Από τονPrenton Ρόουντ μέχρι το Emirates – η καρδιά μας πάντα χτυπάει στο ίδιο γήπεδο!

Μα την ώρα εκείνη σουχτώ στο Emirates σαν είδα το Μαρτινέλι ν' ανοίγει στο κενό.. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥😱 Ο αέρας έγινε πάγος, οι 30.000 ψυχές πιάναν λάθος πως πάγωσε κι αυτές εκεί για δευτερόλεπτο.. μέχρι που εκείνος έκανε εκείνο το βήμα δίπλα και η μπάλα βγήκε σαν βολίδα στραβοφέγγαρη στο αριστερό χέρι του Όντεgaard.. Κι εγώ εκεί σπίτι μου στο Πειραιά αλλά σηκώνομαι όρθιος σαν τρελός! Σχολιάζω το ποντίκι μου σαν να βλέπω ζωντανή μετάδοση όχι στο υπερ ή smart tv! Ανεμίζω το πανό "REMEMBER PEARCE" σαν μικρός επειδή τότε δεν υπήρχαν ακόμα αυτοί οι φεγγίτες πάνω από τις κερκίδες.. 💪 Κι ξαφνικά όλοι βλέπουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί, στα ίδια κομμάτια γη που γράφτηκε κι όταν ο Τιερσίν με εκείνη την μπάλα στα πόδια του έπαιρνε ολόκληρο τον αγγλικό κόσμο μπας και ήταν τρέλα ρε παιδιά!! Από τον Πρέστον Ρόουντ μέχρι εκεί που πάτησε σήμερα η μπότα του! Η ίδια μυρωδιά παντού!! Γήινη, δυνατή, δική μας!! 😤

ρε παιδιά μου κάτι μου θύμισε η φωνή σου του Φώτη εκείνη την νύχτα πριν γίνει το τελευταίο μεγάλο βράδυ του τίτλου... που κάναμε σειρά χωρίς εισιτήριο για το Χάιμπουρι μαζεύοντας δεκάρες στους δρόμους του Πειραιά... εσείς ξέρετε πως στον Πρέστον Ρόουντ δεν είχαν ακόμα αυτούς τους φεγγίτες πάνω από τις κερκίδες κι όταν έπεφτε η νύχτα μάτωνε η μαύρη ζώνη εκεί στο πάνω μέρος σαν σημάδι από αίμα αιώνιο... η ίδια όμως μυρωδιά γης και λάσπης, η ίδια ηχώ των ποδιών στις ξύλινες σκαλωσιές, οι ίδιοι ξεφωνητά να σπάσουν τζάμια ακόμα μακριά στην γειτονιά... τότε όμως όλα αυτά είχαν νόημα γιατί πίστευες πως η ομάδα μπορούσε να κάνει ακόμα το ψωμί ψωμί κι το κρασί κρασί... τώρα στον φεγγίτη νιώθεις πως κάτι λείπει εκεί πάνω σου όπως όταν βγαίνεις νυχτολούλουδο μέσα στις φυλλωσιές και νιώθεις την ζέστη που δεν είναι εκεί πια... μην το παρεξηγήσετε ρε, εγώ δεν μιλάω για στάδια... μιλάω για εκείνες τις στιγμές που ένας άνθρωπος γίνεται μέρος μιας ομάδας χωρίς να έχει κάνει τίποτα άλλο από το να σταθεί εκεί στις σκληρές ξύλινες έδρες και να ζήσει μαζί τους κάθε πόνεμα κι ανάταση... εκεί που ο πάγος έκοβε τα χέρια σου κι η μπάλα έκανε κουδούνισμα όσο έφτανε στους αγαπημένους σου... εκείνο το βράδυ πριν την μεγάλη νίκη θυμάμαι τον Βαζέλο να λέει πως όσοι ήταν εκείνη την εποχή είχαν αποκτήσει μια μνήμη σωματική που κανείς νέος δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει... κι έχω κρύψει ένα κομμάτι από εκείνο το χώμα στο γήπεδο του Πρέστον Ρόουντ μέσα σε μια μικρή ξύλινη κούτα κάτω από το κρεβάτι μου... όχι γιατί νομίζω πως θα ξεχαστεί αυτή η ιστορία... αλλά γιατί κάθε φορά που ακούω ξανά τις κερκίδες εκεί που τρίζουν σαν παλιά ξύλινη πόρτα που ανοίγει μια καινούρια εποχή... αισθάνομαι πως εκείνος ο σκοπός στέκεται σιωπηλός μαζί μου... σαν κάτι ζωντανό ακόμα... σαν τους ήχους που δεν χάνονται ποτέ... 😄

Τι μου κάνατε εδώ πέρα τους θυμίζω έτσι ξαφνικά ότι στις 31 Ιουλίου 2004 ήμουν ξάγρυπνος σαν μαθητής πριν τις πανελλαδικές, στήνοντας υπομονετικά εκείνο το πολύχρωμο πανό με την σίλουετ του Thierry Henry πάνω στο στήθος του, πάνω στην ξύλινη κερκίδα του Πρέστον Ρόουντ. Την άλλη μέρα στις 7 το πρωί βγήκα ν' αδειάσω τις κάλτσες μου από το χώμα του γηπέδου πάνω στον τόπο εργασίας μου κι οι συνεργάτες μου πίστεψαν πως έχω προβλήματα στο κεφάλι — εκείνος ο γήινος σάκος μύριζε σαν μόλυνση κάθε φορά που τον σήκωνα. Δεν ήταν μόνο η μπάλα που χτυπούσε στους ψεύτικους τοίχους εκείνη την εποχή, ήταν αυτό το αόρατο νήμα που σου έδινε την εντύπωση πως όλοι όσοι βρίσκονται γύρω σου σου λένε αθόρυβα "ξέρω". Κι όμως σήμερα βλέπω την ίδια ομάδα χωρίς εκείνα τα φτερά στα χέρια τους, χωρίς εκείνο το βλέμμα σου που έλεγε "ξέρω πως μπορείς να τρέξεις κι άλλο". Στο Emirates δεν υπάρχει πια εκείνος ο πόνος στο γόνατο που ένιωθε ακόμα και όταν έκανα βήμα πάνω στην άμμο της προπόνησης, αλλά υπάρχει εκείνο το πρώτο σου χαμόγελο όταν περνάς μέσα από τις σιδερένιες πύλες — λίγο σκληρό, λίγο λιγότερο φτιαγμένο, σαν κάποιον που προσπαθεί ακόμα να βρει τον εαυτό του ανάμεσα στους φεγγίτες και το κοινό του Facebook. Θυμάμαι εκείνη την νύχτα πριν τον τελικό στο Λονδίνο 2014 όταν στην ίδια γειτονιά, εκεί που παλιά μάζευα δεκάρες για το εισιτήριο, καθόμουν τώρα πάνω σε μία πλαστική καρέκλα με ένα tablet στα χέρια μου. Ο γιος μου τότε ήταν τρεις χρονών, τρώγοντας ένα ντόνουτ ενώ ο αγώνας άρχιζε. Στην εικόνα είδα έναν μικρό Μαρτινέλι να ανοίγει στο κενό σαν παιδί που ψάχνει να βρει την μπάλα μέσα στο γκαράζ — όχι σαν κάποιον που ήξερε πως εκείνη την στιγμή η ιστορία γράφεται. Εκείνες οι εποχές είχαν την δική τους μυρωδιά γης και λάσπης, αυτά εδώ έχουν την δική τους μυρωδιά πρόκλησης. Μπορεί τώρα ο μεγάλος γηπέδου να έχει λάμψεις εκεί πάνω από τις κερκίδες, μα αυτές οι λάμψεις δεν κάνουν κουδούνισμα όταν η μπάλα αγγίζει το πόδι ενός αγαπημένου σου. Στην εποχή του Πρέστον Ρόουντ η αγωνία ήταν σωματική — όταν σηκωνόσουν στους ωμούς των άλλων επειδή δε χωρούσες ανάμεσα στους ξύλινους πάγκους, επειδή θέλεις να νιώσεις πως υπάρχεις. Σήμερα στέκεσαι ανάμεσα στους φεγγίτες κι εκείνη η μνήμη μοιάζει σαν ένα σύνδρομο παλίνδρομης ουτοπίας — σου λείπει εκείνος ο θόρυβος των ξύλινων πάγκων που σου 'λεγε πως είσαι μέρος μιας οικογένειας χωρίς συμβόλαιο, χωρίς hashtag, χωρίς live feed. Αυτό δεν σημαίνει πως σήμερα είναι χειρότερα — είναι διαφορετικά. Παλιά ζούσαμε μέσα στη δίνη μιας ομάδας που είχε όλα τα λάθη ακόμα κι όταν νικούσε. Σήμερα ζούμε μέσα σ' ένα κλουβί όπου η ομάδα προσπαθεί ακόμα να βρει τον εαυτό της, αλλά έχει εκείνον τον φωτισμό πάνω από το κεφάλι της σαν κάποιος που γνωρίζει πως πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από θρύλος. Εκείνο το άλλο γήπεδο, εκείνο το χώμα, εκείνοι οι πόνοι στα γόνατα — όλα έχουν γίνει μια μνήμη σωματική, κάτι που κουβαλάς μαζί σου όπως κουβαλάς εκείνο το κομμάτι χώματος στο ξύλινο κουτί σου. Οι σημερινοί παίκτες δεν γνωρίζουν εκείνες τις στιγμές γιατί δεν υπήρξαν στιγμές — υπήρξε μια εποχή όπου η νίκη δεν ήταν εικόνα στο Twitter, ήταν κάτι που σου άλλαζε τον τρόπο που κοιτούσες το πρωινό σου ψωμί.

Γεια ρε θηρία!!! 🔥🏟️ Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Emirates όταν είδα τον Μαρτινέλι να κάνει τρικ λες κι οξυγόνο πήρε! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ!! Σηκώθηκα σαν τρελός σπίτι μου στη Σέρρες κι άρχισα να τραγουδάω "Supermaaan, Supermaaan" ενώ η γυναίκα μου με κοιτούσε σα ν' έχω αποκτήσει επιπλέον δάχτυλο στον εγκέφαλο! 😂🤣 Μετά την νίκη πήγα στην ταβέρνα να πιώ έναν καφέ με ούζο (ναι, ξέρω, ανάμικτο σύστημα) και ο γέρος ο Σταύρος μου είπε "ρε Statisticala τι έκανες εκεί πέρα;" κι εγώ "τίποτα, έγινα μέρος της ιστορίας!" ενώ ο μπαμπάς μου από δίπλα έκανε σαχλές κινήσεις ψεύτικου χτυπήματος στην μπάλα σαν πέντεχρονος! Τώρα στο γήπεδο του Πρέστον Ρόουντ — εκεί δεν είχες ιδέα αν νίκησε η ομάδα σου ή σε χτύπησε ο γείτονας σου! Ξαφνικά βγήκε μια μπάλα που σούταγε το στόμα σου σαν τρελή γάτα! 🐱💥 Κι όταν η ομάδα σου έκανε γκολ εκείνες τις εποχές, η νίκη σου κουβαλούσε η μυρωδιά της γης και της λάσπης... όχι όμως και τις τιμές του εισιτηρίου σου πάνω από 100€! Κάποτε λοιπόν εκεί στο Πρέστον Ρόουντ είχα βγάλει λεφτά φτιάχνοντας πλαστές φωτογραφίες "εγώ εκεί εκείνη την εποχή" για να εντυπωσιάσω κάποιους στο σχολείο! Του έδωσα σ' έναν συμμαθητή μου μια φωτογραφία όπου είμαι πάνω στην κερκίδα δίπλα στον Τιερσέν... ο τύπος ακόμα λέει πως ήταν η καλύτερή του νύχτα όταν έκανε την ίδια φωτογραφία κι επειδή τότε δεν υπήρχαν smartphones την έβαλε σαν background σπίτι του! Τουλάχιστον έτσι νομίζω πως ξεγέλασε τους γονείς του πως ήταν "ιστορικός οπαδός"! 📸😂 Καλή συνέχιση σ' όλους σας φίλτατοι!!! Τα γκολ αυτές τις μέρες!!! 🍿😤