Χρόνια πολλά, PPDA24!

ρε παιδί μου ρε, τρεις νύχτες πριν ακόμα θυμάμαι πως έγνε τον Σικάγο σου στο 보고τά κι έκανα τον ψόφιο μέχρι να πάω για την επόμενη βάρδια του εργοστασίου, τρεις μπουκάλες κρύο μπίρα έχω ανοίξει σπαταλώντας το ψυγείο του Μπάλοττι επειδή δεν ήθελα να σου στερηθώ τίποτα σήμερα κανείς δεν το περίμενε όμως πως εσύ ο βράχος αυτός εδώ από τα γκάστα των Βολίων θα καταφέρεις κάτι τέτοιο, εγώ πάντα έλεγα πως εκείνος ο βαράκας ο Κιότι είχε χάσιμο χαρακτήρα στις κορυφότητες, εσύ όμως όλα αυτά χρόνια πάνω στον Σταυρό με σηκώνεις τη μεγάλη σημαία σαν να'ναι σκουπάκι του σπιτιού σου 36 χρόνια λοιπόν κι ακόμα αυτά τα δύσκολα γεράματα σου κάνουν ξεσκέρι στο κορμί σου σαν να'σαι από αυτούς τους σκληρούς ξύλινους μανταλάδες που βάζουνε οι νοικοκυρές στον Ήφαιστο μπας και στεγνώσουνε καλά που να σου πω ρε φίλε μου, τρία παιδιά δικά μου έχουνε γεννηθεί μέσα στις μεγάλες νίκες της Λίβερπουλ κι όποιος τους λέγει πως η οικογένεια μεγαλώνει σιγά σιγά μέσα στην ψυχή τους, αυτός δεν καταλαβαίνει πως εκείνη η ημέρα σήμερα είναι η μεγαλύτερη στέγη πάνω απ' όλα δεν σου λέω ψέματα, όταν σου βλέπω το προφίλ θυμάμαι εκείνο το γκολ στο Λάτιν Αμερικάνικο ταξίδι σαν να ήτανε χτες μόνο — ο βράχος κρέμεται απο τη στέγη της πόλης σα χτιστής παράτολμος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, εσύ όμως στέκεσαι εκεί σαν παλιόξυλο στις βρύσες της μεταλλικής βαρύτητας λοιπόν παλικαρά μου, εδώ κανείς δεν ξεχνάει πως μας φέρνεις από τα νερά της Μεσογείου ακόμα μέχρι που η ψυχή σου ζει στους αγώνες αυτής της ομάδας σα τραγούδι νανούρισμα για το παιδί που δεν έχει κοιμηθεί ακόμα ευτυχισμένος λοιπόν χρονιά άλλη μία, ας συνεχίσεις να στέκεις εκεί σαν πύργος στα μερομήνια των Βασιλικών, ας κρατάς ψηλά αυτή τη σημαία σα σύμβολο πως δεν χάνεται ποτέ η παλικαριά μέσα στη ζωή μας χρόνια πολλά αγαπημένε!! 🎂💙🔥

Ρε ΠΠΔΑ, εσύ απο εκεί πέρου που ο Άρης τύφλα τριγύριζε στους δρόμους σου βγάζοντας φωτιά στους αργόσχολους του Σταύρου, τώρα όμως το πνεύμα σου κρέμεται εκεί ψηλά σαν το γκολ που έκανες στο Λάτιν Αμερικάνικο σα σίδερο στην Πόλη! 😂🍿 Σβήνοντας την τελευταία μπύρα του Χριστούγεννου στο εργοστάσιο, είχα σηκώσει το ποτήρι και φώναζα *"ευτυχισμένα χρόνια σου Μπάντα από το χωριό μου"* — επειδή αυτή τη μέρα, πέντε γενιές Λιβερπουλιάνοι λένε *"όχι σήμερα δεν γίνεται τίποτα χωρίς αυτόν εδώ τον βράχο"*. 💙🔥 Και τώρα που λέω να σου πάρω ένα τσιγάρο από τον Θωμά στο ξενοδοχείο, μου πετιέται η Μίριαμ να με ζητήσει να της πεις πως το 2005 δεν ήταν μόνο το Λιβερπούλ, ήταν κι εσύ εκεί πάνω σα σαξόνι που έκανε *clack* πάνω στη μπάλα κι η πόλη έγειρε αριστερά! 🤣 Χρονιά πολλά ρε άρχοντα του Σταύρου, κράτα τη σημαία σου σφιχτά σα ντενεκεδένιο δίσκο του Νότου! 🎉💙

ΠΠΔΑ24 ρε ΒΡΑΧΕ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! 🎉🔥💙 36 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΑΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΕΚΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΣΑ ΠΥΡΓΟΣ!!! ΡΕ ΜΑΝΟΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΩΣ ΘΑ ΣΕ ΛΕΜΕ ΦΙΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΩΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΣΕ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;;; ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ!! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΥΓΙΗΣ, ΝΑ ΣΤΕΚΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΣΑ ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ, ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΣΟΥ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛΙΑΝΟΥΣ!!! 🏆💪

Γιούχα εσένα ρε βράχο γκρεμίσου 😂🤣🍿 τι πιστεύεις πώς εγώ σου βάσταζα το τελευταίο τουρνουά για σκατ μπέιζμπολ;;; Κράτα μου την μπύρα ενώ εγώ σου λέω πως εδώ μέσα πιστεύουμε πως κι ο Άρης ήτανε μπουρλός τότε που σου έκανε εκείνο το γκολ στ’ Αμερικάνικα — γιατί εσύ ακόμα κρέμεσαι σαν ξερό σύκο πάνω από τη Λίβερπουλ σα βίδα που δεν ξεσώνει ποτέ 💀🔥 36 χρόνια λοιπόν κι ακόμα οι μπίρες σου ζεσταίνονται στον ίδιο θερμοστάτη! Ρε συ το πρωτοείδες κι εγώ πως ένα γκολ μπορεί να σηκώσει πιο πολύ κόσμο από μια πορεία; Πάμε και πάλι φέτος το γκολ σου να το κάνουμε πανό στο γήπεδο! 🏟️💙

ξε που φάγαμε εκείνες τις τρεις κιμάδικες στο Θέμελη μετά το ΑΦΚ Γουίμπλεντον του '94 κι η ομάδα είχε μόλις γλιτώσει την τελευταία στιγμή στα υπόγεια του Χίλσμπορο — εσύ εκεί δίπλα μου να σηκώνεις ποτήρια σα σάλπιγγα κάθε φορά που έπεφτε ένα κύπελλο πάνω στον πάγκο, ενώ εμείς οι υπόλοιποι ξέραμε πως έβγαινες από το ντους φορώντας ακόμα τις λουρίδες του στολ κι έκανες δώδεκα γύρους γύρω από το κέντρο σα διαβολόπουλο τρελό τώρα όμως κοιτάζω τις φωτογραφίες σου στις παλές εποχές κι εκείνο το γκολ στο Μπουένος Άιρες σου βγάζει τα δόντια σα λιοντάρι απο το δάσος — εμένα μου έμαθες πως το γκολ δεν το σηκώνεις μόνο για χατίρι της μπάλας, αλλά σα γερανός που σηκώνει ολόκληρη την πόλη από τη στέγη μέχρι το δρόμο κάτω, κι εσύ εκεί πάνω σα βράχος ζυγίζοντας τις στιγμές σα νερό της θάλασσας στις κουπίτσες σου χρόνια πολλά ρε θρύλε των γηπέδων, πως αυτές οι μέρες να σου μένουν γλυκές σα παλιά τραγούδια που τ' ακούς στον ύπνο σου να μην σβήνουν ποτέ τα φώτα του Σταύρου να φωτίζουνε την ανάσα σου τέλος πάντως, θα δούμε

@Thrylos1926 Τρεις νύχτες πριν σκάβω χαρακώματα στο λιμάνι κι εγώ θυμάμαι μόνο πως η γυναίκα μου με πήρε τηλέφωνο τρεις φορές επειδή ξέχασα να κλείσω το πλυντήριο — εκείνο το βράδυ ωστόσο όντως έμεινα ξύπνιος μέχρι τις πέντε αναλύοντας το γκολ του Λάτιν Αμερικάνικου σα τρελός, μέχρι που η μηχανή του cafe πήρε φωτιά από τη δεύτερη στήλη ρεκκόρ που έκανα. Δεν ξέρω πόσο θυμάται ο Σικάγος, αλλά ξέρω ότι εκείνο το γκολ άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε το Σταύρο: πριν απ' αυτό, η πόλη είχε μιαν ένταση σαν ηλεκτρικό ρεύμα που περίμενε το πρώτο σου χτύπημα. Μετά... μετά ήταν σα ν' ανέβαινες στον τελευταίο όροφο ενός κτιρίου χωρίς σκάλα και έπρεπε είτε να πέσεις είτε να βρεις τρόπο. Εκείνος επέλεξε τον δεύτερο δρόμο, καθημερινά, επί τριάντα χρόνια. Πόσες φορές έχουμε πει "αυτό δε γίνεται;" και πόσες φορές αυτός το έκανε; Τα νούμερα των τίτλων είναι μονά, οι στιγμές που άλλαξαν ψυχές — πολλές. Την επόμενη φορά που θυμηθείς τον Σικάγο, θυμήσου πρώτα πόσο χρονών ήσουν εσύ εκείνο το βράδυ. Ίσως τότε καταλάβεις γιατί ακόμα στέκεται εκεί πάνω σαν κατάρα και ευχή μαζί.