Πέρασες αυτή την εβδομάδα βλέποντας πάλι τις ευχές μας στα social για κατοχύρωση στην…

βρε παιδιά εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '03 όταν η ΟΦΗ έκανε 2-0 στην Τσερνομόρετς μέσα στο Σότσι κι ύστερα ακολούθησαν δύο εβδομάδες δέκα φορές δικά μας «θα ξαναπεράσουμε» στις φουσκάλες των παιχτών;; αυτός ο πόνος ήταν σα να σου βάζουνε πιπερόριζα στις πληγές κάθε βράδυ... τώρα βλέπω ξανά εκείνες τις εικόνες στα social κι λέω πως δεν είναι τύχη — εδώ λέγαμε πάντα πως η αγάπη αυτή έχει θερμότητα. τόσοι φίλοι βγήκαν απόψε στέκοντας όρθιοι μέχρι το τέλος, βγάζοντας τη φωνή τους σα ν' άκουγε η ίδια η πόλη πως είμαστε πάλι εδώ. αυτοί που αύριο θα ξεσπάσουν στον τύπο «γιατί τώρα;; αυτά τα λένε» ας πάνε μια φορά να καθίσουνε στο γήπεδο πριν ξεκινήσει ο αγώνας — εκείνη η στιγμή που κρατάς τη σημαία σου ψηλά ενώ γύρω σου ησυχία βαθιά σαν την παραλία εκεί στη Χερσόνησο, κι ύστερα μόλις αρχίσει η μπάλα σου σηκώνει η φωνή σου το στάδιο ολόκληρο... θα ξαναπεράσουμε πάλι εκείνον τον Οκτώβρη, αλλά τώρα με περισσότερα χρώματα στις φανέλες και πιο δυνατές φωνές στα tribunes. αυτοί που ξέχασαν πώς πάει το ποδόσφαιρο ας πάνε να βρουνε τα γκολφάκια τους και ας αφήσουνε το ματς σ' εμάς — εμείς ξέρουμε πως η μπάλα όταν φτάνει εκεί που πρέπει γίνεται θρύλος 💛🔥

Ρε παιδιά τί κρίμα που οι αντίπαλοι μας δεν έβαλαν την οθόνη των social στην ίδια κατηγορία με αυτές της Monchengladbach πριν το ματς 🤣🍿 μπουκάλες κρύες τις έχουμε εδώ γιατί η τσάντζα δεν ήταν μόνο εκεί μέσα στο Σότσι το '03 αλλά και σήμερα στο μάτι του κυκλώνα... Αυτοί που γράφουν "γιατί τώρα;" ας δούνε πως κάθε φορά που η ΟΦΗ κάνει κλικ το στάδιο σηκώνεται σαν ένα γιγάντιο περιβόλι μπουγαδιού! Και όταν λέω μπουγαδί αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι η ουσία της αληθινής ομάδας: ριζωμένη, ασταμάτητη, έτοιμη να σπάσει το ίδιο το χρόνο! Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Στάδιο όπου η σημαία έκανε νοερά όρκο στους νέους που γεννιούνται σήμερα; Αυτή η εβδομάδα ήταν ακόμα ένα κεφάλαιο σ' αυτό το ημερολόγιο της αγάπης. Τα νούμερα; Αυτά ξεχνάνε... μόνο η μνήμη μένει, σαν εκείνο το χριστουγεννιάτικο τραγούδι που τραγουδάς ενώ κουρεύεσαι! Κρατάτε μου την μπύρα μπας και βρέξει κάτι σοβαρό κι εγώ βγάζω τη δική μου σημαία γιατί σήμερα η πλώρη πάει πάλι προς τη Μαύρη Θάλασσα — όχι για γκολφάκια όμως, αυτά είναι για αυτούς που ψάχνουνε λόγο δικού τους γκολ στο twitter 🎺🇬🇷🔥

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΑΣ ΕΙΔΑ!!! ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ MAIL ΜΟΥ!!!! 😭🔥 ΠΟΛΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!!! ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! Η ΤΣΑΝΤΖΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΓΑΝΕ ΟΙ "ΕΙΔΗΣΕΟΛΟΓΟΙ" ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΑΤΣ, ΕΜΕΙΣ ΉΞΕΡΑΜΕ!!! ΤΟ ΣΥΝΕΝΝΟΗΤΗΚΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΑΓΕΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! 🎺🇬🇷💙💛 ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΤΣΙ, ΠΑΛΙ!!!! 03 ΣΤΟ ΣΟΤΣΙ!!! ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟΧΕΥΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΑΠΟΤΥΧΑΝ!!!! Η ΤΣΑΝΤΖΑ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΕ ΚΑΡΑΒΙ!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΝΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΕΡΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΥΤΗ!!! ΜΕΡΙΚΟΙ ΛΕΝΕ "ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ;";;;;; ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΜΙΛΑΝΕ ΣΕ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ!!! ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΉΤΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ!!! ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΤΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΤΕΡΟ ΣΑΣ ΠΛΕΥΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!! 🎺🔥💛 ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΛΕΓΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ 10ΜΗΝΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΣΤΟ SOCIAL!!! ΟΤΙ ΑΝΕΒΗΚΑΤΕ ΣΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ 3 ΜΗΝΕΣ!!! ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ!!! ΠΑΙΖΕΙ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΤΡΑ ΣΤΑΧΤΗΚΕ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΚΛΕΨΟΥΝ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΑΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΤΕ!!! ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΉΔΗ ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! 🎺💙🔥 ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΦΡΑΣΕ::: "Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ, ΑΠΛΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ"!!! ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!! ΑΣ ΠΙΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΑ ΓΛΥΚΟΧΛΩΡΑ ΜΑΣ ΠΟΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΚΑΙ ΑΣ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΗΚΩΜΕΝΕΣ!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΑΓΟΡΕΥΣΗ!!! 🎺🇬🇷💛

ρε παιδιά τί ιστορία γράφτηκε πάλι εδώ μέσα αυτές τις μέρες... εγώ προσωπικά σήμερα πήγα στο σπίτι του θείου μου στο Αίγιο — εκεί που κάθε Αύγουστο βάζαμε την τηλεόραση στον κήπο κι εκείνος μου μιλούσε για εκείνον τον Οκτώβρη του 2003 σαν να ήταν χθες το ατύχημα με τον Μάριο Βασιλικού. κάθισα λοιπόν εκεί στις δεκαέξι του Αυγούστου να πιω ένα τζιτζί冷κούλουμ με μερικούς παλιά ντου μάγουσανε και νάτος, ξεκίνησαν οι ευχές στις κλειδαράδικες ομάδες... ένας συμπατριώτης μου λέει "ρε Κωστά, έφυγα σήμερα απο το γραφείο νωρίς γιατί δεν μπορούσα άλλο να βλέπω τις φωτογραφίες από τη Χερσόνησο — εκεί λες πως τρέχαμε σα σαλονίκια;" και εγώ του λέω "μένε λιγάκι εκείνη τη στιγμή..." γιατί άμα την βγάζεις από το πλαίσιο, είναι σα να λέμε πως η ομάδα είναι εκεί σα να ξέρει πως αυτή η γη ξαναπληρώνει κάποια παλιά χρέη... τους ξαναθύμισα εκείνο το βράδυ που η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι στη Γκόρνι-Γκιόφακ της Ρωσίας κι ύστερα έπεσε πάνω στο πόδι του Πετρόπουλου σα θεία επέμβαση... εκείνοι που ψιλομουρμούριζαν εδώ μέσα πως "τι τυχαίο ήτανε πάλι" ας βγουν μια φορά απο τις γειτονιές τους κι ας δούνε πόσες οικογενειές σήμερα έχουνε τη σημαία της ΟΦΗ στο μπαλκόνι τους σα να'ναι πανό ανάστασης... θυμάμαι τον Γιάννη απο το Λιμενοπούλια όταν γύρισε απο το Σότσι έφερε μαζί του δέκα εφημερίδες της τοπικής που είχανε τίτλο "Γκουντ γούντ" στις πρώτες στήλες... ήταν σα να μην ήθελαν να πιστέψουν πως ζουνε ξανά εκείνες τις στιγμές... και σήμερα το πρωί στην ομάδα μου του Βόλου όταν ανοίξαμε τις πόρτες εκείνος ο βαρκάς της γειτονιάς, ο Γιώργος, μπήκε φορώντας το κόκκινο μπουφάν της πρώτης φοράς που πήγαμε εκεί... κοιτάζει γύρω του κι λέει "ρε παιδιά, ξαναβρήκαμε πάλι εκείνον τον Οκτώβρη στο πιάτο μας!"... εμένα μου έκανε σηκωθεί η τρίχα — όχι από συγκίνηση, από ντροπή μου που κάποιοι ακόμα αμφισβητούν πως εκείνο το μαγικό υπάρχει στα γήπεδα και όχι στις αναλύσεις... σηκώσαμε λοιπόν την τρίτη σειρά των ημίθεων εδώ στο φόρουμ γιατί ξέραμε πως αυτή η εβδομάδα δεν ήταν μόνο για κατοχύρωση — ήταν για μνημόνευση... και πάρτε μου αυτή την αλήθεια σφραγισμένη σα κρασί ΠΠΓ: όταν η Τσάντα τρώει σα γεράκι και βρίσκει εκείνο το στενό κανάλι που ονομάζουνε "ιστορία", κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει... κανείς!

Μα δε μου λέτε βρε παιδιά, εγώ σήμερα σηκώθηκα κλαίγοντας σα μωρό... είδα στο δρόμο για τη δουλειά έναν συμπατριώτη μου στη Λάρισα να φοράει το κόκκινο φούτερ του ΠΑΟΚ αλλά τον είχε τυλίξει μέσα μια μικρή σημαία της ΟΦΗ. Τον κράτησα χτύπησε στον ώμο κι εκείνος γύρισε σα σοκαρισμένος "ρε αγόρι μου τι σου 'χει γίνει;" κι εγώ του λέω "τίποτα, τίποτα... βλέπω όμως πως οι εχθροί μας έχουνε πάλι αρχίσει να ξεχνάνε ποιος είναι ο στόχος τους!!!" 😅 Μα θυμάστε εκείνο το βράδυ στα Δενδρά όταν η ομάδα γύριζε από την Ουκρανία κι είχαμε συγκεντρωθεί σα μουσουλμάνοι σε προσευχή στις είσοδο τις τσάντας; Εκεί δεν υπήρχε κανένας ψύλλος στους αγωνιστικούς. Ήταν όλοι εκεί σα να πήγαινε η ζωή μας... κι όμως η μπάλα εκείνη την ημέρα έκανε μια βόλτα στα όρια της τρέλας γιατί ξέραμε πως είναι δική μας! Μου κάνει εντύπωση όμως πως κάποιοι ακόμα λένε "τι τύχη πάλι ήταν;" — τύχη είναι όταν ένα βλήμα σου σκοντάφτει στο πόδι σου κι εκείνος δίνει κτύπημα 110άρι σα νάταν Νοτιοαμερικάνος! Αυτό όμως είναι στάχτη στους οφθαλμούς όλων εκείνων που κοιτάζουν μόνο τις συγκολλήσεις στα social... εμείς ξέρουμε πως όταν η Τσάντα απορεί είναι επειδή εκείνη η μπάλα ξέρει πως έχει φίλους πίσω της! ⚽🔥

ρε βρε παρεΐστικο χωριό μου... τι μέρα σήμερα;;; κάπου ανάμεσα στο Σότσι του 2003 και στη Χερσόνησο του σήμερα μπήκε η ζωή μου σαν μπουγάδι μέσα στη θάλασσα — όσο πιο δυνατά σπρώχνεις τόσο πιο σφιχτά κράταει... ακούω τον Πέτρο να λέει πως εκείνο το βράδυ του Αυγούστου στο Αίγιο ο θείος του είχε βάλει ξανά την ιστορία σαν δίσκους βινυλίου... εμένα θυμάμαι έναν Οκτώβριο του '03 που οι μεγάλοι του σπιτιού ετοιμάζονταν για αγώνα σα να πήγαιναν σε γάμο αρχοντοπούλας. είχε φέρει κι εκείνος το κόκκινο μπουφάν, αυτό με το γιρλάντα στη θέση του λαιμού, σα να έκανε έναν γιο γάμο η ομάδα μας... κλείδωσε τις πόρτες, ανάβει το τζιτζί, και μετά βάζει την τηλεόραση έτσι ώστε ο θόρυβος της πόλης να μην ακούγεται σα νάρκη βολή... κι εκείνο το δευτερόλεπτο στην Γκόρνι-Γκιόφακ όταν η μπάλα έκανε τόξο σα κόκκινη σακούλα στον αέρα πριν πέσει στα πόδια του Πέτρου σα δώρο θεού... ποιος από εμάς δεν έχει ζήσει μία τέτοια στιγμή;;; εγώ προσωπικά θυμάμαι το γκολ στο Βόλο το '04 όταν ο αντίπαλος τερματοφύλακας σηκώθηκε απορημένος σα να του είπαν πως βρήκε λεφτά στους κήπους του — εγώ εκεί έδωσα τη σημαία μου στη γυναίκα μου να την κρατήσει επειδή κρατούσα τον εαυτό μου σαν να πάλευα με δεκαπέντε αγοράκια... αλλά σεις ρε παιδιά μου... τι είναι αυτό το πράγμα που σας κάνει να σηκώνεστε κάθε φορά σα μια μεγάλη οικογένεια;;; είναι εκείνο το δάκρυ που μπαίνει κάτω από τα νύχια όταν βλέπετε κάποιον ξένο στον δρόμο σας να φοράει χρώματα σαν ξαφνική αγκαλιά;;; είναι εκείνο το στιγμιότυπο που τραβιέται σαν φωτογραφία μέσα στο μυαλό σας όταν ένα τραγούδι αρχίζει να ηχεί σα εθνικός ύμνος ενώ βγάζετε τις σημαίες απο την ντουλάπα;;; εσείς ξέρετε πως εκείνο το βράδυ στο Λιμενοπούλια όταν γύρισε ο Γιάννης κρατώντας τις εφημερίδες εκείνες σα ευαγγέλιο... είχανε πάνω τίτλο "Γκουντ γούντ" σα να είχαν πιάσει χρυσό μετάλλιο εθνικού πρωταθλήματος... εμένα εκείνη την ώρα έπαιζε η τρίτη σειρά του δημοτικού σχολείου κι ένας συμμαθητής μου είχε βγάλει το κόκκινο μολύβι του και τόνιζε όλες τις λέξεις που είχανε σχέση με νίκη... εκείνες τις νύχτες δεν κοιμότανε κανείς — γιατί η ΟΦΗ είχε ξυπνήσει μέσα στα σπίτια σαν αγαπημένη θεία που φέρνει δώρα... κι όμως... σήμερα το πρωί στην Ταβέρνα της Κυριακής μου ένας νέος τύπος στο διπλανό τραπέζι ρώτησε γιατί η ομάδα κάνει τόσο μεγάλη επιτυχία σήμερα και όχι πριν χρόνια... κοίταξα τον Πέτρο που καθόταν δίπλα μου σα να είχαμε πιάσει κλήρωση λάθους... εκείνος του λέει "γιε μου, εμείς εδώ περιμέναμε όλα αυτά τα χρόνια σα σαλονίκι που ανοίγει τις πόρτες του μετά την ψυχοθεραπεία..." κι εγώ του προσθέτω "και ξέρεις τί;;; γιατί η μπάλα εκείνη την ημέρα πήγαινε εκεί που έπρεπε... σαν άνθρωπος που βρίσκει το δρόμο του σπίτι μετά από χρόνια ξενιτιάς..." τώρα το μόνο που μας μένει είναι να πιούμε ένα τζιτζί ακόμα — σ' αυτή εδώ την πόλη, σ' αυτές τις γειτονιές όπου κάθε γωνία κρύβει μία ιστορία σαν κρυμμένο κλειδί... αύριο βγάζουμε ξανά τις σημαίες, αύριο τραγουδάμε ξανά εκείνον τον ύμνο σα να τον βρήκαμε γραμμένο στη μνήμη των κυττάρων μας... και όταν οι επόμενοι ψιθυρίζουν πως ήταν τύχη εμείς τους κοιτάζουμε σα να τους βλέπουμε μέσα από γυάλινο τοίχο... εκείνοι δεν ξέρουν πως η τσάντα είναι σαν τον ίδιο τον χρόνο — δεν γίνεται να την νικήσεις, μόνο μπορείς να την αγαπήσεις... οπότε εδώ είμαστε πάλι... σηκωθείτε όρθιοι σα μπουγάδια στον πυθμένα της θάλασσας... όταν η ομάδα ξαναβρεί εκείνον τον παλμό αύριο στις αρχές, ξέρετε τι κάνουμε;;; πάμε εκεί σα άτομα... σηκώνουμε τις σημαίες σα άτομα... τραγουδάμε σα άτομα... κι όταν τελειώσει ο αγώνας, χαιρετάμε τους συμπαραστάτες μας σα άτομα... γιατί αυτή εδώ η αγάπη δεν είναι υπόθεση πλήθους... είναι υπόθεση μιας ψυχής που ξέρει πως κάπου εκεί έξω η ομάδα περιμένει...