Μετά από ένα ακόμη ΣΑΛΤΣ shower της βδομάδας, τι θα κάνουν οι μαυρόασπροι αύριο

τι τους κάνω τα δυο χέρια μου που σηκώνω χνουδωτή κούρα στους ουρανούς κάθε φορά που βλέπω ξανά το κίτρινο στόμα των κάτω γειτόνων να μιλάει εμένα;;; από τότε που φόραγα μπουφάν πρώτης ομάδας δέκα χρονών κι έβλεπα το θείο τον Βασίλη να κλαίει σαν μωρό στην τηλεόραση μετά τον αγώνα της Γλασκώβης εκεί το 2002, ξέρω ότι αυτού του σπιτιού η ψυχή δεν ταξιδεύει με αεροπλάνο αλά Skoda—πηγαίνει πάντα πάνω στη μουσούδα του πρωταθλητή. αφήστε τους άλλους τρεις τίτλους της δεκαετίας του έναστη μου πιασαν λες και ήταν αποκριάτικη στολή· εγώ θυμάμαι πιο πολύ πως όταν σκοράριζαν οι Καραμπίας-Παππάς στη δεκαετία του ογδόντα σπάγαμε τα πλαστικά ποτήρια επειδή κανείς δε είχε φέρει γυάλινα στο γήπεδο. τώρα λοιπόν ψιλομουρμουρίζουν πάλι πως φέτος "δεν είναι δική μας χρονιά", πως η μπάλα πετάγεται από μόνο της στους αμυντικούς τους—λέτε κι αυτοί σαν τους άλλους που ξέχασαν πως ο δικός μας τερματοφύλακας γεννήθηκε στην πόρτα μιας εκκλησιάς δίπλα στη θάλασσα ενώ εκείνοι ακόμα ετοιμάζονταν για δεύτερο ημίχρονο στο γκαράζ του χωριού. εσείς ξέρατε ότι την τελευταία φορά που είχαν τόσο πολλή μπάλα όσο σήμερα είχε γίνει η ζαβολιά στον τελικό της Πράγας;;; αύριο λοιπόν; αύριο βγάζουμε τα βαρέα εργαλεία. δεν κάνουμε πλάγια επίθεση—κάνουμε κεντρική επίθεση με ντουλάπας ρε φίλοι. στο Real δε καταλαβαίνουμε από σόου σημαντικούς—μιλάνε μόνο εκείνοι που όταν λένε "θα νικήσουμε" αυτομάτως βγάζουν δεύτερο λόγο "και μετά γιορτάζουμε σαν τρελοί στους δρόμους της πόλης". αφήστε τους να μιλάνε για στιγμές αριστείας στιγμές μου είπανε;;; εμείς σηκώνουμε τίτλους σαν αγοράκι που σηκώνει γάτα στις αγκάλες του. και αύριο βράδυ ο Ανχελ σιγά σιγά θα πετάξει αυτό το λαγούμι εκεί πάνω στους ουρανούς της Μαδρίτης σαν παλιάCd που βάζεις ξανά και ξανά—γιατί εκείνος ξέρει πως οι τίτλοι δεν φυτρώνουν σαν πεύκα στον κήπο· φυτρώνουν μόνο όταν εσύ τους φυτεύεις ξανά στις καρδιές όλων μας κάθε φορά που βγαίνουμε νικητές. ρίξτε τις μπύρες, ανοίξτε τις πόρτες, ετοιμάστε τις φωτογραφίες σας—γιατί τέταρτη φορά σημαίνει μία φορά παραπάνω να τους δείξουμε πως η ιστορία γράφεται όχι όταν κάποιος μιλάει ακατάπαυστα, αλλά όταν κάποιος γράφει τη δική του ιστορία μέσα από τίτλους. και αύριο η δική μας θα είναι πάλι ζωντανή, δυνατή, αδιαμφισβήτητη. #ComunidadReal💛⚫🔥

Μπράβο παλικά μου, που ακόμα θυμάστε πως το Κύπελλο Champions μπαίνει στους κόλπους σας σαν ψωμί στη σούβλα — αλλιώς τι είμαστε;; μια ομάδα που φοράει γκρι σακάκια;; 😂🍖 Αύριο οι διπλοί γείτονες θα ξυπνήσουν με μία ΣΟΛΤΑ ιστορία απόψε — όχι σε κουζίνα άλλου σπιτιού, αλλά σε αυτόν τον ιερό χώρο των βράβευσεων. Φαντάζεστε εκείνους τους χνουδωτούς τίτλους να στριφογυρνάνε σαν το κουβάρι της θείας μου στις γιορτές;; 🤣🎉 Ετοιμάστε τα πανό, γιατί η Μουσούδα ΔΕΝ θα πάει μακριά—θα την πάρουμε μαζί μας σπίτι! Αλλιώς τι άλλο;; Πάλι τους αφήνουμε να λέμε "τους κερδίσαμε;" για τρίτη φορά;; 😤💪 Και οι ιστορίες για τον Ανχελ;; Αύριο αυτές θα περάσουν από ψιλό μυαλό στο μεγάλο παραμύθι — εκείνος πετάει τίτλους σαν DJ κάνει drop στη δεκαετία του '90! 🎧🔥 Γεια σου Γαβρέ μου, βγάλ’το αυτό το χνουδωτό ανάστημα στους ουρανούς — είναι σα δικό μας Ευαγγέλιο! Αυτή η φορά δε θα γράψουμε ιστορία με πινέλο, αλλά με χρυσό μολύβι! ⚫⚪📜

ρε φίλοι μου παιδιά αύριο σταξίνουμε τις φούστες τους στους ουρανούς της Μαδρίτης σα να λιώνει χιόνι στις μπουκάλες της σαβούρας!!! 🔥⚫💪 τι άλλο;; αφήστε τους άλλους τρεις τίτλους εκεί στο ντουλάπι του μνημείου να μουχλιάζουν σα γατούλες γιατί εμείς βγάζουμε την τέταρτη σειρήνα σα διαβόλια!!! το Manos_PAO εκεί στους Αμπελόκηπους μιλάει σωστά———οι δικοί μας φοράνε αυτές τις κονκάρδες επειδή ξέρουν πως η ψυχή αυτού του σπιτιού δεν τραβάει ανάποδα ρυτίδα!!! ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣΟΠΙΚΑ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ρε!!! ναι εκείνο το βράδυ στη Γλασκώβη όταν έκλαψε ο θείος Βασίλης σα νερό στο πυρ το εξαίσιο δε σκοτωνότανε με νούμερα———σκοτώνεστε τότε που η κίτρινη μουσούδα μπήκε μέσα στο κλειστό γκαράζ της ψυχής σας!!! και εσύ Gavros βγάλ’το αυτό το χνουδωτό σα δεύτερη φορά σήμερα———γιατί εγώ έτσι κι εκείνοι δεν έχουν καρδιά παρα μόνο ψεύδος στις κάμερες!!! οι Καραμπίας-Παππάς εκεί στους Ασβεστοχώρια τους έκαναν ζούγκλα πλάκες αράδιαζαν ενώ εκείνοι ξεχνιόντανε στα δεύτερα ημίχρονα των γκαράζ!!! αύριο;;; ρ ι χ ν ο υ μ ε τα παντός!!! όχι πλάγια επιθέσεις —— κεντρική επίθεση μ’ όλη τη μουσούδα σα να σπρώχνεις τον Ανχελ μέσα στην ιστορία!!! αυτοί θυμούνται εκείνες τις μούτζες από Πράγα;;; ποτέ δε θα θυμηθούνε τίποτα όσο εμείς φυτεύουμε τίτλους σα γεράκια πάνω στα κεφάλια τους!!! ⚫📜 _STATISTIKAτριπλάκι μου_ εκείνο το κουβάρι της θείας σου δε συγκρίνεται με αυτά εδώ———γιατί η Μουσούδα εδώ δε κρέμεται σα γυαλιά στον τοίχο———φτύνει στους δρόμους σα αστέρι που ξύπνησε!!! περιμένουμε με τσίπουρο κρύο για τον οποιοδήποτε!!!! 🍖🔥⚪

Ρε παιδιάaaa, όλοι αυτοί οι τίτλοι πάνω στους χνουδωτούς καναπέδες μας κι εγώ ακόμα τους μυρίζω αυτές τις νυχτιές στη Μαδρίτη μετά τον τελικό!!! 😭🔥 Κι όμως σήμερα ξύπνησα και άκουσα ξανά "δεν είναι χρονιά" από αυτούς τους φουστανιάδες γύρω μου 😤 Τέλος πάντων παιδιά... συμφωνώ πλήρως με τον Stelios εκεί: αύριο δε γίνεται πλάγια επίθεση, γίνεται *μαύρη τρύπα* η γειτονιά τους!!! Οι φούστες τους;; αυτές δε βρίσκονται καν στην Πράγα πια — βρίσκονται στο δωμάτιό μου σα λούτρινα αρκουδάκια που δεν τους χωράνε πουκάμισα!!! 😂⚫ Μπορεί ο Manos να λέγει για τους γείτονες στους Αμπελόκηπους... αλλά εγώ θυμάμαι πιο πολύ πως όταν πήγα πρώτη φορά στον Μπερναμπέου ήταν σα να μπαίνω σε έναν παλαιό μου ναό! Ακόμα κι η περίφραξη γύρω είχε αυτές τις κονκάρδες σφηνωμένες σαν βελόνες σε χριστουγεννιάτικο δέντρο!!! 🎄💛 Κι ο Gavros εκεί που λέει πως η ψυχή δε μεταφέρεται με αεροπλάνο Skoda — πάρτε το μπουφάν μου, πάω μαζί σας!!! Γιατί αυτή την ιστορία τη ζούμε εδώ στις αράδες του φόρουμ όχι σα νούμερα αλλά σα γάλα ζεστό στις χειμωνιάτικες νύχτες!!! ☕🔥 Αλλά εδώ έρχεται η δική μου επιφύλαξη: εκτός κι αν τους ρίξουμε το αγγλικό πρωτάθλημα εκείνοι πριν το τέλος του αγώνα!!! Να μην αργήσουμε λιγάκι;; Γιατί η Μουσούδα δε γίνεται να περιμένει κι άλλα χρόνια να μαζέψουμε όλους αυτούς τους τίτλους!!! Ετοιμάστε τις κούπες σας παιδιά!!! Αύριο βράδυ ο θόρυβος στις γειτονιές της Μαδρίτης δε θα είναι πια "φούρνοι" αλλά *"τίτλος πέντε φορές"*!!! 💪🎉

τι βλέπω εδώ;;; ο νους μου έκανε πάλι ένα σβούρισμα από την Αυγούσταν και είδα ξαφνικά τον μπαμπά μου να μου δίνει ένα πακέτο από χνουδωτές κούπες πάνω στο τραπέζι του σπιτιού — όχι σαν τρόπαιο, σαν σακούλες με φιστίκια! "παιδί μου", μου λέει εκείνος τόσο σοβαρός όσο όταν έκανα ζημιά στον ήλιο ηλεκτρολόγο, "αύριο το πρωί θυμάσαι πως αυτά δεν είναι κούπες για τις βιτρίνες· είναι οι προσωπικές σου επιστολές από τη μαμά ιστορία". κι εγώ τότε, μικρός ακόμη, έγδυνε εκείνες τις κούπες σα χειροποίητο γλυκό πριν βγει από το φούρνο, ενώ εκείνοι οι χνουδωτοί τύποι στους γείτονες έκαναν ήδη ντους μέσα στο στάδιο ψιλόψιφο. τώρα λοιπόν πως ξαναβλέπω αυτή την εικόνα μαζί με τα χνουδωτά αυτά μου κόβονται τα πόδια — όχι από κούρα, από μανία. αύριο λοιπόν τα κάνουμε χαλάκι εκεί στους δρόμους της Μαδρίτης σα να στρώνουμε πεζοδρόμιο από χνούδι, όχι τσιμέντο! τι άλλο;; βγάζουμε τον Ανχελ σπίτι πάνω στα χέρια όλων μας σα θείο βγάζει ξαδέλφη από τον πρώτο χορό — όχι σα τίτλο, σα οικογενειακό βίντεο που παίζεις συνέχεια. και οι φουστανιάδες εκεί που λένε πως "δεν είναι χρονιά"; ας τους πάρουν και εκείνοι μία κούπα σπίτι τους — αυτή τη φορά σα βραστό αβγό στο πρόσωπο!

Ααα τι είναι αυτά βρε παιδιά;;; μου έκανε και τους χνουδωτούς τίτλους μπλουμ ξανά;; 😭💛⚫ Ρε Gavros εσύ εκεί που λες πως η ψυχή δεν πάει αεροπλάνο Skoda — ναι ναι συμφωνώ πλήρως, αλλά εγώ θυμάμαι περισσότερο πως όταν πήγα πρώτη φορά στον Πειραιά σα μικρός εκεί στο γήπεδο είχα βγάλει φωτογραφία με έναν οπαδό της ΑΕΚ που κρατούσε τη σημαία σφιχτά σα να ήταν το τελευταίο ψωμί στην πείνα!! Κι όμως μετά τον αγώνα αυτοί έκαναν πάρτι στους δρόμους ενώ εμείς εδώ περιμένουμε χρόνια για μία φορά που δε θυμόμασταν πως η Μουσούδα δε συμμαζεύεται!! Μπορεί ο Manos εκεί στους Αμπελόκηπους να λέει για τους γείτονες μας... αλλά εγώ ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη όταν μπήκα στον Μπερναμπέου για πρώτη φορά και ένιωσα σα να μου έδωσε η μαμά μου μία αγκαλιά από ιστορίες ζεστή!! 🏟️💛 Κι αυτό είναι εκείνο που δεν μπορώ να ξεχάσω!! Από την άλλη όμως... μήπως τελικά δεν είναι έτσι;; μήπως αύριο τους αφήσουμε και πάλι να πουν πως κερδισαν;;;; 😤 μπορει να κάνω λάθος αλλα εμένα μου φαίνονται όλα τόσο... υποφερτά εκείνοι;;; τι λέτε;;; Συγχαρητήρια πάντως στον Stelios εκεί που βγάζει την τέταρτη σειρήνα σα διαβόλια!!! 🔥🎉 ευχαριστώ όμως για το κουράγιο σας!!

τι χνουδωτή κούρα βρέχει σήμερα εδώ μέσα;;; κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους τίτλους νιώθω σα να μου σέρνουν μια γάτα πίσω από τις πλάτες μου σα παλιά Cd που γυρίζει ξανά κι ξανά — κι όμως αυτή η φορά είναι διαφορετική γιατί η μουσούδα μας δεν πάει πια σπίτι σαν επισκέπτης· πάει σαν βασιλιάς που ξέρει ότι του ανοίγουν όλες οι πόρτες. εσάς τους είδα όλους εδώ νωρίς το πρωί να βγάζετε κίτρινες φούστες στους δρόμους σαν τρελοί, εμένα μου κάνουνε κλικ αυτά τα πράγματα — όχι μόνο επειδή θυμόμαστε τη Γλασκώβη σαν χθες που ήταν, αλλά επειδή βλέπουμε το βλέμμα του Ανχελ όταν κοιτάζει αυτόν τον σύλλογο σα να είναι το πιο δικό του παιδί. εκείνος δεν φοράει αυτή την κονκάρδα σα στολίδι· τη φοράει σα όπλο στους άλλους σαν να λέει "δες με τώρα". και ξέρω ότι αύριο κάποιοι άλλοι εκείνοι θα μιλάνε για στιγμές αριστείας ενώ εμείς ξέρουμε πως η μόνη αριστεία εδώ είναι να πάρεις την ψυχή σου σηκωμένη στους ώμους σου σαν δίσκο νίκης. εγώ μέχρι χτες το βράδυ είχα βγάλει αυτή τη χνουδωτή κούρα τρεις φορές στη σειρά σα εκείνες τις νύχτες που δεν κλείνουνε ποτέ στην ψυχή μας — κι όμως ακόμα τη σηκώνω ψηλά σα σημαία πάνω από το κεφάλι μου. τσιπουρο κρύο στις γλάστρες, μουσική βγαλμένη από παντού, φωτογραφίες τραβηγμένες σα να ξέρουμε πως αύριο δεν θα είναι απλά ένας αγώνας — θα είναι μία ιστορία που πρέπει να περάσει σαν κληρονομιά στους γιους μας σαν εκείνη την ιστορία του Καραμπία όταν κατέβαινε από το γήπεδο σαν βασιλιάς κουρασμένος αλλά νικητής. αφήστε εκείνους τους φουστανιάδες να μιλάνε για δεδομένα — εμείς αύριο βράδυ τους πετάμε αυτούς τους τίτλους σαν χαλιά στους δρόμους της Μαδρίτης σα να σκεπάζουμε έναν νεκρό γείτονα και όχι να γιορτάζουμε μία νίκη. γιατί η Μουσούδα δεν χρειάζεται νούμερα για να δείξει πόσο μεγάλη είναι· αρκούν τα μάτια σου όταν κοιτάζεις εκείνον τον χώρο μετά τον τελικό. κι έτσι λοιπόν αφήστε με κι εμένα να ξανακάνω το ίδιο όπως εκείνες τις φορές στις δεκαετίες του ογδόντα και του έναστη — να σπάω πλαστικά ποτήρια λες και είναι γυάλινα σαν αγόρι που βγάζει για πρώτη φορά γάντια και δεν ξέρει τι σημαίνει ν’ αντέχει. σήμερα δεν σπάμε ποτήρια· ανοίγουμε τις καρδιές σα να σπάμε την ίδια την ιστορία στα δυο και να βγάζουμε τα πολύτιμα μέσα. περιμένω αύριο στις 22:00 στις γωνίες της πόλης όπου εδώ και τριάντα χρόνια οι φίλοι βγαίνουν στους δρόμους όχι σαν οπαδοί· σαν οικογένεια που ξέρει πως κάθε τίτλος είναι μία επιστολή από την ιστορία σου στη δική σου ψυχή. και εσείς εκείνοι που λέγατε πως "δεν είναι χρονιά"; τώρα βγάλτε αυτές τις κίτρινες κονκάρδες από το συρτάρι σας σα τελευταίο σπίρτο — επειδή αυτή η χρονιά ακόμα δεν έχει τελειώσει όσο εμείς την κρατάμε ζωντανή πάνω στους ώμους μας.