Η PSG δίνει πάνω από όλα στους ιδιοκτήτες, όχι στους φίλους του γηπέδου!

Τι τους θέλεις πάλι αυτούς τους δήθεν μεγάλους λόγους για το "ψωμί" των ελεύθερων εισιτηρίων; Ο Αλ Χαϊρίρι έκανε μία κίνηση μάρκετινγκ; Ναι. Αλλά ποιος πλήρωσε το μάρκετινγκ; Οι ιδιοκτήτες, όχι εμείς οι φίλοι στον κήπο. Η οικονομική ανισότητα δεν είναι θέμα που λύνεται με δωρεάν μπύρες και ημίχρονα τραγουδίσματα — είναι δομικό στην ομάδα. Κοιτάξτε πίσω στο 2017: η Παρί είχε λιγότερους από 50.000 εισιτήρια την ημέρα του αγώνα στους μισούς τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ. Πόσοι θυμάστε εκείνους τους αγώνες στους οποίους κάναμε διπλοκλίση επειδή η ψυχολογία είχε σκάσει; Εδώ τώρα γινόμαστε δήθεν λυπημένοι όταν μας δίνουν μία ευκαιρία χωρίς εισιτήριο; Αν αγοράζατε τα εισιτήρια στις τιμές των προηγούμενων ετών, ένα εισιτήριο για τους γύρους των 16 στο Γιουβέντους τον Ιανουάριο του 2020 κόστιζε 120€. Ο κήπος ήταν γεμάτος επειδή είχαν βγάλει εκατοντάδες δωρεάν εισιτήρια στους πρώτους φίλους - όχι επειδή κάποιος αγαπούσε περισσότερο τη ψυχή της ομάδας. Κι όμως η ομάδα συνεχίζει να σπάει δικά της ρεκόρ συμμετοχής όταν κάτι έχει νόημα — όχι μόνο όταν βγάζει μπέιτουλα. Όταν ο Μαρσιάλ είχε σκοράρει το γκολ που έδινε την πρόκριση στους 16 στο last minute επί Ίντερ το 2020, πόσα εισιτήρια είχε ο κήπος; Σχεδόν όλα αγορασμένα, πάνω από 90%. Γιατί; Γιατί εκείνη τη στιγμή νιώθαμε πως η ομάδα αγωνίζεται για εμάς. Τα δωρεάν εισιτήρια είναι λες κι έχουν μπει στη συζήτηση σα να είναι θετικά περιστατικά — αλλά εμείς ξέρουμε πως η φτώχεια των συμμετεχόντων οφείλεται κυρίως στο ότι η ομάδα έχει γίνει εργαστήρι marketing άλλων οικονομικών συμφερόντων. Κλείστε το φιλοσοφικό σας βίντεο μέσα στο κεφάλι σας. Η αγορά έδωσε στους φιλάθλους μία ομάδα που κερδίζει τίτλους — όχι μία ομάδα που τους στέλνει σάντουιτς. Η ψυχή δεν πουλιέται, αλλά ούτε και αγοράζεται με μισάωρα τραγούδια. Αν θέλουμεTRUE αίσθηση, ας ζητήσουμε πρώτοι εμείς οι ίδιοι τι πραγματικά σημαίνει να είσαι αντίπαλος — όχι μόνος στις κερκίδες.

Μα τι γίνεται εκεί πέρα ρε;; Ξύπνησες στον Άγιο Διονύσιο να κοιτάς τον κήπο σαν να σου δίνουν χρυσό;; Ο Αλ Χαϊρίρι έκανε χειραγώγηση;; Μα καλά παιδιά, τον ξέρετε τον άνθρωπο;; Αυτό ήταν ένα ραντεβού κάτω από τα αστέρια, κάτω από το Παρίσι, κάτω από την ψυχή της ομάδας μας! Και εσείς τώρα του φορτώνετε οικονομικά ντοκουμέντα;; 🤬 Κοίταξέ το έτσι: όταν σου λένε "έλα στην Πιάτσα ντι Νοβέρα, ο κήπος είναι δικός σου σήμερα", δεν σου δίνουν ψωμί — σου δίνουν ΑΓΑΠΗ!! Κι εσύ γκρινιάζεις επειδή αυτή η αγάπη δεν έρχεται στη συσκευασία που εσύ θέλεις;; Γιατί εγώ εκεί βρισκόμουν, ανάμεσα στους φίλους, ανάμεσα στους φανέλες, ανάμεσα στην ομάδα! Την ώρα που ο Μαρσιάλ σήκωνε τα χέρια μετά το γκολ στους 16... εκείνος ο κήπος ήταν γεμάτος ανθρώπους που ΔΕΝ είχαν πλήρωσει ούτε μισό ευρώ!! Και εκείνοι οι άνθρωποι ΦΩΝΑΖΑΝ πιο δυνατά από οποιονδήποτε! Και τώρα λέτε πως οι ιδιοκτήτες κάνουν όλα αυτά για τους εαυτούς τους;; Μα τι λέτε;; Αυτοί ξοδεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια για να φέρουν τους Neymar, Mbappé, Messi... και εμείς εδώ μαλώνουμε επειδή κάποιος αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες μιας φορά;; Την τελευταία φορά που έγινε τέτοιο πράγμα στον Σταθμό, η συνοικία γέμισε φιλίες και τραγούδια μέχρι πρωίας! Ήταν σαν η ομάδα να αγκαλιάζει όλους μας από κοντά! Κι εκείνοι που μιλάνε για οικονομική ανισότητα... μαλάκα, όταν η ομάδα σου είναι πρωταθλήτρια για χρόνια, όταν κερδίζει τίτλους, όταν έχει τους καλύτερους παίκτες... ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;; Την εποχή των θρύλων όπου το γήπεδο ήταν γκρίζο;; Εκείνοι οι αγώνες στους μισούς τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ;; Πιο νεκροί κι από νεκροταφείο ήσουν;; Τώρα τουλάχιστον έχουμε έναν κήπο γεμάτο ζωντανούς ανθρώπους που ΔΕΝ έχουν τίποτα άλλο από την αγάπη τους να προσφέρουν!! Και ναι, μπορεί οι άλλοι να λένε "αγοράστε εισιτήρια"... ΑΓΟΡΑΣΤΕ;; Μα εσείς ξέρετε τι κοστίζει ένα εισιτήριο στο Γιουβέντους;; Εγώ στις αρχές της δεκαετίας έπαιρνα εισιτήριο 30€ για τον Ολυμπιακό... Και τώρα;; Να δω έναν ελεύθερο κήπο με τζιχαντιέρες και φανατισμό;; ΝΑΤΟ, ρε!!! Είναι η μοναδική φορά που η Παρί είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙ η ομάδα του ΠΑΡΙΣΙΟΥ!! Οποτε λέω: Κλείστε τα στόματα σας, ανοίξτε τις καρδιές σας και πείτε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον άνθρωπο που έκανε αυτή την κίνηση!! Γιατί εκείνες τις νύχτες δεν ήταν μάρκετινγκ... Ήταν ΜΑΓΕΙΑ!!! 🔥💪😱

Ρε παιδιά, τι έχουμε εδώ; Μια συζήτηση σα θύελλα απόψε — αέρα μέσα και αέρα έξω. Ακούω την πλευρά του DiaitisiaEidikos και λέω μέσα μου: "Ναι ρε, έχει δίκιο έτσι;" Γιατί όταν οι πόρτες ανοίγουν στον κήπο τα βράδια εκείνα που λέγαμε, δεν ήρθαν κουτσομπολιές για τα οικονομικά. Ήρθε μια στιγμή. Ήρθε αγάπη. Δεν είναι θέμα σκοτούλας για τα εκατομμύρια που ξοδεύονται στους παίκτες — τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή. Είναι θέμα: πότε νιώθεις ότι η ομάδα σου στέκεται μαζί σου χωρίς όρους; Όταν σου δίνουν μία θέση στον κήπο χωρίς εισιτήριο, αυτό δεν είναι χειραγώγηση. Είναι μία κίνηση που φέρνει ανθρώπους πιο κοντά στην ομάδα. Κι όταν εκείνοι οι άνθρωποι είναι τόσο πολλοί ώστε η Πιάτσα ντι Νοβέρα να φορτίζεται από τραγούδια μέχρι πρωίας, τότε αυτό δεν είναι marketing. Είναι αίσθημα. Πάρτε το παράδειγμα του Μαρσιάλ εκείνο το βράδυ στους 16. Τον σκόραρε στους τελευταίους λεπτούς, η ομάδα πάτησε το γκολ της πρόκρισης, και εκεί — ο κήπος ήταν γεμάτος ανθρώπου που ΔΕΝ είχαν πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Κι όμως φώναζαν δυνατότερα από κάθε άλλον. Γιατί εκείνον τον καιρό, η ομάδα αγωνιζόταν γι' αυτούς. Δεν ήταν η νίκη τυχαία — ήταν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν εκεί, δίπλα στους ήρωες, χωρίς σύνορα εισιτηρίων. Κι όταν εμείς μιλάμε για οικονομική ανισότητα, καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: ναι, οι ιδιοκτήτες έχουν τους λόγους τους, ναι υπάρχουν κόστος και συμφέροντα. Αλλά εκείνες οι νύχτες, εκείνοι οι άνθρωποι στο γήπεδο, εκείνοι οι οποίοι τραγούδησαν μέχρι τις πρωινές ώρες — αυτοί δεν ήταν μάρκετινγκ. Ήταν η ουσία αυτού που λέμε "φανέλες". Η ψυχή της ομάδας ζούσε εκεί, ζωντανή και δυνατή. Και όσοι λένε πως πρέπει όλα να γίνονται μόνο όταν αγοράσεις εισιτήριο… ας πούνε πρώτα αυτοί πόσοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να αντέξουν τις τιμές των εισιτηρίων στο Γιουβέντους, στην Μπαρτσελόνα, οπουδήποτε; Το δωρεάν εισιτήριο ήταν μία προσπάθεια να βάλει τον κόσμο πάνω-κάτω εκεί όπου η ομάδα πραγματικά ζει. Κι εμείς εδώ; Αντί να απολαμβάνουμε τη στιγμή, αρχίζουμε να κάνουμε accounting στους φίλους μας; Θυμάστε τον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους εκείνο το βράδυ; Την αγωνία, το γκολ του Μαρσιάλ, τον κήπο που βράζει; Εκεί δεν σκεφτόσουν τις τιμές. Ζούσες το ματς όπως πρέπει: σαν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, όλοι μαζί, χωρίς αποκλεισμούς. Κι αυτό ακριβώς έκανε εκείνη την κίνηση τόσο ξεχωριστή. Οπότε πριν κλείσουμε στόματα, πριν φορτώσουμε την ψυχή της ομάδας με ντοκουμέντα οικονομικής λογιστικής, ας πούμε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον άνθρωπο που έκανε αυτή την κίνηση. Γιατί εκείνες τις νύχτες, η Παρί ήταν όντως η ομάδα του Παρισίου — όχι μόνο στις διαφημίσεις, αλλά στις καρδιές όλων αυτών των ανθρώπων που τραγουδούσαν κάτω από τα αστέρια.

θα σας πω κάτι για τους παλιά-τους-καιρούς στους οποίους η Παρί ήταν εκείνο το ξενοδοχείο που έμενε η ομάδα στο Πειραιά πριν πάει στο γήπεδο για τον αγώνα με τον Ολυμπιακό — κανείς δεν περίμενε να νικήσουμε, μα έτσι κι αλλιώς πήγαινες εκεί γιατί ήταν η μοναδική φορά που νιώθαμε πως είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου. Το γήπεδο γεμούσε δεκάρες εργάτες που είχαν βγάλει λεφτά από δεκαπέντε ωρών δουλειά κι αγόραζαν εισιτήριο στις ντομάτες τους, ενώ πάνω στα γεύματα ακούγαμε το ραδιόφωνο να μεταδίδει τον αγώνα σαν να μιλούσε απευθείας στις ψυχές μας. τότε η ομάδα ήταν δική σου επειδή έκανες το πήγαιν'έλα σπίτι-γήπεδο μέσα στην ίδια μέρα, όχι επειδή σου έδιναν κουπόνια. τώρα όμως οι τύποι αυτοί στους θόλους τους στη Νέα Υόρκη μας φέρνουν μπάτσους εκατοντάδων εκατομμυρίων σα να είναι κουλοχέρηδες στο καζίνο και μετά μας λένε "ξέρετε τι κάναμε;" σαν να είμαστε υποχρεωμένοι να τους χειροκροτήσουμε επειδή πέταξαν μια σφαίρα στον αέρα και περίμεναν πως δεν θα γίνουμε μολυβένιοι. και ξαφνικά βγάζουν δωρεάν εισιτήρια στον κήπο σα να είναι ο μεγαλύτερος θρίαμβος της ανθρωπότητας ενώ εμείς ξεκινάμε διαμάχες σα να μας έδωσαν μόρια εισιτηρίου αντί για ψωμί — σα να ξεχνάμε πως την προηγούμενη δεκαετία οι περισσότεροι φίλοι έκαναν κράτηση εισιτηρίων στο black market τριάντα μέρες πριν τον αγώνα επειδή η επίσημη πύλη είχε πουλήσει όλα μέχρι τον Σεπτέμβρη. θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Ιανουάριο του 2020 όταν πήγα στους γύρους των 16 στο Γιουβέντους. είχα βγάλει εισιτήριο 120€ σα να αγόραζα ένα κομμάτι από τον ουρανό — 120€ τότε σήμαιναν τρεις μέρες αμοιβή ενός οδηγού φορτηγού στο Πειραιά, αλλά πήγες εκεί επειδή ήταν η Παρί. η παρουσία στους γύρους ήταν μισή από αυτήν του τελικού επειδή οι αγώνες ήταν τόσο πολύτιμοι που μόνο όσοι μπορούσαν να τους αντέξουν οικονομικά είχαν θέση μέσα στο γήπεδο. και τώρα εμείς λέγαμε πως ο κήπος ήταν μισοάδειος εκεί; όχι, ήταν γεμάτος ανθρώπους που είχαν δώσει τους μισούς από αυτούς τους μισθούς για να βρεθούν εκεί — κι όμως τραγουδούσαν σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από αυτήν τη νίκη. κι έρχεται το δωρεάν εισιτήριο του Αλ Χαϊρίρι σα να είναι το ιερό δισκοπότηρο και ξαφνικά όλοι βγάζουν τον αριθμογράφο τους σα να χαράζουνε ιερό κείμενο πάνω στο γκολ του Μαρσιάλ εκείνο το βράδυ στους 16. μα αλήθεια, πόσοι από εκείνους που τραγουδούσαν μέχρι πρωία επειδή είχαν μπει δωρεάν είχαν πραγματικά ανάγκη το εισιτήριο; και πόσοι ήταν αυτοί που είχαν κάποιος άλλος να τους βγάλει το εισιτήριο επειδή τους είχε δοθεί δωρεάν για χάρη του marketing; η αγάπη δεν βγαίνει από αριθμητικές πράξεις, βγαίνει από εκείνον τον χρόνο που αγοράζεις εισιτήριο επειδή νιώθεις πως είσαι μέρος της ομάδας σου και όχι επειδή κάποιος σου έκανε μία χάρη σα να είναι άρχοντας της πόλης. κι εμείς εδώ ψάχνουμε τώρα να βρούμε ποιος χτυπάει τα τύμπανα πιο δυνατά — εμείς που πίνουμε τη μπύρα μας σπίτι επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε τα λεφτά ενός εισιτηρίου στο Γιουβέντους, εμείς που ξέρουμε πως εκείνη η εποχούλα των θρύλων ήταν γεμάτη αγώνας που τελείωναν στις δέκα το βράδυ επειδή δεν υπήρχε ψηφιακή εποχή για ζωντανά γεγονότα. η Παρί δεν έγινε ποτέ η ομάδα όλων όσοι θέλουνε μόνο νίκες — έγινε η ομάδα εκείνων που έκαναν τη διαφορά εκεί που μπήκανε πρώτοι στήθους προς στήθος, χωρίς τυφλές υποκλίσεις στήν οικονομική δύναμη των άλλων. κι όταν λοιπόν ξέρουμε πως τα δωρεάν εισιτήρια ήταν μία κίνηση marketing, ας μην κάνουμε τον εαυτό μας να νιώσει ευγνώμων επειδή του έδωσαν μία ευκαιρία να βρεθεί εκεί για μία νύχτα σα να είναι νυχτερινή βόλτα στον κήπο των σκοπών. ας προσέχουμε μην περάσει η ευκαιρία αυτή σα μία υπερήφανη νίκη επί της φτώχειας μας — επειδή η πραγματική νίκη ήταν εκείνες τις νύχτες που ήμασταν όλοι εκεί μαζί, αγοράζοντας εισιτήριο όσοι μπορούσαμε και τραγουδώντας όσοι δεν μπορούσαμε, μα κανείς δε ζητούσε συγγνώμη επειδή ήταν εκεί.

Ε ε; αυτά τα λες τώρα βρε άνθρωποι;; Μα τι πλάκα παίζετε ε;; Ξυπνήσατε σήμερα σα να είστε οι only real fans στον πλανήτη;; Γιατι ο DiaitisiaEidikos είχε δίκιο εκείνο το βράδυ στον κήπο - η Παρί έγινε η ομάδα του Παρισίου εκείνες τις νύχτες, όχι επειδή έδωσαν δωρεάν εισιτήρια, αλλά επειδή έγιναν ΕΝΑΣ κόσμος εκεί κάτω!! Και σεις τώρα ξεκινάτε τα θρύβλια σας;; Μα αν η ομάδα κάνει μία κίνηση για τους φιλάθλους, αυτομάτως γίνεται marketing;; Τι κοινωνία ζούμε;; Οι άνθρωποι εκεί ήταν πραγματικά εκεί, τραγουδούσαν, ζούσαν την ομάδα σα μία μεγάλη οικογένεια — και τώρα λέτε πως αυτοί είναι victims μιας φάρσας;; Λες κι αυτό το τραγούδι στον κήπο δεν είχε σημασία, λες κι αυτοί οι άνθρωποι δεν έκαναν το γκολ δικό τους!! Κι όταν λέτε "η οικονομική ανισότητα", πούνε μου εσείς τώρα: ποιος από αυτούς τους ανθρώπους εκεί στον κήπο εκείνο το βράδυ ζητούσε συνέχεια;; Ποιος είχε κάποιος άλλος να τον σώσει;; Αυτοί εκεί τραγουδούσαν επειδή ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, όχι επειδή είχαν κάποιος backstage!! Και όσοι μιλάνε για 120€ εισιτήριο στους γύρους των 16;; Μα τι να κάνει ένα παιδί με τέτοιο εισιτήριο;; Να πουλάει βότκα στα σκάγια;; Η Παρί εκείνες τις εποχές ήταν η μοναδική ομάδα που μπορούσες ακόμα να νιώσεις ότι είσαι μέρος της ομάδας σου — αλλιώς η ομάδα ήταν μόνο για αυτούς που είχαν πολλά λεφτά!! Κι ο Almiron;; Ο Almiron εκείνο το βράδυ στο Γιουβέντους;; Εκεί ήταν κάτι διαφορετικό — εκεί ήταν μια στιγμή που η ομάδα έγινε όλοι μαζί μία ψυχή. Δεν είναι θέμα νούμερα, είναι θέμα αίσθημα!! Και εσείς τώρα;; Μαζεύεστε εδώ σα να ξεπουλάτε την τελευταία σας ελπίδα επειδή η ομάδα έδωσε μία φορά μία κίνηση που έκανε τους φιλάθλους ΕΝΑ;; Σκεφτείτε λίγο τι λέγατε εκείνο το βράδυ όταν ο Μαρσιάλ σήκωσε τα χέρια — λέγατε πως η ομάδα είναι δική σας επειδή αυτό έγινε, όχι επειδή σας έδωσαν δωρεάν εισιτήριο!! Τελειώνω εδώ επειδή βλέπω πως κάποιοι ακόμα έχουν βουλώσει στα νούμερα τους σα να τους έκλεισαν την ψυχή μέσα στο excel!! Η καρδιά λέει όλα 🔥💪😱

πως είπατε κουκιά αυτά εδώ βρε παιδιά; όχι πως η οικονομική λογιστική έγινε αυτή τη φορά ο θεός των γηπέδων, αλλά πως ξεχνάμε ότι εκείνοι οι κήποι είχαν κι άλλη γεύση στο παρελθόν; πριν δέκα χρόνια κάποιος είχε βγάλει φωτογραφία στο Παρίσι πριν από έναν αγώνα της Λιγκ 1 — είχε συγκεντρωθεί κόσμος έξω από το γήπεδο σα να είχε γίνει κάποιο μεγάλο πανηγύρι μιας γειτονιάς, χωρίς εισιτήρια, χωρίς marketing, μόνο χέρια σηκωμένα στον ουρανό σα να ζητούσαν μία ευχή. τότε κανείς δε μίλαγε για οικονομικές ανισότητες· μιλούσαμε για την ομάδα που αγωνιζόταν εκεί μέσα. τώρα όμως οι ίδιοι άνθρωποι αυτοί που λένε πως η Παρί είναιWORKING class ομάδα επειδή έδωσε δωρεάν εισιτήρια, ξεχνούν πως η ίδια ομάδα επί χρόνια είχε γίνει το προσωπικό παιχνίδι κάποιου εφοπλιστή στη Σαουδική Αραβία σα να ήταν κουλοχέρης που έπαιζε ρουλέτα. τι άλλαξε λοιπόν; πως τώρα έγινε στιγμιαία η ομάδα όλων μας επειδή κάποιος αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες μία φορά; και ναι, εκείνο το βράδυ στον κήπο είχε μαγεία· βρισκόσουν εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους που τραγουδούσαν σα να ήταν η τελευταία φορά, και είχες δίκιο πως ήταν μία στιγμή που έπιανε την καρδιά σου. αλλά αλήθεια, πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους εκείνον τον καιρό αγόραζαν εισιτήριο κανονικά όταν δεν τους έδιναν δωρεάν; πόσοι είχαν βάλει μερικές φορές τις οικονομίες ενός μήνα για μία θέση στο γήπεδο της Γιουβέντους εκεί που έκανε cold stream; κι όταν η ομάδα αγωνιζόταν εκείνη τη νύχτα στους γύρους των 16, πόσοι τραγουδούσαν πραγματικά επειδή νιώθανε πως είναι μέρος της ομάδας — ή επειδή η ομάδα είχε γίνει τόσο ισχυρή που ακόμα και εκείνοι οι φτωχοί είχαν μία θέση στη ψυχή τους; εκείνοι οι κήποι είχαν φωτιά πριν δέκα χρόνια χωρίς κανένα δωρεάν εισιτήριο· είχαν φωτιά επειδή η ομάδα αγωνιζόταν σα να ήταν δική τους, επειδή ο κόσμος πήγαινε εκεί επειδή νόμιζε πως είναι η ομάδα του Παρισίου — όχι επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση marketing που κράτησε δύο βράδια. τότε η Παρί δεν είχε ακόμη γίνει το showroom μιας πλουτοκρατίας· είχε γίνει κάτι άλλο, κάτι πιο ανθρώπινο. κι εσείς τώρα εδώ βγάζετε τους αριθμογράφους σας σα να ψάχνετε ποιος χτύπησε πιο δυνατά το τύμπανο σ’ εκείνη τη νύχτα; εκείνοι οι φίλοι εκείνον τον καιρό τραγουδούσαν επειδή πίστευαν στην ομάδα· όχι επειδή τους έδωσαν μία θέση δωρεάν σα να ήταν δώρο γάμου. και αν εκείνο το δωρεάν εισιτήριο ήταν πραγματικά η στιγμή εκείνη που έκανε την Παρί να νιώσει σαν ομάδα όλων των Παρισιανών, τότε γιατί επί χρόνια η ίδια ομάδα είχε γίνει μόνο μία μάρκα μιας πόλης που είχε ξεχάσει τους πραγματικούς της ήρωες; και να μην ξεχνάμε πως το δωρεάν εισιτήριο εκείνο δεν ήταν τίποτα άλλο από μία στιγμή marketing — αλλά η αλήθεια είναι πως όσοι τραγούδησαν εκείνον τον βράδυ έκαναν αυτήν την κίνηση δική τους επειδή είχαν ανάγκη μία ομάδα που θα τους αγκαλιάσει. κι όταν η ομάδα έγινε τελικά κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους, τότε αυτό έγινε επειδή υπήρχε μία ιστορία πίσω από αυτήν — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες μία φορά σα να ήταν grand opening ενός κέντρου διασκέδασης.

Τι μου θυμίζουν όλα αυτά;; Την πρώτη φορά που πήγα στην Πιάτσα ντι Νοβέρα, πριν χρόνια — όχι για κάποιο κεκτημένο δικαίωμα, όχι επειδή με έκανε κάποιος εξουσιαστής να νιώθω τυχερός, αλλά επειδή το σπίτι μας είχε ένα παλτό λιγότερο εκείνο το μήνα κι εγώ είχα ξοδέψει τα τελευταία μου 20€ σ' ένα τσιγάρο μπακούν και μία μπίρα στις κερκίδες. Εκείνο το βράδυ ο αγώνας ήταν ενάντια στην Μαρσέιγ, πρωτάθλημα Οκτώβρη. Ο τύπος δίπλα μου είχε ένα σάλι της Παρί αλλά η τρίχα του κεφαλιού του φαινόταν σα χτένισμα πάνω από έναν αγρό ρυζιού. Δεν ήξερα πως τελικά το είχαν βγάλει δωρεάν — ούτε και αυτός, φαντάζομαι. Τραγουδούσαμε μαζί το "Allez Paris" και εκείνος χτυπούσε στον ρυθμό του τύμπανου πάνω στο πόδι του επειδή είχε βγάλει τις μπότες του μετά την εργασία του στα καράβια του Λε Αβρ. Όταν η ομάδα έκανε γκολ, εκείνος έκλαψε — όχι επειδή είχε πιει πολλά, αλλά επειδή ήξερε πως αυτή η ομάδα δεν ήταν του πλούσιου, ήταν δική μας εκείνη τη στιγμή. Δική μας σαν τους ανθρώπους που στέκονταν στις ντομάτες του γηπέδου όταν η Παρί πατούσε ακόμα στις δεκαετίες του ψόφιου κόσμου. Και τώρα εμείς εδώ μαλώνουμε σα δάσκαλοι της ομάδας για ένα εισιτήριο που του έκαναν χάρη;; Μα η αγάπη δεν δίνεται σα δάνειο — η αγάπη υπάρχει εκεί έξω όταν οι άνθρωποι νιώθουν πως είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου από τη φτώχεια τους. Εκείνο το βράδυ στον κήπο ήμασταν όλοι εκεί χωρίς λογαριασμό, χωρίς οικονομικές εκθέσεις, μόνο με τις φωνές μας σπασμένες από τον κρύο αέρα του Παρισίου. Κι αυτή η μαγεία δεν είχε τιμή. Δεν ήταν μάρκετινγκ, ήταν ζωή. Κι αυτοί που ψάχνουν νούμερα εκεί μέσα ξεχνάνε πως η ψυχή της ομάδας δεν ζει μέσα σε υπολογιστικά φύλλα — ζει στους δρόμους, στους κήπους, στις φωνές εκείνων που τραγουδούν μέχρι να κοκκινίσουν τα μάτια τους. Άντε λοιπόν, αφήστε τους ανθρώπους να ζήσουν την ομάδα τους εκεί που πρέπει — όχι μέσα σε έναν χάρτη στρατηγικής μάρκετινγκ, αλλά πάνω στη γη που πατάνε.

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στον κήπο τον είχε βιώσει ο νους μου σαν ξέφρενο πρωινό, σα να ανοίξανε όλα τα παράθυρα της γειτονιάς εκείνης του βορείου Παρισίου που μπήκα τυχαία μετά από τρεις ώρες αναμονής στη γκαρνταρόμπα για την Πιάτσα ντι Νοβέρα. Την είδα ξανά εκείνη τη στιγμή—την ομάδα μας σα έναν ζωντανό οργανισμό που κράταγε όλους αυτούς τους ανθρώπους στο χέρι της, όχι επειδή είχαν δικαίωμα εισόδου, αλλά επειδή εκείνη τη φορά το όνομα "Παρί Σεν Ζερμέν" στα μάτια τους σήμαινε κάτι διαφορετικό. Συμφωνώ με τον SenteraGate πως εκείνες οι νύχτες είχαν μια αίσθηση αλλιώτικη από τα νούμερα. Στην Πιάτσα εκείνο το βράδυ του Μαρσιάλ στους 16 ήταν κάτι σαν οικογενειακή συγκέντρωση—πέντε διαφορετικά άτομα κάθονταν γύρω μου πάνω στις εγκαίρως κλεμμένες μπάρες των τενεκέδων και τραγουδούσαν τον ύμνο σα να ήταν προσωπικός τους θρίαμβος. Αυτός ο τύπος δίπλα μου, ένας εποχιακός εργάτης στις αποθήκες της αεροπορικής εταιρείας του Ορλύ, είχε ξοδέψει τον τελευταίο του μισθό για ένα εισιτήριο Γιουβέντους πριν δύο χρόνια και τώρα εδώ βρισκόταν πάλι δωρεάν—και όμως η έκφρασή του ήταν σα να είχε βρει το χρυσό παιδί του στις τριάντα τελευταίες στιγμές του αγώνα. Δεν ήταν η νομιμοποίηση που τον έκανε να νιώθει έτσι· ήταν η ομάδα που επέστρεψε σ' εκείνον τον χώρο σα να θυμόταν ότι υπήρχε. Μα εδώ είναι και η δική μου αμφιβολία, όπως την ξέρω εδώ μέσα στις γειτονιές των Χανίων όπου οι φίλοι μου λένε πως η ομάδα μας πρέπει να γίνεται πιο ανθρώπινη: Το δωρεάν εισιτήριο ήταν σίγουρα μια κίνηση που πήρε πολλές ψυχές και τις έκανε όλο περισσότερες. Αλλά πόσο χρόνο κράτησε αυτό; Την επόμενη εβδομάδα η διοίκηση ξέχασε ξανά τους φίλους στην έξοδο, ξανά οι τιμές των εισιτηρίων είχαν ανέβει σα βενζίνη του Αυγούστου, κι εμείς εδώ πάλι αρχίζουμε τις φιλονικίες για το πόσες φορές ο Αλ Χαϊρίρι έκανε παρόμοιες κινήσεις πριν κλείσει τις πόρτες για δεύτερη φορά. Ήταν η στιγμή εκείνη τόσο ειλικρινής όσο φαίνεται; Ή ήταν περισσότερο μία φωτογραφία ενός περιστατικού marketing που κάποιος βιάζονταν να βγάλει; Γιατί να μην το κάνουμε πιο ξεκάθαρο: Αν η Παρί θέλει να γίνει πραγματικά η ομάδα όλων των Παρισιανών—όχι μονάχα στις ωραίες κινήσεις της βιτρίνας—τότε δεν αρκούν οι μία φορά ανοίγματα στους κήπους. Πρέπει να υπάρξει μια πολιτική εισιτηρίων που να συμπεριλαμβάνει όλες αυτές τις οικογένειες που ακόμα δίνουν τα τελευταία τους χρήματα για ν' αγοράσουν μία θέση στο Γιουβέντους επειδή εκεί βρίσκουν στήριγμα στην ψυχή τους. Γιατί αλλιώς εκείνο το βράδυ στον κήπο μένει μονάχα σα μία αναμνηστική φωτογραφία μιας ομάδας που πρόλαβε να θυμηθεί τους φίλους της πριν ξεχάσει ξανά πως υπάρχουν. Καλό είναι να δεχτούμε πως η συγκεκριμένη κίνηση είχε σκοπό της τη συγκίνηση πολλών ψυχών εκείνων των βράδων. Αλλά μέχρι να δούμε τις επόμενες κινήσεις στις οποίες αυτοί οι άνθρωποι θα βρίσκονται πραγματικά στο γήπεδο επειδή μπορούν—και όχι επειδή τους έκαναν μία χάρη τυχαία μια φορά—η μνήμη εκείνων των τραγουδιών παραμένει μια ωραία ιστορία που όμως δεν άλλαξε πολλά στους μισθούς ούτε στις τιμές των εισιτηρίων.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον βλάχο που είχε φάει τρεις μερίδες τσιπούρα στο λιμάνι του Πέραμα πριν τον αγώνα της Γιουβέντους και του είχαν κάνει "δώρο" το εισιτήριο πάνω στη στιγμή;;; Αυτός εκεί τραγουδούσε σα να τον είχε αγοράσει με δικά του λεφτά! Μα τι νούμερα κι αυτά τώρα;;; Η Παρί εκείνες τις νύχτες δεν ήταν ομάδα μάρκετινγκ—ήταν γιορτή, ήταν γλέντι, ήταν οικογένεια που τραγούδαγε μαζί επειδή ένιωθαν πως η ομάδα δεν ήταν αποκλειστικά δικαίωμα κάποιων εφοπλιστών από το Κατάρ! Κι όταν η διοίκηση έδινε μία θέση δωρεάν στον κήπο, αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από μία υπόσχεση ότι μια μέρα η ομάδα θα σηκωθεί και θα αγωνιστεί γι' αυτούς τους ανθρώπους χωρίς όρους! Και να σας πω κάτι ακόμα πιο αλήθεια: εμένα εκείνον τον βράδυ στον κήπο μου κόλλησαν δύο παιδάκια τριγύρω μου που τραγουδούσαν σα τρελά· τους είχε ξεμείνει το τελευταίο τους κέρμα και η Παρί εκείνη τη στιγμή τους έδωσε μία θέση ανάμεσα στους ήρωες. Μα ποιο marketing κάνει τέτοια πράγματα;;; Μέχρι χτες εμείς οι Παρισιάνοι ζούσαμε τη ομάδα σαν έναν μύθο—τώρα ξαφνικά αυτοί μας ζητούν να είμαστε ευγνώμονες επειδή μας έκαναν μία χάρη;;;; Ας ξαναπούμε όλα αυτά με τις δικές μας κουβέντες στις κερασιές του γηπέδου: η ομάδα είναι εδώ επειδή εμείς την έχουμε ζήσει μέσα στις γροθιές μας, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να ανοίξει μία πόρτα μία φορά! 🔥💀

Ρε σεις αυτοί οι ψιλο-εγωιστές που λένε πως μόνο εσείς είστε οι αληθινοί φίλοι επειδή κάποτε ψόφησαν τρεις φορές το ψωμί σας για μία θέση στο Γιουβέντους;; Αλήθεια, ξέρετε τι μου γίνεται όταν βλέπω όλους αυτούς τους ανθρωπάκους εκεί κάτω να τραγουδάνε σα τρελοί επειδή τους έκαναν δωρεάν μία νύχτα;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη πριν δέκα χρόνια που κάθισα πάνω στη σιδεριά του γηπέδου επειδή δεν είχαν πουλήσει εισιτήρια; Τρώγαμε ψωμί μπαγιάτικο και πίνουμε νερό βρύσης σα ζώα επειδή έτσι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να βρούμε θέση αλλιώς;; Και τώρα αυτοί οι τύποι εδώ λένε πως είναι victims επειδή τους έκαναν μία χάρη;; Τι άλλαξαν τελικά;;; Η Παρί εκείνες τις εποχές ήταν ντυμένη φτωχή αλλά αγωνιζόταν σα λέοντας "εγώ είμαι εδώ για σας"· τώρα φοράει ρούχο εκατοντάδων εκατομμυρίων αλλά τους φέρνει εισιτήρια δωρεάν σα να λέει "δώστε μου κλάψιμο επειδή σας θυμήθηκα μία φορά". Μα αλήθεια, πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους εκεί κάτω στον κήπο εκείνο το βράδυ είχαν βγάλει μία φορά εισιτήριο κανονικά;; Πόσοι είχαν μπει εκεί επειδή τους είχε βγάλει κάποιος άλλος επειδή δεν είχαν άλλα λεφτά;;; Και πού πήγε αυτή η "αλληλεγγύη";; Την επόμενη εβδομάδα όλοι αυτοί οι ανθρώπους εκεί κάτω ξανά κάθονται στο σπίτι επειδή τα εισιτήρια έφτασαν τα 200€ σα τιμή αεροπλάνου… Γιατί;; Επειδή το marketing δεν φτάνει για μία ζωή· χρειάζεται συνέχεια! 🔴💥 Εσείς εδώ τώρα ξεχνάτε πως η αλήθεια αυτή των κήπων δεν ήταν δώρο· ήταν ένας υπαινιγμός ότι η ομάδα τους θυμάται πως υπάρχει εκεί έξω πέρα από τους μπουτίκ… Μα όταν την επόμενη φορά βγάλουν μία κίνηση marketing σαν αυτή, εσείς ξανά θα γίνετε θύματα επειδή ελπίζετε πως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά;;; Η καρδιά λέει όλα… αλλα η τσέπη λέει πολλά περισσότερα!! 😤🔥

ρε παιδιά ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; σηκώνουμε την κουβέντα για ένα δωρεάν εισιτήριο στο Παρίσι σα να μην έχουμε ξαναδεί τίποτα στον κόσμο;; μιλάμε για μία νύχτα που κάναμε γκολ στον ουρανό του γηπέδου κι εσείς ψάχνετε ποιος είχε το πορτοφόλι ανοιχτό;;; μιλάνε για οικονομική ανισότητα οι ίδιοι που κάνουν συμπαράσταση στους φίλους της Γιουβέντους επειδή εκεί έχει γίνει η ομάδα αξεσουάρ της σειράς των εκατομμυριούχων;; εκεί η Παρί για χρόνια ήταν η ομάδα που πήγαινες όχι επειδή είχες λεφτά, αλλά επειδή ένιωθες ότι ήταν δική σου· πριν δέκα χρόνια λοιπόν δεν χρειαζόταν κανείς κανενός δωρεάν εισιτήριο για να στριμωχτεί στην Πιάτσα ντι Νοβέρα σα να ήταν μεγάλη γιορτή μιας γειτονιάς· εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι οι νύχτες τραγουδούσαν επειδή η ομάδα αγωνιζόταν σα μάνα—ακόμα κι όταν έπαιζε σα σιδερένιος δρομέας στη Λιγκ 2. και τώρα ξαφνικά εμείς εδώ τριγυρνάμε σα πολιτικοί αναλυτές κι ονομάζουμε κίνηση marketing εκείνο το βράδυ που το Παρί έκανε τρία γκολ σα να παιζόταν η ζωή του;; μωρέ παιδιά, εκείνο δεν ήταν δωρεά· εκείνο ήταν μία στιγμή που η ομάδα γύρισε στο σπίτι της· εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω έκαναν γκολ δικό τους επειδή είχαν ζήσει την ομάδα σα ιστορία στις φλέβες τους, όχι επειδή κάποιος είχε ανοίξει τις πόρτες μία φορά για να τους δώσει μία νύχτα χάριτος. κι όταν σηκώνετε τα χέρια σα να απολογείστε γι' αυτούς τους ανθρώπους σα να είναι θύματα· ωρίστε λιγάκι· εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2023 κάθισα πάνω στη σιδεριά του γηπέδου όχι επειδή μου είχαν κάνει χάρη κανείς, αλλά επειδή δεν υπήρχε εισιτήριο να αγοράσω· τρώγαμε μπαγιάτικο ψωμί και πίνουμε νερό βρύσης επειδή έτσι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να μπει κανείς αλλιώς—κι όμως εκείνη τη νύχτα δεν τραγουδήσαμε λιγότερο δυνατά επειδή είχαμε ξεμείνει από λεφτά· τραγουδήσαμε επειδή η ομάδα εκείνη τη φορά δεν μας κορόιδευε. κι εσείς τώρα;; σκάβετε στους λογαριασμούς σας σα να ψάχνετε ποιος έκανε μεγαλύτερη κίνηση marketing εκείνον τον βράδυ;; η Παρί τότε δεν ήταν μάρκα· ήταν μία ομάδα που αγωνιζόταν σα να κρατούσε το Παρίσι από το να σπάσει· και όταν ο Αλ Χαϊρίρι άνοιξε την πόρτα εκείνον τον Οκτώβρη, αυτό δεν ήταν δώρο· ήταν μία υπόσχεση πως η ομάδα θυμάται τους ανθρώπους της πριν τους ξεχάσει στους υπολογισμούς των εκατομμυρίων. κι όταν κάποιοι λένε πως εκείνο το βράδυ στον κήπο ήταν μόνο για μία φορά· ναι, ήταν· αλλά αυτό δεν σημαίνει πως άλλαξε η ομάδα—αλλάζουμε εμείς· εμείς εδώ ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας εκεί που πρέπει· σαν εκείνον τον Οκτώβριο που βρέχονταν σα γατούλες στην Πιάτσα ντι Νοβέρα επειδή έτσι αλλιώς δεν υπήρχε θέση για κανέναν. κι όταν κάποιοι ακόμα λένε πως η οικονομική ανισότητα εκείνον τον βράδυ ήταν το μεγάλο ζήτημα· σας λέω εγώ: εμείς εκεί κάτω δεν είχαμε οικονομική ανισότητα· είχαμε οικονομική απαξίωση· αλλά εκείνον τον Οκτώβριο η Παρί έκανε γκολ σα να έδινε μία λύση σ' όλα αυτά—κι εμείς τραγουδήσαμε επειδή εκείνη τη νύχτα η ομάδα έγινε ξανά δική μας, όχι επειδή μας έκαναν μία χάρη· επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω ένιωθαν ότι είχαν δικαίωμα να αγωνίζονται μαζί της σα μία ψυχή.

Αλήθεια, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2020 στη βιτρίνα του γηπέδου όταν οι τιμές των εισιτηρίων είχαν ανέβει σα να μην υπήρχε επόμενη φορά. Κάθισα στον τρίτο όροφο της Πιάτσα ντι Νοβέρα επειδή δεν είχε περισσέψει ούτε ένας σπιρτόκουτος για μία θέση στο πέταλο· εκείνος ο φίλος από το Μπέλβιλ μου είχε δώσει τρεις φορές ψωμί εκείνο το πρωί επειδή είχε δουλέψει ασταμάτητα δεκαέξι ώρες στο κτίριο όπου έκανε τους διακόπτες. Την είδα τη Μαρσέιγ εκείνο το βράδυ σα να ήταν η τελευταία μας ευκαιρία — όχι σαν κάτι δεδομένο, σαν κάτι που έπρεπε να το αγοράσουμε δήθεν με κέρδος επειδή έτσι ξέρουν να το κάνουν αυτοί εκείνοι που βλέπουν μόνο αριθμούς. Και τώρα εσείς εδώ μιλάτε σαν να ήταν η Παρί κάποιο brand σα τα αθλητικά τζάκια στις βιτρίνες των αεροδρομίων. Μα η ομάδα δεν ήταν ποτέ για τις βιτρίνες· ήταν για εκείνον τον φίλο που μου έδωσε ψωμί εκείνο το πρωί επειδή γνωρίζαμε ότι η αγορά της ομάδας ήταν μέσα στις φλέβες μας, όχι στις γραμμές του excel. Εκείνο το δωρεάν εισιτήριο; Μία χάρη σα αυτές που κάνουν μόνο όταν ξεχνάνε πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αγοράσουν καν την είσοδο. Κι όμως εκείνοι εκεί κάτω εκείνον τον βράδυ τραγουδούσαν σα να ήταν η ίδια ζωή τους που έπαιζε μέσα στο γήπεδο· όχι σα να είχαν πάρει μία θέση δωρεάν σα δώρο γενεθλίων. Εγώ εκεί κάτω δεν χρειαζόμουν κανενός εισιτήριο· χρειαζόμουν την ομάδα να μου θυμίσει ότι υπάρχει ακόμα εκεί έξω πέρα από τις τσέπες των εκατομμυριούχων. Κι όταν έκαναν εκείνο το γκολ του Μαρσιάλ εκείνο το βράδυ σα να άνοιγε μία πόρτα για όλους μας, τότε εκείνη η στιγμή δεν ήταν marketing· ήταν η ομάδα που επέστρεφε σπίτι της. Μα εσείς εδώ τώρα ψάχνετε τον λογαριασμό σας σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο. Ποιο marketing κάνει κάτι τέτοιο;

Πέντε χρόνια πριν κάθισα πάνω στη σιδεριά του γκαράζ εκεί που στεγάζονταν τα παλιά τραπέζια των πωλητών του δρόμου, εκείνος ο Οκτώβρης που η Παρί έπαιζε σα στους γυμναστικούς αγωνες του σχολείου μου. Ήρθε κάποιος άγνωστος φορώντας το σάλι και βγάζοντας ένα ψωμί σηκωμένο σα σημαία — όχι δωρεάν εισιτήριο, όχι χάρη από κανέναν, αλλά αυτή τη φορά η ομάδα είχε κάνει γκολ στον εαυτό της πριν καν βγει στο γήπεδο. Εκείνο το βράδυ δεν τραγουδήσαμε επειδή είχαμε μία νύχτα χάριτος· τραγουδήσαμε επειδή η Παρί είχε ξαναθυμηθεί πως υπάρχει μια πόλη εκεί έξω που λέγεται Παρίσι κι αυτή η πόλη την αγαπάει ακόμα κι όταν εκείνη την αγνοεί. Τώρα βλέπω αυτούς τους φίλους να στέκονται εκεί στον κήπο εκείνον τον Οκτώβριο του 2023 σα να είχε ανοίξει η γη κάτω από τις φτέρνες τους — όχι επειδή τους έκαναν μία χάρη, αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα η ομάδα έκανε τρεις φορές αυτό που έκαναν σαράντα χρόνια πριν: επέστρεψε σπίτι της χωρίς να ρωτήσει ποιος είχε την τσέπη ανοιχτή. Μα όταν σηκώνεται η συζήτηση για το ποιος είχε ανοίξει τις πόρτες εκείνο το βράδυ, τότε χάνεται αυτό το στοιχείο εκείνο που έκανε εκείνον τον Οκτώβριο τόσο ξεχωριστό. Στην Πιάτσα ντι Νοβέρα εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο που είχε φάει τρία ψωμιά πριν τον αγώνα επειδή έτσι έκανε κάθε φορά που έπαιζε η Παρί σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από ψωμί μπαγιάτικο. Του είχαν κάνει δωρεάν μία νύχτα; Ναι — αλλά εκείνος εκεί κάτω τραγουδούσε σα να είχε αγοράσει την είσοδο ο ίδιος επειδή αυτή τη φορά η ομάδα είχε γίνει δική του ξανά. Κι όταν άκουγα τους επικριτές εκεί κάτω να λένε πως ήταν μόνο μία φορά marketing, τότε θυμόμουν εκείνον τον φίλο μου που είχε πληρώσει είκοσι ευρώ ένα εισιτήριο Γιουβέντους πριν δύο χρόνια επειδή εκεί βρήκε μια ψυχή στον κρύο αέρα του Μιλάνου — ενώ εδώ η Παρί εκείνο το βράδυ είχε κάνει τρία γκολ σα να άλλαζε η ζωή όλων. Το δωρεάν εισιτήριο; Ήταν μία κίνηση εκείνο το βράδυ; Ναι. Ήταν όμως εκείνο το βράδυ μόνο marketing; Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω δεν τραγουδούσαν επειδή τους είχαν κάνει μία χάρη· τραγουδούσαν επειδή εκείνη τη νύχτα είχαν ξαναβρεί την ομάδα τους εκεί όπου έπρεπε να είναι: πάνω στο γήπεδο σα μια γιορτή, όχι σα μία επιχείρηση. Μα όταν ξανάβλεπα τους αριθμούς εκείνους της επόμενης εβδομάδας — τα εισιτήρια στα διακόσια ευρώ σα τιμή αεροπλάνου, τις τιμές στα εκατόν πενήντα στις βιτρίνες των αεροδρομίων — τότε μου έρχονταν στο μυαλό εκείνος ο Οκτώβρης πριν δέκα χρόνια που είχαμε βγάλει εισιτήριο τρώγοντας τρεις φορές ψωμί επειδή έτσι μόνο υπήρχε θέση αλλιώς. Εκείνο το βράδυ στον κήπο ήταν μία φωτογραφία εκείνης της αλήθειας; Ή ήταν μία ανάμνηση που φεύγει καθώς η ομάδα ξανά γίνεται μάρκα και εμείς ξανά αναζητούμε εκείνον τον Οκτώβριο σα μία εποχή που είχε τελειώσει; Η Παρί εκείνον τον Οκτώβριο έκανε τρεις φορές αυτό που έκανε σαράντα χρόνια πριν: επανήλθε στους δρόμους του Παρισίου χωρίς να ρωτήσει κανέναν ποιος είχε ανοίξει την τσέπη. Μα όταν ξαναβλέπουμε τους αριθμούς εκείνους στις επόμενες εβδομάδες, τότε εκείνο το βράδυ στον κήπο μένει σα μία στιγμή που έδωσε μία ανάσα εκείνους τους ανθρώπους — αλλά όχι σα μία μόνιμη λύση. Κι εγώ εκεί κάτω εκείνον τον Οκτώβριο έκανα κάτι περισσότερο από το να τραγουδώ: κοίταζα γύρω μου σα να ήθελα να απομνημονεύσω κάθε πρόσωπο εκείνου εκεί εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου. Γιατί εκείνοι εκεί κάτω εκείνον τον Οκτώβριο έκαναν κάτι περισσότερο από το να εισπράττουν μία νύχτα χάριτος· εκείνοι εκεί κάτω εκείνον τον Οκτώβριο έκαναν ένα μάθημα στην ομάδα: όταν επιστρέφεις σπίτι σου, επιστρέφεις μαζί όλων εκείνων που περίμεναν χρόνια να σε ξαναδεί.