Στους δρόμους του Παρισιού ξυπνά η ιστορία: η εποχή που η PSG ήταν η μόνη ομάδα που ένιωθαν σπίτι τους!
θυμάμαι σαν χθες εκείνον τον Ιανουάριο του 2018, όταν έκαναν το Parc des Princes τόσο ζεστό που φοβόμουνα να μην λιώσει το τσιμέντο κάτω από τα πόδια μας. η ψυχή της ομάδας τότε ήταν σαν εκείνο το ξεχασμένο τραγούδι του συνοικιακού σινεμά, αυτά τα ζεστά βράδια πριν φύγουν όλα τόσο γρήγορα. εκεί γύρω στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά βρισκόμουν εκεί ψηλά στην κερκίδα — δεν ξέρω πια πως ατόνησαν όλα εκεί μέσα, αλλά ξαφνικά έγινε η δική μας ιστορία, αυτή που κράταγα μέσα μου χρόνια χωρίς κανείς άλλος να την ξέρει τόσο καλά όσο εμείς.
ήταν σαν εκείνο το αεράκι τον Αύγουστο του '94 όταν είδα για πρώτη φορά τον Ραβινιού να σουτάρει εκεί κοντά στο δεύτερο paliπι αργότερα μετά το τελικό σφύριγμα – αυτό το γκολ μέσα στην αγκαλιά των υποστηρικτών του δικού μας χωριού μέσα στην πόλη του Ξένου βασιλιά. σκέφτομαι τώρα πώς εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι στο βλέμμα, σαν να μην τους έπαιρνε ότι έπρεπε να κερδίσουν κάθε αγώνα σαν να ήταν στερεμένα εδώ μέσα.
τώρα κάποιοι θυμούνται μόνο τις μεταγραφές και τις διαφημίσεις, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο στη Λυών όταν πήραμε ένα γκολ ακόμα κι ενώ τους είχαν σπρώξει πίσω στην άμυνα σαν τείχος στις Πύλες της Τροίας. εκείνες τις νύχτες στο Παρίσι είχαν μια γεύση ιδιαίτερη – σαν να ήσουν ξανά στο σχολείο στις γειτονιές μας εκεί πριν όλα γίνουν τόσο ψυχρά και επίσημα.
ΑΧΑΑΑΑΑΑΑ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΝΑ ΣΕΙΕΤΑΙ ΣΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ 🔥💪
Εκεί στον τεράστιο καναπέ του ξαδέρφου μου στην Παρισινή γειτονιά του Μπελβίλ, δεκατριών χρονών τριγυρισμένος από έναν σωρό κούτες μπύρας φθηνές κι ένα καζανάκι που έκανε σκατά τραγούδια, είχα βάλει τον αγώνα στον παλαιότερο τηλεοθόνα Philips που υπήρχε εκεί μέσα... ΤΟΤΕ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΡΑΒΙΝΙΟΥ ΝΑ ΣΤΕΙΛΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΑΡΕΛΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ 😱😱
Ήταν τόσο δυνατό εκείνο το κλάμα γύρω μου που νόμιζα πως είχαν ανάψει όλες τις σιδερογέφυρες του Σηκουάνα έτσι που να φωτίσουν την πόλη σα Χριστούγεννα! Κι εγώ εκεί με το μεγάλο σακάκι του μπαμπά μου που είχε κατά κάποιον τρόπο μπει μέσα κι έκανα ότι τραγουδούσα μαζί με τους γέρους κάτω στη βάση της κερκίδας! ΠΕΡΑΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΒΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΤΟΝ ΉΧΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΝΤΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚ!!! κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια ακούς τους πάντες ν' ουρλιάζουν σα λυσσασμένοι γύπες πάνω στην μπάλα 🤬🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι στο διάολο έχει αυτή η πόλη που όταν θυμάσαι εκείνες τις νύχτες σου γίνεται σαν να πιεις το καλύτερο κρασί κι αρχίζεις να ξεχνάς ότι κάποτε υπήρχε ζωή πριν αυτές; σου πω εγώ — πάρε τη βραδιά εκείνου του Οκτώβρη του 2016, όταν έκανα φίλο μου τον παππού μου που ήταν στο Παρίσι για λίγες μέρες και του έπιασε αυτή η μανία να δούμε αγώνα ψιλά στην κερκίδα δίπλα στην οικογένεια ενός Γάλλου δημοσιογράφου. αυτοί οι άνθρωποι είχαν φέρει κουλούρια σπιτικά, τυρί από κάποιο χωριό των Αλπεων και κρασί τόσο δυνατό που έκανε το αίμα σου να χορεύει μέσα σου πριν ακόμη ανάψει ο πρώτος προβολέας.
κι εκεί που βρισκόμουν εγώ στο κάτω κάτω της κερκίδας σα νάταν ένας ξένος σε δικό του γήπεδο — γιατί τότε η κερκίδα είχε ακόμα κάτι σαν αγορά γειτονιάς, έτσι δεν ήταν; — κοίταξα γύρω μου: γυναίκες να τραγουδούν κουλτουρούλες στα γαλλικά σα να ήταν στο οικογενειακό γλέντι, παιδιά με κόκκινες σημαίες να φωνάζουν όνομα-αστεία στους υπερασπιστές μας σα να τους γνώριζαν από παιδική χαρά, γέροντες που είχαν βγάλει στο στήθος το κοντομάνικο της ΠΣΖ σα να ήταν μεταξωτό γιαχάρ ντουμ χόρα. κάτι μέσα σου λέει ότι αυτά τα πράγματα δε γίνονται πια, σα όταν κάποιος μου είπε ότι ο θείος μου πούλησε το σπίτι στη γειτονιά όπου μεγάλωσα γιατί "δεν μπορούσε πια να το αντέξει οικονομικά".
μπορεί εσείς εδώ μέσα να λέτε "αυτά ήταν άλλα χρόνια", εγώ σας λέω πως εκείνο το βράδυ στο Parc ήταν σαν να κοιτάζαμε όλους τους φίλους μας ταυτόχρονα μέσα από ένα πανόραμα και να τους κρατούσαμε όλους σφιχτά στην αγκαλιά μας πριν φύγουν ξανά στη δουλειά, στα σχολεία, στους κουρασμένους βραδινούς δρόμους όπου δε βλέπουμε κανέναν γείτονα να χαιρετάει πια. θυμάμαι τον Μαρσέλ εκεί πάνω από την κεφαλή του Πουτσαρέλου σα να έκανε μια ευχή — αυτά τα μικρά φαντάσματα ανάμεσα στις σκιές των παικτών, όπως εκείνες τις νύχτες όπου ολόκληρη η πόλη ήταν σπίτι μας κι όχι μόνο ένα στάδιο.
πήγα εκεί χτες νύχτα και κατέβασα φωτογραφίες από εκείνον τον Οκτώβρη κι ανάβοντας κεράκι σα σήμερα, μου φάνηκε ότι ακούω ξανά τις γυναικοπαπαρούδες να τραγουδούν τους Ίβηρες σα να ήταν παιδικό τραγούδι — ενώ ταυτόχρονα το γκαράζ του διπλανού σπιτιού έκαιγε στον αέρα σα να ήταν δικό μας ψωμί στο φούρνο της γειτονιάς. αναρωτιέμαι πότε κάναμε την ΠΣΖ αυτή την μοναδική ιστορία μέσα μας... μήπως όταν πήραν εκείνον τον αντιρρήτη από την Αμερική και του έκαναν γιουχάισμα σα να ήταν εχθρός εθνικό;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;;; Τι να σας πω;;;; Αυτό το νήμα πήρε δική του ζωή ωραία, συνεχίστε 😂🤣🔥🍿
Θυμάμαι εγώ εκείνο τον γέρο με το μπουφάν της δεκαετίας του 80 που έκανε ότι πετάει νερό στο κεφάλι του Πουτσαρέλου σα να ήταν ντους στην Κρύπτη του Σούπερ Σταρ!!! "Ρε μωρέ είμαι κι εγώ εκεί μέσα ρε γαμώτο" έλεγε κάθε φορά που ο επόμενος σκόρερ έβγαινε από το γήπεδο σα να είχε τελειώσει το παιχνίδι!
Και εγώ εκεί βρισκόμουν αγοράκι δεκατριών, μόνο που εμένα μ' είχαν στείλει οι γονείς μου να αγοράσω ψωμί και γάλα μετά το γκολ... ξέμεινα στην κερκίδα μέχρι τις τρεις το πρωί γιατί δεν μπορούσα να διασχίσω όλο το Σηκουάνα με το σακούλι στις μασχάλες!!! Πέντε χρόνια μετά ακόμα ψάχνω να βρω εκείνον τον γαλατά στη Μονμάρτρη!!! 😭🔥
Κράτα μου την μπύρα.