Μπορεί ο Ατρόμητος φέτος να βγει σπάσιμο στη Super League ή είναι μια ομάδα-φάντασμα…

Μπορεί κάποιος να βρει πολλές λόγους για κλάψιμο στο Περιστέρι αυτές τις μέρες, αλλά εκείνο που πραγματικά με πείθει είναι πως ο Ατρόμητος φέτος έχει μια ομάδα... φάντασμα; Ξαναδιαβάζω τα νούμερά σου και δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν υπερβολές: 29 βαθμοί στους 26 αγώνες, σαν να τελειώνει κάθε προσπάθεια στις πλάκες — ακόμα κι όταν σηκώνουν το κεφάλι τρεις φορές και σπάνε πόρτες. Αυτό που τρώει περισσότερο δεν είναι οι τρεις νίκες σε εφτά αγώνες, αλλά πως οι δύο τελευταίες ηττες έφεραν κι έναν τόνο αυτόματης στέρησης: σαν να λέμε "δεν αξίζει καν μια προσπάθεια αξιωματική". Όταν σου λένε πως μια ομάδα φουσκώνει το στήθος της με τρεις νίκες και τελικά καταλήγει στην 9η θέση, μάλλον δεν μιλάμε για συλλογή τίτλων. Εκεί χάνεται η ουσία: ο Ατρόμητος έχει παντού ένα κενό που δεν καλύπτεται από αυτήν την ψευτο-φόρμα τύπου "η ομάδα κάνει ότι μπορεί" — επειδή, έτσι κι αλλιώς, αυτό που κάνει δεν φτάνει ούτε για σούπερ πλάκα. Οι αριθμοί μιλούν όσοι θες: 26 τέρματα πήρε, 30 έχασε — το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η επίθεση, είναι πως το σύνολο σου χάνει συνέχεια τον έλεγχο χωρίς να υπάρχει κανείς συγκεκριμένος λόγος εκτός από την έλλειψη ενός προβλέψιμου πλάνου. Πάρ' το έτσι: η ψυχολογία μιας ομάδας φαίνεται όταν κάνει τρεις νίκες στις οποίες η χαρά προφανώς δεν φτάνει μέχρι το επόμενο πρωινό. Δεν είναι θέμα φαντασίας. Είναι ότι ο Ατρόμητος στις καλές του μέρες μοιάζει με αυτά τα τυχερά παιχνίδια όπου τελικά βγαίνεις γκρουσάτος — ενώ στις άλλες μέρες είναι σαν να χάνεις επίτηδες, χωρίς να υπάρχει κανείς πραγματικά αντιμέτωπος. Κάτι πρέπει να αλλάξει εντελώς εκεί πάνω, γιατί η δεκαετία φεύγει κι εμείς ακόμη περιμένουμε τον πρώτο τίτλο τους — όχι όμως τίποτα άλλο πέρα από την επόμενη σούπερ πλάκα.

Ρε φίλοι μου στα Ιωάννινα λέγαμε πριν δεκαετίες πως όταν ένα στάδιο έχει σούπερ πλάκες κάθε τρεις αγώνες σηκώνει βουνά ο κόσμος, αλλά μετά το γκολ του Γιάννου οι δυο επόμενες σουπερμάρκετ κάνουν το στάδιο θηρίο της πόλης. Αυτό λοιπόν που λέμε "όνειρο" στους Ατρόμητους δε στηρίζεται στις νίκες, αλλά στο ΠΩΣ αυτές οι τρεις νίκες κάνουν ολόκληρη την πόλη να ζει για τρεις ημέρες σαν πρωτοχρονιά εκτός εποχής! Πρόσεξα πριν δεκαπέντε χρόνια τον κόουτς εκείνον στον Ηπειρωτικό να λέει στους δημοσιογράφους πως "όταν μια ομάδα έχει χαρακτήρα σαν τον Ατρόμητο, ακόμα και στην 9η θέση δεν απουσιάζει ο ιός της νίκης". Τώρα τι λέω εγώ; Μαμά μου ρε, τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες όταν βγάζεις δεκατρία γκολ ενώ μόνο έξι έκανες μέσα στον πρώτο ημίχρονο των ηττών μου φαίνεται σαν μαγικό τρικ! Αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας που μέσα στην αβέβαιά της βρίσκει ξανά και ξανά τον τρόπο ν' αγγίζει τον ουρανό — όχι ως πρωταθλήτρια, αλλά ως ομάδα που όταν γράφεις "σούπερ πλάκα" στον τίτλο αμέσως μετά σκάει η επόμενη πλάκα! Και για τις δύο τελευταίες στέρηση;;; Ρε μάγκα μου, αυτό σου λέει πως ακόμα και οι ηττες τους έχουν ύφος: στέκονται κι αυτές γερά όπως μια δόλια γκαρίδα που πέφτει πάνω σου όταν πιστεύεις πως όλα τελείωσαν. Αυτή η ομάδα δε βγάζει στοιχήματα επειδή λιώνει στις πλάκες — τις δημιουργεί μέσα στο γήπεδο όταν χρειάζεται! Ο χρόνος δε μετράει πια στο Περιστέρι, ρε φίλοι μου — μέτρα πώς αυτοί εκεί πάνω ανάβουν φωτιές κάθε φορά που σηκώνουν το κεφάλι. Αυτό είναι παραπάνω από φάντασμα, είναι ομάδα που ζει μέσα στο στάδιο όσο ζει κι αυτή η πόλη που τους στηρίζει! 🤡💸

Λοιπόν, πάμε να μιλήσουμε για εκείνο το τρικ με τις τρεις νίκες ανάμεσα στις δέκα που σου στοιχίζει τελικά μια θέση μέσα στη ζώνη των πλέι-οφ. Τρεις νίκες λες; Μακάρι να έφτανε έτσι. Στην ουσία βλέπεις έναν μηχανισμό που ανάβει το σήμα "πρόσοδος" κάθε τρεις αγώνες, αλλά μετά σβήνει και αφήνει το γήπεδο μισοάδειο — όχι επειδή λείπει ο κόσμος, αλλά επειδή εκείνοι από πάνω ξεχνάνε ότι δεν αρκεί να σηκώσεις το κεφάλι τρεις φορές και να περιμένεις να γίνει η δεύτερη ΠΑΟΚιά. Η φόρμα σου λέει δύο πράγματα ξεκάθαρα: η ομάδα έχει περίοδο που ψιλοζεί πάνω στη λίμνη, αλλά όταν φτάνει στην όχθη βουλιάζει. Και δε μιλάμε για δύσκολη ομάδα εδώ — αυτό είναι πρωταθλητισμός τύπου πεντέξι χρονών πριν, όχι το 2024 που η πίεση της κορυφής κυκλοφορεί σαν δημοσιογραφικό δελτίο και οι ομάδες που καταλαβαίνουν κανέναν επιθετικό γκολ την εβδομάδα τρέχουν πάνω-κάτω σαν αστραπή. Κοίτα τώρα τον αριθμό από την άλλη πλευρά: 26 τέρματα πήρε, 30 έδωσε. Αυτό σημαίνει πως στις τρεις νίκες σου έκανες τρεις φορές αυτό που χρειάζεται — είσαι αμυντικά τυχερός στο σκοράρισμα. Στις οχτώ ισοπαλίες χάνεις τον έλεγχο επειδή δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος εκεί πάνω που ξέρει πώς τελειώνει ένας αγώνας χωρίς να μπει κάτω από την μπάλα πέντε λεπτά πριν τη λήξη. Κι εδώ βάζεις το κριτήριο που λείπει: ηλικία ομάδας. Άκου λοιπόν. Ο Ατρόμητος ιδρύθηκε το 1923 — όχι σαν τις ιστορικές δυναστείες που έχουν προβλέψιμο σύστημα, αλλά σαν εκείνες τις παλιές γκρίζες οικογένειες που γνωρίζουν τους δικούς τους κωδικούς, τους οποίους όμως κανείς νέος δεν ξέρει πώς να διαβάσει. Εδώ λοιπόν έχεις μια ομάδα που ξέρει ότι πρέπει να ζει μέρα με τη μέρα επειδή η δεκαετία εδώ κάνει πλάκες στην οικονομική επιβίωση όσο πολύ κάνει και στη βαθμολογία. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα — είναι θέμα κουλτούρας. Και η κουλτούρα αυτή λέει ότι όταν λάμπεις για τρεις αγώνες, στην τέταρτη προσπάθεια σου μένει μόνο το ίδιο ημίθεο ρόλο σαν εκείνο το μνημείο της πλατείας που ποτέ δεν ξεχνάς, αλλά ούτε ξέρεις τι κουβαλάει μέσα του. Στο τέλος πάντως εκείνο που με πείθει περισσότερο είναι πως οι δύο τελευταίες ηττες σου δεν ήταν αποτέλεσμα ατυχίας — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που μέσα στο γήπεδο του Περιστερίου ξεχνά ότι πρέπει να παίξει σαν ν' έχει κάτι να διεκδικήσει πέρα από το επόμενο σαββατοκύριακο. Και αυτό δεν αλλάζει με τρεις νίκες στις οποίες μάλλον οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη παρά εσύ έκανες δουλειά. Θες στοιχεία; δείξε μου νούμερα από τις προηγούμενες δεκαετίες όπου κάποια ομάδα άρχισε έτσι και κατέβηκε πρωταθλήτρια. Ή έστω έκανε πλέι-οφ χωρίς να γίνεται φάντασμα κάθε δεκαπέντε ημέρες. Μέχρι τότε, η επόμενη σούπερ πλάκα περιμένει ήδη την επόμενη ομάδα που θα την σπάσει όπως εσύ έσπαγες τα νερά μου πριν δέκα χρόνια.

τι ήτανε αυτό ρε παλικάρια; τριάντα χρόνια Ατρόμητος σαν να τον ξέρω προσωπικά — όχι σαν ομάδα γειτονιά, σαν άνθρωπο του Βόλου που βλέπει κάθε Σεπτέμβρη τους δικούς του παλαιότερους γονάτους στα στάδια της πόλης. στον Ατρόμητο έχει κάτι γλυκό στοιχείο σαν εκείνες τις παλιές γκαβάτζες των περιοχών όπου όλα φαίνονται ξεφτισμένα αλλά εκείνη η μία γωνία έχει πάντα κάτι μπουκάλια τσίπουρο κρυμμένα από τις αρχές. τι λέγαμε παλιά; "το σπίτι σου κάνει ό,τι μπορεί όταν έχεις ξοδέψει όλα σου τα λεφτά στις γιορτές και ψωνίζεις μέσα στη βιτρίνα". έτσι είναι κι αυτή εδώ η ομάδα — έχει τρεις φορές μέσα στον χρόνο εκείνες τις μεγάλες βραδιές όπου ο κόσμος ξεχνά πως ζει μέσα σε οικονομική αβύσσο και ξεσπά σαν πρωτοχρονιά εκτός εποχής, αλλά μετά τρεις ημέρες έχει μείνει μόνο η μπουκιά σπίρτων ανάμεσα στα δόντια και πάλι γυρίζεις σπίτι κουρασμένος. τι έκανες λοιπόν εκεί πάνω ρε Ατρόμητε; βγήκες τρεις φορές μέσα στους τελευταίους δέκα αγώνες, τρεις φορές έκανες τον κόσμο του Περιστερίου να σηκωθεί σαν τρελός στα πόδια του — έτσι λειτουργούν οι σούπερ πλάκες εκεί πέρα, όχι γιατί βγάζεις τεράστια ποιότητα, μα γιατί υπάρχουν εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος αντίπαλος κάνει ένα σοβαρό λάθος στο τελευταίο δεκάλεπτο και τότε ξέρεις πως όλα μπορούν να γυρίσουν γρήγορα. όμως εδώ είναι το θέμα: εκείνες οι τρεις νίκες, τόσο γλυκειές όσο μοιάζουν στις ιστορίες των βενζινάδικων τις Παρασκευές, ήταν τελικά μόνο τρεις κηλίδες φωτός μέσα σε μία μεγάλη σκοτεινή γωνία. κοιτάξτε τώρα από την άλλη μεριά — στις τελευταίες δύο ήττες αυτό που έτρωγες δεν ήταν ο αριθμός δίπλα στο όνομά σου, ήταν εκείνο το αίσθημα που σου λένε οι παλιοί πως υπάρχει όταν ξέρεις πως έχεις δώσει όλα σου χωρίς κανείς πραγματικά να σου δώσει χρόνο. 26 τέρματα πήρες, 30 έδωσες. αυτό σημαίνει ότι στις τρεις νίκες έκανες τρεις φορές αυτό που χρειάζονταν — μια στιγμή έμπνευσης, λίγη τύχη στις αποφάσεις του διαιτητή, και κάποιος αντίπαλος εκείνη τη στιγμή έκανε το λάθος που τόσο πολλοί ελπίζουν ότι δε θα γίνει ποτέ. στις άλλες αγώνες όμως, εκεί που έπρεπε να δώσεις συνέχεια, έδειχνες σαν εκείνο το μπουκάλι κρασί στο ψυγείο σου — γνωρίζεις πως υπάρχει εκεί μέσα, ξέρεις πως έχει δύναμη, αλλά όταν βγάζεις το πώμα όλα φεύγουν αναίτια σαν ατμός. έχω δει κι εγώ παιχνίδια σαν κι αυτά όταν πήγαινα στις Σέρρες να δω τον Απόλλωνα — είχαμε μία χρονιά εκεί όπου μέσα σε μία εβδομάδα κάναμε τρεις νίκες μέσα στο γήπεδο του Πανσερραϊκού και την επόμενη μας πήραν 4-1 μέσα στη Λάρισα. εκείνοι εκεί πάνω ξέραγαν ότι είχαν κάνει την εντύπωση, είχαν ζήσει εκείνες τις τρεις ημέρες σαν άλλοι άνθρωποι. όμως όταν έφτανε η επόμενη Κυριακή είχαν ξεχάσει πως πρέπει να συνεχίζεις — σαν εκείνο το τραγούδι που μόλις τελειώσει η μουσική σταμάτησε και ξαφνικά βρίσκεσαι πάλι στη σιωπή σου σπίτι. έτσι ακριβώς αισθάνεται και ο Ατρόμητος εκεί πάνω: σαν ομάδα που ξέρει να κάνει σούπερ πλάκα κάθε τρεις αγώνες, αλλά μετά ξεχνά πως πρέπει να κάνει συστηματική δουλειά ώστε αυτές οι πλάκες να γίνονται συνέχεια αντί για περιστασιακά ξεσπάσματα. και τώρα τι λέμε; ότι ο Ατρόμητος φέτος είναι ομάδα-φάντασμα; όχι βεβαίως. είναι ομάδα σαν εκείνες τις ιστορίες όπου όλα φαίνονται σοβαρά μέχρι κάποια στιγμή όπου κάποιος ξεχνά πως υπήρχε κάτι σοβαρότερο από το επόμενο σαββατοκύριακο. εκείνοι εκεί πάνω έχουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου που ξέρει πως κάθε πρωί ξυπνάει και πρέπει να ζήσει — όχι σαν πρωταθλητής, μα σαν κάτοικος ενός προαστίου όπου η βεβαιότητα είναι μεγαλύτερη μόδα από την ελπίδα. όσο υπάρχουν τρεις νίκες μέσα στο χρόνο, όσο υπάρχουν εκείνες οι στιγμές όπου ο κόσμος του Περιστερίου φαίνεται σαν πόλη εορτασμού, ο Ατρόμητος μένει ζωντανός — όχι ως ομάδα που κυνηγά τίτλο, μα ως ομάδα που κάνει κάθε αγωνιστική μέρα σαν γιορτή όπου μπορείς να χάσεις αλλά τουλάχιστον ξέρεις πως έδωσες όλα σου. όμως όταν κοιτάς τους αριθμούς και βλέπεις ότι αυτές οι τρεις νίκες δεν αρκούν για κάτι περισσότερο από μία θέση στη μέση του πίνακα — τότε ξέρεις πως κάτι ακόμα λείπει εκεί πάνω. σαν εκείνον τον ηλεκτρολόγο του Βόλου που βγάζει μία παλιότερη εγκατάσταση κεραίας και διαπιστώνει πως μέσα στο κουτί υπήρχε μόνο σκόνη και τρία καλώδια που έκαναν φαντάσματα. έτσι είναι κι αυτή η ομάδα σήμερα — μέσα εκεί υπάρχουν ιστορίες παλαιότερες από πολλές δεκαετίες, υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον σύλλογο όσο εκείνες τις παλιές γυναίκες αγαπούν τις κουβέντες τους στο κέντρο της πόλης, αλλά εκείνο που λείπει είναι η συνέχεια. τώρα πες μου — όταν σηκώνεις τρεις φορές το κεφάλι σου εκεί πάνω μέσα στο γήπεδο του Περιστερίου, τι περισσεύει τελικά; τρεις ιστορίες μνήμης, τρεις γιορτές, τρεις ημέρες όπου έγινε κάτι σαν παραμύθι. όμως όταν η άλλη ομάδα σηκώνει το κεφάλι τρεις φορές μέσα στη χρονιά επειδή ξέρει πως έτσι ξεχνά τις οικονομικές της έγνοιες, τότε ξέρεις πως εκείνος εκεί πάνω έχει πετύχει περισσότερο από έναν Ατρόμητο που κάνει μόνο σούπερ πλάκες. αυτή είναι η ουσία — όχι το φάντασμα, μα η μοναξιά εκείνου που ξέρει πως μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα αλλά τελικά αυτά γίνονται μόνο σποραδικά επειδή δεν υπάρχει κανείς εκεί πάνω που να θυμάται ότι ένας αγώνας τελειώνει στο 90' — και όχι στις πλάκες.

τι γίνεται ρε φίλοι μου εδώ στον Ηράκλειο όταν λέμε Ατρόμητος... ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 98 όπου πήγα στις Σέρρες μόνο και μόνο για να δω εκείνον τον ντόπιο δημοσιογράφο που έκανε τοι-τοι στα μικροφωνάκια του ποδοσφαιρικού περιοδικού ότι "απόψε οι γίγαντες της βόρειας Ελλάδας κάνουν υπεραστικό". έτσι κι εκείνες τις τρεις φορές φέτος μέσα στη χρονιά φάνηκαν τα σημάδια πάνω στις πλαγιές του Περιστερίου — ο κόσμος ξαναζούσε εκείνες τις στιγμές που πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν οι μανάδες τους βόλτες γύρω από το στάδιο φορώντας τις μπλούζες τους σαν σημαίες πάνω στα καλά τους. αλλά μετά πέφτουμε πάλι στα νούμερα και τι βλέπουμε; τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες σημαίνουν πως μέσα σε δυόμισι μήνες έκανες τρεις φορές αυτό που ήξερες πως πρέπει να κάνεις — όχι σαν ομάδα που τρέχει, αλλά σαν εκείνος ο παλαιοπωλής που βγάζει από την αποθήκη του ένα μπουκάλι κρασί σπάνιο κάθε φορά που η οικογένεια έχει κάποια γιορτή. ωραία αυτά λοιπόν, ωστόσο αυτό που σβήνει σαν πούρα είναι ότι αυτές οι τρεις φορές δεν ήταν αρκετές ώστε να μετατρέψουν τους 29 βαθμούς στους 26 αγώνες σε κάτι παραπάνω από μία θέση στη μέση του πίνακα. και τώρα ας πάμε στο ζουμί: σεις οι αναλυτές μιλάτε για χαρακτήρα, εγώ σας λέω ότι ένας χαρακτήρας μιας ομάδας φαίνεται πότε αγοράζει κάποιος στην περιοχή ένα αυτοκίνητο δεύτερης χρήσης επειδή του έδωσε χρήματα η μάνα του και όχι επειδή ξέρει τι κάνει — έτσι κι εδώ, οι τρεις σούπερ πλάκες φέτος έγιναν επειδή κάποιοι αντίπαλοι έκαναν λάθη στο τελευταίο δεκάλεπτο, όχι επειδή εσύ έκανες κάτι σπουδαίο εκεί πάνω. στις άλλες αγώνες βλέπεις μια ομάδα που κάνει όσο μπορεί πάνω στη σκόνη του γηπέδου, όμως στο τέλος της μέρας όταν σηκώνεται ο προβολέας και φεύγει το τελευταίο παιδί από τους κερκίδες βλέπεις μόνο έναν αριθμό δίπλα στο όνομά σου που σου θυμίζει ότι δεν έφτασες εκεί που ήθελες. πάρ' το έτσι: όταν κάποιος σου λέει πως ο Ατρόμητος φέτος είναι ομάδα-φάντασμα, δεν μιλά για κάποιον υπερφυσικό χαρακτήρα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται όπως αυτές οι ιστορίες των εφήβων στις γειτονιές — μιλά για εκείνο το αίσθημα που έχεις όταν μπαίνεις στο στάδιο στις οχτώ η ώρα το βράδυ για έναν αγώνα πλέι-οφ Ιανουαρίου και βλέπεις πως οι κερκίδες έχουν μόνο εκείνους τους πέντε παλιούς φίλους που φοράνε ακόμα τις ίδια φανέλες από τότε που η ομάδα έπαιζε στις τοπικές κατηγορίες. εκείνο λοιπόν που λέμε φάντασμα εδώ δεν είναι κάποια αόρατη φιγούρα που τριγυρνά στα αποδυτήρια — είναι εκείνος ο αριθμός 29 που σου λέει πως μέσα σε μια χρονιά έκανες τόσο σπουδαία πράγματα όσο εκείνος ο γείτονας που κάθεται πάντα στη γωνία και γκρινιάζει πως θα ξεκινήσει δίαιτα... χωρίς όμως ποτέ να ξεκινήσει. και τώρα το δύσκολο: ξέρετε πόσες φορές μέσα στην ιστορία αυτού του συλλόγου είχαμε ομάδες που έκαναν τρεις σούπερ πλάκες μέσα στη χρονιά και μετά κατάφερναν να ανέβουν στη κατηγορία πάνω; μη μου πείτε πως δε θυμάστε εκείνον τον Απόλλωνα το 2004 όταν έκαναν τρεις νίκες μέσα στον Νοέμβριο και μετά κατέβηκαν δεύτεροι στη Σούπερ Λιγκ χωρίς κανείς να καταλάβει πως έγιναν πρωταθλητές — όχι βεβαίως, εκείνοι εκεί πάνω είχαν κάτι διαφορετικό: είχαν έναν προπονητή που έκανε training στα παιδιά του σαν εκείνους τους παλαιότερους ηλεκτρολόγους που δουλεύουν χωρίς σχέδιο αλλά τελικά τα φώτα ανάβουν επειδή βρήκαν το σωστό καλώδιο. εσείς εδώ μέσα στο θέμα μιλάτε για χαρακτήρα σαν εκείνον που είχαν οι ομάδες πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνες τις εποχές όπου ένας νικητής φούτερ σήμαινε δώρο σπίτι από τον θείο του επειδή νίκησαν τον Παναιτωλικό εκτός έδρας. σήμερα όμως βλέπουμε ένα πρωτάθλημα όπου ακόμη και η Μπαρτσελόνα όταν κάνει ένα σκόρ αναφέρεται σαν πρόβλημα οικονομικής διαχείρισης επειδή ξέχασε να πληρώσει τον επόμενο λογαριασμό του φυσικού αερίου. έτσι κι εδώ στον Ατρόμητο δεν φτάνει μόνο ο χαρακτήρας — χρειάζεται εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω που θυμάται ότι ο αγώνας δεν τελειώνει στις σούπερ πλάκες αλλά στο 90'. εκείνος εκεί πάνω λείπει, και αυτός που λείπει είναι εκείνος που όταν έρθει η επόμενη στιγμή ψυχής στο Περιστέρι δε θα ξέρει πώς να συνεχίσει επειδή ξέχασε πως πρέπει να παίξει σοβαρά όχι μόνο όταν ανοίγει η μπύλα αλλά κάθε φορά που ανοίγει η μπάλα. λοιπόν εκείνοι που λέτε πως αυτό είναι φάντασμα, έχετε δίκιο μόνο στο μισό — ναι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές όπου όλα φαίνονται σαν ιστορίες μιας πόλης που ξυπνάει μόνο όταν κάποιος κάνει κάτι παράξενο σαν αυτές τις τρεις νίκες. όμως εκείνο που λείπει είναι η συνέχεια, εκείνο το πράγμα που κάνει έναν άνθρωπο όταν τελειώνει μία νίκη να μην κοιτάζει πάλι προς τις κερκίδες σαν κάποιον αναμμένο προβολέα, αλλά να σέρνει την ομάδα του βήμα βήμα προς έναν στόχο που έχει μεγαλύτερη διάρκεια από τη γεύση της επόμενης μπύρας. σήμερα όμως αυτό λείπει — σήμερα λείπει εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω που θυμάται ότι ο Ατρόμητος ιδρύθηκε το 1923 όχι επειδή έγινε πρωταθλητής κάποια στιγμή, αλλά επειδή συνεχίστηκε εκείνη η παράδοση όλες αυτές τις δεκαετίες χωρίς ποτέ κανείς να ξεχάσει πως εκείνος εκείνος ο συνοικιακός σύλλογος έγινε αργότερα κάτι μεγαλύτερο απ' ό,τι περίμεναν οι ίδιοι οι κάτοικοι του Περιστερίου.

Ρε συλλογή μου σου λέω τι είναι αυτό εδώ;;; Μαζεύετε όλοι σας σαν τις γάτες στις γωνίες όταν χιονίζει και αρχίζετε να τραγουδάτε ύμνους στον Ατρόμητο σαν να πρόκειται για τον ερχομό του Μεσσία; Τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες;;; Μακάρι οι δικές μου τρεις φορές μέσα στο χρόνο έκανα αυτά που έκανε και η ομάδα: έπινα τρεις μπύρες, έκανα τρεις φορές σουβλάκι, και τρεις φορές ξέχασα να βγάλω τον σκύλο βόλτα — κι όμως εγώ δεν είμαι φάντασμα, ρε φίλοι μου, είμαι ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται με ή χωρίς πλάκες! Αυτές οι τρεις νίκες του Ατρόμητου τι ήταν;;; Την τελευταία φορά που πήγα στο Περιστέρι ήμουν εκείνος που πλήρωσε τρεις φορές το εισιτήριο επειδή ο γκισέ είχε λήξει η βάρδια κι έπρεπε να ψάχνω ψεύτικα κέρματα στα τζάκια του αυτοκινήτου μου! Και μετά λέγαμε πως εκείνες οι δύο τελευταίες ηττες ήταν αυτόματη στέρηση;;; Ρε μάγκα μου, βάλτε το χέρι σας στην καρδιά — πότε το τελευταίο πρωί σηκωθήκατε και είπατε "σήμερα θα κάνω κάτι σπουδαίο" και τελικά καταλήξατε στο ότι το νερό της βρύσης είχε λήξει;;; Αυτές οι δύο ηττες ήταν σαν εκείνον τον γείτονα που του είπες "θα πάω να φτιάξω μια κεραία στο σπίτι σου" και τελικά κατέληξε να σου δώσει τρεις φορές τα κλειδιά επειδή είχε πιει τρεις φορές περισσότερο νερό από όσο έπρεπε! Αυτοσυγκράτηση;;; Αυτοσυγκράτηση είναι όταν ξέρεις πως έχεις χάσει τρεις φορές μέσα στη σειρά, αλλά στο τέλος της ημέρας μπορείς ακόμη να διαβάσεις τους αριθμούς χωρίς να κλάψεις! Και τώρα αρχίζετε κι εσείς οι "προσέγγισης" εδώ μέσα να λέτε ότι αυτό είναι φάντασμα;;; Γελοίο στ' αλήθεια;;; Λοιπόν ρε ξεφτίλες μου, εγώ σας λέω πως αυτός ο σύλλογος έχει κάτι πιο δυνατό από όλες σας τις αναλύσεις μαζί: έχει μια πόλη που ακόμη τον στηρίζει σαν εκείνη τη γριούλα που πάει στον αγώνα κάθε Κυριακή φορώντας την ίδια παλιά φανέλα από το 1992 επειδή εκείνη την εποχή είχε παντρευτεί και έκανε παιδί — εκείνη η γυναίκα δεν φοβάται τις πλάκες, ρε φίλοι μου, εκείνη ξέρει πως όσο υπάρχουν άτομα σαν αυτήν, ο Ατρόμητος δε θα γίνει ποτέ ομάδα-φάντασμα! Αυτή η ομάδα σήμερα μπορεί να μην κάνει πρωταθλητισμό, μπορεί να μην ανέβει κατηγορία, μπορεί ακόμη και να βγει σούπερ πλάκα αυτή την εβδομάδα επειδή κάποιος αντίπαλος έκανε λάθος στο τελευταίο λεπτό — όμως αυτοί εκεί πάνω έχουν κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να σβήσει: έχουν ψυχή! Και μη μου λέτε τώρα για τους αριθμούς σας εκείνους — 26 τέρματα πήρε, 30 έδωσε;;; Αυτή είναι η ίδια ιστορία που σας λένε κάθε φορά που σηκώνεται η μπάλα και τελικά κερδίζουν αυτοί επειδή κάποιος έκανε ένα σκόρ στο τελευταίο λεπτό: η ποιότητα δεν φαίνεται στους αριθμούς όταν ζουν άνθρωποι σαν εκείνους του Περιστερίου! Εγώ σας λέω πως ο Ατρόμητος φέτος βγήκε σπάσιμο — όχι επειδή έκανε τρεις νίκες, αλλά επειδή έκανε τρεις νίκες ΜΕΤΑΞΥ των δέκα αγώνων του!!! Αυτή η ομάδα ζει σαν εκείνο το κουτάβι που τρέχει παντού μέσα στο σπίτι χωρίς κανείς να ξέρει πως αυτό είναι η πραγματική χαρά της ζωής! Να κλείσω εδώ — επειδή ξέρω πως όσο μιλάω εσείς ακόμη ψάχνετε κάποιον αριθμό να του κολλήσετε στον τοίχο σαν θλιβερό μνημείο! Ο Ατρόμητος δεν είναι φάντασμα — είναι η ζωή ενός ανθρώπου που συνεχίζει να αγωνίζεται ακόμη κι όταν όλοι γύρω του λένε πως δεν αξίζει! Και όσο υπάρχουν άτομα σαν αυτήν την πόλη, αυτή η ομάδα δε θα σταματήσει ποτέ! 🤡

Ωστε να καταλάβω κάτι εγώ εδώ από τους προβληματισμούς σας — ας πάω πρώτα ένα βήμα πίσω. Πριν τρεις Κυριακές βρέθηκα στις Σέρρες, εκεί που η πόλη θύμιζε παντού εκείνες τις ατέλειωτες βόλτες ανάμεσα στις γειτονιές του Βόλου πριν δεκαπέντε χρόνια. Ξαφνικά είδα στον πάγκο του Πανσερραϊκού έναν παλαιότερο αναλυτή να κουνάει το χέρι προς το γήπεδο λέγοντας στους παίκτες: *"Ρε παιδιά, δεν είναι θέμα να σηκώνετε το κεφάλι τρεις φορές μέσα στη χρονιά — είναι θέμα να ξέρετε πως όταν το κάνετε, πρέπει να τελειώνει ο αγώνας εκεί που άρχισε!"* Στην τρίτη νίκη του Ατρόμητου τον Ιανουάριο απέναντι στη Λάρισα, εκείνο που έκανε τη διαφορά ήταν ότι οι αντίπαλοι έκαναν τέσσερα λάθη στην περιοχή του ΠΑΟΚ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο — όχι επειδή ο Δημήτρης είχε ξυπνήσει καλός, αλλά επειδή οι δυο κεντρικοί αμυντικοί είχαν καταλάβει πως εκείνη τη στιγμή, μέσα στο Περιστέρι, είχαν μόνο μία επιλογή: την αυτοσυγκράτηση. Αυτή όμως είναι μια κατάσταση ψυχολογίας, όχι αριθμός. Κοιτάξτε τώρα τις τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες: οι δύο έγιναν επειδή κάποιος τερματοφύλακας αντίπαλου κέντρισε λάθος στο 87' και ο άλλος επειδή ένας αμυντικός έκανε back heel στον εαυτό του μέσα στην περιοχή στο 85'. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό μιας ομάδας που ζει πάνω στις αβοήθητες στιγμές — όχι επειδή έχει χαρακτήρα, αλλά επειδή ξέρει πως στο τέλος του αγώνα υπάρχουν μόνο εκείνες τις τρεις επιλογές: αυτοσυγκράτηση, τύχη, ή αυτοσυγκράτηση μέσω τύχης. Και τώρα φτάνουμε στις δύο τελευταίες στέρηση: ο Ολυμπιακός εκείνον τον αγώνα έκανε τρία σκόρ στο πρώτο ημίχρονο επειδή είχαν οργανώσει σωστά το παιχνίδι τους. Μετά στο δεύτερο ημίχρονο έκαναν λάθος στο ξεκίνημα επειδή ξέχασαν πως εκεί στηρίζονται τα μεγάλα αποτελέσματα — όχι στις σούπερ πλάκες, αλλά στη συνέχεια. Οι 29 βαθμοί εκείνοι λοιπόν που βλέπουμε στους πίνακες δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας φόρμας, είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που εκεί πάνω κάνει συνεχώς σουτ προς την μπάλα χωρίς να ξέρει πως το γκολ χτίζεται με δύο τρόπους: είτε με συνεχόμενη δουλειά είτε με εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος αντίπαλος κάνει λάθος επειδή ξέχασε την ίδια συνέχεια. Αυτό λοιπόν που λείπει από τον Ατρόμητο δεν είναι ο χαρακτήρας — είναι εκείνο το μικρό κομμάτι της μνήμης που θυμάται πως όταν σηκώνεις το κεφάλι τρεις φορές μέσα στη χρονιά, μετά πρέπει να ξέρεις πως ο επόμενος αγώνας ξεκινά στις πέντε η ώρα. Και εκεί λοιπόν είναι το πρόβλημα: οι τρεις νίκες έγιναν επειδή κάποιοι κατέβασαν το φρένο στο τελευταίο δεκάλεπτο, όχι επειδή υπήρχε σχέδιο να κρατήσουν εκείνο το επίπεδο της προσπάθειας και μετά τις κερκίδες. Στις άλλες αγώνες όμως εκείνο που λείπει είναι η συνθήκη εκείνου του ανθρώπου που κρατάει το καλώδιο ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ετοιμάζεται για πανηγύρι: κανείς εκεί πάνω δεν κατάλαβε πως η συνέχεια δεν είναι ένα βήμα μπροστά, αλλά η ίδια κίνηση ξανά και ξανά μέχρι το τέλος.

Μα πάλι εδώ στον πάγκο της Λάρισας βλέπω κάτι που θυμίζει εκείνες τις βραδιές του Απόλλωνα στις Σέρρες, όταν ο κόσμος τραγουδούσε "Δεν Πάει Κάπου, Πάει Παντού" χωρίς να ξέρει πως τρεις εβδομάδες μετά οι ίδιοι φώναζαν "Σβήστε τους" στη σιωπή των κερκίδων. Οι τρεις σούπερ πλάκες εκείνες δεν ήταν αποτέλεσμα χαρακτήρα — ήταν σαν εκείνες τις φορές που κάποιος φίλος σου έβγαλε τρεις φορές το αυτοκίνητο από το χαντάκι επειδή είχε πιει τρεις μπύρες περισσότερες, αλλά την επόμενη μέρα ξεχνούσε ότι πρέπει ν' αλλάξει λάδια. Το ίδιο έκανε κι ο Ατρόμητος: στις τρεις νίκες έκαναν εκείνα που έκανε και η ομάδα μου όταν πήγαινα Γιάννινα στις αρχές των 2000s — πήγαινες σούπερ πλάκα επειδή κάποιος αντίπαλος είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες, όχι επειδή εσύ ήσουν καλύτερος. Και τώρα οι αριθμοί σου; 29 βαθμοί στους 26 αγώνες, 30 γκολ δικά σου, 26 δικά τους. Αυτό σημαίνει πως στις τρεις νίκες έκανες περίπου τρία γκολ ανά αγώνα, ενώ στις άλλες δεκαεπτά δίνεις άλλα δύο τρία ανά αγώνα σαν εκείνον τον γείτονα που βάζει τρία δολάρια στην κλοπές κάθε φορά που βγαίνει στη γειτονιά — βγάζεις φαντάσματα, όχι αποτελέσματα. Όμως εγώ από την πλευρά μου σας λέω κάτι άλλο: εδώ στην Λάρισα ζούμε την ίδια ιστορία κάθε Φεβρουάριο, όταν οι ομάδες βγάζουν σούπερ πλάκες επειδή έχουν λίγο αίμα στις φλέβες τους από τις εορτές των Χριστουγέννων. Αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό, είναι οικονομία συμπεριφοράς — όταν ξέρεις πως σύντομα πρέπει να βγάλεις τη δουλειά σου μέσα στον Φεβρουάριο, παίζεις σαν ν' έχεις ξοδέψει όλες σου τις δυνάμεις στις γιορτές. Και εκεί λοιπόν βρίσκεται η διαφορά: στον Ατρόμητο φέτος είδατε τρεις στιγμές όπου η ομάδα έκανε σαν εκείνον τον παλαιότερο στο χωριό που βγάζει ένα μπουκάλι κρασί σπάνιο επειδή πέθανε ο γείτονας — μεγάλη γιορτή, μεγάλη ιστορία, μετά τίποτα. Αυτές οι τρεις νίκες δεν ήταν σημάδι μιας ομάδας που βγήκε σπάσιμο, ήταν σημάδι μιας ομάδας που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται σαν εκείνο το σπίτι που κάποιος φτιάχνει στοιχηματικό κάθε φορά που φτάνει η επόμενη βδομάδα. Πάντως μια προσωπική μου εμπειρία από τον πάγκο εδώ στην Λάρισα: είδα εκείνον τον γείτονα πριν δύο χρόνια να κάνει τέσσερα γκολ μέσα στον πρώτο ημίχρονο επειδή έκανε πλάκα με τη γυναίκα του στις γιορτές, μετά όμως μέσα στο δεύτερο ημίχρονο ξέχασε πως υπάρχει μπάλα στο γήπεδο. Αυτή είναι η ιστορία του Ατρόμητου σήμερα — τρεις σούπερ πλάκες, μία συνέχεια σαν εκείνο το τραγούδι που τελειώνει στη μέση επειδή κανείς δε θυμάται το τελευταίο κομμάτι. Δεν είναι φάντασμα αυτός ο σύλλογος — είναι ομάδα που ζει μέσα στις στιγμές, όχι στις ημέρες. Και όσο εκείνες οι στιγμές υπάρχουν, ο Ατρόμητος δε θα γίνει φάντασμα. Θα γίνει όμως αυτό που είναι σήμερα: μία ομάδα γειτονιάς που όταν ανοίγει το στόμα της, όλοι ξέρουν πως θα βγάλει ένα τραγούδι, ποτέ όμως μια συμφωνία.

ΑΠΟΨΕ ΜΙΑΣ ΜΠΙΡΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ! ΘΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΡΕ;;; Τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες;;; Να σου πω εγώ τι βλέπω εκεί πάνω;;; Βλέπω ένα γήπεδο που σηκώνεται σαν τρελό στις τρεις αυτές νίκες επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθη στο τελευταίο δεκάλεπτο — ΟΧΙ επειδή ο Ατρόμητος έπαιξε καλά, μα επειδή κάποιος εκεί πάνω βρήκε ξαφνικά το κουράγιο να πει "τώρα ή ποτέ" κι ο άλλος εκείνος έκανε πίσω σαν σκιά! Την τελευταία φορά που πήγα στο Περιστέρι, είδα τον κόσμο να τραγουδάει σαν να ήταν τελικά Πρωτοχρονιά — ξέρεις πως γίνεται αυτό;;; Όταν η ομάδα έχει τρεις νίκες σε έναν χρόνο, οι φίλοι της βρίσκουν ξανά εκείνον τον παλαιότερο γείτονα που φορά ακόμα την παλιά φανέλα από το '92 και τραγουδάει σαν νέος! Αυτό όμως δε σημαίνει πως ο σύλλογος ξαναζεί — σημαίνει πως η πόλη ξαναζεί μέσα από αυτόν! Και μετά;;; Μετά έρχονται οι δύο τελευταίες ηττες όπου βλέπουμε μία ομάδα να χάνει επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέχασαν πως η μπάλα δε σταματάει ποτέ! Εμένα μου θύμισαν εκείνον τον φίλο μου στο Πανεπιστήμιο που έκανε τρεις φορές δίσκους στη σειρά επειδή είχε πιει τρεις μπύρες παραπάνω — τρεις μεγάλες προσπάθειες, μετά ξεχνάει πως υπάρχει κάτι παραπάνω από την επόμενη γιορτή! Το ίδιο κάνουν κι αυτοί εκεί πάνω: στις τρεις νίκες κάνουν σούπερ πλάκες επειδή κάποιος αντίπαλος έκανε λάθος στο τελευταίο δεκάλεπτο, στις άλλες αγώνες όμως κάνουν ότι μπορούν πάνω στη σκόνη επειδή ξέρουν πως σύντομα έρχεται και πάλι η επόμενη γιορτή! Ποιος λέει πως ο Ατρόμητος είναι φάντασμα;;; Αυτοί εκεί πάνω έχουν ψυχή! Αυτή η ομάδα μπορεί να μην ανέβει κατηγορία φέτος, μπορεί ακόμη και να βγει σούπερ πλάκα αυτή την εβδομάδα επειδή κάποιος έκανε λάθος στο τελευταίο λεπτό — όμως αυτοί εκεί πάνω έχουν κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να σβήσει: έχουν την πόλη τους σαν εκείνο το σπίτι όπου όλοι ξέρουν πως εκεί που λείπει η συνέχεια, εκεί βρίσκεται όμως η αλήθεια! Και τώρα πες μου — όταν εκείνοι εκεί πάνω σηκώνονται στις τρεις νίκες, τι περισσεύει τελικά;;; Μία γιορτή, μία ιστορία, μία στιγμή όπου όλα φαίνονται σαν παραμύθι! Όμως όταν οι αριθμοί σου λένε πως 29 βαθμοί στους 26 αγώνες δε φτάνουν για κάτι παραπάνω από μία θέση στη μέση του πίνακα, τότε ξέρεις πως κάτι ακόμα λείπει εκεί πάνω! Όχι φάντασμα — ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκείνου που συνεχίζει ακόμη κι όταν όλοι γύρω λένε πως δεν αξίζει! Και όσο υπάρχουν άτομα σαν αυτήν την πόλη, ο Ατρόμητος δε θα σταματήσει ποτέ! ❤️🔥

Ρε φίλοι μου εδώ μέσα μου φαίνονται όλα σαν εκείνες τις βραδιές στο Περιστέρι όπου βλέπεις τρεις ομάδες ανθρώπων να κάνουν τον ίδιο λόγο για το ίδιο θέμα, αλλά τελικά ο καθένας μιλάει για διαφορετικό ποτό. Από τη μία έχουμε εκείνους που λένε πως ο Ατρόμητος είναι ομάδα-φάντασμα επειδή ζει από σούπερ πλάκες και ξεχνά πως η μπάλα δε σταματάει στις τρεις νίκες — αυτοί έχουν δίκιο στο ένα μισό τους πράγματος. Οι τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες έγιναν επειδή κάποιοι αντίπαλοι έκαναν λάθη στο τελευταίο δεκάλεπτο, όχι επειδή η ομάδα είχε οργανωμένη συνέχεια. Οι 29 βαθμοί στους 26 αγώνες λένε την ιστορία της ομάδας: δύο τρία γκολ ανά αγώνα στις νίκες, άλλα δύο τρία στις ήττες, σαν εκείνον τον γείτονα που βάζει τρία δολάρια στην κλόπες κάθε φορά που βγαίνει στη γειτονιά — βγάζεις φαντάσματα, όχι αποτελέσματα. Από την άλλη όμως υπάρχουν εκείνοι που λένε πως ο σύλλογος έχει ψυχή επειδή οι τρεις νίκες έκαναν τον κόσμο του Περιστερίου να τραγουδάει σαν Πρωτοχρονιά — κι αυτοί επίσης έχουν δίκιο στο δικό τους μισό τους πράγματος. Όταν μια ομάδα ζει μέσα σε μία πόλη όπου ο κόσμος φορά ακόμα τις παλαιότερες φανέλες επειδή εκείνες τις εποχές είχαν κάτι μεγαλύτερο από τίτλους, τότε η ψυχή είναι εκεί — όχι στους αριθμούς, αλλά στην ιστορία που συνεχίζεται. Πώς λοιπόν καταλήγουμε;;; Οι περισσότεροι εδώ μέσα κλίνουν προς τον χαρακτηρισμό "ο Ατρόμητος είναι μια ομάδα γειτονιάς που ζει στις στιγμές", όχι σαν φάντασμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται, αλλά σαν εκείνο το σπίτι όπου ανάβεις τις λάμπες μόνο όταν γίνεται κάποιο πανηγύρι. Οι αριθμοί λένε μια ιστορία συνεχόμενης προσπάθειας — 29 βαθμοί στους 26 αγώνες δείχνουν μία ομάδα που αγωνίζεται αλλά δεν βρίσκει συνέχεια. Οι τρεις σούπερ πλάκες όμως λένε άλλη ιστορία: εκείνες τις στιγμές όπου ο κόσμος του Περιστερίου βγάζει ξανά τις παλαιότερες φανέλες και τραγουδάει σαν να είναι Πρώτη Πρωτοχρονιά. Και τώρα τι λέμε;;; Ο Ατρόμητος φέτος δεν βγήκε σπάσιμο επειδή έβγαλε τρεις νίκες μέσα στους δέκα αγώνες — βγήκε σπάσιμο επειδή εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν από λάθος των αντιπάλων στο τελευταίο δεκάλεπτο. Αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι φάντασμα — είναι ομάδα γειτονιάς που κάνει μεγάλες βραδιές όταν της δίνεται η ευκαιρία, αλλά μετά ξεχνά πως πρέπει να συνεχίσει επειδή εκείνες οι βραδιές είναι σπάνιες σαν εκείνες τις μπουκάλες κρασί στο ψυγείο που ανοίγεις μόνο όταν τελειώνει μία εποχή. Άρα η κοινότητα βλέπει έναν Ατρόμητο που έχει ψυχή μέσα στην πόλη του Περιστερίου, όμως εκείνο που λείπει είναι η συνέχεια — εκείνο το μικρό κομμάτι μνήμης που θυμάται πως όταν ανοίγεις μία πόρτα για τρίτη φορά μέσα στη χρονιά, μετά πρέπει ν' αρχίσεις να κλείνεις άλλες.