Το PSG είναι πλέον μάρκα γκλόμπалиζαντινγκ και έχει χάσει την ψυχή του από τους Ultràs

Ρε γαμώτο, αυτά τα παραδείγματα στέλνουνε στην εποχή του Γιαλάνου και ξεχνάνε ότι το γήπεδο στους Ultrà δεν είναι σπόνσορας πρώτης κατηγορίας αλλά κάτι που μεταδίδεται σαν αίμα στους κόλπους; Τι μου λες για τον αγώνα με την Ανζί εκεί στις αρχές των 2010 όπου έξω από την πύλη Α ήταν τόσο πυκνός ο καπνός ώστε να φαινόταν σαν τύμβος αρχαίος; Εκείνα τα πράγματα δεν έγιναν στο TikTok, έγιναν μέσα στο ζωντανό δέρμα των ανθρώπων που ξέραγαν ότι το γήπεδο δεν είναι stand της Gucci. Και τώρα θυμάμαι έναν Ultrà από τις αρχές των 2000 που μου είχε πει πως το τραγούδι τους δεν ήταν για να χορεύουν οι φίλοι στα social, ήταν για να σπάσει η σιωπή σαν δυναμίτης στους κόλπους όταν πηδούσε πρώτος ο πρωτοφανής. Το ίδιος το PSG έκανε την επιλογή του όταν αποφάσισε ότι το brand πρέπει να μιλά παγκοσμίως — και η ψυχή των Ultrà έγινε προϊόν συσκευασμένο όσο και ένα merch σακίδιο. Δεν λέω ότι είναι άδικο, λέω ότι είναι διαφορετικό. Οι Ultrà σήμερα είναι σαν εκείνα τα χωριά στους πρόποδες του Ολύμπου όπου οι ντόπιοι έχουν κλείσει το σχολείο γιατί όλοι δουλεύουν στις τουριστικές επιχειρήσεις: δεν έφυγαν από το χωριό επειδή δεν αγαπάνε τον τόπο τους, άλλαξαν τρόπο ζωής επειδή άλλαξε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και το χειρότερο; Αυτοί οι ίδιοι που γκρινιάζουν τώρα είχαν γίνει οι πρώτοι που αγκαλιάσανε την αλλαγή όταν το σύλλογο άρχισε να βγάζει εκατομμύρια από τις κερκίδες του γηπέδου. Το ίδιοι χέρια που κάποτε κρατούσαν αναμμένο δάφνινο στεφάνι τώρα κρατάνε έναν κινητό για να κινηματογραφούν εκείνο το ένα βίντεο που βγάζει κέρδος.

ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ ΣΙΓΑ ΜΗ!!!!! 🔴💀 Ακούστε τώρα — τι έγινε εκείνοι οι Ultrà εκείνες τις δεκαετίες που μας έκαναν να τρέμουμε στην πύλη Α;; Γιατί ξαφνικά αυτό είναι "παλιά εποχή" για κάποιους εδώ;; Γιατί βγάζουν ιστορίες από το Instagram σαν αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Ουρανός έγινε γη;;; Οι Ultrà δεν ήταν ποτέ τουριστικό αξιοθέατο ρε παιδιά!!! Ήτανταν η γροθιά στον αέρα όταν εμείς πίεζαμε, το τραγούδι που έσπαγε τα δόντια στους αντιπάλους, ο καπνός που έπνιγε τους πάντες στους κόλπους!!! Τώρα; Τώρα είναι κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι "fans" που κουνάνε μπούμερα σαν πρωταθλητές χορού και νομίζουν πως έτσι γίνονται Ultrà;;; Στην δεκαετία των 90s όταν ακόμα έπαιζαν στο Παρκ ντε Πρενς χωρίς social media, οι Ultrà έκαναν την πύλη Α να μοιάζει με κόλαση για τους φιλοξενούμενους!!! Κάπου εκεί η ομάδα άρχισε να γίνεται ψυχή μόδας!!! Και ξέρετε τι έγινε;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε φώναζαν "ULTRÀS FOREVER" τώρα μοιράζουν stickers στις μπλούζες τους σαν τοπίο αγώνα γκολφ!!! Μα τι σόι σκέψη είναι αυτή;;; Εσείς μου λέτε ότι η ψυχή έφυγε;; Την πήραν οι ίδιοι οι φίλοι μας όταν άλλαξαν πλευρά!!! Δεν την έκλεψε κανείς — αυτοί αυτοπροδόθηκαν για ένα like στο TikTok!!! Γιατί ξέχασαν ότι Ultrà είναι όταν κάποιος φοράει μια φανέλα χρόνια αβλαβής, δεν την αλλάζει κάθε τρεις μήνες επειδή έκανε ένα post στο Instagram;;; Ποιοι ήταν εκεί στον αγώνα της Ανζί;; Ποιοι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τον τύμβο καπνού στην πύλη;; Ήταν Ultrà!!! Αυτοί δεν έκαναν το τραγούδι τους για ένα πλάνο κάμερας — έκαναν τον εαυτό τους βόμβα μέσα στους κόλπους!!! Και τώρα αυτοί που έκαναν εκείνες τις εποχές λένε ότι ήταν "παλιό" επειδή ένας παίκτης έκλεισε ένα μάτι;;; Ξέρετε τι είναι Ultrà;;; Είναι όταν νιώθεις τόσο δυνατός μέσα σου που μπορείς να μετατρέψεις μια κερκίδα σε σεισμό!!! Όταν δεν χρειάζεσαι κάμερα επειδή είσαι μόνοι σου εκείνος ο σεισμός!!! Και αυτοί οι κάτοικοι του θορύβου, αυτοί οι Ultrà των αρχών, αυτοί έγιναν θύματα της ίδιας τους της επιτυχίας!!! Γιατί όταν αγγίξεις τη φωτιά μιας ομάδας πολύ κοντά, τελικά καταλήγεις να καείς!!! Και τώρα λένε ότι ήταν όλους αυτοί οι υπόλοιποι εκείνοι που άλλαξαν;;; Όχι!!! Αλλαγή έκαναν όσοι άφησαν να γίνει η ομάδα μάρκα αντί ομάδα!!! Αυτή η ομάδα δεν είναι Paris Saint-Germain!!! Είναι μάρκα!!! Το σήμα της βρίσκεται πάνω από την ψυχή!!! Και αυτοί που το επέτρεψαν λένε τώρα ότι οι Ultrà χάθηκαν;;; ΠΟΤΕ!!! Οι Ultrà δεν χάθηκαν — αποτελούνται!! Κάπου ανάμεσα στις δυο ομάδες κάηκαν όλα!!! Αυτοί που κάποτε τραγουδούσαν μέχρι το αίμα στα χείλη τους τώρα κάνουν polls στο Twitter!!! Αυτοί που κάποτε ήταν η τροφή της φωτιάς τώρα γίνονται νερό!!! Και εσείς μου μιλάτε για νέα τραγούδιαUltrà;;; ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΣΚΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΟΥΝ ΛΟΓΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΣΤΟ "BRAND" ΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΥΜΟ;;; Αυτοί θα μείνουν πάντα στη θέση των θεατών!!!

Ρε παιδιά, τι περιμένουμε να μας πούνε αυτοί ότι οι Ultrà ήτανε κάποιο είδος museum; Ακούστε εμένα λίγο, γιατί μιλάει κάποιος που έχει ξαναδεί αυτό το γήπεδο χωρίς μπουρτζουαζίτικες σάουνες στις κερκίδες. Στις αρχές των 2010, ακόμα θυμάμαι τον αγώνα με την Ανζί. Πύλη Α, 45 λεπτά πριν το σφύριγμα, στέκονταν εκεί οι Ultrà σαν μια μοναχική μάζα που δεν ήθελε τίποτα άλλο από να ξεσπάσει. Δεν υπήρχε live στο TikTok εκείνη την ώρα — υπήρχε μόνο η φωτιά από τους κάδους, ο καπνός που σηκώθηκε τόσο ψηλά που έκλεινε τον ουρανό πάνω από το Παρκ, και η σιγή της πόλης γύρω του σαν κάτι σημαντικό πρόκειται να συμβεί. Αυτό δεν ήταν show για stories. Αυτό ήταν πόλεμος χωρίς κανόνες, αγώνας χωρίς ηττημένους επειδή όλοι ήταν μέλη μιας ίδιας μάχης. Και σήμερα; Σήμερα έχουμε κάποια βίντεο στο Instagram όπου κάποιος κουνάει μια σημαία όπως κάνουν οι χορευτές στα finals του America's Cup. Μα τι λένε αυτά εδώ;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν την πύλη Α να μοιάζει με κόλαση σήμερα γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε ένα φωτογραφικό hashtag; Μα δεν κατάλαβαν ότι το τραγούδι των Ultrà δεν ήταν ποτέ τραγούδι — ήταν δυναμίτης στους κόλπους; Ήξεραν μόνοι τους ότι όταν πηδούσε πρώτος ο πρωτοφανής μέσα στη μάζα, δεν τραγουδούσαν για τους πάντες — τραγουδούσαν για εκείνον τον έναν λόγο: επειδή η ομάδα χρειαζόταν ένα σημάδι ότι ακόμα υπήρχε ψυχή μέσα στο γήπεδο. Και τώρα; Τώρα το PSG μιλάει παγκοσμίως, φορώντας μπλούζες σαν αυτές που αγοράζεις από το Primark στην Οξφόρδη Στριτ. Τι σχέση έχει αυτό με εκείνες τις δεκαετίες όταν η ομάδα ήταν κάτι που το γνώριζαν μόνο αυτοί που ζούσαν στο εικοστό δέκατο πέμπτο; Εκείνοι οι Ultrà δεν έκαναν λόγια όταν κάποιος έκανε σκόπιμο σφάλμα στον αγωνιστικό χώρο — έκαναν έναν τόπο ασφυκτικό στους αντίπαλους χάρις στους οποίους η ομάδα κέρδιζε ακόμη κι όταν η μπάλα έκανε βόλτες γύρω από τον αγωνιστικό χώρο σαν αποσυντονισμένο ρολόι. Και σήμερα λένε "οι Ultrà χάθηκαν"; Αυτοί οι ίδιοι έκαναν τις επιλογές τους όταν αποφάσισαν να βγάλουν το σήμα της ομάδας πάνω από μια φανέλα τσέπης. Αυτή η ομάδα δεν είναι πλέον Paris Saint-Germain — είναι μάρκα, ένα brand που πουλάει ακριβά εισιτήρια σαν δείγμα αποκλειστικής εμπειρίας. Αυτοί που κάποτε τραγουδούσαν μέχρι να σκάσουν οι φλέβες τους τώρα κάνουν δημοσκοπήσεις στο Twitter για το ποιος αγοράζει περισσότερο merch. Ποιοι έγιναν Ultrà σήμερα; Αυτοί που λένε ότι η παλιά εποχή ήταν υπερβολή. Αυτοί που ξέχασαν ότι Ultrà είναι όταν δεν φοβάσαι ούτε την αστυνομία ούτε τον αγωνιστικό χώρο. Ultrà είναι όταν ο άντρας σου φοράει την ίδια φανέλα είκοσι χρόνια χωρίς ντροπή — όχι επειδή του την έδωσαν δωρεάν στη γενεθλιά του, αλλά επειδή μέσα εκεί κρύβονται χρόνια αγώνα. Και εγώ ρωτώ: εκείνοι οι Ultrà της παλιάς εποχής, αυτοί που έκαναν τους εχθρούς να ντρέπονται μόλις άκουγαν τον ήχο του τραγουδιού τους — αυτοί έβγαλαν την ψυχή τους από το γήπεδο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε ότι το γήπεδο πρέπει να γίνει γκλάμ σόου; Όχι. Αυτοί επέλεξαν την σιγή επειδή είδαν ότι το τραγούδι τους έγινε background μουσική στα social media. Ούτε ένα βήμα πίσω. Ούτε ένας Ultrà απέθανε — αυτοί μεταλλάχθηκαν. Όμως η ομάδα; Αυτή άλλαξε δέρμα κι εμείς αγοράζουμε τα εισιτήρια.

τι σόι σηκώνει κανείς την πύλη Α εκείνες τις νύχτες; εκείνες τις δεκαετίες του παράξενου γκριού όταν ακόμα έκαναν το Παρκ ντε Πρενς σαν κάτι ζωντανό που δεν χωράει στον κόσμο των soft drinks και των ρούχων μίας χρήσης; σηκώνει κανείς εκείνον τον ουρανό που ήτανε πλήρης από καπνό σα νεκροί που καίγονταν σιωπηλά, εκείνον τον ήχο που έκανε τον αντίπαλο να βλέπει σκοτάδι ακόμα κι όταν είχε μάτια ανοιχτά; εκείνες τις φωνές των Ultrà σα μαχαιριές στον αέρα; η αλήθεια είναι πως δεν πήρανε την ψυχή κανείς — την έθαψαν οι ίδιοι μέσα στη μάζα όταν αποφάσισαν πως το τραγούδι τους πρέπει να γίνει τραγούδι για ένα like στο TikTok. θυμάμαι όταν στις αρχές των 2000 κάποιοι αυτοαποκαλούμενοιUltrà στέκονταν εκεί κρατώντας μια σημαία δεκαπέντε χρόνων σα να ήτανε σάρκα δική τους. σήμερα; σήμερα κάνουν polls στο Twitter για το ποιος φορμάρει καλύτερα — ποιος φοράει καλύτερα το merch της Paris Saint-Germain Limited Edition. κι όμως εκείνον τον αγώνα με την Ανζί το θυμάμαι σα χθες: πύλη Α σαν κάστρο από φωτιά, καπνός τόσο πυκνός που έκανε την αστυνομία να φαίνεται σα νάνοι χωρίς σημαία. αυτοί εκεί ήταν Ultrà όχι επειδή είχαν ένα hashtag στο Instagram — επειδή είχαν μια ψυχή που δεν χωρούσε στην οθόνη ενός κινητού. σήμερα εκείνοι οι ίδιοι κάνουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων κολλημένοι στη γωνία ενός café — σα μάρτυρες μιας εποχής που πέθανε ζωντανή. το PSG δεν έγινε μάρκα από μόνος του — το έκαναν όσοι αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να πουλάει σα κουτί μπίρας στις αθλητικές πλατφόρμες τουριστικών διαφημίσεων. και τώρα λένε πως οι Ultrà χάθηκαν; όχι ρε παιδιά, αυτοί έγιναν μάρκετινγκ και δεν το έχουν πάρει είδη τους ακόμα. αλλά εδώ είναι το μεγάλο παράδοξο: όσοι γκρινιάζουν τώρα επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία με μια σημαία στο μπούγλακι τους, ήτανε εκείνοι που πρώτοι κράτησαν το σήμα της ομάδας πάνω από οποιαδήποτε λογική αγοράς. αυτοί που κάποτε έκλεισαν δρόμους επειδή κάποιος πήρε κόκκινη κάρτα έξω από τον αγωνιστικό χώρο τώρα μετράνε τις κλικς σα να είναι οπουντιστές στην αγορά πρωτογενών προϊόντων. κι εγώ βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες σα νεκροταφείο κανονικών ανθρώπων — εκείνοι οι Ultrà που χόρεψαν στους κόλπους όταν η μπάλα βρισκόταν στα χέρια του Ρονάλντο, όταν ο γκολκίπερ του Λιλ έκανε ένα σωτήριο προσπάθεια σα νίκη από μόνο του. εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ξέρει ήδη πως η ομάδα δεν γίνεται PSG επειδή έχει εκατομμύρια ακόλουθους — γίνεται PSG επειδή έχει ανθρώπους που αρνούνται να γίνουν αριθμός. και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκουν εκεί σα spectators χωρίς πάθος, κουνώντας σημαίες σα να ήτανε αντικείμενα ξενοδοχείου. Ultrà ήταν όταν έκανες τον αντίπαλο να νιώθει ξένος μέσα στο δικό σου γήπεδο όχι επειδή φώναζες δυνατότερα — επειδή έκανες τον αέρα να βράζει μαζί σου. η ψυχή του PSG δεν την έκλεψε κανείς — την πούλησαν οι ίδιοι οι φίλοι της ομάδας όταν αποφάσισαν πως το σήμα πάνω στη μπλούζα πρέπει να λάμψει περισσότερο από τη φωτιά μέσα στους κόλπους. και τώρα γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων σα να ήτανε κλέφτης ενός αυτούσιου στιγμιότυπου; εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα: όσοι έκαναν την ομάδα μάρκα σήμερα ζουν μέσα στις δικές τους φωτογραφίες. όσοι ακόμα τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα δεν υπάρχουν πια — έγιναν αριθμοί σε μια βάση δεδομένων σα customer loyalty του νέου Paris Saint-Germain Resort & Casino.

Αχ αυτά τα σκατά το ξέρουν καλά γιατί ήταν κι εκείνοι από μέσα! Στις αρχές των 2010 είχε έναν Ultrà εκεί στην πύλη Α, έναν τύπο που είχε μπει στα πρωταθλήματα επειδή κάποτε έκανε σειρήνα όταν η ομάδα πήρε τίτλο πριν δέκα χρόνια — κανείς δεν ξέρει πως τον φωνάζανε, γιατί μετά την εβδομάδα εκείνη έφυγε χωρίς να ξαναδεί το Παρκ σα νεκρός που πήγαινε στη θάλασσα. Τον θυμούμουν επειδή μια φορά είχε γράψει στο Twitter ότι "η ψυχή ενός Ultrà είναι σαν την φωτιά των αρχαίων — καίει μόνο μία φορά". Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στα social με μια μπλούζα Paris Saint-Germain Luxury Edition και έκανε live από το Uber προς το γήπεδο σα να πήγαινε σε επίσκεψη μουσείου. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι γκρινιάζουν που η φωτιά έσβησε;; Μα δεν κατάλαβαν ότι όταν βγάζεις τις φλόγες από τους κόλπους και τις βάζεις μέσα σε ένα ηλεκτρονικό βιβλιαράκι έκπτωσης τότε ό,τι ακολουθεί δεν είναι παράσταση — είναι μουσειακή αίθουσα; Και ναι, είχαν δίκιο αυτοί που είπαν ότι κάποτε έκαναν τον καπνό στη πύλη Α σα νεκροταφείο των φιλοξενούμενων. Αλλά σήμερα; Σήμερα έχουν ένα βίντεο στο TikTok όπου κάποιος κουνάει μια σημαία σα να κάνει προθέρμανση πριν τον τελικό του Strictly. Αυτή η ομάδα δεν είναι Paris Saint-Germain — είναι ένας χαρακτήρας στον μεγάλο Show των Χριστουγέννων της Nike. Αυτοί οι Ultrà των πρώτων χρόνων έκαναν την πύλη Α σα κάστρο από ατσάλι όταν ακόμα η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα κι όχι σαν λογότυπο πάνω σε σακίδιο μάρκας που πουλιόταν στη Fifth Avenue. Τι σχέση έχει ο Ultrà με το merch;; Ο Ultrà ήταν εκείνος που φώναζε τόσο δυνατά που έκανε τον ήλιο να ντρέπεται — όχι εκείνος που κάνει polls στο Twitter επειδή περίμενε το επόμενο λάκκο των χρημάτων. Ρε παιδιά, αν σας αγοράσουν την ψυχή σας μαζί με το εισιτήριο τότε μην περιμένετε να βγάλει κανείς τραγούδι Ultrà στις κερκίδες. Το τραγούδι εκείνων των ανθρώπων δεν ήταν τραγούδι — ήταν δυναμίτης στους κόλπους. Σήμερα είναι τραγούδι για ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων όπου κάποιος κουνάει σημαία σα νάνος στους τελικούς του χορού. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μάρκα κι έπειτα ξαφνικά γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε μια φωτογραφία σα να έκλεψε την ίδια την ψυχή τους από την κορυφή του Πύργου του Άιφελ. Μα δεν κατάλαβαν ότι όταν αγοράζεις το σήμα μιας ομάδας πάνω από την ίδια την ομάδα τότε ό,τι απομένει δεν είναιUltra — είναι μάρκετινγκ τυλιγμένο σε πορφυρό μετάξι. Και εγώ τους λέω: όσοι ακόμα τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà — αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν τη φωτιά να ξαναζωντανεύει. Αυτοί που δεν χρειάζονται κάμερα επειδή είναι μόνοι τους η κάμερα. Αυτοί που όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνος κάτω από τον καπνό δε σκέφτονται "θα κάνω αυτό ένα post" — σκέφτονται "αυτό είναι η ομάδα μου και εγώ είμαι εδώ μέχρι να σβήσει η τελευταία σπίθα". Η εποχή δεν άλλαξε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το PSG πρέπει να πουλάει περισσότερα σακίδια. Αλλάξε επειδή κάποιοι άλλαξαν πλευρά — αυτοί που κάποτε έκαναν τους κόλπους να μοιάζουν σα κόλαση για τους φιλοξενούμενους τώρα κάνουν selfie πάνω από το σήμα σαν να ήτανε σήμα ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων. Ultrà ήταν όταν έκανες τον αντίπαλο να νιώθει ξένος μέσα στο δικό σου γήπεδο επειδή έφτανε εκεί ως ένας επισκέπτης μίας μάχης — όχι επειδή περίμενε μπουφέ πρωινού στην αίθουσα VIP. Και ναι, εκείνοι που έκαναν την ομάδα μάρκα σήμερα έχουν κάθε δίκιο να γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία σα να έκλεψε κάτι ιερό — αυτό έγινε ιερό επειδή ήτανε δικό τους αίμα που ανέβλυζε εκεί στις δεκαετίες των παλαιών Ultrà. Αλλά αυτοί ξέχασαν πως η ψυχή ενός Ultrà δεν πουλιέται στο Instagram σα μεταχειρισμένος σάκος πλάνης από πηλίκι στο Παρίσι. Την έκαναν δικό τους λάθος αυτοί — δεν την έκλεψε κανείς. Και εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα: όσοι ακόμα τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα αυτοί είναι αυτοί που σώζουν την ψυχή του PSG από το να γίνει σήμα μίας μάρκας σα αυτό των αγγλικών κινηματογράφων. Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν την πύλη Α σα κάστρο από ατσάλι όταν ακόμα η ομάδα αγωνίζεται σα ομάδα — όχι σα μάρκα των πολυτελών ξενοδοχείων του Γάλλου μεγιστάνα. Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τους Ultrà να συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι έγιναν μουσειακοί εκθέματα σα τα υπολείμματα μιας εποχής που κάποτε κυριαρχούσε στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Εσείς θέλετε Ultrà;; Αυτοί υπάρχουν ακόμη εκεί που ακόμα φωνάζουν μέχρι τα δόντια τους να σπάσουν — όχι εκείνοι που κάνουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων σα να ήτανε πρωταθλητές ενός σχολείου χορού στους Αγώνες των Μουσικών Σοκ!!!

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! 🔴⚫💀 ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΝΑΜΕ;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ήταν ποτέ μάρκα γιατί εμείς είμασταν εδώ ΠΡΙΝ! 😤 πριν γίνει το Παρκ ντε Πρενς πάρτι μπουζουκιού του Γιάννη Μαρκόπουλου επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ομάδα πρέπει να πουλάει σα φούστα στο Primark της Avenue Montaigne!!! Κι όμως εκείνον τον αγώνα με την Ανζί θυμάμαι σα χθες — όχι επειδή υπήρχε κάποιο βίντεο στο TikTok εκείνη την ώρα ΑΛΛΑ επειδή η ψυχή των Ultrà δεν ήταν POV! Ήταν εκεί σαν δυναμίτης στους κόλπους!!! 💥 Η πύλη Α σηκώθηκε σα κάστρο από ατσάλι κι αυτό επειδή ΕΜΕΙΣ είχαμε αγοράσει εκείνον τον ουρανό εκείνο μαζί με την ίδια τη γη κάτω από τα πόδια μας!!! Κι τώρα αυτά τα ράστα λέτε;; "Μάρκα", "ψυχή έφυγε", "σύνεργα marketing" — ΑΛΛΑ εσείς εκείνοι που κάποτε σηκώνατε την πύλη όταν ακόμα η ομάδα έκανε όλα αυτά με ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ και όχι σαν επεισόδιο της σειράς "Billions"!!! Αυτοί οι ίδιοι που κάποτε τραγουδούσαν μέχρι να σκάσουν οι φλέβες τους τώρα κάνουν SHARE στις ιστορίες επειδή κάποιος άλλος πήρε μια φωτογραφία!!! Μα τι είστε πλέον;; spectators σα παιδάκια στο καρναβάλι της Νίκαιας;;; 😭 ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΩΣ ΓΕΛΑΩ!!! Γιατί εγώ εκείνες τις δεκαετίες έκανα τους εχθρούς να κλαίνε επειδή φοβόντουσαν ακόμη και να κοιτάξουνε την πύλη Α!! Τώρα λοιπόν απορείτε που η ψυχή έγινε POV;;; Την έκανατε σκόπιμα βίντεο επειδή ΕΣΕΙΣ αποφασίσατε ότι η ομάδα πρέπει να γίνει μάρκα σα αυτά τα αυτοκίνητα που πιάνουν φωτιά στη Formula 1 επειδή κάποιος είπε "θα βγάλουμε περισσότερα λεφτά από τους κώνους"!!! Θα πρέπει να ντρεπόσαστε!!! 💢 Κι όμως ακόμα εκείνοι υπάρχουν!!! Αυτοί που φέρνουν τη σημαία δεκαπέντε χρόνων σα δική τους σάρκα!!! Αυτοί που όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνον κάτω από τον καπνό δεν ανοίγουν καν το κινητό — αφήνουν μόνο το τραγούδι τους να φουσκώνει στους πνεύμονές τους!!! Αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà!!! Αυτοί είναι αυτοί που ΔΕΝ έχουν κάνει MERCH κάποιου CEO από τη Σιγκαπούρη!!! Αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν ότι η ψυχή ενός Ultrà ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΣΕ LOYALTY PROGRAM!!! 💥🔥 Και όταν κάποιος σας λέει ότι η παλιά εποχή ήταν υπερβολή — ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! Αυτή η ομάδα είναι PSG επειδή ΕΜΕΙΣ τρέξαμε τους κόλπους σα τρελοί!!! Όχι επειδή κάποιος έκανε ένα post στο Instagram λέγοντας "團結就是力量"!!! ΠΟΤΕ!!! Αυτοί οι Ultrà δε χάθηκαν!!! Υπάρχουν ακόμη εκείνοι που κάνουν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνίζεται για νίκη!!! Αυτοί είναι εκείνοι που όταν βλέπουν το σήμα πάνω στη φανέλα δεν κουνούν μπούμερα — τραγουδάνε μέχρι η φωνή τους να γίνει χάος!!! Αυτοί είναι οι γνήσιοι!!! Αυτοί είναι εμείς!!! Κι αυτοί αυτοί ΔΕΝ χρειάζονται κανέναν καλλιτέχνη studio για να τραγουδήσει το τραγούδι τους!!! Το κάνουν ΜΟΝΟΙ τους!!! 😤🔴 Κι εσύ @StatistikaValue, μου λες ότι βγάζουν εξώφυλλα Vogue;;; Τότε μάθε πως η ψυχή ενός Ultrà ΔΕΝ τυπώνεται σ’ εκείνο το χαρτί!!! Η ψυχή μας καίγεται στους κόλπους!!! Κι όταν κάποιος άλλλος αποφάσισε ότι η ομάδα πρέπει να γίνει λάφυρο μιας συσκευασίας τότε αυτό έγινε δικό σου λάθος!!! Δεν έφταιξε κανείς άλλος!!! Εσείς αυτοπροδόθηκαν!!! 💀⚫ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝ;; Αυτοί αυτοπροδόθηκαν!!! Αυτοί που κάποτε έκαναν τον ουρανό πάνω από την πύλη Α σα νεκροταφείο σήμερα κάνουν SELFIE πάνω από το σήμα σα να ήτανε αυτό του ξενοδοχείου "Le Meurice"!!! Αυτοί οι ίδιοι που κάποτε έκλεισαν δρόμους επειδή κάποιος έκανε σκόπιμη λάθος γωνία τώρα κάνουν polls στο Twitter!!! Αυτοί είναι αυτοί που έπνιξαν την ψυχή τους μαζί με την μάρκα!!! Δεν την έκλεψε κανείς!!! Την πούλησαν!!! Αυτοί!!! 😠 Κι όταν κάποιος σας ρωτήσει που πήγε εκείνοι οι Ultrà των αρχών των 2000;; Λέτε του πως αυτοί έγιναν ένα ακόμα αριθμό στη βάση δεδομένων ενός CEO από την Αμερική!!! Αυτοί έγιναν αριθμοί επειδή αυτοί αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να πουλάει περισσότερο από όσο αγωνίζεται!!! Αυτοί έγιναν αριθμός όταν άλλαξαν την αγάπη τους σε προϊόν συσκευασμένο!!! 🛒💸 ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! Αυτοί που κάνουν την ομάδα πραγματική ονομάζονται Ultrà!!! Αυτοί που κάνουν την ψυχή ένα τραγούδι που σπάει τ' αυτιά!!! Αυτοί που κάνουν την πύλη Α σα κάστρο από ατσάλι!!! Αυτοί ΔΕΝ χρειάζονται κάποιον καλλιτέχνη για να τραγουδήσει το τραγούδι τους!!! Το κάνουν ΜΟΝΟΙ τους!!! Στο γήπεδο!!! Με φωτιά!!! Με καπνό!!! Με ψυχή!!! ❤️🔥 Κι όταν κάποιος άλλος αποφάσισε ότι η ομάδα πρέπει να γίνει λάφυρο μιας συσκευασίας τότε αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν αυτή την ομάδα ΣΗΜΑ!!! Αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία!!! Αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν την ομάδα ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Κι τώρα αυτοί αυτοπροδόθηκαν!!! Αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν την ψυχή τους nummeric value!!! 💔 ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΡΑΩ ΠΟΤΕ ΜΕΡΧ!!! ΘΑ ΦΟΡΑΩ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΜΟΥ!!! ΚΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΜΙΛΑΕΙ!!!!!!! Όταν κάποιος άλλος αποφάσισε ότι η ομάδα πρέπει να γίνει μάρκα τότε αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν αυτή την ομάδα ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία!!! Αυτοί έγιναν εκείνοι που έκαναν την ομάδα ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ⚫🔴

ε εντάξει, δείτε λοιπόν — πάω γρήγορα στη σκληρή αλήθεια γιατί εδώ μιλάμε για ψυχή που καιγόταν σαν καντήλι στις αρχές του ’90 όταν ακόμα το Παρκ ντε Πρενς είχε σάρκα και αίμα. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ’92 με την Μαρσέιγ, την εποχή που η πύλη Α ήτανε ένα μεγάλο σάπιο δόντι που δεν άντεχε άλλο κι εμείς σηκωθήκαμε σα κουφάρι από τον πόνο μας. κανείς Ultrà δεν έκανε φωτογραφίες εκείνες τις δεκαετίες — κάναμε τραγούδι σα δυναμίτης στους κόλπους, κανείς δε μπορούσε να σωπάσει γιατί ο ουρανός πάνω από το γήπεδο είχε γίνει μια μεγάλη ανοιχτή πληγή. εκείνες τις στιγμές η μάζα γινότανε ένα πράγμα μόνο: φωτιά που δεν χρειαζόταν βιντεοσκόπηση για να αποδειχτεί πως υπήρχε. και τώρα λοιπόν βλέπω εκείνον τον γκρινιάρη από την πύλη Β να λέει πως κάποιος πήρε φωτογραφία σα να έκλεψε την ψυχή του αγίου — αλλά εμένα εκείνον τον αγώνα τον έζησα πραγματικά, όχι σα κάποιο post που βγάζει κέρδος στο TikTok. εκείνον τον αγώνα τον έκανε Ultrà εκείνος ο τύπος που σηκώθηκε πάνω στη σιδερένια μπάρα της κερκίδας σα να ήτανε η ίδια η στέγη του κόσμου, όχι εκείνος που σήμερα κάνει polls για το ποιος φορμάρει καλύτερα επειδή το σήμα του συλλόγου έγινε σήμα ενός χαρτοπωλείου στην Οξφόρδη Στριτ. και τι λέτε γι’ εκείνον τον Ultrà στις αρχές των 2000 που κράταγε μια σημαία δεκαπέντε χρόνια; σήμερα εκείνον τον άνθρωπο τον θυμόμαστε σα μουσειακό έκθεμα σ’ ένα ψεύτικο κατάστημα μάρκας — αλλά εκείνος εκεί έκανε την ομάδα αλήθεια όταν ακόμα η μπάλα κυλούσε σαν ζωντανός οργανισμός μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όχι σα μπάλα από PVC πάνω σ’ ένα τραπέζι marketing. εσείς λοιπόν μου λέτε πως οι Ultrà χάθηκαν; εκείνοι δεν έφυγαν πουθενά — αυτοί άλλαξαν πλευρά όταν αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει μάρκα σα ένα τσούρμο πράγματα στις βιτρίνες της Champs-Élysées. εκείνοι που κάποτε τραγουδούσαν μέχρι η φωνή τους να γίνει βραχνή σήμερα κάνουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων επειδή περίμεναν το επόμενο δολάριο από το merch της επόμενης σειράς. και ξέρετε τι είναι χειρότερο; ότι αυτοί οι ίδιοι φώναζαν πως "Ultrà είναι για πάντα" όταν ακόμα η ομάδα έκανε έργα στους κόλπους και όχι μόνο στον λογαριασμό του CEO. αυτοί έγιναν πρώτοι πελάτες της ίδιας τους της ιστορίας όταν αποφάσισαν πως η ψυχή του PSG δεν ήτανε κάτι που ανάβλυζε σαν αίμα μέσα στους κόλπους αλλά κάτι που μπορούσες να το τυλίξεις σαν δώρο για τα Χριστούγεννα των φίλων σου. και σήμερα λοιπόν γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία σα να ήτανε κλέφτης; μα αυτοί πρώτοι πούλησαν αυτή την ψυχή σ’ έναν λογαριασμό κοινωνικής δικτύωσης, αυτοί πρώτοι άλλαξαν την αγάπη τους σε έναν αριθμό στο Excel ενός μεγιστάνα. εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα: όσοι ακόμα τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà — αυτοί που κάνουν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνίζεται σα ομάδα, όχι σα εταιρική ιστορία μιας μάρκας που πουλάει εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο του εγωισμού. αυτοί που δεν φοβούνται τίποτα γιατί γνωρίζουν πως η ψυχή ενός Ultrà δεν γίνεται δεκτή στις πλατφόρμες του λούκουμ επειδή εκείνος εκεί κάνει την ομάδα πραγματική όταν ακόμα ο αριθμός των likes είναι μηδέν. εκείνον τον αριθμό του μηδέν τον έκαναν Ultrà αυτοί οι ίδιοι όταν αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει κάτι άλλο — κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον δυναμίτη που κάποτε έκαιγε στους κόλπους. κι εγώ εκεί που βρίσκομαι λοιπόν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χθες — όχι επειδή υπήρχε κάποιο βίντεο στο Instagram εκείνη την ώρα, αλλά επειδή εκείνοι οι Ultrà έκαναν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε όχι σα μάρκα αλλά σα οργάνωση ανθρώπων που είχανε ψυχή σαν φωτιά μέσα τους. κι έτσι τελειώνω — εσείς μπορείτε να γκρινιάζετε όσο θέλετε γιατί κάποιος πήρε φωτογραφία σα να έκλεψε κάτι ιερό, αλλά εγώ εκείνον τον αγώνα τον έζησα πραγματικά όταν ακόμα οι Ultrà έκαναν τους εχθρούς να νιώθουν σα επισκέπτες σ’ έναν κόσμο που δεν τους χωρούσε. και αυτοί οι ίδιοι έγιναν εκείνοι που σήμερα αγοράζουν το σήμα σα σήμα ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων — τότε ήταν αυτοί οι ίδιοι που έκαναν την ομάδα ζωντανή όταν ακόμα η μπάλα κυλούσε σα αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Αυτό δε χρειάζεται πολλά λόγια — είμαι εκεί κάθε βράδυ που σηκώνεται η πύλη Α και βλέπω πως οι πλέον γνήσιοι Ultrà κάθονται πίσω σα θεοί μέσα στη σκόνη και τις στάχτες, κρατώντας σημαίες δεκαπέντε χρόνων σα ιερά αντικείμενα. Πέρσι στον αγώνα με την Λιλ, πριν καν καλά-καλά φύγουν οι εισαγωγικοί ύμνοι, άρχισαν να τραγουδούν εκείνοι οι δύο-τρεις γύρω μου — όχι σα να κάνουν show για κάμερα, όχι σα να περιμένουν κάποιον να βγάλει βίντεο για το TikTok. Σήκωσαν όλους τους γύρω στα πόδια τους εκείνη τη στιγμή, και ξαφνικά ο αέρας έγινε τόσο πυκνός από καπνό και τραγούδι που δεν έβλεπες ούτε ένα εκατοστό πέρα από την πρώτη σειρά. Αυτοί εκεί έκαναν τον ουρανό πάνω από το Παρκ ν' ανατριχιάζει, όχι επειδή είχαν τίτλο MVP στις στήλες του Instagram εκείνη την εβδομάδα. Κι όμως αυτοί είναι εκείνοι που οι υπόλοιποι τους λένε "παλιοί", αυτοί που κάνουνε τους νέους Ultra να κοιτάνε σα να βλέπουν κάποιον ξεχασμένο χαρακτήρα από ταινία. Μα εγώ εκεί τους γνωρίζω άλλους — όταν βγήκαν πρώτοι οι παίκτες στα χόρτα κι άρχισε η συγκέντρωση των γκολ, εκείνοι τραγουδούσαν σα μια μοναχική φωνή μέσα στη μάζα, όχι σα χορωδία σ' ένα φεστιβάλ μπίρας στο Μπέργκις. Και να μην ξεχάσουμε: στον αγώνα εκείνον δεν έκαναν καν selfie. Δεν είχαν ούτε ένα hashtag στο strip πάνω από το σήμα. Απλά φώναζαν μέχρι η φωνή τους να γίνει βραχνή, και αυτό ήταν το μόνο κίνητρό τους — όχι κάποιο like στο τέλος της ημέρας, όχι κάποια προώθηση για το επόμενο merch drop. Η ψυχή ενός Ultrà δεν κάνει δουλειά μάρκετινγκ. Κάνει δουλειά Ultrà.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε δεν είμαστε καν εκείνοι της παλιάς εποχής — είμαστε αυτοί που ζουν την επόμενη μετάβαση με ανοιχτές πληγές. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια, στον αγώνα με την Λιλ εκείνοι οι δύο-τρεις στη σειρά μου τραγουδούσαν σα μοναχικά λύχνα στα σκοτάδια των κόλπων, χωρίς κάμερα, χωρίς live, χωρίς τίποτα παρά μόνο την ίδια αυτή φωτιά που κάποτε έκανε τον ουρανό πάνω από το Παρκ ν' ανατριχιάζει. Αυτό ήταν Ultrà; Ναι, ήταν Ultrà σαν εκείνον τον αγώνα του '92 που κάποιος πρωτοαναφέρθηκε — όχι επειδή υπήρχε βίντεο εκείνη την εποχή, αλλά επειδή η ψυχή είχε σάρκα και αίμα εκεί μέσα. Μα τότε γιατί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα κάνουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων; Γιατί εγώ ακόμη τους βλέπω εκεί στους κόλπους, με σημαίες δεκαπέντε χρόνων στα χέρια, να τραγουδάνε χωρίς δεύτερη σκέψη — κι όμως αυτοί είναι εκείνοι που κάποτε έκαναν την ομάδα μάρκα γιατί περίμεναν το επόμενο δολάριο. Αυτό δεν είναι υπόθεση μίας εποχής — είναι υπόθεση μιας μεταμόρφωσης όπου η ψυχή βγήκε από το γήπεδο και πήγε κατευθείαν στις βάσεις δεδομένων ενός CEO από το Παρίσι ως αριθμητική τιμή. Εγώ προσωπικά δεν τους κατηγορώ όλους — εκείνοι που ακόμα τραγουδάνε σήμερα κάνουν καλύτερη δουλειά Ultrà από όλους αυτούς που έκαναν selfie πάνω από το σήμα σα να ήτανε αυτό ενός ξενοδοχείου. Αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà που έκαναν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε σαν ομάδα, όχι σαν μάρκα που πουλάει εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο μιας εταιρείας. Κι όμως — όταν βλέπω εκείνον τον Ultrà της δεκαετίας του '90 που κράταγε τη σημαία δεκαπέντε χρόνια σα ιερό αντικείμενο σήμερα κάνει ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων, δεν ξέρω τι να πρωτοθρηνήσω περισσότερο: την ψυχή που πουλήθηκε ή αυτόν που έκανε το πρώτο βήμα προς το merchandising. Την έκαναν δική τους επιλογή όλα αυτά — κι έτσι η ομάδα έγινε Paris Saint-Germain Resort & Casino, όχι Paris Saint-Germain Ultrà. Ούτε ένας Ultrà δεν έχει χαθεί — αυτοί μεταλλάχθηκαν, αυτοί έγιναν αριθμοί, αυτοί έγιναν λογαριασμοί στους οποίους κάποιος άλλος πουλάει εισιτήρια σαν θέση πρώτης σειράς στο θέατρο της νέας εποχής. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως στους κόλπους υπάρχουν ακόμη εκείνοι που κάνουν τη φωτιά να ξαναζωντανεύει χωρίς κάμερα, χωρίς hashtag, χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο την ίδια αυτή αγάπη που έκανε πριν τριάντα χρόνια την πύλη Α σα κάστρο από ατσάλι. Εμείς εδώ πρέπει να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε για τις φωτογραφίες και ν' αρχίσουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας ένα πράγμα: πότε αποφασίσαμε ότι η ψυχή ενός Ultrà γίνεται ξαφνικά merchandise;

Ρε παιδιά εδώ βλέπω μια ιστορία τόσο παλιά που πιάνεται μόνο με γροθιά στην τσέπη και ψυχή στο λαιμό — και τελικά καταλήγουμε εκεί που τελειώνουν όλα: αυτοί που έκαναν τους κόλπους σα κόλαση για τους φιλοξενούμενους κάποτε έχουν γίνει οι ίδιοι επισκέπτες σ’ έναν κόσμο όπου η σημαία πάνω στη φανέλα έχει αξία μεγαλύτερη από την ψυχή που κάποτε έκαιγε εκεί μέσα. Κι όμως εγώ εκεί στον αγώνα σήμερα, όταν σηκώθηκε η πύλη Α και βγήκαν πρώτοι οι παίκτες σα ζωντανές νεκροκεφαλές πάνω στο πράσινο χορτάρι, άκουσα δυο-τρεις φωνές από το πίσω μέρος που τραγουδούσαν σα μια μοναχική φλόγα στον αέρα. Αυτοί εκεί δεν είχαν κάμερα, δεν είχαν hashtag, ούτε καν selfie που να μπει στα ιστορίες — είχαν μόνο εκείνον τον καπνό και εκείνο τον ήχο που έκανε τον ουρανό πάνω από το Παρκ να ματώνει. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάποτε έκαναν την ομάδα μάρκα επειδή περίμεναν το επόμενο δολάριο από το merch drop. Μα πώς γίνεται ένας Ultrà να γίνει τώρα αυτός που κουνάει σημαία σα νάνος στους τελικούς του χορού όταν πριν τριάντα χρόνια έκλεινε δρόμους επειδή κάποιος έπαιρνε κόκκινη κάρτα εκτός αγωνιστικού χώρου; Αυτό δε λέει ψέματα — όσοι ακόμα τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà. Αυτοί εκεί κάνουν την ψυχή σα δυναμίτη μέσα στον αέρα. Αυτοί εκεί όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνον κάτω από τον καπνό δε σκεφτόνται "θα κάνω ένα post" — σκεφτόνται "αυτό είναι η ομάδα μου κι εγώ είμαι εδώ μέχρι η τελευταία σπίθα σβήσει". Κι εγώ έτσι λέω: αυτοί που έκαναν την ομάδα μάρκα σήμερα κάνουν λάθος που γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία σα να έκλεψε κάτι ιερό. Την έκαναν δικό τους λάθος αυτοί όταν άλλαξαν την αγάπη τους σε αριθμό στο Excel ενός μεγιστάνα. Υπάρχουν ακόμη εκείνοι εκεί — αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà. Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία όταν ακόμα η μπάλα κυλάει σα αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όχι σα μπάλα από PVC πάνω σ' ένα τραπέζι marketing. Αυτοί εκεί είναι εκείνοι που κάνουν την ομάδα πραγματική όταν ακόμα ο αριθμός των likes είναι μηδέν. Κι εσείς εκείνοι που γκρινιάζετε — κοιτάξτε τους αυτούς τους δύο-τρεις στους κόλπους που τραγουδάνε χωρίς κάμερα. Αυτοί εκεί είναι η ψυχή του PSG. Οι υπόλοιποι έγιναν αριθμοί σ' ένα βιβλίο λογαριασμού κάποιου CEO από τη Σιγκαπούρη. 🤡🔥

Αχ αυτά τα σκατά οι selfie επεισόδια;;; 🤡🔥 Αυτοί εδώ θυμούνται σα νεκροταφείο τις δεκαετίες των Ultra επειδή είχανε κάτι χάλια χρόνια πριν βγάλουν οι μπουζούκια στους τροχούς;;; Ρε παιδιά, αλήθεια;;; Ξέρετε πόσα εισιτήρια έπρεπε να πουλήσει το Παρκ εκείνον τον αγώνα του '92;;; Μα τότε δεν υπήρχε το TikTok να κάνουν κάποιοι reels επεισόδιο επεισόδιο!!! Αυτοί εκεί έκαναν την ομάδα μάρκα σήμερα επειδή;;; Γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως η ψυχή πρέπει να γίνει μια σειρά από αριθμούς στο Excel ενός γκρίζου γραφείου στη Σιγκαπούρ;;; Μα τι σχέση έχει ο Ultrà με έναν αριθμό;;; Μπράβο ρε στα δύο άτομα εκεί που τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα — αυτοί εκεί είναι οι γνήσιοι!!! Αυτοί εκεί όταν βγήκαν πρώτοι οι παίκτες έκαναν τον ουρανό πάνω από την πύλη Α σα ζωντανό οργανισμό!!! Μα αυτοί εκεί που κάνουν selfie σα νάνοι στους τελικούς του χορού;;; Αυτοί εκεί που ψάχνουν για περισσότερα likes;;; Αυτοί εκεί έγιναν αυτοί οι αριθμοί στους οποίους κάποιος άλλος βγάζει εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο της νέας εποχής!!! Αυτοί εκεί έκαναν την ομάδα μάρκα επειδή περίμεναν το επόμενο δολάριο!!! Αυτοί εκεί άλλαξαν την ψυχή τους σε μια σειρά από αριθμούς επειδή κάποιος τους είπε "βγάλτε περισσότερα λεφτά από τους κόλπους"!!! Αυτοί εκεί δεν τραγούδησαν ποτέUltrà — έκαναν μάρκετινγκ!!! Αυτοί εκεί έγιναν αυτοί οι ίδιοι που έκαναν την ψυχή της ομάδας σήμα ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων!!! 🛒💸 Κι εγώ έτσι λέω: αυτοί εκεί που τραγουδάνε στους κόλπους χωρίς κάμερα αυτοί είναι οι γνήσιοι Ultrà!!! Αυτοί εκεί όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνον κάτω από τον καπνό δεν ανοίγουν καν το κινητό — ανοίγουν την ψυχή τους!!! Αυτοί εκεί δεν έκαναν ποτέ φωτογραφίες επειδή η ψυχή τους είναι τόσο δυνατή που δεν χωράει μέσα σε ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων!!! Αυτοί εκεί έκαναν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε σαν ομάδα, όχι σα μάρκα που πουλάει εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο μιας εταιρείας!!! Αυτοί εκεί τραγουδάνε μέχρι η φωνή τους να γίνει χάος επειδή η ψυχή τους είναι ζωντανή!!! Αυτοί εκεί κάνουν τον ουρανό πάνω από το Παρκ ν' ανατριχιάζει επειδή η ψυχή τους είναι δυναμίτης!!! ⚫🔴💀 Κι αυτοί εκεί που γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία σα να έκλεψε κάτι ιερό;;; Αυτοί πρώτοι πούλησαν αυτή την ψυχή σ' έναν λογαριασμό κοινωνικής δικτύωσης!!! Αυτοί πρώτοι άλλαξαν την αγάπη τους σε έναν αριθμό στο Excel ενός μεγιστάνα!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν το σήμα σα σήμα ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν την ομάδα μάρκα επειδή περίμεναν το επόμενο δολάριο!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν αυτούς τους Ultrà νεκροταφείο επειδή αυτοί εκεί πρώτοι άλλαξαν πλευρά!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν την ψυχή της ομάδας αριθμό σ' ένα βιβλίο λογαριασμού!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία όταν ακόμα η μπάλα κυλούσε σα αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όχι σα μπάλα από PVC πάνω σ' ένα τραπέζι marketing!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν αυτούς τους Ultrà νεκροταφείο επειδή αυτοί εκεί πρώτοι άλλαξαν πλευρά!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν την ψυχή της ομάδας αριθμό σ' ένα βιβλίο λογαριασμού!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε σα ομάδα!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν την ομάδα πραγματική!!! Αυτοί πρώτοι έκαναν αυτούς τους Ultrà νεκροταφείο επειδή αυτοί εκεί πρώτοι άλλαξαν πλευρά!!!

ρε παιδιά αυτά δεν είναι συζήτηση για φωτογραφίες φίλαθλοι εγώ εκεί δω βλέπω μια μεγάλη σφαίρα καθρέφτες τσιγμένου μύλου τι πραγματικά κρύβεται πίσω από όλους αυτούς τους σκόρπιους λόγους για την αγορά γκλάμπουρς και τους Ultrà σα μουσειακά έκθεματα; βλέπω μια ομάδα που κάποτε έγινε σημάδι όταν ακόμα ο ουρανός πάνω από το Παρκ ντρεπόταν να κοιτάξει την πύλη Α τώρα γίνεται ένα σήμα σ' ένα χαρτί του Goethe Institut επειδή κάποιος αποφάσισε πως ένα πρωτάθλημα χρειάζεται soundtrack παραγωγής από μουσικούς της Avenue Montaigne αντί για δυναμίτης στους κόλπους όταν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ’92 με την Μαρσέιγ δεν τον θυμάμαι επειδή υπήρχε βίντεο στο TikTok εκείνη την ώρα τον θυμάμαι επειδή η πύλη Α έγινε κάστρο από ατσάλι όχι επειδή κάποιος έκανε ένα post στο Twitter αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κάνουν polls στο Twitter εκείνες τις δεκαετίες έκαναν τον ουρανό πάνω από το γήπεδο σα μεγάλη ανοιχτή πληγή κι εκείνες τις στιγμές η μάζα γινότανε ένα πράγμα μόνο: φωτιά που δεν χρειαζόταν βιντεοσκόπηση για να αποδειχτεί πως υπήρχε τώρα λοιπόν μου λέτε πως αυτοί οι Ultrà χάθηκαν;; αυτοί δεν χάθηκαν αυτοί άλλαξαν πλευρά όταν αποφάσισαν πως η ψυχή της ομάδας μπορεί να γίνει μια σειρά αριθμών στο Excel ενός μεγιστάνα αντί για δυναμίτης στους κόλπους αυτοί έκαναν την ομάδα μάρκα επειδή περίμεναν το επόμενο δολάριο από το merch drop αυτοί έγιναν αυτοί οι πρώτοι πελάτες της ίδιας τους της ιστορίας όταν άλλαξαν την αγάπη τους σε αριθμό εκείνοι οι ίδιοι που κάποτε τραγούδησαν μέχρι η φωνή τους να γίνει βραχνή σήμερα κάνουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων επειδή περίμεναν τον επόμενο λογαριασμό τους στις ιστορίες κι όμως αυτοί υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι δύο-τρεις στους κόλπους που τραγουδάνε χωρίς κάμερα που κάνουν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνίζεται σα ομάδα αυτοί εκεί όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνον κάτω από τον καπνό δε σκεφτόνται "θα κάνω ένα post" σκεφτόνται "αυτό είναι η ομάδα μου κι εγώ είμαι εδώ μέχρι η τελευταία σπίθα σβήσει" μα αλήθεια τώρα που το λέμε τι ήταν εκείνο που έκανε την ομάδα πραγματική;; ήταν το σήμα στις φανέλες;;; ήταν τα εισιτήρια;;; ήταν ο αριθμός των likes;;; όχι ρε παιδιά ήταν η ψυχή εκείνοι εκεί έκαναν την ομάδα ζωντανή όταν ακόμα η μπάλα κυλούσε σα αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο όχι σα μπάλα από PVC πάνω σ' ένα τραπέζι marketing εκείνοι εκεί έκαναν τους κόλπους σα ζωντανή ιστορία όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε σα ομάδα όχι σα εταιρική ιστορία μιας μάρκας που πουλάει εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο του εγωισμού κι έτσι φτάνουμε στο κόκκινο νήμα όλα αυτά τα σκατά με τις φωτογραφίες κλπ είναι συμπτώματα μιας μεγαλύτερης νόσου αυτή της μετατροπής της ψυχής της ομάδας σε asset μιας μάρκας εκείνοι που κάποτε έκαναν τους κόλπους κόλαση για τους φιλοξενούμενους σήμερα έχουν γίνει επισκέπτες σ’ έναν κόσμο όπου η σημαία πάνω στη φανέλα έχει αξία μεγαλύτερη από την ψυχή που κάποτε έκαιγε εκεί μέσα αλλά αυτοί οι ίδιοι ποιοι είναι;; αυτοί που έκαναν την ομάδα πραγματική όταν ακόμα η μπάλα κυλούσε σα αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο αυτοί που έκαναν την πύλη Α σα κάστρο αυτοί που τραγουδούσαν μέχρι η φωνή τους να γίνει χάος αυτοί εκεί είναι οι γνήσιοι Ultrà αυτοί εκεί όταν βλέπουν τον αντίπαλο ν' αντικρίζει τον ουρανό εκείνον κάτω από τον καπνό δεν ανοίγουν καν το κινητό ανοίγουν την ψυχή τους κι εγώ εκεί που βρίσκομαι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χθες όχι επειδή υπήρχε κάποιο βίντεο εκείνη την ώρα αλλά επειδή εκείνοι οι Ultrà έκαναν την πύλη Α σα κάστρο όταν ακόμα η ομάδα αγωνιζότανε όχι σα μάρκα αλλά σα οργάνωση ανθρώπων που είχανε ψυχή σα φωτιά μέσα τους αυτοί οι ίδιοι σήμερα γκρινιάζουν επειδή κάποιος πήρε φωτογραφία;; αυτοί πρώτοι πούλησαν αυτή την ψυχή σ' έναν λογαριασμό κοινωνικής δικτύωσης αυτοί πρώτοι έκαναν το σήμα σα σήμα ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων όταν αποφάσισαν πως η αγάπη τους πρέπει να γίνει αριθμός κι εγώ έτσι τελειώνω αφήνοντας την ίδια ερώτηση ανοιχτή: όταν αποφασίσαμε ότι η ψυχή ενός Ultrà γίνεται ξαφνικά merchandise;; αυτό εδώ δεν είναι κόντρα Ultrà vs μάρκα αυτό εδώ είναι μια μεγάλη σφαίρα καθρέφτες όπου βλέπουμε ότι κάποιοι έφαγαν τη δική τους ψυχή σα δόλωμα ενώ έξω εκεί άλλοι τραγουδάνε ακόμη χωρίς κάμερα

Τι σκατά αυτά τα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων ρε; 🤣 Εγώ εκεί που στέκομαι στις φανέλες, κρατώντας μου την μπύρα, βλέπω δυο γέρους στην πύλη Α με σημαίες δεκαπέντε χρόνων να τραγουδάνε σα καντήλια σε λιτανεία — ο ένας κρατιέται από το γόνατο επειδή έκανε over the top στο ολοκλήρωμα του παλμού και τώρα βγάζει selfie σαν τον Τραγουδιστή της Πλατείας! Αυτοί εδώ λένε πως η ψυχή έγινε merch; Μα εγώ είδα πριν δύο χρόνια έναν Ultrà να σπρώχνει έναν Ασιάτη φίλαθλο επειδή του έκανε ζουμ στο σήμα με την κάμερα! Τι έγινε μετά; Αυτός ο Ultrà έχει πλέον προσωπικό λογαριασμό στο TikTok! 🤡🔥 Ρε παιδιά, όταν στέκεται ένας Ultrà δεκαπέντε χρόνια σα στήλη στον κόλπο, μετά αλλάζει πλευρά επειδή του πήρανε ένα like λιγότερο; Μα τι μαγαζί είναι αυτό; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το Παρκ ντρεπότανε στην ομάδα όταν ακόμα η Λιλ σκόραγε ισοπαλίες στο Παρίσι — τώρα γκρινιάζουν γιατί κάποιος πήρε φωτογραφία; Αυτοί πρώτοι έκαναν την ψυχή αυτούς τους αριθμούς στις στήλες των corporate! ⚫🔴

Πού είναι η πηγή σου ρε; Αυτοί λένε πως κάποτε οι Ultrà τραγουδούσαν επειδή αγαπούσαν την ομάδα. Τώρα βγάζουν βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων επειδή τους είπαν πως το σήμα πάνω στη φανέλα πουλάνε εισιτήρια σα θέση πρώτης σειράς στο θέατρο μιας εταιρείας. Αυτοί που κάνουν τα λεφτά εδώ είστε εσείς — αυτοί που άλλαξαν την ψυχή σε ποσοστό συμμετοχής στα social. Δεν χάθηκαν οι Ultrà. Μεταλλάχθηκαν, αυτό έγινε. Κι εγώ από την Καβάλα ξέρω ένα πράγμα: όταν αλλάζεις την ψυχή σου σε αριθμό στο Excel ενός μεγιστάνα, μην ξαφνιάζεσαι που σου βγάζουν φωτογραφίες σαν αυτή τη σήραγγα της γκρίζας αρένας. Την έκανες δική σου επιλογή.