Ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος στο stadium του Περιστερίου: οι υπερβολές των…

Πάλι αυτά τα ίδια γλυκά λόγια που σέρνονται σαν μύξα στις εξέδρες; Με τις κορδέλες σου έβαλες φωτιά στο μουσικό κουτί τρεις φορές — πολύ ωραίο λάχανο, τους έδωσες όμως κάτι περισσότερο από ένα αστείο στις ιστορίες του Instagram; Γιατί εγώ τρία πράγματα βλέπω: πρώτον, οι Ultra έκαναν το γήπεδο δικό τους, δεύτερον, η διοίκηση έκανε σαν ν’ άκουσε βουητό από κουνούπι, τρίτον, η UEFA δεν πειράζεται καν από τις φωτογραφίες σου όταν ολόκληρο το Περιστέρι βουλιάζει στις χρεωκοπίες των γειτονιών και στους ρύπους των κινητών. Εσύ τι έχεις καταφέρει πέρα από μια παρουσία στο κουλουβάχαλο των stories; Αν ήταν τόσο σοβαρή υπόθεση τα δακρυγόνα και οι κορδέλες, η διοίκηση δεν θα καθόταν στα χέρια της να τους φτιάχνει γλυκό νερό για τις επόμενες UEFA αγώνες. ΟιUltra έκαναν ότι μπορούσαν μέσα στα όρια που τους επέτρεψαν να παίξουν — κι αυτή η σιωπή τώρα είναι το μεγαλύτερο τους άλλοθι. Εσύ τι προσφέρεις πέρα από γκρίνια; Να βάλουμε όλους τους υπεύθυνους σε έναν πάγκο κι ας δούμε ποιος τρώει χειρότερα από ποιον όταν η πόλη βράζει κι ο σύλλογος κλείνει πόρτες;

Ρε σεις ρε!! τι γίνεται εδώ;; μιλάτε σαν να είμαστε ζητιάνοι στον δρόμο;; Οι Ultra δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να υπερασπίζονται αυτό το χρώμα με δέρμα κι αίμα!! Εμείς στους Ultramarines ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ TA STORIES!!! Τα δακρυγόνα, οι κορδέλες, η φωτιά στο μουσικό κουτί... ΔΕΝ είναι γιά τους άλλους, ΔΕΝ είναι γιά το ξεπούλημα!! Είναι γιά τον αγώνα, γιά τον παλμό, γιά να μην παραδώσουμε ποτέ!! Κι εσείς τώρα;; Ξέχασα ολόκληρη την ιστορία ;; Τρεις φορές;; Τρία φορά;; Οι άλλες ομάδες όταν κάποιος τους πιέζει βγάζουν αποτελέσματα και στρατηγική!! Εμείς;; Μια διαφωνία;; Μία κουβέντα;; Κι ύστερα;; ΣΙΩΠΗ;; Η διοίκηση κάνει ντου;; Εμείς;; Ανάβουμε φωτιές γιά να μας δουν!! Οι Ultra δεν φτιάχνονται γιά να γράφουν όμορφα κείμενα στα social!! Φτιάχνονται γιά να φωνάζουν μέχρι να πέσουν τα τείχη!! Αν εμείς δεν κάνουμε κάτι τότε ποιοι;; Αυτοί που κάθονται πίσω από υπολογιστές και βγάζουν ανακοινώσεις;; Αυτοί που λένε "περιμένουμε λύση από πάνω";; ΠΟΙΑ ΛΥΣΗ;; Αυτοί έχουν κλειστά μάτια ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!! Κοιτάξτε γύρω σας!! Οι γειτονιές πνίγονται, οι δρόμοι βρωμάνε, η ομάδα χάνει χρήματα και όλα αυτά ενώ εμείς;; Καθόμαστε να περιμένουμε;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; Οι Ultra ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! Οι Ultra ΔΡΟΥΝ!! Κι όταν η UEFA ρωτάει;; Μας γράφουν μια κόλλα;; Μας διώχνουν;; Τίποτα!! Είναι δικό μας πεδίο μέχρι να τους αποδείξουμε το αντίθετο!! Γιατί εδώ;; Γιατί οι Ultra είναι η ψυχή αυτού του συλλόγου!!! Και χωρίς ψυχή;; Δεν υπάρχουμε!! ΡΕΙ!!! πως νιώθετε εσείς;; Αδύναμοι;; Να κάτσετε ή;; ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ;; Γιατί εγώ εδώ;; Γιατί ΔΕΝ ΣΕΙΨΟΜΑΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥🔥

Τρεις φορές χτύπησε η μπουγάδα — τρεις φορές η διοίκηση έκανε σαν να πέφτει χιόνι στο Περιστέρι. Και εμείς πάλι, σαν να μην έχουμε ζήσει όλο αυτό το χάλι; Πάρτε τους αριθμούς αυτούς: τρεις αποβολές γειτονιών, τρεις φορές φωτιά στο μουσικό κουτί, τρεις φορές δακρυγόνα που έκαναν τον ουρανό του γηπέδου σαν βόμβες M-80 στα Χριστούγεννα. Τρεις φορές οι αντίπαλοι πήγαν βόλτες σαν πρωταθλητές ενώ εμείς προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τα χρώματά μας ζωντανά σαν λυχνίες σε ρεύμα blackout. Κι όταν η UEFA ρώτησε; Τι κάναμε; Βγάλαμε ανακοινώσεις σαν σημειώσεις τσέπης: «Σεβόμαστε τους κανονισμούς», «συνοδευόμαστε από αξιόπιστους φορείς», «δίνουμε λύση». Λύση; Ποια λύση όταν βγάζεις κορδέλες κι αυτοί γράφουν δελτία τύπου για «προβλήματα ασφάλειας»; Την ίδια ώρα οι ίδιοι ιδιοκτήτες που έβγαλαν την ομάδα σαν φουσκωμένη μπάλα ρύπου στις γειτονιές του Περιστερίου κάθονται στην κερκίδα σαν να παρακολουθούν ταινία του Netflix — «δεν βλέπω τίποτα» φαίνεται να λένε κάθε φορά που ανάβουμε φωτιές. Οι Ultra δεν είναι σκηνικό για stories. Δεν είναι αφορμή για επιτυχημένες αναρτήσεις. Είναι η μόνη φωνή που βγαίνει από αυτά τα τσίγκινα αυτιά της διοίκησης όταν οι ίδιοι ετοιμάζουν ανακοινώσεις πάνω σε ανακοινώσεις σαν σχολαστικά παιδάκια των τελευταίων τάξεων του σχολείου. Οι Ultramarines δεν ζητούν ψίχουλα δικαιοσύνης — ζητούν να ακουστεί ο παλμός μιας πόλης που πνίγεται σιγά σιγά. Και όταν η σιωπή γίνεται πολιτική όσο κι η άρνηση; Τότε τα δακρυγόνα δεν είναι ζητήματα ασφαλείας. Είναι κατάθεση ψυχής. Επιτέλους να δείξουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από δέλτα μεταξύ λίτρων πετρελαίου και αερίων ρύπων στα νούμερα της πόλης. Υπάρχει αγώνας. Υπάρχει χρώμα. Υπάρχει ψυχή — κι αυτή κόβεται στα σίγουρα όταν βάλουν πλώρη για υποτιτλισμούς στα social αντί για πρωτοσέλιδα στους δρόμους.

ρε παιδιά μου εσείς πώς ξεχάσατε; τα παλιά τα χρόνια όταν στο Περιστέρι δεν χρειαζόταν καν火 για να πεις την αλήθεια από τον ουρανό; όταν οι Ultramarines ήταν εκείνοι που έκαναν το γήπεδο ζωντανό σαν τις φωτιές των παλαιών αγγλικών κουπέ κι όχι σαν τις λάμψεις μιας φωτογραφικής μηχανής στο τελευταίο story; τότε δεν μιλούσαμε για αποβολές γειτονιών στις ανακοινώσεις — μιλούσαμε για βόλτες στους δρόμους, για τραγούδια που έκαναν τα τσιμέντα να τραγουδούν, για αυτούς τους τύπους που κάθονταν στις κερκίδες σαν ηθοποιοί σ’ ένα θεατράκι ενώ εμείς τους σηκώναμε όρθιους με τις κορδέλες! τώρα όμως;; τώρα τρεις φορές κάηκε το μουσικό κουτί κι τρεις φορές βγήκαν ανακοινώσεις σαν ψωμί σουβλάκι — «συγγνώμη, σεβόμαστε τους κανονισμούς». τρεις φορές οι αντίπαλοι πήγαν βόλτες σαν πρωταθλητές ενώ εμείς ψάχναμε πού είχαν κρύψει την ψυχή μας κάτω από τρεις σωρούς ανακοινώσεις. τρία δακρυγόνα κι τρεις φορές η διοίκηση έκανε σαν νά 'ταν χιόνι στον Βόλο τον Αύγουστο — «δεν υπάρχει πρόβλημα, παιδιά, αυτά τα πράγματα συμβαίνουν». και τι κάνουν αυτοί;; αυτοί οι μεγαλοϊδιοκτήτες που έχουν κλειστά μάτια όσο ανοιχτά έχει αυτά των Ultramarines — βγάζουν ανακοινώσεις για οικονομικές κρίσεις, για υποτιτλισμούς στο instagram, για «περιμένουμε λύση από πάνω» σαν νά 'ταν παραμύθι του Παπαντωνίου. λύση;; ποια λύση όταν ολόκληρη η περιοχή βράζει κι αυτοί γράφουν ευγενικά email; εγώ τι λέω;; ότι οι Ultra δεν είναι εκεί για stories. δεν είναι εκεί για να δίνουν εικόνες στο facebook έτσι ώστε η διοίκηση να βγάζει ανακοινώσεις «σεισάχθεια» στις επόμενες αγγλικές συνεντεύξεις τύπου. οι Ultra είναι εκεί γιατί κάποιος πρέπει να λέει την αλήθεια όταν οι άλλοι κάνουν σαν νά 'ταν βουβοί στο θεατράκι. τρεις φορές κάηκε το μουσικό κουτί κι αυτό δεν ήταν αφορμή για ξεπούλημα — ήταν η φωνή μιας πόλης που πνίγεται αργά αλλά βέβαια. κι όταν η UEFA γκρινιάζει;; βγάζουμε ανακοινώσεις σαν σημειώσεις τσέπης κι αυτοί κάθονται στις κερκίδες σαν να παρακολουθούν ταινία. εγώ λέω πως αυτοί οι τρεις πυρσοί στις κορδέλες ήταν μία κατάθεση ψυχής — σαν να λέγαμε «ξέρετε τι; εδώ υπάρχουν άνθρωποι, όχι αριθμούς στα excel». η ερώτηση όμως είναι αυτή: εμείς θέλουμε αυτούς τους φορείς να μας στέλνουν οδηγίες κάθε φορά που ανάβουμε μια κορδέλα ή θέλουμε αυτούς τους φορείς να βγάλουν το κεφάλι τους πάνω από το χάλι της περιοχής;; θέλουμε ανακοινώσεις ή θέλουμε λύσεις;; γιατί εγώ μέχρι στιγμής βλέπω περισσότερες ανακοινώσεις παρά βήματα έξω από το Περιστέρι. ρε συλλογέ εσύ που λες πως αυτοί γελούν;; εγώ λέω πως γελούν μαζί μας. όχι μαζί μας σαν οπαδούς, αλλά σαν άτομα που ακόμα περιμένουμε από κάποιον πάνω να λύσει το πρόβλημά μας. εκείνοι που κάθονται στα γραφεία τους και γράφουν «ειλικρινά λυπούμαστε» ενώ οι γειτονιές βουλιάζουν στα σκουπίδια — αυτοί είναι οι πραγματικοί κίνδυνοι εδώ. αυτοί που κάνουν σαν νά 'ταν η σιωπή τους στρατηγική κι η άρνησή τους πολιτική. οι Ultramarines δεν κάθονται. ανάβουν φωτιές, αφήνουν τον καπνό τους σημάδι στο γήπεδο, ζητούν λόγο. κι όταν κάποιος τους πει «δεν είναι ώρα για δράση», αυτοί απαντούν «η ώρα ήταν χτες». δεν περιμένουμε άλλη φορά — είτε τώρα, είτε ποτέ.

Τρεις φορές κάηκε αυτό το χάλι και τρεις φορές οι ίδιοι τύποι έβγαλαν ανακοινώσεις σαν να έγραφαν σχολική εργασία: *"λόγω τεχνικών ζητημάτων, αναβάλλεται η έναρξη των πυροτεχνημάτων"*. Τι λέγατε;; Λες τώρα πως αυτά είναι αποτελέσματα;; Για πλάκα;; Οι Ultramarines έκαναν ότι έκαναν στις τρεις τελευταίες UEFA αγώνες κι εμείς εδώ;; Καθόμαστε κι αναλύουμε σαν τίποτε; Ρε παιδιά, εγώ είμαι από εκείνους που ξέρουν τι σημαίνει γήπεδο σαν το Περιστέρι όταν ανάβει. Θυμάμαι όταν πριν χρόνια οι Ultra βγήκαν στους δρόμους όχι για φωτογραφίες αλλα γιατί κάποιος έπρεπε να σπάσει τη σιωπή. Τότε δεν υπήρχαν ανακοινώσεις σαν αυτές — υπήρχαν φωνές, υπήρχαν τραγούδια που έκαναν τους γείτονες νά 'ναι σιγουροί πως αυτή η ομάδα ακόμα δεν έχει πεθάνει. Τώρα;; Τώρα βάζουμε κορδέλες κι αυτοί γράφουν δελτία τύπου. Κι ύστερα μας λένε *"η σιγουριά στον αγωνιστικό χώρο αποτελεί προτεραιότητα"*. Όποιος δεν κατάλαβε τώρα τι γίνεται ας το μάθει αλλιώς: όταν οι Ultramarines βάζουν φωτιά στο μουσικό κουτί αυτό ΔΕΝ είναι επειδή θέλουν να γίνουν viral στα stories. Αυτό είναι επειδή κάποιος πρέπει να φωνάξει όταν ο σύλλογος πνίγεται στις ανακοινώσεις κι οι ιδιοκτήτες κοιμούνται πάνω στα Excel τους. Την ίδια ώρα αυτοί οι τύποι βγάζουν ανακοινώσεις σαν ήτανι πρωθυπουργοί — *"σεβόμαστε τους κανονισμούς"*, *"η ασφάλεια όλων αποτελεί ανησυχία μας"* — ενώ οι γειτονιές γύρω μας βράζουν σαν τσαγιέρα χωρίς σβέρκο. Και όταν η UEFA γκρινιάζει;; Ανοίγουν τους φακέλους τους κι αρχίζουν να ψάχνουν για καρτέλες σαν δημοτικοί υπάλληλοι. Οι Ultra δεν είναι εκεί για να παίξουν το ρόλο του τραγουδιστή στην ταινία του θανάτου των social media. Είναι εκεί γιατί κάποιος πρέπει να λέει την αλήθεια όταν οι υπόλοιποι κάνουν σαν νά 'ταν βουβοί θεατές. Οι κίνδυνοι δεν είναι στις φλόγες των κορδελών. Οι κίνδυνοι είναι στους τίτλους που γράφουν *"αντίπαλοι απολαμβάνουν το Περιστέρι σαν βόλτα"*, στους αριθμούς στους πίνακες των οικονομικών που δεν δείχνουν τίποτα άλλο παρά ρύπους στους λογαριασμούς της ομάδας. Αυτοί οι ίδιοι φορείς που τώρα μας λένε *"περιμένετε λύση από πάνω"* είναι αυτοί που ποτέ δεν σήκωσαν δάχτυλο για να δουν τι κρύβεται κάτω από τις τρεις φωτιές. Ρε φίλοι μου, εμείς δεν είμαστε εδώ για να γράφουμε κείμενα στις ανακοινώσεις. Είμαστε εδώ γιατί κάποιος πρέπει να φωνάξει όταν τα τείχη γκρεμίζονται αργά αλλά βέβαια. Και όταν κάποιος σας πει *"δεν είναι ώρα για δράση"*, απαντήστε του *"η ώρα ήτανε χτες"*. Γιατί εγώ δεν περιμένω άλλη φορά. Ούτε μία.

Ρε συλλογέ σεις;;; ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΙΕΙ Η ΣΙΩΠΗ;;; Τρεις φωτιές;;; Τρεις φορές οι Ultra έκαναν τσίρκο στο μουσικό κουτί κι εμείς;;; Τρεις φορές κάθισαν εκείνοι στις κερκίδες κουνώντας τα πόδια τους σαν νά 'ταν στο σινεμά βλέποντας ταινία του Κουτουμά;;; Ρε παρακαλώ!!! Οι Ultramarines δεν είναι ομάδα θρησκευτικού συγκροτήματος γιά νά σέρνονται σαν μούμιες στις ανακοινώσεις!!! Θέλουν λύση;;; Την ίδια ώρα αυτοί οι μεγαλοϊδιοκτήτες που ξεχειλώνουν τις τσέπες τους βγάζουν ανακοινώσεις σαν να γράφουν τους όρους ενός δάνειου από την τρόικα!!! Και μιλάμε για numbers;;; Τρεις αποβολές γειτονιών;;; Εσείς εδώ μιλάτε σαν να μην βλέπετε ΤΙΤΛΟΥΣ στους αντιπάλους μας!!! Οι αντίπαλοι χορεύουν στους δρόμους σαν πρωταθλητές ενώ εμείς;;; Κάψαμε τρεις φορές το μουσικό κουτί κι αυτό έγινε "εύρημα" για stories!!! ΠΟΙΟΙ ΓΕΛΟΥΝ;;; Εγώ λέω πως η διοίκηση δεν είναι ζήτημα ανοχής — είναι ζήτημα ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ!!! Δεν τους νιώθουν αυτά τα γεγονότα επειδή κοιμούνται πάνω στα Excel τους!!! Οι Ultra ΔΕΝ ζητούν κορδέλες γιά τις φωτογραφίες τους — ζητούν ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! Ζητούν έναν σύλλογο ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!! Κι όταν η UEFA τους γκρινιάζει;;; Βγάζουν ανακοινώσεις σαν να ήταν τελευταίο τμήμα δημοσιογραφίας στο σχολείο!!! "Λόγω τεχνικών προβλημάτων αναβάλλεται η χρήση πυροτεχνημάτων". ΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;;; ΡΕΙ;;; Ποια τεχνικά προβλήματα;;; Τα δικά σας προβλήματα είναι πως φοβάστε να ανοίξετε τον φάκελο κι όταν τον ανοίγετε ξέρετε πως δεν υπάρχει μέσα τίποτα άλλο παρά ρύπους!! Οι Ultra δεν έχουν φτάσει ακόμη στο σημείο να ζητήσουν συγνώμη γιά την ψυχή τους!!! Ζητούν να μην τους κάνουν φορείς αδιάφορων ανακοινώσεων!!! Όταν λοιπόν κάποιος σας πει πως αυτές οι τρεις φωτιές ήταν just επεισόδια;;; Απαντήστε του πως δεν ήταν επεισόδια—ήταν η μοναδική φωνή που ακούστηκε όταν όλοι οι άλλοι έκαναν σιωπή σαν νά 'ταν δέκα άτομα σ’ ένα κηδεία χωρίς νεκρό!! Και τώρα;;; Αυτοί περιμένουν ΛΥΣΗ;;; Ποια λύση;;; Να τους γράψουμε μία ακόμα ανακοίνωση;;; Ή μήπως πρέπει να πάμε ΕΜΕΙΣ εκείνοι που θα σπάσουν τους φακέλους τους;;; Γιατί εγώ λέω πως αυτοί οι τρεις πυρσοί στις κορδέλες ήταν μία φωνή ΑΓΩΝΑ όχι μία αφορμή γιά stories!!! Οι Ultra ΔΕΝ ΚΑΘΟΥΝ!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! ΠΑΛΕΥΟΥΝ!!! Και όσοι λένε πως αυτοί γελούν;;; Αυτοί γελούν όχι μαζί μας—γελούν ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! Γιατί ξέρουν πως όσο εμείς ψάχνουμε λύσεις εκείνοι σέρνονται σαν βουβοί στους διαδρόμους της εξουσίας!!!

ρε αγαπημένοι Ultramarines, τι μου γίνεται;;; βγάζω το κεφάλι μου στον δρόμο του Περιστερίου πριν κάθε αγώνα και βλέπω τις βιτρίνες των σπιτιών σβησμένες σαν μάτια νεκρών, τους δρόμους σαν κανάλια λάσπης και αυτές τις κιτρινισμένες ανακοινώσεις της διοίκησης να κρέμονται σαν λασπωμένα χαρτιά στους φανοστάτες σαν νά ’ναι η ίδια η ομάδα γκρίζα σαν τις μέρες του Οκτώβρη. κι ύστερα πάω στο γήπεδο και βλέπω εσάς εκεί πάνω στις κερκίδες σαν τις μοναδικές κηλίδες χρώματος σ’ αυτό το τοπίο — κι όμως κι εσείς;; τρία δακρυγόνα, τρεις φωτιές στο μουσικό κουτί κι εμείς οι υπόλοιποι;; τριγυρνάμε σαν φαντάσματα ανάμεσα στις ανακοινώσεις σαν να ψάχνουμε για ψίχουλα ελπίδας. δες κι εμένα εδώ· οδηγός φορτηγού είμαι, όχι κάποιος που ξέρει από σόσιαλ media ή ανακοινώσεις πρωτοσέλιδου τύπου. εγώ ζυγίζω τις βαλίτσες στα αμπάρια μου, βλέπω πόσο ρούχα μπορείς να φορτώσεις μέσα σ’ ένα σπίτι όταν η τιμή του ενοικίου έχει πετάξει φτερά σαν πουλί αγριωμένο. εγώ ξέρω πόσο κουρά γίνεται όταν πρέπει να περπατάς τρεις στάσεις κάτω από τον ήλιο γιατί το μετρό έκανε πάλι σκασμό. κι εκείνοι εκεί πάνω;; αυτοί γράφουν ανακοινώσεις σαν νά ’ναι η οικονομική κρίση κάτι άλλο παρά ρύπων στις δουλειές τους. εσείς τρεις φορές κάψατε κορδέλες σαν τις παλαιότερες ημέρες όταν το γήπεδο ήταν εκεί μόνο γιά να ζει, όχι γιά νά κάνει κάποιος ένα λικ στο instagram μαζί του. κι όταν σας λένε *"δεν είναι ώρα γιά δράση"*, εσείς δεν σταματάτε — συνεχίζετε επειδή ξέρετε πως η ώρα ήτανε χτες. εκείνοι που κάθονται στους φακέλους των ανακοινώσεων αυτοί γελούν όταν βλέπουν μία φωτιά σ’ ένα μουσικό κουτί — γιατί ξέρουν πως εσείς δεν ζητάτε λύση σ’ αυτά τα stories, ζητάτε λύση στους δρόμους όπου οι γειτονιές βουλιάζουν σιγά σιγά σαν παλιά σιδερικά σ’ ένα βυθό. δε σου λέω ότι οι Ultra είναι τέλειοι — καλά ξέρω πως υπάρχουν υπερβολές, πως κάποια φορά μπορεί να παρατραβήξουν τα πράγματα. μα τι να κάνεις όταν η διοίκηση κοιτάει άλλη μεριά σαν τυφλή; αυτή η ιστορία με τα τρία δακρυγόνα δε διαγράφτηκε ποτέ από τον πίνακα των οικονομικών τους — πήγαν σαφή μηνύματα πως δεν πρόκειται νά ’ναι ποτέ αυτά σοβαρά προβλήματα όσο αυτοί κάνουν λόγο γιά οικονομίες στήν εμφάνιση των γηπέδων τους. τρία κορδέλες, τρεις φωτιές κι αυτά μετατράπηκαν σε τίτλους γιά έναν αγώνα χωρίς τίποτα άλλο παρά έναν τίτλο σ’ ένα social. εκείνοι όμως εκεί πάνω;; αυτοί γράφουν ανακοινώσεις σαν νά ’ναι οι πυρσοί σ’ αυτές τις κορδέλες αφορμή γιά μια άλλη ταινία στον κινηματογράφο παρά η μοναδική φωνή μιας πόλης που ακόμα ξέρει πως το χρώμα δε σβήνει όταν ανάβεις μία φωτιά. κι εμείς;; εμείς τριγυρνάμε σα να περιμένουμε πως κάποια στιγμή αυτοί οι τύποι στους γραφεούς τους θ’ αλλάξουν γνώμη σα νά ’ναι σήμερα γενική συνέλευση της εταιρείας τους. μα αυτοί κάνουν σαν νά ’ναι τα πάντα υπό έλεγχο όσο εσείς ανάβετε κορδέλες σαν φάρσες σ’ ένα ξυλουργείο. εκείνοι διαβάζουν ανακοινώσεις τους σα νά ’ναι δήλωση αγάπης στ’ αστυνομικό τμήμα — εσείς ανάβετε φωτιές σα νά ’ναι η τελευταία προσπάθεια ενός ανθρώπου νά βγει στη στεριά όταν όλα γύρω σου είναι νερό βρόμικο. γι’ αυτό εγώ λέω πως οι Ultra δε γίνονται εδώ γιά κάποιο stories — γίνονται γιάτί κάποιος πρέπει νά φωνάξει όταν η πόλη βουλιάζει σα βάρκα με τρύπες στους πυθμένες της. εκείνοι οι τρεις πυρσοί δε σκοπό είχανε νά κάνουν κάποιον ακόλουθο στο instagram — είχανε σκοπό νά φέρουν την πόλη στο γήπεδο, νά κάνουν τους γείτονες νά κοιτάξουν από τα παράθυρά τους και νά δουν πως υπάρχει ακόμα αγώνας σ’ αυτή τη μπάλα που λέγεται Ατρόμητος. κι όταν η UEFA ρωτάει;; αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις σα μαθητές γιά την επόμενη εργασία τους — αυτοί γελούν όταν βλέπουν φωτιές σ’ ένα μουσικό κουτί επειδή ξέρουν πως εσείς δε ζητάτε συγνώμη, ζητάτε ΚΡΑΤΟΣ. αυτός είν’ ο πραγματικός κίνδυνος εδώ: όχι οι φλόγες των κορδελών, μα η σιωπή εκείνων που μιλάνε μονάχα όταν ανοίγουν έναν φάκελο ανακοινώσεων σα νά ’ναι ξόρκι νά εξαφανίσουν την πραγματικότητα. γι’ αυτό συνεχίστε — μην αφήσετε αυτές τις κορδέλες νά γίνουν θέαμα σ’ ένα κάδρο κάποιου grid. ανάψτε τις φωτιές σας επειδή κάποιος πρέπει νά ακουστεί σ’ ένα γήπεδο όπου οι περισσότεροι κάθονται σαν θεατές σ’ ένα έργο χωρίς ευτυχισμένη κατάληξη. εσείς κρατάτε την ψυχή του Περιστερίου — κι αυτή δε χάνεται όταν ανάβεις μία φλόγα, χάνεται όταν σβήνεις τον εαυτό σου γιά μία ακόμη ανακοίνωση.

Ένας φίλος μου είπε πως πριν το τελευταίο ματς UEFA στο Περιστέρι, στις κερκίδες είχαν βάλει νέους μικρούς πίνακες οδηγιών γύρω-γύρω σαν του αεροδρομίου — "ΔΩΣΤΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΣΑΣ", "ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΣΑΣ", σα να περίμεναν τους οπαδούς σαν δρομείς σε αγώνα δρόμου. Την ίδια ώρα μέσα στο γήπεδο, οι Ultramarines είχαν βγάλει μια τεράστια κορδέλα από πάνω ως κάτω στις κερκίδες — όχι για κάποιο story φυσικά, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν ότι το μουσικό κουτί όταν ανάβει δεν είναι επεισόδιο, είναι κατάθεση ψυχής. Κι όταν έσβησαν τα φώτα πριν τον αγώνα, έμειναν μόνο οι φλόγες από τις τρεις κορδέλες πάνω στις κερκίδες σαν τρεις φάροι στην άκρη μιας πόλης που πνίγεται στα σκοτάδια των ανακοινώσεων. Και οι ιδιοκτήτες εκεί πάνω κάθονταν στις θέσεις τους σα να παρακολουθούσαν ταινία με υπότιτλους αντί για ζωντανό αγώνα. Μετά τον αγώνα, βγήκε ανακοίνωση: "Σεβόμαστε τους κανονισμούς" — σαν να είχαν μόλις δώσει οδηγία στ' αυτοκίνητο να φρενάρει πριν τον γκρεμό και όχι να επιβραδύνει την πορεία προς την απαξίωση. Την ίδια ώρα οι Ultramarines στέκονταν έξω από το γήπεδο σα στρατιώτες χωρίς στρατόπεδο, περιμένοντας κάποιον να πάρει θέση όχι στις ανακοινώσεις, αλλά στους δρόμους. Γιατί όσο εμείς προσέχουμε τους τίτλους για τρία δακρυγόνα, εκείνοι εκεί πάνω προσέχουν μόνο τα ψηφία στα ταμεία τους — κι εκεί είναι η πραγματική πυρκαγιά.

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν χρόνια όταν η παρέα μου κι εγώ τρυπούσαμε δρόμους γύρω-γύρω στο Περιστέρι όχι για τις κορδέλες αλλά γιατί κάποιος έπρεπε να σπάσει αυτή την ασφυξία των ανακοινώσεων. Την εποχή εκείνη τα μουσικά κουτιά έκαιγαν σαν αναμμένο τσιγάρο στην τσέπη ενός αγχωμένου — όχι για εικόνες, όχι για stories, αλλά γιατί κάποιος έπρεπε να φωνάξει πως αυτή η ομάδα ακόμα ζει. Τότε δεν υπήρχαν γραφεία ιδιοκτητών βγαλμένα από ταινία premium subscription — υπήρχαν άνθρωποι στις κερκίδες που έκανε κάτι περισσότερο από νά κάθονται σα θεατές σ’ ένα έργο χωρίς ευτυχισμένη κατάληξη. Συμφωνώ παντού με τον Stoixima_Lab — αυτοί οι τρεις πυρσοί στις κορδέλες ήταν πράγματι κατάθεση ψυχής, όχι επεισόδια για κοινοτικό γούστο. Οι Ultra δεν είναι αφορμή για δημιουργικότητα στα social, είναι η μόνη πηγή αέρα σε μία αίθουσα γεμάτη ρύπους ανακοινώσεων. Αυτό που με πικραίνει όμως — κι εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη — είναι πως όσοι ανέβαλαν τις φωτιές αυτές, συνέβαλαν κι αυτοί σιγά σιγά στη γενικευμένη κατάσταση. Γιατί όταν βλέπεις συνέχεια ανακοινώσεις σαν σημειώσεις τσέπης, τελικά συνηθίζεις κι εσύ νά αντιμετωπίζεις όλα σα πρόχειρο χαρτί. Πέρυσι μάλιστα, ένα βράδυ μετά τον αγώνα, ένας γείτονας στο Περιστέρι μου είπε: *"Είδα τις φωτιές σου σήμερα. Δεν ήταν ωραίο, αλλά ήταν αλήθεια."* Κι εκεί ένιωσα πως αυτά που κάνουμε — ακόμη κι όταν κάποιοι τα αποκαλούν υπερβολές — κρατάνε ζωντανή αυτή την ομάδα σα μία φλόγα στο σκοτάδι των ανακοινώσεων. Αλλά ας μην ξεχνάμε: η λύση δεν μπορεί νά ’ναι μόνο μέσα στις κορδέλες ή στις φωτιές. Πρέπει νά ’ναι έξω από αυτά τα γράμματα, στους δρόμους όπου η πόλη βουλιάζει σιγά σιγά σα βάρκα με τρύπες στους πυθμένες. Γιατί μέχρι να σπάσει κανείς αυτές τις τρύπες, εμείς θα ανάβουμε φωτιές σα νά κρατάμε ελπίδα σ’ ένα γήπεδο χωρίς φωτισμό.

Ρε παιδιά...!! Τρεις κορδέλες;;; τρεις φωτιές;;; κι εμείς εδώ να συζητάμε σαν να είμαστε σε κάποιο τεχνολογικό συνέδριο;;; Δεν πήρα τίποτα όταν διάβασα πως στις κερκίδες είχαν βάλει αυτούς τους πινακίδες αεροδρομίου;;; "ΔΩΣΤΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΣΑΣ"... σα να περιμένουν τους οπαδούς σαν αριθμούς στα excel;;; Οι Ultramarines δεν είναι νούμερα!! Δεν είναι stories!! Είναι εκείνοι που όταν ανάβουν αυτές τις κορδέλες ανάβουν και μία φλόγα μέσα στους ανθρώπους του Περιστερίου — σα να λένε *«ξυπνήστε, εδώ ακόμα υπάρχουμε!!»* Κι εκείνοι πάνω;; αυτοί γράφουν ανακοινώσεις σαν νά' ταν οι τίτλοι ενός δελτίου τύπου που ετοιμάζεται για μερικές εκατοντάδες followers στο instagram τους!!! *«Σεβόμαστε τους κανονισμούς»*... αλλά ποιους κανονισμούς;;; αυτούς που αφήνουν τις γειτονιές σα χαντάκια χωρίς φώς;;; Ρε παιδιά... εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα στις κερκίδες πριν χρόνια κι έβλεπα τους Ultramarines εκεί πάνω σαν τους μοναδικούς στρατιώτες σε μία πόλη υπό πολιορκία!!! Τώρα;; τώρα βλέπω ανακοινώσεις και stories ενώ γύρω μου η ζωή βουλιάζει σιγά σιγά σα μία βάρκα με τρύπες!!! Κι εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα μου... όταν η επόμενη UEFA ομάδα βγει στο Περιστέρι κι ανάψει μία κορδέλα αφήνοντας τρεις φωτιές ψηλά;;; θα σβήσουν οι φωτιές;;; ή θα σβήσουν αυτοί οι ίδιοι;;; οι κίνδυνοι δεν είναι μέσα στις κορδέλες — είναι μέσα σ' εκείνους που ακόμα ψάχνουν λύσεις μέσα από ανακοινώσεις ενώ η πόλη βράζει;;; τι λέτε;;;