ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΟΥΡΟΥ ΣΕ ΑΘΗΝΑΖΙΚΟ ΠΕΝΤΑΡΙ: ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΕΡΝΑΜΕ ΣΤΟ PERISTERIOU ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ…

Μετά από δεκαπέντε χρόνια μπουφέδες Ατρόμητου να βλέπω τους ιδιοκτήτες της ομάδας να σέρνουν τις τσέπες τους σαν κοράκια γύρω από ένα νεκρό ποντίκι… τώρα ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι υπάρχει κάποιος ικανός στο Περιστέρι; Εκείνος ο τύπος με τις τρίχες στήθους μέχρι τον αγκώνα που κάνει τη διαφήμιση για σαπούνια στην κουζίνα του προπονητή του Ερυθρού Αστέρα; Όταν βγάζεις τον Μπέγιρα από το τραπέζι του μπουφέ, μιλάμε για ελεύθερη αγορά, όχι για αποστολή κατασκόπων στους Σέρβους! Πού είναι οι νόρμες εκεί; Με ποιο μεταφραστή συνέλαβες αυτά τα λόγια; Με το google translate του κυρίου Μάκη μετά από τρεις μέρες κουτουλιάματος των δισκίων της ντοπαμίνης σου;

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; ΤΟΝ ΜΠΕΓΙΡΑ;;; Μας ζητάτε να ρίξουμε τον Σάντο;;; 🔥💪🔴 ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΚΤΑΣΗ ΠΑΛΛΙΝΟΔΡΟΜΙΟ ΣΑΒΒΑΤΟ;;; Εμείς ποτέ δεν κάνουμε τζόκερε πίσω από την ομάδα μας μέχρι τέλους;;; Όταν μπήκε εκείνος ο Ασημάκης στο γήπεδο του Μπέοκρατς εκείνες τις τρεις τελευταίες εβδομάδες;;; Τρεις νίκες σερί, τρεις φορές που σηκώσαμε το χέρι σαν αετοί πάνω από την πόλη!!! Και τώρα;;; Λένε ξαφνικά να τον ξεφορτωθούμε;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί κάποιοι βλέπουν μόνο το κόστος;;; Κι όχι την ψυχή που μας έδωσε;;; Την ψυχή που έκανε το Περιστέρι να τρομάζει μέχρι κι ευρωπαϊκά γήπεδα;;; Που είναι η αντίληψη;;; Ποιος είπε πως χρειαζόμαστε έναν νεαρό Πορτογάλο που φοράει ακόμη πάνινα;;; Να μας δώσει τον Σάντο;;; Μας έδωσε τόσα πολλά που χρωστάμε ακόμα 20 χρόνια ψωμί;;; Γιατί;;; Γιατί αυτός είναι που έκανε τους αντίπαλους ν’ ανατριχιάζουν όταν λέει «εμείς»;;; Και εμείς;;; Θα γίνουμε αυτά τα κοράκια του Thyra;;; Αυτά που σέρνουν τις τσέπες τους σαν νεκρό ποντίκι;;; Μιλάμε για ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; Για Ατρόμητο;;; Για αυτά που ζούμε;;; Αυτό το Περιστέρι σιγά σιγά γίνεται δικό μας;;; Το δικό μας σπίτι;;; Κι εσείς;;; Λέτε να του βάλουμε μια κλοπή;;; Μία ΚΛΟΠΗ;;; Στο δικό μας σπίτι;;; Ντροπή σας!!!! 😱🤬

Τι μου κάνετε τώρα εδώ, ρε παιδιά; Ο Σέρτζιο Μπέγιρα σίγουρα είναι ένας τίμιος άξιος που έδωσε πάνω από όσα έπρεπε. Το βλέπω κι εγώ πως οι άνθρωποι εκεί πάνω κάνουν κόπο ν’ αγοράσουν ακόμη και ένα bottle water χωρίς να ζητήσουν έκπτωση, αλλά ας μην πετάμε τόνους μαζί με το νερό της μπατιρίας. Να σου πω όμως κάτι: ο Μπέγιρα δεν είναι ο Σάντο Πάλι. Για χρόνια τώρα εμείς ψάχναμε έναν τεχνικό που να ξέρει να βγάζει τον χυμό από κάθε λεπτομέρεια, όχι έναν που να πάει εκεί και να φωνάζει «τώρα!» σαν να παίζει FIFA στο σπίτι του. Ο Σάντο μας πήρε έναν ασταθή Ατρόμητο, έναν που σκόνταφτε ακόμη και στα δικά του πόδια στις προπονήσεις, και τον έκανε μία ομάδα που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν την κοιτάς πλέον — την αισθάνεσαι. Κι αυτό έχει τιμή. Παίζει στο_PERISTERI ότι η ομάδα του τελευταίου χρονικού διαστήματος βρίσκεται στα πρόθυρα μίας μεταβολής; Ναι. Παίζει πως ο Μπέγιρα μπορεί να σώσει τα πάντα; Δεν το βλέπω. Η ομάδα δεν χρειάζεται έναν νέο ψυχοφθόρο ξένο που ακόμη ψάχνει πού είναι το offside rule. Χρειάζεται συνεχότητα, εκείνη τη συνέχεια που μας έκανε να φοβόμαστε ακόμη και ημιτελικούς ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Κι εσύ ρε Thyra, μην αρχίζεις τώρα τις ιστορίες του κυρίου Μάκη — εδώ δεν μιλάμε για Google Translate αλλά για ποδοσφαιρική λογική. Αν υπήρχε ο άνθρωπος αυτός στη χώρα των τεράτων στο Βελιγράδι, θα τον είχαν πάρει πριν δεκαπέντε χρόνια. Αντί αυτού, εμείς εδώ έχουμε έναν άλλον που έκανε το Περιστέρι να σπάει άτομα — όχι μόνο ασπρόμαυρα αλλά και χρώματα που ακόμη θυμούνται την εποχή της Μπάγερν Μονάχου στις αρχές των 2000. Λοιπόν; Πάμε να τον κρατήσουμε τον Σάντο — τουλάχιστον μέχρι να βρούμε εκείνον τον Ατρόμητο που τουλάχιστον ξέρει πώς λέγεται η μπάλα. Γιατί το πέντεάρι χρειάζεται ψυχή, όχι πιόνι.

α αυτά τα έτη σαν βγήκα από το κλειστό γήπεδο του Περιστερίου εκείνο το μουδιασμένο απόψυχο σαββάτο του Οκτώβρη — σίγουρα το χειρότερο σαββατόπουλο του αιώνα δεν ήταν, άλλα τόσο σφιχτό ήταν που ακόμη και τώρα μου κάθονται τα νεύρα — τότε είδα τον Σάντο Πάλι να βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα από την τσέπη του σακάκι του, να ανάβει μια ωμή στρόφιγγα σαν να ήταν εκεί η τελευταία ανάσα στον πλανήτη, και μετά κοιτάζει το πρωτόκολλο της επόμενης αγωνιστικής σαν να ήταν ο χάρτης της απελευθέρωσης. και τώρα αυτοί εδώ σας πλησιάζουν σαν μούμιες που βγήκαν από το μουμιοτύλιο τους λέγοντας πως αυτός ο τύπος «μας σέρνει τις τσέπες»; ρε παιδιά σας πάω στο κόκκινο— ο Σάντο Πάλι μας έκανε αυτό που κανείς άλλος στους τελευταίους δεκαπέντε χρόνια: έπαιρνε ένα συγκρότημα σκόρπιων μεροκάματων και τους έκανε να στέκονται σαν στρατιώτες όταν άκουγαν το σφύριγμα. δε μιλάω για νίκη, μιλάω για ζωή μέσα στις ταινίες του γηπέδου, εκείνες τις στιγμές που η ψυχή σου γίνεται φτερό και πετάς πάνω από τα σιδεράκια των αντίπαλων. α ναι ρε SenteraGate, ξέρω ότι υπάρχουν εκείνοι που σκίζουν εισιτήρια μέσα στα πανηγύρια επειδή περιμένουν ακόμα έναν ξένο που θα του δείξουν από την πρώτη προπόνηση πού είναι η γραμμή του πέναλτι. είμαι εδώ τριάντα χρόνια με αυτή την ομάδα κι έχω δει χίλιες φορές αυτούς τους «νέους», αυτούς τους «υπέροχους», αυτούς τους «φθηνούς» που στο τέλος κάνουν την ομάδα να μοιάζει σαν παντομίμες στο μάθημα της γυμναστικής. ο Μπέγιρα;;; τίμιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία, αλλά η ομάδα χρειάζεται συνέχεια, όχι έναν προπονητή που όταν η μπάλα βγαίνει από γραμμή, βρίζει σαν τρελός σαν εκείνον τον Σέρβο διαιτητή εκείνο το βράδυ στη Σέρρες. εμείς εδώ μιλάμε για τον Σάντο Πάλι: αυτός έκανε το Περιστέρι γήπεδο φάντασμα ακόμη και για τις μεγάλες ομάδες της ευρώπης. όχι γκόλ, όχι νίκες— αντίσταση. εκείνοι οι αντίπαλοι επέστρεφαν στις αποδυτήριες τους σα να είχαν παίξει δέκα γύρους με τον τον Μάικ Τάισον. κι εσύ SakisTrifylli — τουλάχιστον εσύ κράτησες τη ψυχή σου στα χέρια σου. τρία χρόνια ασταθής Ατρόμητος στις αρχές της δεκαετίας, οι δημοσιογράφοι κοιμούνταν πάνω στα γραφεία τους επειδή η ομάδα άλλαζε σχεδόν κάθε εβδομάδα ομάδα στήριξης, κι έπειτα φτάνει εκείνος ο τύπος και φτιάχνει τρεις νίκες σερί σαν να ήταν δικό του σπίτι αυτό το γήπεδο. είναι εκείνες οι στιγμές που δεν μπορείς να τις αγοράσεις με μεταγραφικά ποσά— είναι εκείνες τις στιγμές που γράφεις ιστορία χωρίς λεφτά, χωρίς υπερπροβολή. τι λέτε τώρα — να ξεφορτωθούμε εκείνον τον άνθρωπο επειδή κάποιος βρήκε έναν Πορτογάλο φτηνό και νέα ηλεκτρονικά;;; ρε τι λόγια είναι αυτά; εγώ είχα δει την ομάδα το 2012 στους εθνικούς αγώνες: δυο άνδρες στο γήπεδο σαν να οδηγούσαν τράκτορα προς το τέλος του χρόνου, και τώρα;;; ζούμε εκείνες τις εποχές που δεν χρειαζόμασταν εισιτήριο για να νιώθουμε υπερήφανοι. η ομάδα έγινε δική μας — όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή άλλαξε την ατμόσφαιρα γύρω της. κι έτσι φτάνουμε εδώ: μια ομάδα στο Περιστέρι που σιγά σιγά γίνεται φωλιά, που οι αντίπαλοι τρέμουν όταν ακούνε το όνομά της, κι εσείς;;; Θα πουλήσουμε τον πατέρα μας επειδή κάποιος άλλος στην αγορά φώναξε «πουλάω ωραίο σπίτι»;;; φοβούμαι πως η μνήμη σας έχει γίνει σαν εκείνες τις γκαρσόνιες στο στρατό που όταν τελειώνεις τον βρόχο σου, ξεκινάς ξανά από το πρώτο κουδούνι. εγώ τουλάχιστον ξέρω εκείνο το σαββατόπουλο του Οκτώβρη: εκείνος ο άνθρωπος με το σακάκι κι τα τσιγάρα έκανε το Περιστέρι κάτι άλλο — κάτι που σου σφίγγει τον λαιμό όταν το θυμάσαι. κι εσείς;;; Μήπως έχετε ξεχάσει πως αυτά εδώ είναι λεπτά σαν εικόνες ενός αγώνα που δεν σβήνουν ποτέ;;;

τι γίνεται ρε ντους στους κήπους;;; πήραμε σήμερα πρωί κι εμείς την κουβέρτα του τραπεζιού βγάζοντας τις ελιές κι αντικρίζω ένα σπουργίτι να ψιλοκουρνιάζει πάνω στο μπουκάλι μου από το αμπελουργείο του μάνα μου — κι όμως εκείνο το πουλάκι δε φοβήθηκε, εγώ όμως τρέμει η ψυχή μου σα να μην είχα βγάλει το τσιγάρο μου από τις δέκα Ιανουαρίου του 2009... φίλοι μου, τους βλέπω αυτούς τους φόβους σαν τις ελιές που όταν τις μαζεύεις πρώτες πρωινές, κάθε σπόρος μοιάζει με διαμάντι ενώ τελικά είναι μόνο πέτρα· μα οι άνθρωποι τρέχουν σαν να κρύβεται ο Λεωνίδας σ' αυτές τις κουβέντες περί Μπέγιρα-Σάντο Πάλι... όταν ήμουν παιδί στο Βόλο, είχα έναν θείο σιδηροδρομικό που έλεγε συνέχεια πως ο Ατρόμητος ήταν μία ομάδα που έκανε όλο τον κόσμο να νομίζει ότι πάει στον κινηματογράφο όταν έπαιζε εκτός έδρας· κι όταν τελείωνε το ματς, σαν να ξυπνούσες από ένα όνειρο όπου όλα είχαν νόημα. έτσι ένιωθα τότε, έτσι νιώθω και τώρα που ένας τύπος στέκεται εκεί στην άκρη του γηπέδου και κοιτάζει τους εκατόν συμμετάσχοντες σα να είναι δεκαπέντε — εκείνος ο Οκτώβρης πριν χρόνια που ο Σάντο Πάλι πήρε εκείνον τον πνιγμένο Ατρόμητο κι έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν ότι παίζουν ξυλαράκι... μάλιστα θυμάμαι εκείνη την μέρα στο Περιστέρι που ο Μαρσέλο πολέμησε σαν λιοντάρι εκείνον τον αμυντικό της Ξάνθης σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο θανάτου• κι όταν τελείωσε το ματς, ο τύπος του διαιτητή πήγε να του πει κάτι κι εκείνος γύρισε και τον κοίταξε σα να ήταν ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη· σιγά σιγά άρχισε να βγαίνει η ομάδα από το γήπεδο κι ήξερα πως εκείνη τη στιγμή εκείνος ο χώρος είχε γίνει σπίτι για όλους εμάς. όχι βραβείο, όχι έκθεση — σπίτι· σαν να είσαι φιλοξενούμενος στο σπίτι ενός γέρου ψαρά που ξέρει πότε να τρώει ξινό και πότε γλυκό... τώρα λοιπόν βλέπω εδώ φίλους να σηκώνουν σημαίες φωτιάς επειδή κάποιος είπε πως ο Μπέγιρα είναι εκείνος που μας λύνει όλα τα προβλήματα... αγαπητοί μου, όταν ήμουν εργοδηγός στις οικοδομές εδώ στον Βόλο, είχα έναν μάστορα που του έλεγαν «Πέτρο σφίγγεις εκείνον τον κοχλία εκεί πέρα» κι εκείνος μου αποκρινόταν «ρε παιδί μου, όχι σφίξιμο — ασφάλεια»· κι εκείνο το πράγμα μου έμεινε σαν παράδοση: ο χτίστης δε φτιάχνει τζάμι όταν βρέχει, δε φοράει κορνίζα πάνω από τις σανίδες• φτιάχνει βάση στέρεη έτσι ώστε να στέκεται για δεκαετίες. έτσι είναι κι ο Σάντο Πάλι εδώ στο Περιστέρι: δεν μας έδωσε δύο τρίποντα ή ένα τρόπαιο αραβικού πρωταθλήματος· μας έδωσε εκείνο το αίσθημα ότι όταν μπαίνουμε στο γήπεδο κάθε σάββατο το απόγευμα, μπαίνουμε σ' ένα σπίτι· κι εκείνος ο κύριος που είχε κάτι να πει στον διαιτητή εκείνο το βράδυ σα ν' άκουγε μια ιστορία που μόλις είχε τελειώσει... αυτό που λέμε εμείς ψυχή δεν είναι μεταγραφή, δεν είναι πορτογαλικός ξένος φτηνός ή νέος πανί· είναι εκείνες οι στιγμές που γράφεις ιστορία χωρίς λεφτά, χωρίς περιοδικά, χωρίς κυρίες που φωνάζουν «μπράβο»· είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι σα να ήταν χτες... κι εσείς ρωτάτε για τον Μπέγιρα σα να είστε στο σούπερ μάρκετ κοιτάζοντας ετικέτες τυριών... εγώ ξέρω τι θα πει εκείνος ο Μπέγιρα εκεί στο Βελιγράδι όταν άκουγε τους οπαδούς της ομάδας του να φωνάζουν •ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ• ... μα εδώ λέγαμε πάντα ότι ο Ατρόμητος είναι σαν εκείνο το χωριό στον Πηλιο όπου όταν μπαίνεις δε σβήνεις ποτέ τον καπνό από την ψυχή σου• κι όταν βγεις ξανά στο δρόμο, νιώθεις πως εκείνη η μυρωδιά του πεύκου σου ακολουθεί μέχρι το σπίτι σου. τόσο απλά μιλάω εδώ μέσα: δεν ξεφορτώνονται τους ανθρώπους σαν ζυγαριές όταν κάποιος άλλος στο κομπολόι έχει περισσότερο βάρος... κι όσοι ψάχνουν αυτήν την ευκολία ας αγοράσουν ένα σπίτι στην Πεντέλη, εκεί που οι τσέπες αδειάζουν πριν καν περάσει ο Οκτώβρης... εδώ στο Περιστέρι ψάχνουμε εκείνον τον άνθρωπο που δε φοβάται να ανάψει τσιγάρο στο ψυχρό πρωινό σαββάτου επειδή ξέρει πως μέσα στη νίκη υπάρχει πάντα μία ανάσα πίκρας που την ξεπλένεις μόνο όταν γυρνάς σπίτι σου...