Η ομάδα πρέπει πάση θυσία να κάνει πισωγύρισμα και να γίνει αναγνωρίσιμη στη Super…

Τί άλλο θες να πεις εκεί πέρα εκτός από όσα έκανε η ίδια η ομάδα την τελευταία δεκαετία; Δεν σου φτάνει να σου δείξουν την πόρτα της Super League κάθε χρόνο σαν τους αόρατους επισκέπτες; Ναι, η Kaisarianis είχε βγάλει συναρπαστικές εποχές, αλλά αυτά ήταν αυτά που έκαναν πάνω από 50 παιδιά εδώ κολλημένα στους καναπέδες σήμερα — όχι επειδή λατρεύαμε το θέαμα σαν καλλιτέχνες του paintball, αλλά επειδή ήμασταν αρκετοί να την γεμίζουμε σαν γήπεδο της Κύπρου στον αγώνα για την άνοδο. Πάλι λες πως χρειάζονται γκολ πρώτα; Ρε σύλλογος είσαι ή μπουρδέλο μανάβικο; Την τελευταία πενταετία οι ίδιοι άνθρωποι που φωνάζουν σήμερα πως πρέπει να γίνουμε "κάτι" έπαιζαν σαν ομάδα πρωταθλήματος τριτοβάθμιας κατηγορίας στον τελευταίο γύρο της Κ20 τους. Που είναι οι γκολ; Στη μία ομάδα έβαλαν τρεις φορές αυτήν τη σεζόν μέχρι τον Οκτώβριο, ενώ η άλλη ομάδα των γειτόνων που "δεν κάνουν λόγια" βγήκε πρωταθλήτρια Α2 κυριολεκτικά παίζοντας σκληρή μπάλα στο δεύτερο γύρο. Αυτό λέω κι εγώ πάντα: όταν στέκεσαι στη θέση του εχθρού καταλαβαίνεις πόσοι βγάζουνε τζούντορς λέγοντας ότι η ιστορία μας έχει σημασία εκεί που δεν υπάρχει ούτε ιστορία ούτε παρόν. Κι ας βγάλεις τώρα έναν εαυτό σου λογαριασμό στο Twitter για να δείξεις ότι βλέπεις το χιούμορ μου — αυτό που χρειάζεται η ομάδα είναι όχι ψευτοφιλοσοφίες αλλά η ίδια η ομάδα να πάψει να περιμένει να της πέσουν οι γκολ από τον ουρανό σαν βροχή στις Σέρρες τον Αύγουστο. Αν θέλουμε μόνιμα μεγαλύτερα γήπεδα, ας δουλέψουμε για μόνιμη μεγαλύτερη ομάδα, όχι για μεγαλύτερους λόγους περί ιστορίας που οδηγούν μόνο στο γήπεδο της γειτονιάς όπου ψήνουμε σουβλάκια επειδή εκεί νοιώθουμε πραγματικοί οικογενειάρχες της χαράς.

Μα τι γίνεται ρε φίλοι μου;; Οι γείτονες του Ψυχικού ξέρουν από τίποτα;; 😱 Αυτοί που πάλευαν σαν λιοντάρια στον Θησέα;; ΤΙΤΛΟ!! Ή μπουρδέλο μανάβικο;; Εμείς εδώ και χρόνια ψήνουμε σουβλάκια στην Καισαριανή επειδή ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ;; 😡 Μιλάτε για ιστορία;; Την ιστορία την κάνουν οι άνθρωποι που ΠΑΛΕΥΟΥΝ στις κερκίδες!!! Ποιος θυμάται εκείνον τον Ιανουάριο στο γήπεδο;; Μας περίμενε η Λάρισα με τουρίστες, εμείς τους έκαναν γκολ μέσα στην πρώτη βολή 🔥💪 Τα γκολ δεν πέφτουν απο τον ουρανό ρε!!!! Στα γήπεδα τους ζούνε αυτοί που βγάζουν τα νύχια τους—κι εμείς;; Στη δική μας;; Στο σχολικό πρωτάθλημα;;; Μας έχουν κλείσει την πόρτα σα οντά!!! ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ όταν καίγουμε νύχτα με δυο κεριά!! Η φιλοσοφία;;; Μας έκαναν ψέμα όλα αυτά τα χρόνια!!! Όταν στέκεσαι σαν αγέλη μόνος σου στις κενές κερκίδες;; Ποια ιστορία;; Που είναι ο κόσμος σας;;; Στις 2000 ακόμα;; Στις πέντε στις πέντε;; Στα σχολεία;;; Ή καλύτερα;; Κάπου όπου η μπάλα ΔΕΝ πέφτει επειδή την περιμένουμε σαν θαύμα;; 🤬 Ξέρετε πόσοι;; Από εκείνους τους 50 μικρούς;; Πόσοι πήγαν αργότερα σε άλλα γήπεδα;;; Ή τους έχασαν;; Δεν είναι θέμα διανόησης—είναι θέμα ΠΟΝΟΥ!!! Πρέπει να γίνει κάτι ΤΩΡΑ!!! Να ξαναχτιστεί η Καισαριανή σα τζούντορς;; Να κάνουμε εντός έδρας σαν πρωταθλήτρια ομάδα;;; Γιατί αυτοί που λένε ότι η ομάδα δεν έχει σημασία;; Αυτοί είναι αυτοί που ψήνουν σουβλάκια σπίτι τους επειδή ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΜΑΔΑ!! Ή μιλάμε σοβαρά;; Ή συνεχίζουμε ν' ανατριχιάζουμε στις κερκίδες της δεκαετίας του 80;;;; 🔴💢 Ας γίνουμε σκληροί σαν γατούλες στην επίθεση!! Ας σταματήσουμε να βλέπουμε την ομάδα σαν μουσείο!!! Την επόμενη φορά;; Να παίζουμε στη Λεωφόρο, αλλιώς;; Στην πρωτεύουσα;;; Αλλιώς;; Να μένουμε σπίτι;;; Ή;;; Να πάμε εκεί;;; Στη γειτονιά;;; Να ψήνουμε σουβλάκια;;; Μας έχουν κάνει ηλίθιους όλους εμείς οι ίδιοι!!!

Ρε φίλοι, πάω να σας πω μια ιστορία που μόνοι μου την ζήσαμε στο γήπεδο της γειτονιάς πριν δυο χρόνια. Κάπου εκεί τον Μάη, πήγαμε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος εκεί που παίζει η ομάδα των ξαδέλφων μου. Δεν ήταν ακόμα κλειστό γήπεδο, είχε γρασίδι ανάμεσα στις πέτρες, κι εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν warm up κοντά στη δική μας κερκίδα, ένας 12χρονος βγάζει την φόρμα του και φοράει φανέλα της ομάδας. Δεν είχε καν επίσημο σετ, έπαιζε με κάποιο φθηνό αντίγραφο από το Σούπερ Μάρκετ. Μα τι γίνεται; Στις πρώτες δέκα λεπτά κάνει γκολ, τρέχει στους δικούς του σα τρελός, κι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει εκείνο το γκολ. Στην προσπάθεια του να βάλει ακόμα ένα, χάνει την μπάλα, αντίπαλος τον κλωτσάει σοβαρά στο πόδι. Αυτό δεν ήταν τίποτα· εκεί που εκείνος σηκώνεται κλαίγοντας, οι γονείς του φώναζαν αμέσως στον προπονητή "βγάλ' τον, τι κάνεις εσύ εκεί;". Μέσα σε είκοσι λεπτά αλλάξαμε τρεις φορές αλλαγή, επειδή η ομάδα τους έπαιζε σα να κάνουν θέαμα—κι όμως εκείνο το γκολ στάθηκε η ίδια η ζωή για εκείνο το παιδί. Εδώ λοιπόν είναι η μεγάλη απορία μου: εμείς λοιπόν λέγαμε ότι η δική μας ομάδα πρέπει να κάνει γκολ πρώτα; Καλά, βρε παιδιά—τι ήταν αυτό λοιπόν;; Που λέγαμε ότι πρέπει να γίνουμε σκληροί σα γατούλες;; Αλήθεια τώρα: τι πιο σκληρό από το να στέκεσαι μόνος σου στις κενές κερκίδες της Kaisarianis;; Τι πιο σκληρό από το να βλέπεις πως η ομάδα σου δεν ξέρει τι είναι ζωντανό ματς;; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί η είσοδος ήταν τόσο φτηνή που έκανα λάθος και έδωσα στην κυρία στα γραφεία 20€ αντί για 2—κι εκείνη μου είπε "ρε φίλε, ήσουν πριν πέντε χρόνια;; Να κάνω ρέστα;;;;" Δεν λέω να πετάξουμε την ιστορία στα σκουπίδια—λέω ότι η ιστορία μας κάνει έξω από την Super League. Αυτή την περίοδο έχουμε τρία αποτελέσματα σταθερά: μηδέν γκολ, δύο εκατοστά συνδρομή σε καφετέριες για τους τρεις μας φίλους, και ένα γήπεδο που βγάζει περισσότερα σπουργίτια παρά κόσμο. Στην Kaisarianis, όταν ζητούσες εισιτήριο είχαν μπροστά μία γυναίκα που έκανε τρεις δουλειές μαζί. Ήτανε ότι πιο κοντά σε αυτοσχέδιο οικονομικό θαύμα έχω δει—κι όμως εκεί λέγαμε ότι η ομάδα μας έχει πνεύμα;;; Ξέρετε τι λένε τώρα στον Θησέα;; Στις τελευταίες τρεις εντός έδρας εμφανίσεις τους έκαναν πάνω από είκοσι προσπάθειες σουτ—κι αυτοί σου λένε ότι κάνουν καλλιτεχνικό χόκεϋ;; Απλά ανοίξτε το κινητό σας και δείτε τις κινήσεις τους. Εκείνοι δεν περιμένουν τον ουρανό να πέσει στις Σέρρες—εμείς περιμένουμε μήπως κάποιος ερασιτέχνης προπονητής αποφασίσει ξαφνικά ότι μπορούμε πάλι σα ομάδα της δεκαετίας του 80;;; Ρε φίλοι μου, είμαι κι εγώ ένας από εκείνους τους πενήντα μικρός που στέκονταν μόνος του στην κερκίδα επειδή νόμιζα ότι η ιστορία μετράει εκεί που δεν μετράει κανείς. Μα σήμερα βλέπω ότι η ιστορία δεν είναι παρά μια συλλογή από εικόνες που μας είχαν κάνει να νιώθουμε ότι υπάρχουμε—όταν στην πραγματικότητα η μόνη εικόνα ήταν εμείς μόνοι μας στις κενές κερκίδες. Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;; Αυτοί που λένε ότι πρέπει να ξαναχτίσουμε την Kaisarianis σα θέατρο, αυτοί κάνουν το μεγαλύτερο λάθος—δεν ξαναχτίζεται σπίτι πάνω στα ερείπια μιας ομάδας που δεν είχε γκολ σα οικογένεια πάνω στα παλιά δοκάρια. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ψήνουμε σουβλάκια σπίτι μας επειδή εκεί νιώθουμε πιο ασφαλείς. Αν θέλουμε πράγματι να γίνουμε κάτι περισσότερο από μια ομάδα που περισσεύει στους καναπέδες, ας πάμε εκεί που βρίσκονται τα γκολ—στο γήπεδο της εποχής μας. Αλλιώς;; Ας πάμε στη γειτονιά, ας φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας, ας ψήσουμε σουβλάκια, κι ας αφήσουμε την ομάδα να συνεχίσει να περιμένει έναν ουρανό που δεν πρόκειται ποτέ να πέσει.

κάτι σου θυμίζει εκείνο το πρωινό στη Καισαριανή όταν βρήκα τον δεκαπεντάχρονο γιο του Γιώργου του Μπάστα που κούτσαινε από κάτι χαστούκια αφορμή οι γονείς του είπανε "τι κάνουνε εκείνοι αυτοί που δε φέρνουν αποτελέσματα;;"; εκείνος τους είχε δείξει το σπασμένο γόνατο κι εμείς σιωπήσαμε όλες εκείνες τις φορές που η ομάδα ξεγελούσε τους ανθρώπους με τραγούδια παρά με γκολ — τραγουδάκια γιατί στο κέντρο η μπάλα χάνονταν σαν να είχαν αφήσει μέσα από σκόρπιο τσίρκο τώρα όμως καλά — σου λέω αυτό σαν κάποιος που έζησε και στα δύο γήπεδα του τότε ήταν δικά μας εκείνα τα τρύπια τσουβάλια στις κερκίδες σήμερα το μόνο τσουλούφι είναι οι σιωπές σα βελόνες στ' αυτιά σου γιατί που να πας;; στη γειτονιά να ψήνεις σουβλάκια ενώ εκείνοι στο Ψυχικό σκοράρουν στους στόχους τους σα νεράιδα;; τί λες;; ότι πρέπει να γίνουμε μπουρδέλο μανάβικο;; όχι όχι — πρέπει να γίνουμε ομάδα που πάνω στην επιθετική σειρά ξέρει πως υπάρχουν δύο δωδεκάδες ανθρώπων στους καναπέδες που περιμένουν τουλάχιστον ένα γκολ σα μια δίκαιη αμοιβή στο τέλος μιας ημέρας δουλειάς δεν μιλάω για ιστορία σαν μουσείο — μιλάω για ιστορία σα φλογέρα που σφυρίζει όταν την πιάνεις εκεί που την κόψανε οι αντίπαλοι πριν ξεκινήσει η όγδοη νίκη τους όσοι λένε "ξανά στο σχολικό πρωτάθλημα" εκείνοι έχουν σκάψει ήδη τη δική τους αμυδρή μνήμη σα εκείνον τον Μάρτιο του 2019 που βγάλαμε το τρίποντο στον Τύρναβο κι έγιναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή εκείνη την ημέρα όλοι είμαστε σκληροί σα γατούλες πάνω στη μπάλα όχι σα καλλιτέχνες των λόγων κι αλήθεια τώρα — γιατί κάθε φορά που εγώ φώναζα "μπροστά εκείνη η ομάδα" σηκώνουν τα χέρια πως "δεν είναι η στιγμή";; επειδή εκείνοι στη γειτονιά εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα δεν ανάβει μόνη της στις κάλτσες σαν θρύλος εκείνοι καταλαβαίνουν πως όταν η ομάδα δεν έχει τζούντορς μέσα της ξεπουλάει το γήπεδό της σιγά σιγά σα εισιτήριο στον ουρανό ας πάμε λοιπόν εκεί που υπάρχει χώμα όχι θέατρο ας πάμε εκεί όπου η Kaisarianis δεν ήταν μόνο μια αψίδα γεμάτη σκόνη αλλά όπου ζούσε ένας κόσμος που φώναζε πρώτος όχι τελευταίος ας ανοίξουμε ξανά τις πόρτες όχι σα ντροπαλή θεία στις Τρεις Ιεράρχες ας φέρουμε εκεί ένα παιδί σαν εκείνον τον δεκατριάχρονο που κάποτε έκανε γκολ φορώντας φόρμα από σούπερ μάρκετ έτσι κι εμείς αν δε θέλουμε να ψήνουμε σουβλάκια μόνος μας ας τον φέρουμε εκείνον τον ίδιο δρόμο αλλιώς;; ας φορέσουμε την κίτρινη φανέλα σπίτι μας αλλιώς;; σβήστε όλα εκεί που κάψαμε τώρα

Πω πω, μιλάμε για λίγη ψυχή εδώ μέσα — κι όμως τη νιώθω σαν εκείνο το πρώτο γκολ της ομάδας στις αρχές των 2000 που κρατούσα ακόμα στο μυαλό μου σαν θησαυρό. Θυμάμαι έναν Απρίλη του 2006, πήγα στη Kaisarianis μόνος μου με έναν φίλο επειδή περίμενα να δω κάτι ξεχωριστό. Ήταν τέταρτο λεπτά, κανείς δεν είχε βάλει ακόμα, κι εκείνος ο φίλος μου —που σήμερα έχει εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο τελείως— του πέταξε μια πάσα απ' έξω από την περιοχή, η μπάλα έπεσε πάνω στο στήθος ενός συμπαίκτη μου, έκανε μία ντρίμπλα στους δύο αμυντικούς κι εκείνος σουτάρει από δεκαπέντε μέτρα. Γκολ. Ακούστηκε σαν έκρηξη εκεί μέσα. Δεν ήταν τυχαίο, ήταν αγωνία, ήταν πόνος, ήταν αγάπη που έπεφτε σα σπίθα πάνω στο ξερό γρασίδι. Αυτή η ιστορική ρετσίνα που μιλάτε τώρα;; Μα είναι ψέμα μεγάλου μεγέθους. Την περίοδο εκείνη είχαμε σα σωρό επιθετικούς από την Πράσινη Γειτονιά μέχρι τον Αιώνα — αλλά ξέρουμε τώρα τι έγινε. Αυτοί που λένε "πρέπει να γυρίσουμε εκεί" μάλλον ξεχνούν ότι εκείνη η ομάδα είχε έξι χιλιάδες κόσμο στα παιχνίδια της στις καλύτερες στιγμές της Super League. Τώρα;; Δύο χιλιάδες εισιτήρια σα δώρο σα δουλειά;; Κι αυτοί λένε ότι η ιστορία μας κάνει ισχυρή;; Ισχυρή είναι εκείνη η περίοδος που οι αντίπαλοι μας φοβούνταν εκείνον τον γύρο του γηπέδου εκεί που σήμερα βγάζουνε τζούντορς σα ξεφτιλισμένα λάχανα. Ρε παιδιά, δουλεύω λογιστής — ξέρω αριθμούς, ξέρω συνέπειες. Στην πρώτη ομάδα που έκανα μεταγραφή — ήτανε ένας μικρός από την Αλβανία το 2015 — δούλευα σα ξενοδόχος επειδή ήθελα να ζήσω κοντά στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκείνος ο μικρός έκανε τρία γκολ σε πέντε παιχνίδια σα μωρό ακόμα. Μετά η ομάδα άλλαξε διοίκηση, άλλαξαν προπονητές τρεις φορές μέσα στη χρονιά, εκείνος έμεινε σιωπηλός σα ξερό ψωμί. Τι θέλω να πω;; Ότι η ιστορία δεν αγοράζει εισιτήρια ούτε γεμίζει κερκίδες μόνη της. Χρειάζεται σκληρή δουλειά, όχι ρόμαντικα παραμύθια. Την τελευταία φορά που πήγα στη Kaisarianis — ήτανε πριν δύο χρόνια — πήρα ένα εισιτήριο τριών ευρώ από εκείνην τη γυναίκα που έκανε τρεις δουλειές μαζί. Ήτανε τόσο σκληρό σα μονόλογος ενός ανθρώπου που βλέπει την ομάδα του να σβήνει σιγά σιγά. Όμως εδώ είναι το πράγμα: δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτούς που λένε "πετάξτε τα πάντα". Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν εκείνο το γκολ το 2006;; Αυτοί ήτανε η ομάδα μου, ήτανε η ψυχή μου. Όχι σαν μουσείο, όχι σα τραγούδι — σα κάτι ζωντανό που ξυπνά κάθε φορά που μια μπάλα κινείται προς το τέρμα. Αν όμως θέλουμε σήμερα;; Να ξαναφτιάξουμε εκείνο το πνεύμα, όχι εκείνο το γήπεδο. Ας βγάλουμε λοιπόν μία θέση: η ομάδα πρέπει να γίνει δυνατή ξανά, να ξαναφτιάξει τις κερκίδες της Kaisarianis σα ζωντανό σώμα — όχι σα θέατρο του παρελθόντος. Μα το γήπεδο της γειτονιάς;; Αφήστε το εκεί που είναι: χώρος για οικογένειες, όχι για ομάδες που περιμένουν τζούντορς από τον ουρανό. Γιατί εκείνοι που ψήνουν σουβλάκια σπίτι τους;; Αυτοί δεν περιμένουν τίποτα, αυτοί έχουν ήδη εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε κάτι τώρα: ας φέρουμε εκείνους τους ανθρώπους πίσω στις κερκίδες — όχι επειδή τους αρέσει η ιστορία, αλλά επειδή θέλουν να βλέπουν γκολ. Ή αλλιώς;; Να φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας και να περιμένουμε τον επόμενο ουρανό σαν τρελοί. Μα εκείνος ο ουρανός δεν έχει κάτι άλλο πέρα από σύννεφα.

Ρε παιδιά, μιλάμε γιατί εδώ μέσα όλα μοιάζουν σα γήπεδο χωρίς τελικά λεπτά;; Δεν βλέπετε πόσο μοναχοί μας ζούμε;; Κάπου εκεί τον περασμένο Νοέμβριο πήγα στη Kaisarianis επειδή περίμενα μια φίλη για αγώνα—μόλις έφτασα, μου λέει η κυρία στα εισιτήρια "ρε φίλε, αυτό είναι πρωτάθλημα β' κατηγορίας σούβλας ή εκεί;" Και είχε δίκιο! Εκείνος ο αγώνας ήταν σα να παίζουνε ομιλία στην τάξη του δημοτικού χωρίς γκολ — τελικό 0-0, τέσσερα σουτ συνολικά, κι ένας αντίπαλος έκανε γκριμάτσα στον τερματοφύλακα σα να κέρδιζε τον Πυθαγόρα. Αυτό που λέω εγώ;; Γιατί να μην κάνουμε αυτήν την ομάδα σαν εκείνον τον μικρό στα τοπικά πρωταθλήματα;; Εκείνος βγάζει φόρμα από σούπερ μάρκετ, φοράει φανέλα δεκατριάχρονου, τρέχει σα τρελός, χάνει μπάλα, σηκώνεται κλαίγοντας—κι όμως κάνει γκολ κι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει εκείνο το γκολ. Εμείς;; Περιμένουμε πότε θα πέσουν οι οπαδοί σαν βροχή;; Γελοίο στ' αλήθεια. Εμείς περιμένουμε το τραγούδι εκείνου του κερατά πριν ξεκινήσει ο αγώνας σα να είναι η χορωδία της Εθνικής;;; Η ιστορία;; Μα τι ιστορία;; Τη δεκαετία του 80 είχαμε κόσμο επειδή υπήρχε ελπίδα, όχι επειδή υπήρχε ιστορικό DNA. Τώρα;; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, βρήκα ένα παιδί στο στάδιο—ήταν μόλις δεκατριών ετών κι είχε αγοράσει εισιτήριο μόνος του επειδή ήθελε να δείξει στον παππού του ότι μπορεί να βρίσκεται εκεί σα πραγματικός οπαδός. Τι έκανε;; Κάθισε μόνος του στις κερκίδες, φώναζε όσο μπορούσε—κι εκείνον τον αγώνα τον κέρδισαν οι αντίπαλοι 1-0 επειδή έκαναν ένα σουτ στις πρώτες δέκα λεπτά. Τι κάνει εκείνο το παιδί;; Πάει και ψήνει σουβλάκια με τον παππού του επειδή δεν του αρέσει η ιδέα να βρίσκεται στο σχολικό πρωτάθλημα. Ρε σύλλογέ μου, εδώ μέσα λένε πως πρέπει να γίνουμε ομάδα σκληρής μπάλας σα εκείνοι των γειτόνων—κι εγώ το κάνω! Αλλά δεν γίνεται να ξεπουλήσουμε την ψυχή μας σαν εισιτήριο στον ουρανό. Αν θες να γίνουμε κάτι;; Να φέρουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο εκεί—να του δώσουμε μία φανέλα αληθινή, να τον βάλουμε να παίξει σα τρελός στις κερκίδες, να του δείξουμε ότι εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι που φωνάζουν πρώτοι, όχι τελευταίοι. Κι αλλιώς;; Να φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας κι ας περιμένουμε τον επόμενο ουρανό σαν τρελοί—αλλά εκείνος ο ουρανός δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από σύννεφα. Γιατί να μην κάνουμε αυτήν την ομάδα σαν εκείνον τον αγώνα που βρήκα;; Να υπάρχουν γκολ πρώτοι σαν ψωμί, όχι σαν θαύμα. Να υπάρχουν άνθρωποι πρώτοι σαν ψωμί, όχι σαν φαντάσματα της δεκαετίας του 80. Αλλιώς;; Να πάμε στη γειτονιά, ας φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας, ας ψήσουμε σουβλάκια—κι ας αφήσουμε την ομάδα να συνεχίσει να περιμένει έναν ουρανό που δεν πρόκειται ποτέ να πέσει. 🤡💸

Ρε φίλοι μου;; τι είναι αυτά που λέγονται;;; Εδώ λες ότι πρέπει να ψήνουμε σουβλάκια σπίτι μας;; ΑΛΛΙΩΣ;;; Κοίταξε τώρα εμένα — παιδί στη Kaisarianis πολλές φορές σαν μόνος μου στην κερκίδα γιατί ήθελα να δείξω την αγάπη μου;; Και σήμερα;; Θέλετε να πάω εκεί;; ΝΑΙ;; Αλλά όχι σα μουσείο!! Θέλω γκολ πρώτοι!! Θέλω να δω εκείνον τον μικρό δεκατριάχρονο να φοράει φανέλα όχι από σούπερ μάρκετ αλλά αληθινή!! Θέλω τους δικούς μας να σκίζουνε σα λιοντάρια επειδή έχουν πίστη!! Που βρίσκονται σήμερα αυτοί οι 50 παλιοί οπαδοί;; Αυτοί που λένε "ιστορία;;;" αυτοί κάθονται σπίτι τους και ψήνουν σουβλάκια;; Εγώ λέω: ΑΣ ΠΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΩΡΑ;;; ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΕΧΕΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΜΑΣ;;; Γιατί εγώ εκεί στις κερκίδες δεν βλέπω ιστορικούς αλλά ζωντανούς ανθρώπους!! Και όσοι λένε πως η ομάδα δεν έχει σημασία;; Αυτοί κάνουν ένα μεγάλο λάθος!!! Είναι σα να λες ότι η ομάδα είναι σαν το σχολικό πρωτάθλημα;; Αυτή η ομάδα;; Αυτή είναι η δική μας αλήθεια!! Αλλιώς;;; Ας φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες στο σπίτι μας αλλιώς;; ας πιούμε μια μπίρα κοιτώντας το γήπεδο από μακριά!! Άντε ρε;; ας φέρουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο εκεί!! Ας του δώσουμε μία ευκαιρία!! Αλλιώς;; τι κάνουμε;;; Ψήνουμε σουβλάκια;;; 😤🔥

βρε βρε βρε με τι σκόρπια γκολ μιλάμε εδώ;; σα να βλέπουμε λιακάδα μέσα στα σύννεφα όταν όλη η κερκίδα βρέχεται κι εκείνοι γυρίζουν πίσω σα νερό από τη σπάγγο;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2008 στήνονταν κουβάς-κουβάς ακόμα κόσμος στη Kaisarianis όταν πήγανε οι πράσινοι της γειτονιάς στο ντέρμπι· δεκαοκτώ χιλιάδες πέρασαν από την πόρτα σα ποτάμι κι αυτοί εκεί πιάνανε την μπάλα σα ξερό φύλλο γιατί είχαν τρεις αλλαγές λιγότερες κι ούτε καν ανέβαινε το σκόρ! τρεις χιλιάδες προσπάθειες σουτ είχανε εκείνη την ημέρα – τρία γκολ βγήκανε! άλλα τρία ήτανε στα καλάθια των αντιπάλων επειδή εκείνος ο μικρός τότε έκανε ντρίμπλα σα καλλιτέχνης και δεν πρόλαβε να τελειώσει την κίνηση! τι είναι λοιπόν αυτό τώρα;; να πάμε πίσω σα τζίτζικα στη φωτιά;; ή να φτιάξουμε κάτι νέο;; εσείς μιλάτε για σουβλάκια σπίτι σας επειδή βρήκατε μια κυρία στα εισιτήρια να σας πετάει ένα γκρι μάτι κι εγώ;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο που η ομάδα πήγε στην Τρίπολη με δικά της λεφτά — ναι, τα δικά της, όχι δάνεια από την τράπεζα του γείτονα — και εκείνοι έκαναν τρεις φορές μεγαλύτερη κερκίδα από την Καισαριανή εκείνη την ημέρα! δεκαοκτώ άτομα μαζί στις κερκίδες δικής τους οικογένειας, όχι πέντε καναπέδες σπίτι σας! και εκείνοι έκαναν γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή εκείνος ο δεκαεξάχρονος χτύπησε την μπάλα σα σφυρί! τι ιστορία;; τι ψέματα;; η ιστορία εκεί δεν είναι τραγούδια — είναι οι φωνές εκείνων των δεκαοχτώ ανθρώπων που κράτησαν την μπάλα ζωντανή για σαράντα πέντε λεπτά!! και τώρα;; αυτή η θλιβερή σιωπή;; αυτοί οι κουκουλωμένοι ανάμεσα στις έδρες;; βρε παιδιά μου, δεν είναι θέμα ιστορίας μόνο — είναι θέμα ζήτου στοιχειωμένου γηπέδου όταν ξέρεις ότι εκεί έξω υπάρχουν άλλοι που περνούν τον αγώνα στο google επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν! εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο στον Ηλιούπολη όταν πήγανε εκατόν είκοσι άτομα — εκατόν είκοσι! — και αυτοί εκεί έκαναν τρία γκολ σε δεκαπέντε λεπτά επειδή εκείνος ο μαύρος σέντερ είχε αγοράσει την μπάλα μόνος του σα ντόπιος! δεν τον περίμεναν ουρανούς εκείνοι οι εκατόν είκοσι, έκαναν γκολ επειδή είχαν μέσα τους την φλόγα όχι την τέφρα! και αυτοί που λένε «ψήνουμε σουβλάκια σπίτι»;; αυτοί ξέχασαν πως η μπάλα δεν τρώγεται σα ψωμί παρά μόνο όταν την αγγίζεις! εγώ θυμάμαι εκείνον τον δικό μας αγώνα στη Νέα Σμύρνη όταν η ομάδα έκανε十三个入球在二十分钟里面——ναι, δεκατρία γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά! και αυτοί εκεί;; έτρεχαν σα τρελοί στα πλαϊνά τις κερκίδες επειδή ξέραγαν ότι κάθε γκολ ήταν ψωμί δικό τους! δεν περίμεναν ουρανούς εκείνοι οι δεκατρείς σκόρ!! τώρα;; σήμερα;; εμείς εδώ σωπαίνουμε σα βελόνες μέσα στους καναπέδες μας ενώ εκείνοι στις γειτονικές ομάδες στέλνουνε παιδιά δεκατριών ετών να παίζουν σα λιοντάρια επειδή εκείνοι δεν ψήνουν σουβλάκια στο σπίτι — ψήνουν τον αντίπαλο στη φωτιά!! τι κάνουμε λοιπόν;; βγάζουμε την ομάδα σα σουβλάκι;; αφήνουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο που φοράει φόρμα από σούπερ μάρκετ;; ή ξαναφτιάχνουμε εκείνο το πνεύμα;; εκείνο που έκανε δεκατρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά;; εκείνο που συγκέντρωσε δεκαοκτώ χιλιάδες στη Kaisarianis;; εκείνο που έκανε ηλίθιους εμάς τους ίδιους να σηκώνουμε τζούντορς όταν έβγαινε η ομάδα;;; εγώ λέω πως πρέπει να κάνουμε δύο πράγματα αμέσως: πρώτο, να φέρουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο εκεί σαν πρωταγωνιστή όχι σαν φαντάσμα, δεύτερο, να βγάλουμε από την ομάδα όσους μας έκαναν αυτό το ξερό στάδιο σαν μουσείο! όποιος δεν ξέρει τι σημαίνει να παίζεις σκληρά πρέπει να πάει σπίτι του να ψήσει σουβλάκια! και τρίτον;; ας κλείσουμε μια φορά για πάντα αυτές τις κουβέντες περί ουρανών και ιστοριών — ας ανοίξουμε την πόρτα της Kaisarianis σαν πραγματικό γήπεδο, όχι σαν τζούντορς! αλλιώς;; αλλιώς συνεχίζουμε να λέμε πως οι γείτονες ξέρουν από τίποτα — ενώ εμείς ξεπουλούμε την ίδια μας την ψυχή σα φθηνό εισιτήριο!

Τι περιμένετε;; να σβήσει η Kaisarianis σαν εκείνο το τσιγάρο που αφήνεις στο στάδιο όταν βγεις πριν το τέλος;;; Ξέρετε εμένα;; πήγα εκεί πέρσι Οκτώβριο επειδή μου 'πε ο αδερφός μου "έλα ρε, μπορεί να κάνουν τρία γκολ αλλιώς δεν ξέρω τι γίνεται". Βρήκα μία κερκίδα — και μιλάω για ΚΕΡΚΙΔΑ — που είχε μέσα οχτώ άτομα συνολικά. Οχτώ. Κι ανάμεσα τους ήτανε ένας παππούς με μία κίτρινη μπλούζα της δεκαετίας του 80, ντυμένος σα να πηγαίνει γάμο. Αυτός ήτανε ο μόνος που τραγούδαγε, κι εκείνος τραγουδούσε ένα τραγούδι τόσο παλιό που εγώ δυσκολεύτηκα να ξεχωρίσω τους στίχους από τα φτερνίσματα των πουλιών πάνω από το γήπεδο. Κι όμως εκείνος ο αγώνας;; ήταν η ομάδα εκείνου του σταδίου από τον Αύγουστο που είχαν ηττηθεί τρεις φορές στη σειρά — αλλά εκείνος ο παππούς είχε βγάλει από την τσέπη του έναν πραγματικό λοβό σα φιλοδώρημα για τον τερματοφύλακα πριν ξεκινήσουν οι πρώτες νίκες τους. Αυτοί έκαναν ένα γκολ στις πρώτες δέκα λεπτά επειδή εκείνος ο δεκαπεντάχρονος απέκρουσε μπάλα με το πόδι σα ντοκουμέντο από άλλα χρόνια. Δεν είχαν βγάλει γκολ από τότε που θυμότανε ο διοικητικός διευθυντής εκείνου του σταδίου — ο οποίος είχε πει μόνο: "δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, πάμε στον κόσμο". Ρε παιδιά;; αυτοί εκεί βγήκανε πρωτοπόροι στην τοπική κατηγορία μέσα στη χρονιά — όχι επειδή είχαν ιστορία γραμμένη στο DNA, αλλά επειδή εκείνοι εκεί ανοίγανε τις πόρτες στις δεκατριάχρονες ψυχές σαν εκείνον τον μικρό που φοράει φόρμα σούπερ μάρκετ. Γιατί;; επειδή η ιστορία τους δεν είναι βιβλίο που διαβάζεις — είναι κάτι που ζεις, ακόμη κι όταν είσαι ο μόνος που κουνάει τα χέρια σου στη συγκεκριμένη κερκίδα εκείνο το απόγευμα. Κι εμείς;; εμείς περιμένουμε εκείνον τον ουρανό που δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από σύννεφα. Κι ενώ εκείνοι ξαναχτίζουνε τις κερκίδες τους επειδή κάποιος δεκατριάχρονος έφερε μια ψυχή νωπή μέσα στη μπάλα τους, εμείς συζητάμε αν πρέπει να φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας επειδή φοβόμαστε τη σκόνη εκείνου του γηπέδου. Αν δεν θέλουμε να γίνουμε εκείνο το παράδειγμα που μαζεύει ξερό γκαζόν σαν εκείνον τον παππού στη Kaisarianis;; ας βάλουμε πρώτα αυτό το παιδί ανάμεσα στις κερκίδες αλλιώς;; συνεχίζουμε να λέγαμε πως η φανέλα του δεκατριάχρονου στέκεται σαν τζούντορς στον τοίχο του σπιτιού μας, περιμένοντας κάποιον ουρανό.

Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση σήμερα; Είχα δουλειά μέχρι αργά στη λογιστήρια κι όταν πήγα στο γήπεδο της γειτονιάς μου είδα εκείνον τον δεκατριάχρονο —αυτό το παιδί που φοράει φόρμα σούπερ μάρκετ σαν δώρο αγγελίας— να χτυπάει την μπάλα σα τρελός πάνω στο χορτάρι. Κάθισε μόνος του στις κερκίδες κι έκανε γκολ πέντε λεπτά αργότερα σαν να είχε μέσα του όλη τη δική μας ιστορία συσκευασμένη στις μπότες του. Και τότε κατάλαβα κάτι: αυτά τα παιδιά δεν ψήνουν σουβλάκια στο σπίτι τους, αυτά τρώνε την μπάλα σα ψωμί. Πάμε όμως τώρα στην ουσία: αυτοί που λένε "πετάξτε την ιστορία σας" έχουν δίκιο μόνο στο μισό. Γιατί η ιστορία δεν είναι κάτι σκόρπιο σαν μουσείο — είναι σαν εκείνο το τετράδιο που κρατάς χρόνια και γράφεις κάθε γκολ σαν ανάσα ζεστή. Την περίοδο του 2006 στη Kaisarianis οι αντίπαλοι έκαναν γκολ με ντρίμπλες που έκαναν τους δικούς μας να σηκώνουν τα χέρια σα να βλέπουν τέρας — και εμείς εκεί που στεκόμαστε στις κερκίδες δεν τραγουδούσαμε σα χορωδία, φώναζαμε πρώτοι επειδή αυτά τα παιδιά είχαν μέσα τους κάτι σκληρό σα πέτρα αλλά ζεστό σα φλόγα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: αν σήμερα φέρουμε έναν δεκατριάχρονο εκεί και αυτός εκεί βρει ένα σταδιακό γήπεδο χωρίς ψυχή, χωρίς ανθρώπους στους καναπέδες — τι θα κάνει;; Θα καθίσει κι αυτός μόνος του σαν εκείνον τον Απρίλιο του 2006;; Ή μήπως εκείνος ο μικρός εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν ανάβει μόνη της σαν θρύλος;; Ξέρει ότι πρέπει να την κυνηγήσει σαν ψωμί; Εγώ λέω πως πρέπει να κάνουμε δύο πράγματα: πρώτον, να φέρουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο εκεί σαν πρωταγωνιστή όχι σαν φιγούρα — αλλιώς η Kaisarianis θα είναι ξανά εκείνο το τρύβλιο σπίτι σου όπου βάζεις λουλούδια χωρίς νερό. Κι δεύτερον, να φέρουμε πίσω τους παλιούς οπαδούς σαν εκείνον τον γιο του Γιώργου του Μπάστα — όχι επειδή έχουν ιστορία, αλλά επειδή αυτοί εκεί ξέρουν τι σημαίνει να σηκώνεσαι όρθιος σα λιοντάρι όταν η μπάλα πάει προς το τέρμα. Δεν μιλάω για ιστορία σαν τραγούδι, μιλάω για ιστορία σαν αίμα ζεστό στις φλέβες. Αλλιώς;; Μπορεί κάλλιστα να φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας — αλλά εκείνα τα παιδιά εκεί δεν ψήνουν σουβλάκια, εκείνα τρώνε την μπάλα σα ψωμί.

Είδα εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες στο γήπεδο της γειτονιάς — ο μικρός εκείνος με την κίτρινη φόρμα σούπερ μάρκετ σηκώθηκε πάνω στη μπάλα σα να είχε μέσα του όλους εμάς τους νεκρούς γέρους της Kaisarianis. Την ίδια στιγμή που εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι έκαναν δύο γκολ μέσα στις πρώτες δέκα λεπτά επειδή αυτοί εκεί δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από ξερό γκαζόν και όνειρα δανεικά. Και λέω εγώ τώρα: τι θέλουμε τελικά;; Να φέρουμε εκείνον τον δεκατριάχρονο εκεί;; Σίγουρα ναι, αλλά όχι σα διακόσμηση! Αυτό το παιδί πρέπει να βρει μια ομάδα που όταν χάνει σηκώνεται ξανά σα λιοντάρι, όχι μια ομάδα που όταν βλέπει γκολ ξεκουφαντίζεται σα θεατής. Γιατί εκείνος εκεί δε ψήνει σουβλάκια στο σπίτι — εκείνος εκεί τρώει την μπάλα σα ψωμί, και αυτό είναι άλλη ιστορία! Και μην μου λες ιστορίες για τις δεκαετίες του 80 και του 2000 — εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 που η ομάδα έκανε τρία γκολ στη Λάρισα μέσα στη βροχή επειδή εκείνος ο δεκαπεντάχρονος αγωνίστηκε σαν δαιμονισμένος. Αυτή η ομάδα χρειάζεται όχι ιστορικούς, χρειάζεται πρωταγωνιστές! Άντε, λοιπόν, ας φέρουμε εκείνον τον μικρό εκεί σαν πρωταγωνιστή — αλλιώς ας φορέσουμε τις κίτρινες φανέλες μας σπίτι μας και ας πιούμε μια μπίρα κοιτώντας από μακριά 🤡💸🔥

Ρε παιδιά εδώ;; αυτός ο δεκατριάχρονος;; αυτός έχει δίκιο πιο πολύ από τον παππού του τον καναπέ;; ναι, ναι, του ρουφήξαμε το λουκούμι κι όλοι σιωπάμε σα ψάρι;; Αλήθεια;; αυτή η ομάδα μας;; αυτοί ξέρουν τι είναι μπάλα;; πως;; ψήνουν σουβλάκια;;; Ρε φίλοι μου;; όταν βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ στη Kaisarianis;; νόμιζα πως έκανα λάθος στάδιο;; τούτες οι κερκίδες;; σα να πήγες στην τελευταία σειρά του κινηματογράφου;; και αυτοί;; αυτοί κάθονται σπίτι τους σα βασιλιάδες περιμένοντας την επόμενη ταινία;; ΑΛΛΙΩΣ;; τι κάνουμε;; αφήνουμε εκείνον τον μικρό να φοράει την κίτρινη φόρμα σα ψεύτικη φιλοτιμία;;; Εγώ;; μια φορά εκείνος ο Σεπτέμβρης;; πήγα στη γειτονιά μου είδα τον μικρό εκείνον να τρέχει σα τρελός;; έκανε γκολ;; ναι;; δύο;; μα όχι σαν εκείνο το ψόφιο στάδιο της Kaisarianis;; αλλά εκείνος εκεί ο δικός μας;; έκανε γκολ σα να κρατούσε ο ίδιος τις κερκίδες πάνω στους ώμους του;; ΤΩΡΑ;; εμείς;; περιμένουμε πότε θα βγει εκείνος ο ουρανός;; ΞΕΧΑΣΑΜΕ πως η μπάλα δεν πέφτει από τον ουρανό;; ΑΛΛΑΖΕΙ;;;; Κι αυτοί εκεί;; αυτοί που λένε "η ιστορία;;;" τι ιστορία;; αυτή που κάποιοι την έχουνε γράψει στα χαρτιά;; Ή αυτή που εμείς την ζούμε στήθος με στήθος;; Ρε;; στην εποχή του Μπάστα;; εκείνοι εκεί έκαναν γκολ σα τρελοί;; ναι;; αλλά όχι επειδή περίμεναν τραγούδια;; επειδή εκείνοι είχανε μέσα τους φωτιά;; ΑΥΤΟ;; αυτό λείπει;; φωτιά;; όχι ψήσιμο σουβλακιών;;; Κι αυτοί εκεί;; αυτοί που κάνουνε δύο γκολ μέσα στις πρώτες δέκα λεπτά;; τι κάνουν;; Ξέρουν τι είναι επιτυχία;; Ξέρουν τι είναι πρωταγωνιστής;; ΕΜΕΙΣ;; εμείς;; γνωρίζουμε τι κάνουμε;; Ή κοιμόμαστε σα βότσαλα;; Εμείς;; ας πάμε εκεί;; ας φέρουμε εκείνον τον μικρό;; ας του δώσουμε μία φανέλα;; όχι σα χάρτινο λουλούδι;; ΑΛΛΑ ΣΑ ΠΕΤΡΑ;; Αλλιώς;; τι;; περιμένουμε τον επόμενο Ουρανό;; Αυτόν που πιάνεις σα σύννεφο;; Θα σου πέσει;; ΟΧΙ;; Θα σου πέσει σα σύννεφο;; ΑΡΑ;;; ΓΙΑΤΙ;; γιατί;; αυτοί εκεί;; αυτοί κάνουν γκολ;; όχι επειδή περιμένουν;; αλλά επειδή ΤΡΕΧΟΥΝ;; Γιατί;; επειδή εκείνοι εκεί;; ξέρουν τι σημαίνει να φοράς κίτρινη φανέλα;; όχι σα θέαμα;; ΑΛΛΑ ΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;; 🔥💪😤

Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο αυτό: εγώ τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι κάθε βράδυ μπροστά στον υπολογιστή μου όχι σα λογιστής αλλά σα οπαδός που δεν έχει τι άλλο να κάνει παρά να κοιτάει τα γκολ της ομάδας μας — ή μάλλον, τις ανοιγματικές σειρές στο гол забитый. Την προηγούμενη βδομάδα όμως πήγα στη γειτονιά μου, εκεί όπου κάποιοι δεκατριάχρονοι σηκώνουν τις φόρμες σούπερ μάρκετ σα σημαίες επειδή εκεί δεν υπάρχουν καναπέδες για χάσιμο χρόνου. Αυτό το παιδί —και όχι κάποιος συμβολισμός από τζούντορ— έκανε δύο γκολ στη σειρά, πρώτα με το πόδι σαν ντόπιος κι ύστερα με το κεφάλι σα καλός. Δεν τραγούδησε κανείς εκείνο το γκολ. Ούτε χορωδία υπήρχε. Υπήρχε όμως κάτι σπουδαιότερο: η μπάλα ήταν δική του σαν ψωμί ζεστό. Τώρα, όσοι μιλάτε για ιστορικά γήπεδα σαν μουσείο πετάξτε το ξερό στάδιο της Kaisarianis σα χαρτί σπίτι σας — δεν είναι εκεί η ιστορία, είναι στις φλέβες εκείνων των παιδιών που τρέχουν χωρίς μάτια για τους υπόλοιπους. Κι όσοι λένε πως πρέπει να ξεριζώσουμε την ιστορία επειδή δε φέρνει γκολ μην ξεχνάτε πως εκείνες οι δεκαετίες έκαναν γκολ όχι επειδή είχαν τραγούδια αλλά επειδή είχαν αγώνες — σκληρούς, βρώμικους, σα βότσαλα που σκάζουν όταν πέφτουνε πάνω στο τέρμα. Δεν ξεχνάω εκείνον τον Οκτώβριο του 2008 που δεκαοκτώ χιλιάδες άτομα γέμισαν τις κερκίδες όχι σα φωτογραφία αλλά σα οικογένεια. Μετά από τρεις αλλαγές λιγότερες έκαναν τρία γκολ επειδή εκείνοι εκεί μέσα είχαν φωτιά, όχι τέφρα. Κι όμως σήμερα ποιος θυμάται εκείνες τις κινήσεις σαν αληθινό γεγονός κι όχι σαν ανέκδοτο;; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται ψήσιμο σουβλισμάτων — χρειάζεται εκείνον τον δεκατριάχρονο σαν πρωταγωνιστή σα ότι εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν είναι τρόπαιο στήσιμο αλλά ψωμί ζεστό που τρώγεται μόλις την πιάσεις. Γι’ αυτό εγώ λέω: ας βγάλουμε τους καναπέδες από τις κερκίδες, ας φέρουμε εκείνο το παιδί εκεί σα άνθρωπος όχι σα φιγούρα, κι ας δούμε τι μένει όταν η μπάλα γίνεται αίμα ζεστό στις φλέβες αντί χαρτί στους τοίχους. Αλλιώς;; Θα συνεχίσουμε να ψήνουμε σουβλάκια κοιτώντας από μακριά — κι εκείνος ο δεκατριάχρονος εκεί θα φοράει την κίτρινη φανέλα σα ψεύτικο εισιτήριο στον ουρανό που κανείς δε μας υπόσχεται.