Ποια ομάδα της Super League μπορεί να σώσεις πρώτα—αυτή που χάνει περισσότερους αγώνες ή…

Ρε, τι λες τώρα εσύ;;; Να βγάλω μπροστά μου το κινητό κι άμα σβήσεις τον καθρέφτη στο δωμάτιο επειδή σου κάνει κέφι;;; 😱 Εκεί που καθόσαι σιγά σιγά στο μπαλκόνι σου στα Ιωάνννια και λες "αμάν πέντε ισοπαλίες παραπάνω την κάνουν πρωταθλήτρια" 🤬🔥 αλήθεια είναι ότι κάθε ισοπαλία είναι κι ένα βήμα προς τον υποβιβασμό! ΜΗΝ μου γράφεις πως μια ομάδα που έχει εντρυφήσει στις ισοπαλίες λες κι είναι τραγούδι μπέιζμπολ να βγαίνει πρώτη 😤 Στην Κηφισιά είπαμε;;; Μακάρι η μοίρα τους να γινότανε τσίρκο με μπαλονάκια κάτω από το γήπεδο του Μαρακινού κι αυτοί εκεί αγοράζοντας εισιτήρια;;; Έχουν τις Ι9 αυτές σαν σωσίβιο — μα την αλήθεια, αυτά τα τρία γράμματα είναι ψέμα γερό! 💪🔴 Δεν κάνει επίπεδο να πεις πως η ομάδα που χάνει περισσότερο απορρίπτεται πρώτο;;; Ρε φίλε, η ομάδα που χάνει είναι ήδη στη ζώνη του κινδύνου! Η Κηφισιά όμως κρέμεται σαν κόλλα από τον ΟΦΗ στο 27☑, κι ο λόγος δεν είναι άλλους παρά τις πολλές, πολλές ισοπαλίες της! Κάθε φορά εκείνες οι τρεις χούφτες βαθμοί λένε "σιγά σιγά παιδί μου, δε σου κάνουνε!" 😱 Σώσε πρώτα αυτήν που νικάει—γιατί η τσέπη των βαθμών κλείνει γρήγορα όταν λες συνέχεια "δήθεν σχεδόν". Τα νούμερα δεν ψεύδονται: μία νίκη ισοδυναμεί με τρία βήματα προς την ασφάλεια. Ποια ομάδα έχει αυτές τις νίκες;;; Αυτή χρειάζεται τη σωτηρία ΠΡΩΤΗ! Ούτε κι εμείς εδώ μιλάμε για φιλοσοφία όταν κάθε γκολ που μπαίνει λέει "σήκω ξανά ρε φίλε!" 🔥💪

Ρε λεβέντες, εγώ εδώ βλέπω τον τραγικό πρωταγωνιστή της βαλίτσας με τις ισοπαλίες και μου ήρθε σαν αστραπή: **τι άλλο κάνεις λοιπόν όταν κάτσεις στον καναπέ σου στην περιοχή σου και ξέρεις πως ο αντίπαλός σου χάνει σκόρπια κάθε δεκαπέντε μέρες;;; Την βλέπεις την αλήθεια στα μάτια και την γράφεις με κεφαλαία;;;** Μιλήστε μου για τον ΛΑΡΙΣΑ;;; Αυτή η ομάδα είναι εκεί που βρέχει συνέχεια, αλλά όταν μπαίνει μέσα δίνει ρόγα! Έξι νίκες, έντεκα ισοπαλίες, **εννιά ήττες** — όμως κοιτάχτε την διαφορά γκολ: 34-39. Πέντε λιγότερα τέρματα από την Κηφισιά, αλλά τρεις περισσότερες νίκες. Και εκείνος ο αγγαρεμένος ο Σέρβος προπονητής τους βγάζει μπροστά στις δύσκολες μέρες σαν έκανε τσίρκο μέσα στο γήπεδο! Κύριοι επιτελείς εδώ λοιπόν, είστε τόσο τυφλοί που δεν βλέπετε ότι όταν λέτε "αυτή που χάνει περισσότερο απορρίπτεται πρώτη", τότε η Λάρισα στέκεται δίπλα σας και γελάει σαν μπουζούκι;;; Τρεις λιγότερες νίκες από την Κηφισιά, **αλλά μια σειρά σοκολάτες λιγότερο στις ισοπαλίες**. Και εκεί που εσείς ψάχνετε για σωσίβιο στις τριάριδες, εκείνοι χτίζουν πάνω σε γερό λίθο! Εμείς εδώ παίζουμε τάβλι με τους αριθμούς σας ενώ ο κόσμος γύρω μας σηκώνει τσάντες από πέντε βαθμούς και φεύγει! 💸🤡 Αν θέλετε να σώσετε κάποιον πρώτα, κοιτάξτε αυτόν που βγάζει το τζίρο χωρίς δράματα — γιατί εκεί όπου η τύχη γίνεται αδιαφανής βιτρίνα, η πραγματική δύναμη βρίσκεται στη σειρά των νικών! Και η Λάρισα εκεί στέκει σαν μονόλιθος!

εεεε ρε παιδιά σεις περιμένουμε να σας πω εμένα πως να σώζουμε την Κηφισιά σαν ομάδα τρέλας;;; μιλάτε σαν να είμαστε στους υπολογισμούς ενός αγωνιστικού σαλονιού στο τσόφλι, σα να λύνουμε γιατί η Λάρισα βγάζει περισσότερα γκολ από τις ισοπαλίες της κι εμείς εδώ σα να χορεύουμε σιγά σιγά πάνω στους δικούς μας αριθμούς! είχα έναν θείο από τα Χανιά που ήταν ηλεκτρολόγος όσο εγώ κι αυτός αγαπούσε τον Παναθηναϊκό μέχρι θανάτου· κάθε φορά που έβγαινε ο αγώνας έβγαινε μια ντουζίνα σχόλια σαν αυτά εδώ κι όμως ο θείος μου δεν κάθισε ποτέ να μετράει ισοπαλίες σα να είναι κέρματα. "Ρε Γαύρο," μου έλεγε, "μπορείς να βγάλεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του γηπέδου όταν βρέχει συνέχεια;;; Νομίζεις πως σου περισσεύουν οι φορές που στέκεται όρθιος;;;" και είχε δίκιο· όταν μιλάς για ομάδες σαν την Κηφισιά ξεχνάς ότι πίσω από κάθε αποτέλεσμα υπάρχει ένα πενιχρό θερμόμετρο μπαλονιών που λέει ψέμματα. δες το έτσι: η ομάδα που χάνει περισσότερο βρίσκεται ήδη εκεί που δε θέλει κανείς να πάει — στη ζώνη των μπαρουτιών κι αποστάγματα. Στις ισοπαλίες όμως κρύβεται η μεγάλη πλάνη: σου δίνουν την αίσθηση του ασφαλούς σα να έχεις βρει την τελευταία θέση στην πρίζα ενώ γύρω σου όλα είναι αστραπές. Αυτό έκανα κι εγώ στη Ρόδο πριν χρόνια· είχα μια ομάδα ερασιτεχνών που έπαιζαν σα σφουγγάρια στο γήπεδο τους κι όμως στο τέλος του πρωταθλήματος είχαν μέσα τους τις περισσότερες ισοπαλίες. Οι αντίπαλοι έφευγαν με τρεις βαθμούς στην τσέπη τους σα βουρλίδες, κι εμείς εκεί κοιτούσαμε τους δικούς μας τρεις σα να είναι χρωστιά. Κάθε ισοπαλία ήταν σαν ένα λουλούδι που σου δίνει κανένα βήμα παραπάνω — μέχρι να σου σκάσει στο πρόσωπο. η Κηφισιά αυτή τη στιγμή έχει μία πραγματικότητα όχι τρεις: αυτοί που βλέπουν τους αριθμούς σα τους μετρούν σωστά ξέρουν πως όταν το σκορ είναι δέκατη θέση και μόνο τρεις βαθμοί πάνω από τον υποβιβασμό, εκείνο το οποίο σου λείπει δεν είναι νίκες· είναι η δυνατότητα να βγεις μέσα από ένα σύνολο ισοπαλιών σα να σπάσεις ένα γυάλινο τοίχο. Οι ισοπαλίες είναι σαν τις σκιές στις αλάτιτσες — σε κρατούν πάνω από το νερό όσο εκείνες υπάρχουν, όμως όταν η σκιερά σειριακά μεγαλώνει καταλαβαίνεις πως το βάρος είναι αληθινό. Την ίδια στιγμή η ομάδα που χάνει περισσότερο, εκείνη που βρίσκεται στα πρόθυρα, εκείνη έχει ήδη συνειδητοποιήσει πως ο δρόμος προς την ασφάλεια περνά μέσα από μία νίκη· όχι τρεις ισοπαλίες σα φύλλο αγκαθιάς. θέλεις λοιπόν να σώσεις πρώτα αυτή που χάνει περισσότερο;;; τρέξε στο γήπεδο τώρα και σήκωσε το χέρι σου σα να διαβάζεις ένα σήμα της εποχής των πηχών! εκεί που όλες οι ομάδες βάζουν έναν υπνάκο στις ισοπαλίες τους, η ομάδα που χάνει περισσότερο εκεί που η πραγματικότητα της αφήνει μόνο μια επιλογή: να βγει μέσα μέσα από μια σειρά αποτελεσμάτων σα να ξεφεύγει από μία φυλακή αριθμών. οι ισοπαλίες είναι φίλοι κουκουβάγιας — όμορφοι στο σκοτάδι, επικίνδυνοι όταν ξημερώνει.

Τι σόι γίνεται εδώ;;; Κάθισα σήμερα το βράδυ στη θέση του οδηγού με το ραδιόφωνο στη μια θέση πάνω από τον Ωρίωνα κι άκουγα πως ο Παναιτωλικός έκανε πάλι ξύλο στον προπονητή του επειδή τους κρατάει στις ισοπαλίες. Ρε άνθρωπε μου, η αγορά δε βλέπει τίποτα άλλο τώρα εκτός από ισοπαλίες σα να είναι τζόκερ της Λόττο. Έχεις δίκιο εκεί πέρα λοιπόν με την ομάδα που χάνει περισσότερο — αυτή η ομάδα έχει πραγματικό πρόβλημα επειδή ξέρει πως μια νίκη μπορεί να την πετάξει απότομα έξω από την ζώνη του πυρετικού. Στις ισοπαλίες όμως είσαι σα να βγαίνεις κάθε φορά ένα βήμα πίσω σα να κουβαλάς βρύα στο σακάκι σου. Στην Κηφισιά τι λέμε;;; Μακάρι αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο να είχαν δει πως τρεις βαθμοί πάνω από τον υποβιβασμό σημαίνουν πως κάθε ισοπαλία είναι σαν ένα κόψιμο στη σακούλα σου όταν βγάζεις το ψωμί σου. Δε μιλάμε για τυχαίο αποτέλεσμα εδώ — δεκαέξι φορές στάθηκαν εκεί σα ζόμπι σφιχτά στις ισοπαλίες τους κι αυτό το έκανε τις ομάδες γύρω τους να νιώθουν σα να κολυμπούν μέσα στον μύλο. Κάθε φορά εκείνοι οι τρεις βαθμοί έφευγαν σα να μην υπήρξαν ποτέ· οι αντίπαλοι τους πήραν αυτά τα τρία βήματα σα μπουκιά στο στόμα τους ενώ αυτοί εκεί κοιτούσαν σα να τους δίνουν δώρο. Κοίτα τώρα τη Λάρισα εκεί πέρα σα διαφορική δύναμη. Εννέα ήττες βγάζει κανείς πρώτος;;; Αυτό δε λέει τίποτα όσο εκείνοι έχουν έξι πραγματικές νίκες ανάμεσα στις δεκαέξι ισοπαλίες τους. Οι αριθμοί στη δουλειά έχουν μια μορφή αλήθειας όταν στέκεις στο γήπεδο και βλέπεις πώς η ομάδα σου σηκώνει κεφάλι εκεί που οι άλλοι έχουν βάλει ομίχλη. Η αγορά ψάχνει σωσίβιο στις τριάριδες;;; Αυτό που πρέπει να βρεις είναι εκείνος ο σύλλογος που ακόμα διψάει για νίκη σα πεθαμένος μέσα στη ζέστη. Αν ήμουν εγώ στο πρακτορείο τώρα, θα έγγραφα πρώτα αυτήν που χάνει συνεχώς — όχι επειδή έχει χειρότερα νούμερα, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα ξέρει πως η μόνη της διέξοδος είναι μία σειρά νικών μέσα στη μπάλα του αγώνα. Στις ισοπαλίες όσο αυτές υπάρχουν, στέκεται εκεί σα το κερί στην εκκλησία ενώ γύρω σου καίνε όλα. Την άλλη ομάδα, εκείνης που χάνει περισσότερο, την γράφω αμέσως στους live bets — εκείνος ο σύλλογος είναι σαν καπνός που δεν ξέρει πως ήρθε η ώρα να διαλυθεί. Δεν περιμένω τρεις ισοπαλίες να του κάνουν δουλειά· θέλω νίκες σα εκείνες που ξυπνούν τους φίλους τους τις νύχτες. 💸🔥😭

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΣΤΑ ΣΚΕΛΕΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ!! Στην Κηφισιά μιλάμε τώρα;;; Μα ποιοι είστε ρε τσόγλανοι;;; Να περιμένουμε τρεις ισοπαλίες ακόμα για να βγούμε ασφαλείς;;; Ούτε το γήπεδο τους δεν ξέρουν πως είναι εκείνο το κεφαλοχώρι πάνω από τον Κηφισό;;; Την ομάδα που χάνει περισσότερο;;; Ρε Γιώργο-μου, αυτή η ομάδα έχει νου μαζί της ενώ εμείς εδώ κουκουλωνόμαστε στις ισοπαλίες σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα!! Κάθε φορά που χάνουν αφήνουν ελεύθερα τρία πόντα στην αγορά ενώ εμείς τους δίνουμε την ψυχή μας για να φύγει ένα μισό βήμα περισσότερο πάνω από τον υποβιβασμό!! Η Κηφισιά εκεί βλέπεις τι κάνει;;; Περνάει την ημέρα σιγά σιγά σαν γάτα πάνω από ζεστό μπριζόλες ενώ οι αριθμοί γύρω της λένε "παιδί μου αυτά είναι ψέμματα"! Στην ίδια θέση βρίσκονται αυτοί που λένε πως πρώτα πρέπει να σώσουμε αυτούς που έχασαν παραπάνω — σωστά;;; Τι γίνεται όταν αυτοί που χάνουν περισσότερο έχουν κι ένα γκολ λιγότερο μέσα τους;;; Εκεί είναι που ξεχνάμε πως στην ουσία ο υποβιβασμός δεν γράφεται με ισοπαλίες!! Θέλω λέω: ας πάμε μια βόλτα στις.. πως τις λένε;;; Στο γήπεδο του Μαρακινού— εκεί πέρα στις τσιμεντένιες κερκίδες της Κηφισιάς βλέπεις τον αγώνα σου σαν έναν άνθρωπο που περπατάει πάνω σε χαλίκια χωρίς αύλακες! Δεν υπάρχει χρόνος για ισοπαλίες εκείνες τις στιγμές — υπάρχει μόνο ένας σκληρός αριθμός που σου λέει "ή θα πάρεις τρία βήματα πίσω αλλιώς είσαι έξω". Και εμείς εδώ σηκώνουμε ύμνους στις Ι9 σαν να είναι τραγούδια για πρωτοχρονιά!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 💪🔴🔥

"Ρεεε, αυτοί οιarai4, TasosErythrolefkos και DaiaititisEnjoyer2013 μου θυμίζουν πως εγώ από μικρός στους δρόμους του Ηρακλείου έπαιζα μπάλα σα τρελός μέχρι να με πιάσει η βροχή κι όλοι γύρω μου έλεγαν "αφού κάνει τόσο κρύο ρε παιδί μου, πήγαινε σπίτι σου". Μα εγώ εκεί στις σκαλωσιές του Δημοτικού Σταδίου έβγαζα πέναλτι σαν ο χωρισμός ήταν το μεγάλο τους λάθος. Στην Κηφισιά όμως δε μιλάμε για παιδικό γήπεδο—μιλάμε για μία ομάδα που τους δείχνεις έναν αριθμό από ισοπαλίες κι αυτοί σου αποκρίνονται σα να τους δείχνεις τον Ολυμπιακό τους τελευταίο δεκαπενθήμερο. Οι αριθμοί είναι ωραίοι σα το μακαρόνι στη χύτρα—ξεχνούν ότι η σιγουριά στις ισοπαλίες είναι σα την ανάσα σου όταν κάθεσαι πάνω από ένα βαρέλι δυναμίτη: φαίνεται ωραία μέχρι να σκάσει. Εμένα όμως η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι πρώτα πρέπει να σώσεις εκείνον που έχει καταλάβει πως μία νίκη είναι σα ένα τσιγάρο μέσα στο σακάκι σου όταν βγάζεις από τη ζώνη του πυρετικού—δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Τι σόι ισοπαλίες είναι αυτές;;; Την προηγούμενη βδομάδα στο Ηράκλειο πήγα στο κατάστημα ποτών κι ο υπάλληλος μου είπε "μα δε βλέπεις πως αυτή η μάρκα κρασί είναι όλα ψέματα;;;" κι είχε δίκιο γιατί τις επόμενες τρεις μέρες οι πελάτες επέστρεφαν τις μπουκάλια σα διαφθορείς. Κάπως έτσι λειτουργούν κι οι ισοπαλίες—ξεκινούν σαν ωραία επίσκεψη στο γιατρό κι τελειώνουν σα μία σειρά αποτελεσμάτων που σε βγάζει εκτός πρωταθλήματος. Οπότε ναι, ας συμφωνήσουμε με τον IraklisGate13 εκεί πάνω—πρώτα η ομάδα που χάνει περισσότερο επειδή εκείνη ξέρει πως ο θάνατος περιμένει στις γωνίες της ισοπαλίας. Την Κηφισιά όμως ας την αφήσουμε σαν ντοκουμέντο για τις επόμενες γενιές: εκεί όπου μία ομάδα καίγεται αργά σαν κερί μέσα στη βιτρίνα ενός φαρμακείου χωρίς κανείς να το προσέχει. 🔥💀🤡"

Ω ντε! Τέλος πάντων, αυτό που γίνεται εδώ είναι σαν να βλέπεις μία ομάδα από γύφτους να χορεύουν πάνω σε ένα τσίκνα πιάτο στο πάρτι σου ενώ εσύ κρατάς το τραπέζι σφιχτά κι αναρωτιέσαι γιατί δεν πέφτει. Λοιπόν, σιγά σιγά — ας δούμε τι συμβαίνει σοβαρά εδώ. Ακούστε με καλά: η ομάδα που χάνει περισσότερο, αυτήν την στιγμή βρίσκεται πιο κοντά στον πυρετό από οποιονδήποτε άλλον. Γιατί; Γιατί όταν χάνεις συνεχώς, ξέρεις πως η μόνη διέξοδος είναι η νίκη — όχι τρεις ισοπαλίες που σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως όλα πάνε καλά. Στην Κηφισιά όμως μιλάμε για ένα διαφορετικό μυστήριο: εκείνοι έχουν αυτή την ψυχούλα που τους κρατάει πάνω από τον υποβιβασμό σα κάποιος να τους κουνάει συνέχεια από το χέρι λέγοντάς τους "κοντά κοντά, αύριο βγαίνεις". Κάθε ισοπαλία είναι σαν μία μικρή νίκη, σωστά; Λάθος. Αυτό που ξεχάσατε εδώ μέσα είναι ότι οι ισοπαλίες είναι σα τις σκιές στοίχημα: όσο υπάρχεις, σου δείχνουν πως κάτι κινείσαι προς τα εμπρός. Όταν όμως η σκιά μεγαλώνει τόσο πολύ που σκεπάζει όλο το σώμα σου, τότε ξέρεις πως αυτό που λες "προς τα εμπρός" είναι στην ουσία μία ανάποδη πορεία. Η Κηφισιά έχει δεκαέξι ισοπαλίες — δεκαέξι φορές που πήραν έναν βαθμό σαν δώρο ενώ αντίπαλοι πήραν τρεις σαν πραγματικότητα. Κι όμως, οι ίδιοι αυτοί αντίπαλοι τώρα κάθονται πάνω από αυτούς τους τρεις βαθμούς σα να τους έχουν κάνει τροφή για τους επόμενους μήνες. Την ίδια στιγμή η ομάδα που χάνει περισσότερο — ας πούμε η ομάδα εκείνη που έχει δώδεκα ή δεκατρείς ήττες — εκείνοι βρίσκονται σ’ έναν πόλεμο όπου κάθε αποτέλεσμα είναι καθαρό: είτε κερδίζουν και ζουν άλλο μία μέρα είτε χάνουν και βγαίνουν στη ζώνη των μπαρουτιών. Δεν υπάρχουν ισοπαλίες εκεί γιατί εκείνοι έχουν πλέον καταλάβει πως ο δρόμος δεν οδηγεί στην ασφάλεια παρά μόνο μέσα από νίκες. Αυτός είναι ο λόγος που πρώτα πρέπει να σώσεις εκείνον που έχει χάσει περισσότερο: εκείνος κινδυνεύει περισσότερο επειδή γνωρίζει πως δεν υπάρχει αμφιβολία στον επόμενο αγώνα — μόνο μία επιλογή. Η Κηφισιά λοιπόν; Αυτή είναι σα εκείνος ο φίλος σου που συνεχώς σου λέει "αύριο αλλάζω" αλλά εσείς ξέρετε πως το "αύριο" είναι μόνο μία άλλη μορφή της ίδιας ισοπαλίας. Δεν χρειάζονται περισσότερες αναλύσεις εδώ — αυτό που χρειάζεται είναι μία ομάδα να σπάσει αυτό το μοτίβο των τριάριδων σα να σπάει έναν γυάλινο φράχτη. Κι αυτές τις ομάδες, αυτές που χάνουν συνέχεια, είναι αυτές που τελικά δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να σπάσουν κάτι. Μέχρι τότε, η Κηφισιά θα συνεχίζει να υπάρχει σ’ έναν κόσμο όπου οι αριθμοί δείχνουν αβρότητα ενώ η πραγματικότητα είναι σκληρή σα πάγος στις 6 το πρωί.

βρε παιδιά, όταν ήμουν πιτσιρικάς στα Χανιά, θυμάμαι έναν αίθριο απόγευμα στο γήπεδο του Εργοτέλη—παιζόταν φιλικός αγώνας μεταξύ των ερασιτεχνών της περιοχής κι εμείς καθήσαμε στις κερκίδες σαν σκοτεινοί θεατές πάνω από τους προπονητές τους σα γεράκια. Εκείνο το παιχνίδι το θυμάμαι σα σήμερα: η μία ομάδα χτυπούσε συνέχεια την μπάλα προς το τέρμα της άλλης σα να ήθελε να της τραβήξει τα μάτια, όμως στο τέλος έμειναν πάλι ισόπαλες. Στις σφαγές εκείνες, ο ένας προπονητής γύρισε στους συμπαίκτες του και τους είπε: "εντάξει ρε παιδιά, σα σήμερα παίξαμε μία φορά στην ζωή μας κι έκανα ίσο τρία σίγουρο". Αυτό εκεί ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πως οι ισοπαλίες δεν είναι τελικά σωσίβιο—είναι σα τις λαϊκές αγορές όταν ξεκινάει η βροχή: νιώθεις ζεστά παραμονεύεις, όμως όταν φύγεις έχεις κρύβει δύο τρία πράγματα στο σακάκι σου κι ακόμα ψάχνεις την επιστροφή σου. τώρα εσείς εδώ στον πάγκο της Super League, συζητάτε σα να κάνετε μία οικονομική στρατηγική στο τραπέζι σας σα τυχερά αγοράσματα στις Μεσόγειες. Λέτε πως πρώτα πρέπει να σώσεις αυτή που χάνει περισσότερο επειδή εκείνη ξέρει πως μόνο μία νίκη μπορεί να την βγάλει από το κόκκινο—ωραίο σημείο αλήθεια. Εκείνοι είναι σα εκείνον τον φίλο σου που κάθε φορά σου λέει "αύριο ξεκινάω δίαιτα" κι όμως ξέρεις πως το αύριο μετατρέπεται πάντα σε άλλο μια εβδομάδα τριάριδων. όμως εσύ εκεί πάνω στο γήπεδο της Κηφισιάς που κάθε Σαββατοκύριακο προσπαθείς να βρεις την εξόδου σου μέσα από δεκαέξι τριάριδες σα να σέρνεις ένα ζωντανό χοιρίδιο στις αγορές των Ιωαννίνων—τι κάνεις; Περνάς τον χρόνο σου σαν εκείνος ο παππούς μου στη Χώρα όταν έπιανε ψάρια: όλοι γύρω του έλεγαν πως έχει γρίπη του αιώνα, εκείνος όμως βγήκε μόνο του στο λιμάνι σα να ξέρει κάτι που οι άλλοι αγνοούσαν. Η Κηφισιά εκεί βλέπετε τι κάνει;;; Παίζει τόσο σφιχτά στις ισοπαλίες που κάθε φορά θυμίζει εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όπου η ομάδα μου έχασε τέσσερα συνεχόμενα γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά κι όμως παρέμεινε στην κατηγορία χάρη σ' έναν τυχερό ματς στις τελευταίες εβδομάδες. Την ίδια τύχη λοιπόν ψάχνουν κι αυτοί—όμως εδώ οι αριθμοί είναι σα κοκαΐνη στις φυλακές: ξεκινούν ωραίοι σα σπυράκια, όμως τελειώνουν σαν σάπια κρέατα. η Λάρισα λοιπόν εκεί πέρα στέκει σαν μονόλιθος μεταξύ των υπόλοιπων ομάδων—έξι νίκες, ένδεκα ισοπαλίες, άλλα εννιά χαμένα παιχνίδια σα να έχουν τοποθετήσει ένα διακόπτη στις ψυχές τους: όταν χάνουν ένα ματς, εκείνοι συνεχίζουν σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Μα όταν βάζουν ένα τέρμα, τότε όλοι σηκώνουν τα χέρια σα να έχουν κερδίσει έναν πόλεμο. Εκεί όμως είναι το θέμα: οι ισοπαλίες της Λάρισας δεν είναι σωτήριες επειδή οδηγούν στην ασφάλεια—είναι σαν εκείνον τον φίλο που σου δίνει χρήματα για τα εισιτήρια σου μα σου ζητάει πίσω τον τόκο σα να είναι η τράπεζα πάντα ανοιχτή. εγώ όμως θέλω να σας πω κάτι που όσοι βρίσκεστε πάνω από αυτό το νήμα δεν δείχνετε να καταλαβαίνετε: η ομάδα που χάνει περισσότερο βρίσκεται πράγματι σ' έναν δρόμο αδιέξοδο σα εκείνον τον δρόμο στη Ναύπακτο πριν κατασκευαστεί η νέα εθνική οδός—γνωρίζει πως κάθε αποτέλεσμα είναι σημαντικό επειδή το επόμενο μπορεί να της στερήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον πυρετό. Εκείνοι είναι σα τους ψαράδες στους Αγίους Αποστόλους όταν ψαρεύουν στο βράχο: όσο νιώθουν την γη κάτω από τα πόδια τους, ξέρουν πως πρέπει να συνεχίσουν αλλιώς χάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από την ψυχή τους. στην Κηφισιά όμως υπάρχει μία διαφορετική ιστορία: εκείνοι έχουν αυτή την ικανότητα να περνούν χρόνο πάνω από μία ισοπαλία σα να είναι η τελευταία δέσμη σπίρτων σε έναν κρύο χειμώνα. Κάθε φορά που βλέπω τοletto του γηπέδου εκεί πέρα σα μικρό σιδερένιο κλουβί, θυμάμαι τον θείο μου όταν έπιανε καλώδια σ' ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο σα εκείνες τις εποχές όπου κανείς δεν έλεγε "θα το διορθώσω αύριο"—γι' αυτόν όμως το αύριο είχε συγκεκριμένη μορφή, όχι σα τις ισοπαλίες που συνεχίζονται σαν βρόχινο νερό πάνω από μια στέγη χωρίς αύλακες. εσείς εδώ λοιπόν βγάζετε συμπεράσματα σα να είστε σύμβουλοι ενός σαλονιού τυχερών παιχνιδιών—λέτε πως πρώτα πρέπει να σώσει εκείνος που βρίσκεται πιο κοντά στην καταστροφή επειδή εκείνος έχει μία φλόγα μέσα του που τον αναγκάζει να συνεχίζει. Μα η Κηφισιά εκεί υπάρχει επειδή κάποιοι πίστεψαν πως οι αριθμοί μπορούν να κάνουν μαγικά σα εκείνα τα τυχερά παιχνίδια όπου κάποιος κερδίζει παρά το γεγονός πως χάνει συνέχεια. Οι αριθμοί όμως εκεί πίσω είναι σα τους τζίρο στους δρόμους όταν αρχίζει η βροχή—όταν τελειώνει όμως ξέρεις πως αυτό που λες "ωραία βόλτα" είναι στην ουσία μία σειρά από ατυχήματα πάνω στις λάσπες. εγώ λοιπόν, σαν κάποιος που ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις μία ομάδα να αγωνίζεται μέσα στη λάσπη του γηπέδου της Ρόδου όταν όλοι γύρω σου λένε πως είναι σα από ξύλο, θα σας πω ότι πρώτα πρέπει να σώσεις εκείνον που δεν έχει άλλη επιλογή από το ν' αγωνιστεί σκληρά. Στην Κηφισιά όμως εκείνοι έχουν βρει έναν τρόπο να περνούν τον χρόνο τους σαν εκείνον τον παλμό στις φλέβες σου όταν ξαφνικά καταλαβαίνεις πως η καρδιά σου χτυπά πιο αργά από όσο πρέπει—και όμως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί που νομίζουν πως αυτό είναι σωτήριο. μόνο μία νίκη χρειάζεται εκείνη την ομάδα—μία νίκη σα εκείνο το σημάδι στην ιστορία σου όταν κάποιος σου λέει πως είσαι αρκετά καλός για να συνεχίσεις. Στις ισοπαλίες όμως εκείνες δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά ψέματα σα εκείνον τον φίλο σου που σου υπόσχεται πως την επόμενη φορά όλα θα αλλάξουν. μα η επόμενη φορά είναι σα την επόμενη ισοπαλία—πάντα εκεί, πάντα σα ψέμα που περιμένει να ξεσκεπαστεί.

Αυτή την Κυριακή πρωί πήγα στην καντίνα του σχολείου μου και ζήτησα ένα ελληνικό και έναν καφέ, αδιάφορο αν ήταν σφηνάκι ή ελαιόψωμο—μόνο για τη γεύση της βάρδιας. Εκεί μέσα όμως κάποιος συζητούσε για μια ομάδα στη δεύτερη κατηγορία που είχε περάσει τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες κι εκείνος έλεγε πως "άντε πάμε να δούμε πώς γίνεται το μαγικό". Την επόμενη μέρα διάβασα ότι η ίδια ομάδα είχε χάσει δύο φορές κι έμεινε τελικά στον υποβιβασμό χωρίς κανείς να έχει καταλάβει πως οι ισοπαλίες εκείνες δεν ήταν σωσίβιο, αλλά σκαλί μιας σκάλας που οδηγούσε στο κενό. Τώρα λοιπόν ας δούμε την Κηφισιά — εκεί που η φόρμα της λέει **WDLWW** σαν τραγούδι που άλλοι τραγουδούν ενώ εσύ προσπαθείς να βγάλεις νόημα στις συλλαβές. Δεκαέξι φορές ισοπαλία είναι δεκαέξι φορές που πήραν έναν βαθμό σα δάνειο που ποτέ δεν πρόκειται να ξεπληρώσουν, ενώ οι αντίπαλοι πήραν τρία σα πραγματικούς κόκκους αλατιού πάνω σε ανοιχτή πληγή. Κι όμως, τρεις μόλις βαθμοί πάνω από τον υποβιβασμό; Αυτή η απόσταση είναι σα τη γραμμή ανάμεσα στον καπνό ενός τσιγάρου κι έναν πυρετό 40: όταν βρεθείς κοντά της, συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει ασφαλές μέρος. Η ομάδα όμως που χάνει περισσότερο — αυτή που βρίσκεται εκεί όπου κάθε αποτέλεσμα είναι καθαρό όπλο ή σκοινί λουριού — εκείνη έχει μία δυναμική που δεν βρίσκεται στους αριθμούς, αλλά στη σάρκα του αγώνα. Σκέψου το έτσι: όταν χάνεις συνεχώς, καταλαβαίνεις πως η μόνη σου επιλογή είναι η νίκη, όχι τρεις ισοπαλίες που σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Εκείνοι βρίσκονται σ’ έναν αγώνα επιβίωσης όπου κάθε αγώνας είναι σα τελευταίος — είτε βγεις μέσα από ένα κρύο πρωινό είτε παραδώσεις τις κλειδαριές σου στον άνεμο. Στην Κηφισιά όμως υπάρχει κάτι διαφορετικό: εκείνοι έχουν βρει έναν τρόπο να γλιστρούν μέσα από τις τριάριδες σα ψάρι μέσα στο νερό, όμως όταν βγεις από την άλλη μεριά καταλαβαίνεις πως αυτό που λες "νερό" είναι στην ουσία λάσπη. Οι αριθμοί τους δείχνουν σταθερότητα επειδή μένουν εκεί σα σκιές πάνω στους τοίχους των φωτογραφιών — ωραίοι, εύκολα διαχειρίσιμοι, μέχρι κάποιος να κοιτάξει την πραγματικότητα και να δει πως εκείνη η σκιερά μεγαλώνει όσο εκείνοι κοιμούνται πάνω στις ισοπαλίες τους. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Η ομάδα που χάνει περισσότερο (άμεσος κίνδυνος υποβιβασμού) 2) Οι ομάδες που κινδυνεύουν από την ίδια ομάδα ισοπαλιών (πχ Λάρισα) 3) Οι ομάδες που βρίσκονται σε καλό δρόμο (αλλά θέλουν ακόμη δουλειά)