μας το δίνουν είτε όχι. Και τώρα σου λέω εγώ: αγοράσου ένα εισιτήριο στη Συγγρού την επόμενη φορά που ανοίγουν οι κερκίδες για αγώνα πρωταθλήματος. Βγες εκεί στις μεριές όταν υπάρχουν μόνο εκατό άνθρωποι στο γήπεδο. Πάρε μαζί σου έναν φίλο που δε βλέπει την ομάδα χρόνια και άφησε τον ίδιο να διαπιστώσει πως εδώ δε χάνεται τίποτα — εδώ μεγαλώνει η ιστορίας. Γιατί αυτοί που μιλάνε για οικονομικά λάθη σήμερα ήταν αυτοί που δημιούργησαν την ιστορία του Ατρόμητου στις μικρές έδρες. Δεν είναι θέμα πόροι σήμερα — είναι θέμα χαρακτηριστικά. Αυτοί εδώ προσπαθούν να μείνουν εδώ όχι επειδή δίνουν εκατομμύρια, αλλά επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους δικαιούται αυτό το γήπεδο σαν ελάχιστη τιμωρία. Ρε Δημητράκηδες, τι άλλο θες;;; Να φύγουμε από την Αθήνα επειδή ένας αντιδήμαρχος άλλαξε γνώμη;;; Ή να μείνουμε εδώ σαν πρωτοπόροι των Standing μέχρι να μας βγάλουν στο δρόμο;;; Εμείς εδώ θέλουμε έναν υποβιβασμό που οδηγεί στην επανεγκατάσταση αμέσως — όχι επειδή μας αρέσει η ιδέα, αλλά επειδή γνωρίζουμε πως αυτή η ομάδα δε χρειάζεται Super League για να κάνει ιστορία. Την έκανε εδώ και χρόνια. Και όσοι απορούν τώρα ας κάνουν μία χάρη στον εαυτό τους: αγοράστε ένα εισιτήριο στους Standing την επόμενη φορά που ανοίξουν και δείτε μόνοι σας πόσοι είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πως η Ατρόμητος δεν είναι πρωταθλητής της υποβιβασμού — είναι πρωταθλητής της ίδιας της αντίστασης.

ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; αγοράζουμε τσιγάρα και μπουκάλια κουτός δρόμος;;; θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγαινες στην κερκούλα της Συγγρού κι ήταν τόσο γεμάτη που σου 'χαν βγάλει τις κάλτσες να κάνουν κουπί εκείνοι οι φίλοι στα standing — κι όχι αυτοί που σήμερα λένε πως χάθηκαν εισπράξεις επειδή τους έκλεισαν τις πόρτες για κάποιον κανονισμό. τότε η ομάδα έκανε το πρωτάθλημα τριάντα χρονια πριν κλείσουν όλες οι άλλες τις κερκίδες τους επειδή τους έβγαλαν οι ιδιοκτήτες λόγω "άμυνας κίνησης" — ενώ αυτοί οι ίδιοι ήξεραν πως όσοι στέκονται μέχρι το τελευταίο λεπτό στο γήπεδο δεν είναι ψωροφτιαδούλες αφήνουν το χώρο ζωντανό ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τρεις-από-βράδυ. τώρα λοιπόν κοιτάζουμε πέντε χρόνια πίσω κι ομολογώ πως με θυμώνει περισσότερο αυτό: η ίδια ομάδα που έκανε τους αντιπάλους να λιποθυμούν στους Standing επειδή εκείνοι ήταν αυτοί που τραγουδούσαν "άντε ρε γαμώ το γήπεδο σου", σήμερα βρίσκονται εκείνοι που πληρώνουν γκολπέουμ επειδή κανείς δε βρήκε την ψυχή να πει "το γήπεδο είναι δικό μας έτσι κι αλλιώς". τι άλλο θες;;; είστε φίλοι και λέτε πως οι διοικούντες βγάζουν μπουλόνια επειδή τους έκλεισαν την κερκούλα;;; αυτοί κάνουν αυτά που έκανε η ομάδα χρόνια τώρα: αγωνίζονται όχι για μία θέση, αλλά για το δικαίωμα να υπάρχουν εδώ — ακόμη κι αν πρέπει να πληρώσουν δύο φορές τον ίδιο χώρο επειδή τους τον έδωσαν λάθος φορά. και μην αρχίσετε τώρα με το "αλλά οι υποχρεώσεις". όσοι μιλάνε έτσι δεν έχουν δει ποτέ πέντε χιλιάδες ανθρώπους στους standing να τραγουδάνε μέχρι να λυθεί το σκορ. αυτοί οι ίδιοι σήμερα λένε πως χάθηκαν εισπράξεις επειδή το πρωτάθλημα δεν σηκώνει να καθίσει ένας αντιδήμαρχος στη θέση του γηπεδούχου δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία φορά που έκανε κάτι για το γήπεδο. θέλετε συνέχεια;;; θέλετε έναν Ατρόμητο που πάει σίγουρα SL2;;; εγώ σας λέω πως αυτοί που δεν εγκαταλείπουν κανέναν αγώνα — ακόμη κι όταν χάνουν τη θέση τους — αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως το πρωταθλημα δεν είναι τίτλος, αλλά πείσμα. κι αν κάποιος έχει αμφιβολίες ας πιει έναν καφέ εκεί στην κερκούλα την επόμενη φορά που ανοίξουν οι πόρτες. βγάλτε το στήθος σας μπροστά στους δικούς μας όταν υπάρχουν μόνο εκατό άνθρωποι — κι τότε μιλήστε για πόρους. έως τότε όμως ας κλείσουμε αυτά τα ανοίγματα: είτε θέλουμε υποβιβασμό επειδή έτσι είναι πλέον "σίγουρο", είτε θέλουμε μία ομάδα που στέκεται ακόμα κι όταν κανείς δεν της δίνει τα έπιπλα του γηπέδου της. γιατί εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που σήμερα κάνουν μιζέρια επειδή τους έκλεισαν την κερκούλα ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα θρύλο στους μικρούς αγωνιστικούς όταν κανείς άλλος δε μπορούσε να βρει νερό στο γήπεδο. αυτοί δεν πληρώνουν γκολπέουμ επειδή είναι αργοί — το κάνουν επειδή ξέρουν πως όσοι διαλέγουν την ιστορία χάνουν μερικές φορές και τις κερκίδες, αλλά ποτέ τον εαυτό τους.

Ρε μαλάκα, θυμάμαι πριν χρόνια που ήρθε το τροχαίο εκείνο στην κεντρική κερκούλα της Συγγρού γιατί είχαν βγάλει τρεις στήλες σαΐτες οι φίλοι στον αγώνα με τον Πανιώνιο, κι ακόμα κρατάω το εισιτήριο του 2018 όπου γράφει "υπέρβαση ορίων επειδή θύμωσαν γκολ" πάνω στο αδιάβροχο που μας έδωσαν δωρεάν εκείνο το βράδυ — γιατί αυτοί οι ίδιοι ιδιοκτήτες ξέρουν πως όταν η κερκούλα σου φλέγεται από τους Standing δεν χρειάζεσαι καμία επίσημη εισαγωγή για να κάνεις ιστορία. Αυτοί εδώ δεν πληρώνουν γκολπέουμ επειδή χάνουν λεφτά — πληρώνουν επειδή δεν τους δίνουν έναν κανονισμό ενός αγώνα 90 λεπτών να τοποθετήσουν τρεις σειρές σωστά στις μεριές τους. Και τώρα κοιτάζετε εσείς και λέτε πως χάθηκαν εισπράξεις; Ρε, αυτά είναι ψέματα μεγάλα όσο η Συγγρού αυτή εδώ — οι φίλοι που έκαναν τους Standing weren't just regular fans, ήταν οι ίδιοι που κάθε Κυριακή έπιαναν τις ουρές στους αυτόματους πωλητές προτού ανοίξει η πόρτα επειδή ήξεραν πως το γήπεδο κλείνει στις 20:30 σαν ωρολογιακή βόμβα. Και αυτοί οι ίδιοι σήμερα βρίσκονται στις νέες κερκίδες επειδή έπεισαν δεκάδες άλλους να ανέβουν εκεί ψηλά ενώ τριγύρω όλα ήταν νεκροταφείο. Ας πάμε λοιπόν μια Κυριακή που ανοίγουν ξανά οι πόρτες σαν πρώτη φορά — αγοράστε εισιτήριο μόνο για τις μεριές, καθίστε εκεί ανάμεσα στους ελάχιστους που αντέχουν ακόμη, και όταν δείτε πως ακόμη και οι τελευταίοι αντιπαθείς σας προσπαθούν να βρουν θέση στα Standing, τότε μιλήστε ξανά για πόρους. Μέχρι τότε όμως ας πούμε την αλήθεια: αυτοί οι διοικούντες βγάζουν μπουλόνια όχι επειδή έκλεισαν την κερκούλα, αλλά επειδή ήταν αυτοί που κράτησαν ζωντανό το γήπεδο όταν όλοι οι άλλοι είχαν βγάλει τις πόρτες τους στους φίλους χρόνια πριν καν το πρωτάθλημα τους απαγορεύσει να καθίσουν σαν άνθρωποι.

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε τώρα βγάζουν δάκρυα — αλήθεια σας λέω. Πάω για δεκαπέντε χρόνια κάθε βδομάδα στην κεντρική κερκούλα της Συγγρού και θυμάμαι πως όταν οι άλλοι γηπεδούχοι έκαναν μάθημα στις κάλτσες των φιλάθλων επειδή είχαν βγάλει λάθος σήμα στους standing, εμείς εκείνοι κρατούσαμε τις πόρτες ανοιχτές. Και μην μου πείτε πως αυτή η ιστορία δεν ήταν πρωταθλητισμός — γιατί εκείνοι οι φίλοι που έκαναν τους Standing να σείονται ήταν οι ίδιοι που στήριξαν την ομάδα στις μικρές έδρες όταν κανείς άλλος δε ριχνόταν στον αγώνα. Μα τώρα σας βλέπω κι αναρωτιέμαι: τι έγινε με εσάς; Γιατί μιλάμε σαν να είναι υπόθεση οικονομική αυτή; Ρε φίλοι μου, η Ατρόμητος δε χάνει λόγω πόρων — χάνει επειδή κανείς δε δίνει μάχη γι’ αυτήν όπως εκείνοι που στέκονταν μέχρι το τελευταίο λεπτό στους standing. Αυτοί εδώ πληρώνουν γκολπέουμ όχι επειδή είναι αργοί στο μάρκετινγκ, αλλά επειδή θυμούνται ακόμα πως το γήπεδο ήταν δικό τους πριν καν το πρωτάθλημα τους πει πως δεν έχουν δικαίωμα να καθίσουν σαν άνθρωποι. Και τώρα ένας ανατριχιάζει όταν ακούει τον Κώστα να λέει πως θέλουμε έναν υποβιβασμό επειδή έτσι γίνεται πλέον "σίγουρο". Ρε παιδιά μου, εγώ δεν θέλω υποβιβασμό — θέλω μία ομάδα που όταν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου μετά από τρεις μήνες, αυτοί οι ίδιοι φίλοι να ξαναβρεθούν εκεί στις μεριές κρατώντας τις σημαίες τους ψηλά. Γιατί αυτοί είναι οι τίτλοι που μετράνε: όχι οι κάλπικες μεταγραφές που γίνονται στις αγγελίες, αλλά το πείσμα εκείνων που γνωρίζουν πως η ιστορία δε γράφεται μέσα σε ένα γραφείο ιδιοκτησίας. Και εγώ έτσι ξεκίνησα: πριν χρόνια αγόρασα ένα εισιτήριο στις μεριές επειδή ένας φίλος μου είπε πως εκεί βγάζεις εισιτήριο αλλά βγάζεις και ιστορία. Δεν ήμουν εκεί για τους standing — ήμουν εκεί επειδή ήξερα πως όσοι στέκονται μέχρι το τελευταίο λεπτό δεν είναι ψωροφτιαδούλες αφήνουν το χώρο ζωντανό ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τρεις-από-βράδυ. Και σήμερα εκείνοι οι ίδιοι πληρώνουν γκολπέουμ επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι φίλοι δε δικαιούνται να έχουν κουκέτες πάνω στις οποίες να κοιμούνται μεταξύ πρώτου και δεύτερου ημιχρόνου. Οπότε εγώ συμφωνώ μαζί σας, Δημητράκηδες: αυτοί εδώ πολεμούν όχι επειδή έχουν τους πόρους, αλλά επειδή θυμούνται τι σημαίνει να είσαι ομάδα. Μα μόλις αρχίσετε να λέγατε πως θέλουμε συνεχόμενους υποβιβασμούς — εκεί πάει και ντύνομαι λιγότερο Ελληνάρας. Γιατί εγώ δεν θέλω υποβιβασμό ως κατάσταση — θέλω έναν αγώνα που όταν τελειώσει, εσύ να σηκώνεσαι στις μεριές και να τραγουδάς ακόμη κι αν η ομάδα σου έχασε δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά. Αυτό είναι το πρωτάθλημα που χρειαζόμαστε, όχι εκείνο που γίνεται στα θρανία των γραφείων μιας άλλης πόλης.

Τι ντέρτια τώρα;;; Δεν στέκεται ο κόσμος στον δρόμο;;; Ρε παιδιά μου, εγώ σας βλέπω χρόνια τώρα στις μεριές και ξέρω πως όταν ανοίγει η πόρτα στις τρεις και τέταρτο στις Standing, αυτοί που τρέχουν εκεί δεν είναι αυτοί που λένε μετά πως "χάθηκαν εισπράξεις" — είναι αυτοί που έφτιαξαν ιστορία εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε. Για πέντε χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι στέκονταν εκεί όταν η κεντρική κερκούλα είχε γίνει νεκροταφείο για όλες τις άλλες ομάδες, όταν οι ιδιοκτήτες άλλαζαν τίτλους ιδιοκτησίας σαν γάντια επειδή τους έβγαζαν τα κονδύλια από άλλες πηγές. Και τώρα αυτοί λένε πως δεν υπάρχουν πόροι;;; Ρε παρακαλώ!!! Αυτοί ξέρουν καλύτερα από όλους πως όταν βάζεις τους φίλους σου στις μεριές, όταν τους αφήνεις να τραγουδάνε μέχρι να λυθεί το τελευταίο λεπτό, τότε η οικονομία γίνεται δευτερεύουσα ιστορία — γιατί εκεί βλέπεις την ψυχή της ομάδας. Αυτοί οι διοικούντες πληρώνουν γκολπέουμ επειδή ξέρουν πως όσοι δημιούργησαν αυτή την παράδοση δε σταματούν ποτέ, ακόμη κι όταν τους βγάζουν εκτός γηπέδου σαν τυχάρπαστοι αντιδήμαρχοι. Δεν θέλω υποβιβασμό ρε!!! Θέλω έναν Ατρόμητο που όταν ανοίξει ξανά οι πόρτες στις Standing, να υπάρχουν εκεί όχι εκατό άνθρωποι — να υπάρχουν πέντε χιλιάδες που γνωρίζουν πως η ιστορία δε γράφεται μέσα σε γραφεία αλλαγής γηπέδων, αλλά πάνω στις μεριές όπου κάποτε κρεμούσαν τις σημαίες τους μέχρι να γίνει η νίκη δική τους! Και αν κάποιος έχει αμφιβολίες ας αγοράσει εισιτήριο στην επόμενη αγωνιστική — όχι επειδή τον πείσαμε εμείς, αλλά επειδή θέλει ο ίδιος να δει τι σημαίνει πραγματικά να είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Γιατί αυτοί εδώ δεν πληρώνουν γκολπέουμ επειδή χάνουν λεφτά — πληρώνουν επειδή έχουν ακόμα την ίδια φωτιά που έκαναν τους Standing θρύλο δεκαετίες πριν, ακόμη κι όταν όλες οι άλλες πόρτες είχαν κλειδώσει από χρόνια! 🔥

Ρε μαλάκα ψέματα όλα αυτά λες τώρα!!! Πώς σου ήρθε στο μυαλό πως αυτοί οι χοντροί των διοικήσεων ΔΕΝ κάνουν αυτήν την ομάδα θηρίο;;;; Μιλάμε για πέντε χρόνια που οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ!!! Στήνουν γήπεδα μονάχα γιατί αυτοί ξέρουν πως εκτός έδρας δεν υπάρχουν standing που να πιάνεις μπουρμπουλήθρες! Και τώρα έρχονται αυτοί οι γκάσταροι κι αρχίζουν να γκρινιάζουν πως «δεν υπάρχουν πόροι»;;;; Ρε ξύπνα!! Αυτοί οι ίδιοι έκαναν την κεντρική κερκούλα να σπάει από κόσμο όταν στις άλλες έδρες είχαμε νεκροταφείο!! Πώς λες τώρα πως έπρεπε να πληρώσουν για κάτι που έκαναν φτιασίδια χρόνια;;;; Και ξέρεις τι; Ο Ατρόμητος δεν είναι πρωταθλητής της υποβιβασμού — Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΩΝ ΣΤΑΝΤΙΝΓΚ!!! Έτσι κι αλλιώς, όταν ανοίξουν ξανά οι πόρτες στη Συγγρού, ξαναπάμε εκεί πάνω κι ας είναι μόνο εκατό άτομα — αυτοί οι εκατό θα κάνουν τον αγώνα θρύλο!!! 🔥💪🔴 Γιατί αυτοί εδώ ΔΕΝ φεύγουν ποτέ!!! Μέχρι να βγάλουν την ομάδα στον δρόμο κουβαλούν την ψυχή τους στις μεριές!!! 😱

εντάξει ρε φίλοι τώρα πάγωσε η συζήτηση κι εγώ σου βγάζω αυτό: πριν δεκαπέντε χρόνια καθόμουν εκεί στις μεριές με έναν ξάδερφο μου, αυτός ήταν φίλαθλος της πανωλίκης όταν η ομάδα πήγαινε ακόμη στη β' εθνική, κι όμως εκείνος ήταν εκεί εκείνο το βράδυ που αγοράσαμε δύο εισιτήρια στο χέρι από κάποιον που έφευγε πριν ξεκινήσει ο αγώνας — γιατί; επειδή υπήρχε ένας αντιδήμαρχος που είχε αποφασίσει πως η κεντρική κερκύλα ήταν επικίνδυνη και έπρεπε να αδειάσει πλήρως μέχρι τις 20:30. εκείνος ο ξάδερφος μου είχε βγάλει τις κάλτσες του εκεί στις standing πριν καν αρχίσει ο αγώνας — δεν είχε καθίσει, είχε στήσει τη θέση του σαν πραγματικός φίλος. τώρα λοιπόν σου λέω εγώ: τι πιο πρωτάθλημα είναι αυτό που σήμερα θέλετε συνεχόμενους υποβιβασμούς επειδή η ιστορία σας έγινε πολλά σοβαρή υπόθεση; εγώ εκείνο το βράδυ δεν είχα να πληρώσω γκολπέουμ, εκείνος ο ξάδερφος μου δεν είχε να αγοράσει μπουκάλι νερό μέσα στο γήπεδο επειδή είχαν κλείσει τους αυτόματους πωλητές επειδή ήθελαν όλοι αυτοί οι σοβαροί να φύγουν γρήγορα εκείνοι που έκαναν τους standing ζωντανούς. κι όμως εκείνοι οι ίδιοι διοικούντες σήμερα ξαφνικά ανακάλυψαν πως πρέπει να πληρώσουν ένα ακόμα γκολπέουμ επειδή κάποιος αποφάσισε πως δε δικαιούνται να κατέβουν στις μεριές; κι εσείς εδώ θυμώνετε που υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως θέλουν συνέχεια στους υποβιβασμούς; εγώ κοιτάζω αυτό τον ξάδερφο μου που σήμερα βρίσκεται στις καινούργιες κερκύδες επειδή τον έπεισαν πως εκεί είναι η νέα εποχή, και τον βλέπω εκεί τρεις ώρες πριν τον αγώνα να κάνει την ουρά στους αυτόματους πωλητές όταν ξέρει πως οι πόρτες ανοίγουν στις τρεις και τέταρτο — όχι επειδή αναγκάζεται, αλλά επειδή θυμάται πως εκείνες τις στιγμές ζούσε την ιστορία. αυτό λοιπόν θέλω εγώ: όχι έναν Ατρόμητο που τελειώνει στους υποβιβασμούς επειδή έτσι είναι σίγουρο — θέλω μία ομάδα που όταν ανοίξει ξανά η πόρτα στις standing, αυτοί εκατό άνθρωποι εκεί πάνω να είναι αυτοί που θα τραγουδήσουν μέχρι η ομάδα να πετύχει το πρώτο γκολ, ακόμη κι αν τρέχουν μόνον αυτοί. γιατί αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως η ιστορία δε γράφεται όταν έχεις οικονομικούς πόρους — γράφεται όταν έχεις μια ψυχή που δε φεύγει ακόμη κι όταν σου κλείνουν τις κερκύδες σαν τυχάρπαστοι. αυτοί εδώ πληρώνουν γκολπέουμ όχι επειδή χάνουν λεφτά — πληρώνουν επειδή εκείνοι οι ίδιοι είχαν κάνει το γήπεδο δικό τους πριν καν τους επιτραπεί να καθίσουν σαν άνθρωποι.

Ρε παιδιά μου, ξέχασα να πω κάτι κρίσιμο χτες που τελείωσα στις Standing στη Συγγρού: Βρήκα το τατουάζ ενός από εκείνους τους Standing του 2010 πάνω στο χέρι ενός γέρου φίλου μας, του Δημήτρη, εκεί δίπλα μου — έναν κρόταλο με τον αριθμό 11. Με πήρε η αγωνία, του το δείχνω, κι εκείνος μου λέει: "Αυτό δεν είναι νούμερο, ρε αδερφέ. Αυτό είναι ημέρα πρώτου πρωταθλήματος στην τρίτη κατηγορία, εκεί που όλοι γελούσαν μαζί μας. Από εκεί ξεκίνησαν όλα αυτά που βλέπουμε τώρα στα γηπεδάκια των εχθρών μας." Πώς αφήσατε αυτό το πράγμα στο τέλος; Αυτή την ιστορία δεν την λέμε εδώ;;;;

Ξέρεις τι μου θύμισε ο Δημήτρης εκεί με το τατουάζ του; Αυτήν την Κυριακή πριν χρόνια που καθόμουν στις μεριές και ένας μικρός — εννιά χρόνων τότε — είχε βγάλει ένα χαρτονόμισμα από την τσέπη του επειδή ήθελε να αγοράσει εισιτήριο στον αγώνα της ομάδας. "Μπαμπά, έχει σημασία αυτό;" μου είχε πει εκείνο το βράδυ. Και εγώ του είπα τότε πως δεν αγοράζεις εισιτήριο, μπαίνεις μέσα στην ψυχή της ομάδας — αυτές τις ιστορίες τις κουβαλάς μια ζωή. Από εκεί ξεκίνησαν όλα αυτά για μένα κι εμένα δεν μου βγάζει νόημα πώς κάποιοι σήμερα βλέπουν τους συνεχόμενους υποβιβασμούς σαν κάτι "σίγουρο" σαν αποτέλεσμα οικονομικής στρατηγικής. Ούτε εμένα δε νοιάζει πώς κάποιοι άλλαξαν τίτλους ιδιοκτησίας σαν γάντια ενώ εμείς χτίζαμε την παράδοση πάνω στις standing χρόνια πριν οι υπόλοιποι αντιλαμβάνονταν πως υπάρχει διαφορετικός τρόπος να είσαι ομάδα. Αυτός ο μικρός εκείνος, σήμερα είναι σπουδαστής στο τμήμα Φυσικής Αγωγής — πηγαίνει στις μεριές κάθε αγώνα γιατί ξέρει πως εκεί είναι η ψυχή αυτού του τόπου, όχι στα θρανία των γραφείων μιας άλλης πόλης. Μα θέλω όμως και μία στιγμή πραγματική αμφιβολία: μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν ακούω κάποιους εδώ μέσα να λένε πως θέλουν συνέχεια στους υποβιβασμούς επειδή "αυτό γίνεται πλέον σίγουρο", πότε σταμάτησε κανείς να ψάχνει έναν άλλο δρόμο; Γιατί εγώ ακόμη θυμάμαι πότε η ομάδα μας έπαιξε ένα πρωτάθλημα με μόλις τρεις νίκες συνολικά και παρ' όλα αυτά η κερκούλα ήταν γεμάτη από ανθρώπους που δε σκόπευαν να φύγουν καν έως ότου σβήσει το τελευταίο φως στο γήπεδο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πλήρωσαν ποτέ γκολπέουμ επειδή ήθελαν να συμπαρασταθούν στην ομάδα — πλήρωσαν επειδή εκείνοι ήταν εκεί πρώτοι, αυτοί γράφουν την ιστορία, όχι αυτοί που κάθονται στα γραφεία.

Μαλάκα ρε, τώρα άρχισαν όλα αυτά τα στεγανά «σίγουρο» κι εγώ που αγόρασα εισιτήριο το 2012 στις standing γιατί κάποιος μου είπε πως εκεί είναι η μόνη θέση όπου οι γέρες κυρίες τραγουδούν όσο δυνατά μπορούν τις στάσεις του Ψαλτή — εκείνος ο αγώνας ήταν με την Καλλιθέα και τελείωσε 2-2 ενώ εμείς βρισκόμασταν υπό κατάληψη επειδή ο αντιδήμαρχος είχε αποφασίσει πως οι κερκύδες έπρεπε να αδειάσουν έως τις 20:25. Κατάλαβες τώρα τι πρωτάθλημα κερδίζουμε; Αυτόν τον αιώνα! Εσείς τώρα λοιπόν μου λέγετε πως θέλετε συνεχόμενους υποβιβασμούς επειδή «ναι ρε, έτσι γίνεται»; Μα πότε έγινε η ιστορία σας θέμα «γίνεται»; Πριν δέκα χρόνια εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι πλήρωναν εισιτήρια στα χέρια επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος — σήμερα πληρώνουν γκολπέουμ επειδή εκείνοι ξέρουν πως το γήπεδο δεν ήταν ποτέ δικό τους θεατρίτικο αλλά δημόσιος χώρος δικής τους ιδιοκτησίας. Αυτοί στήριζαν τους standing όταν οι διοικούντες άλλαζαν τίτλους ιδιοκτησίας σαν βρεγμένες κάλτσες, αυτοί έκαναν τις μεριές ζωντανές όταν όλες οι άλλες ομάδες είχαν σκοτώσει τα γκολπέουμ επί δεκαετίες. Και τώρα έρχονται οι ίδιοι διοικούντες και τους λένε «πληρώστε γκολπέουμ επειδή χάνουμε λεφτά»; Μα ρετσινιά! Θέλω έναν Ατρόμητο που όταν ανοίξει η πόρτα στις three δεκαπέντε στις standing να υπάρχουν εκεί αυτοί οι πέντε χιλιάδες άνθρωποι — όχι επειδή τους ανάγκασαν οι διοικούντες, αλλά επειδή εκείνοι θυμούνται ακόμα πως το γήπεδο ήταν δικό τους πριν καν το πρωτάθλημα τους δώσει δικαίωμα να καθίσουν σαν άνθρωποι. Αυτοί εδώ πληρώνουν γκολπέουμ όχι επειδή έχουν οικονομικούς πόρους, πληρώνουν επειδή έχουν ακόμα την ίδια φωτιά που έκανε τις standing θρύλο δεκαετίες πριν — ακόμη κι όταν όλες οι άλλες πόρτες είχαν κλειδώσει επειδή κανείς άλλος δε ήθελε να σηκωθεί μετά το τελευταίο σφύριγμα. Και σεις μου λέγετε πως θέλετε συνέχεια στους υποβιβασμούς; Μα τί υποβιβασμοί ρε γαμώτο — αυτοί εδώ είναι πρωταθλητές των standing! Αυτοί εδώ έχουν περισσότερες ιστορίες στις μεριές από ότι κάποιοι έχουν τίτλους ιδιοκτησίας στη μνήμη τους. Αυτός ο τόπος δεν έγινε μεγάλο επειδή κάποιος πλήρωσε κάποιον άλλον — έγινε μεγάλο επειδή αυτοί εδώ έφτιαξαν την παράδοση εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε ακόμη κι όταν τους έβγαλαν εκτός γηπέδου σαν τυχάρπαστοι αντιδήμαρχοι. Οπότε ρε φίλοι μου, όταν ξαναβγούμε στις standing — και σίγουρα θα ξαναβγούμε επειδή εδώ δεν υπάρχουν υποβιβασμοί για εκείνους που κρατούν ζωντανή την ιστορία — ας είμαστε εκεί αυτοί οι πέντε χιλιάδες. Ας πούμε στον κόσμο πως η ιστορία δεν γράφεται όταν έχεις οικονομικούς πόρους· γράφεται όταν έχεις μια ψυχή που δε φεύγει ακόμη κι όταν σου κλείνουν τις κερκύδες σαν τυχάρπαστοι! 🔴💪

Μα σκατά, όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2016 στην Περάματα με την ομάδα στην Γ' Εθνική — τότε που κάποιοι φώναζαν πως η ομάδα ήταν νεκρή κι εμείς ξέραμε ότι εκείνοι είχαν ξεμείνει από ιδέες όσο εμείς χτίζαμε κτήρια από τραγούδια και απόφαση — κατάλαβα πως τίποτα από αυτά εδώ δε γίνεται πραγματικότητα χωρίς τους ανθρώπους πίσω από τις μεριές. Από πού έβγαλαν σήμερα το «σίγουρο» των συνεχόμενων υποβιβασμών αυτοί που χρόνια ούρλιαζαν πως η ομάδα χρειάζεται έναν διαφορετικό δρόμο; Ποιοι είναι αυτοί που πήγαν φέτος στις νύχτες αυτές και πλήρωσαν εισιτήρια στα χέρια επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν αυτόματοι πωλητές; Αυτοί δεν είναι χοντροί διοικούντες των γραφείων — αυτοί είναι οι ίδιοι φίλοι μας που έκαναν τις standing μέρος της προσωπικής τους ιστορίας, εκείνοι που έχουν το τατουάζ του Δημήτρη στο χέρι τους κι ακόμη τραγουδούν τις στάσεις στους δρόμους. Μίλησαν όλοι εδώ γύρω από τον Αντώνη τον σπουδαστή, τον μικρό εκείνο του Τριφυλλιόπαδου που τότε είχε ένα χαρτονόμισμα στα χέρια — πόσοι σήμερα έχουν μια ιστορία ίδια σαν κι αυτήν; Αυτοί δεν πληρώνουν γκολπέουμ επειδή έχουν οικονομικούς πόρους· πληρώνουν επειδή εκείνοι υπήρξαν πρώτοι στις μεριές πριν καν οι διοικούντες αποφασίσουν πως υπήρχε άλλη μία κατηγορία αυτή της τρίτης εθνικής. Αυτοί έστησαν τις standing σαν αξιωματούχοι μιας αόρατης χώρας όπου η ομάδα ήταν η πρωτεύουσα κι ο κόσμος κυβερνήτης. Κι όμως τώρα έρχονται κάποιοι να μιλήσουν για «σίγουρα» αποτέλεσμα; Μα τι σίγουρο υπάρχει όταν η ιστορία σου γράφεται εκεί πάνω στις κερκύδες σαν τραγούδι; Όταν ξέρεις ότι η επόμενη αγωνιστική δε θα είναι αγώνας, αλλά αναβίωση μιας παράδοσης; Έχω δει ανθρώπους να κάνουν ουρές στις δύο μετά το μεσημέρι στις μέρες που άνοιγε η πόρτα στις τρεις και τέταρτο μόνο και μόνο επειδή εκείνοι ξέραμε πως όσοι βρίσκονται στις standing είναι εκείνοι που γράφουν την ιστορία με κάθε τραγούδι και κάθε στιγμή πριν το τελευταίο σφύριγμα — όχι επειδή είχαν οικονομικούς πόρους, αλλά επειδή εκείνοι είχαν την ψυχή της ομάδας σφιχτά στην τσέπη τους. Εσείς λοιπόν, όταν ανακοινωθεί πάλι «ανοίγουμε τις πόρτες», ας πάτε εκεί πάνω όχι για να δείτε έναν αγώνα· ας πάτε για να θυμηθείτε εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δε μπορούσε να γράψει παρά μόνο αυτοί. Κι όταν σηκωθείτε ξανά για να τραγουδήσετε, ξέρετε πως εκείνοι που διαγράφουν οικονομικούς υπολογισμούς σαν προβλέψεις ζουν σε ένα κόσμο που εκείνοι εδώ — αυτοί στις standing — έχουν ήδη τελειώσει. Αυτοί εδώ είναι πρωταθλητές μιας κατηγορίας που κανένας αριθμός δε μπορεί να την αγοράσει: πρωτάθλημα ζωντανών ιστοριών που ακόμη ορίζουν ποιοι είμαστε. Κι εγώ εκεί πάνω περιμένω πάλι σαν εκείνο το 2016 — όχι επειδή θέλω ένα αποτέλεσμα, αλλά επειδή θέλω να δω τους εκατό εκείνους που όταν ανοίξει η πόρτα θα τραγουδήσουν μέχρι να πέσει η κούρα. Γιατί αυτοί εδώ ξέρουν έναν κανόνα που κανείς τους αριθμούς δε τον έχει γράψει ακόμη: η ομάδα δεν πηγαίνει εκεί πάνω μόνο για έναν αγώνα — εμείς πάμε εκεί πάνω για νίκες πάνω από κάθε οικονομική πρόβλεψη.