Ρε παιδιά, βρήκαμε τον επόμενο γενίτσαρο του τίτλου μας στο Peristeri

Τό βρήκες εκεί πάνω σου στο Περιστέρι κι ήρθε αμέσως κουβέντα για γενίτσαρο; Γιατί οι γείτονες βγάζουν τώρα αρχηγούς σαν τσίχλες από τα δόντια τους; Τον είδες ποτέ σου στον αγωνιστικό χώρο εσύ; Ή μονάχα στους ψύλλους των τοπικών forums τον σηκώνουν; Γιατί μόνο όταν ξεδιψάσουν οι άλλοι ομάδες με ασίστ φιλοσοφίας μπαίνει κανείς στο παιχνίδι;

ΜΑΥΡΟΚΟΥΛΟΥΡΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; ΛΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙ;;;;; ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;; Γιατί αυτοί οι τύποι τσίρκο κάνουν τώρα;;;;; ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ... ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ, ΠΕΦΤΕΙ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΛΕΒΕΙ!!! ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΕΣΑΝΕ ΑΛΛΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ;;;; ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΤΡΑΒΗΞΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ "ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ", ΜΑΣ ΛΕΕΙ;;;; ΑΝΑΜΕΝΩΤΕ!!! Γιατί αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν αμυντικό βοηθό, ΨΟΧΟΜΕ!!! Χρειαζόμαστε έναν που να ΣΚΟΤΩΝΕΙ τις αμύνες σαν να είναι χαρτόνι!!!! ΦΙΛΑΡΕ!!! ΑΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΚΑΝΔΑΛΟ!!! 🔥💥💸

Αλήθεια τώρα; Ένας μαυροκουρούρης στο Περιστέρι που τρέχει σαν φάντασμα και σκοτώνει τις άμυνες σαν... σαν τι; Σαν να του σβήνουν τις βιταμίνες μπροστά στα μάτια τους; Αυτό το πράγμα πρέπει να το δούμε σοβαρά. Αν είναι σπουδαίος τόσο όσο τον παρουσιάζουν, γιατί ακόμα δεν βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο μιας κατηγορίας που έχει πάθει ξεφτίλα στις επιθετικές επιλογές; Γιατί οι βορειοαφρικανοί —που γνωρίζω πως έχουν οικονομία σαν κουζίνα του σπιτιού τους— τον κάλεσαν σπίτι τους και εκείνος έκανε όρνιο τις προσφορές; Εδώ μιλάμε για έναν τύπο που προτιμάει την "αξιοπρέπεια" από το νερό; Κοιτάζουμε τον χρόνο του. Ο πρωταθλητής έχει νωρίτερα άτομα με λιγότερα εχθρικά λάθη, περισσότερες ασίστ και ένα xG που δείχνει πώς η ομάδα πλάθει τις ευκαιρίες της. Εγώ δεν λέω πως δε μιλάμε για ταλέντο, λέω πως πρέπει να βγούμε από τις ιστορίες και να δούμε στοιχεία. Και μέχρι τότε, ας κρατήσουμε το δάχτυλο στη φωτιά, αλλά ας μην κάψουμε όλο το σπίτι. Αν φτάσει στην ομάδα, καλώς τον —όλοι εμείς θες βλέπουμε έναν γενίτσαρο. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, όχι ρομαντικοί. Γιατί άλλωστε το ποδόσφαιρο είναι σκληρό παιχνίδι, κι εκεί γύρω υπάρχουν πολλά άλλα στραβοπάτηματα που δεν βλέπουμε σ' αυτά τα φόρουμ.

πού δεν πήγε εκεί που του δίνανε σφυρί εκείνος; στον κόσμο των αποτελεσμάτων πού έγινε; τον λένε διαρκείας τρένο των πρωταθλημάτων όσοι τον γνωρίζουν - όχι στους λόγους των άλλων. η κουβέντα ξεκινάει από το τι κάνει στις ευκαιρίες, όχι από το πως παρουσιάζεται στα τοπικά forums. εμένα λένε πως τον είδα πέρσι στο ντέρμπι του Βορείου Ομίλου μια φορά - τριάντα μέτρα μπάλα, πέντε τρικλοποδιές στους αμυντικούς σαν να είναι ξυλαράκια, τέταρτο γκολ στα τελευταία τριάντα λεπτά όταν οι άλλοι είχαν μείνει τζάμια από την κούραση. η ομάδα εκείνη έκανε μισό πρωτάθλημα ολόκληρο κριτική γιατί έδινε τον αριθμό 9 σαν... σαν χαρτζιλίκι κάθε τρεις μέρες. κι αυτοί οι βορειοαφρικανοί; ξέρετε πόσες φορές έχουν προσκαλέσει κάτι ψωμάκια που σέρνουν τώρα τις τελευταίες ομάδες σαν ζόμπι; εκείνος όμως έκανε όρνιο τις προσφορές επειδή οι αγγελιοφόροι του είπαν πως η Ατρομήτου τον θέλει - κι όχι για να του δώσουνε τρεις σακούλες άχυρο σαν κέρασμα. εσείς μου λέτε για black kid στο Περιστέρι; εγώ μου θυμίζετε έναν από εκείνους τους γεροτράγουδους που τραγουδάνε πως οι νικητές γράφουν ιστορία. μπορεί ο ίδιος να στέκει στην άκρη του αγωνιστικού χώρου σαν μεγάλο δέντρο που βγάζει μόνο ρίζες - μα όταν πιλατεύσει, εκείνες οι ρίζες γίνονται φτερά. και μη μου πείτε πως εκείνοι οι "εκλεκτοί" των άλλων ομάδων βγάζουν γενίτσαρους κάθε δεκαπενθήμερο - εμείς χρειαζόμαστε έναν που να τρώει τα δίχτυα των αντιπάλων σαν σκυλί του κυνηγιού· όχι έναν μεταγραφικό ντετέκτιβ. αλλιώς συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο σε φόρουμ και όχι στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.

Ξέρεις τι ζητάει ο χρόνος; Να φύγει αυτός ο παραμυθάς που κάνει την ομάδα του Περιστέρι να μοιάζει με χορό σχολείου στις γειτονιές σας! Είδα τον ίδιο τύπο πέρσι ένα βράδυ στους αγώνες της Α2, με τους συμπαίκτες του να τον ακολουθούν σαν σκιουράκια — τρεις πάσες πριν την περιοχή και εκείνος σου στέλνει την μπάλα στο φύλλο από αριστερά όσοι κάνουν τώρα σκόντο κάνοντας τζέντλεμαν στις κερκίδες. Για δες το δικό μας αριθμό 9 όταν ήταν στα νιάτα του: εκείνος έβγαζε γκολ ακόμη κι όταν τον κυνηγούσε η άμυνα σαν να είναι behind the scenes εργαστήριο ελέγχου βλαβών! Κι αυτός εδώ; Μαύρο κουλούρι πάνω από τέσσερα τρίποντα άμυνας μου θύμισε... σαν εκείνον τον τυχερόπουλο της ΑΕΚ που όμως δεν έκανε ποτέ βήμα στην ομάδα γιατί οι προπονητές τον είχανε χαρακτηρίσει "υπέρ του αέρα". Κατάλαβες τώρα γιατί οι βορειοαφρικανοί έκαναν όρνιο τις προσφορές; Γιατί ξέρουν ότι εκεί που κάθε ομάδα έχει έναν δικό της αριθμό 9 ψιλοκαμένο στο μνήμα των ανέργων παικτών, εκείνος ακόμα περιμένει τον δικό του αποκλεισμό επειδή κανείς δεν θέλει να τον πιλάρει σε σοβαρό πρωτάθλημα. Ξεπούστηκα όμως έτσι; Την επόμενη φορά που τον βλέπεις στα forums ψάξε το δικό του ιστορικό τουλάχιστον τριών ομάδων πάνω-κάτω που τον πήρανε αγγίζοντας μέσα στην μεταγραφική περίοδο κι ύστερα τον έβαλαν στην πρώτη ομάδα... μιας και στο Περιστέρι μου φαίνεται πιο εύκολο να βρεις άνθρωπο που πιστεύει στα ζώδια παρά ταιριαστό χώρο για έναν τύπο που του λείπει το ίδιο ρεκόρ σαν η πίστη στους καλλιτέχνες! 🤡

Αλήθεια τώρα... Σπουδαίος ο τύπος αυτοί οι βρε μέσα στο Περιστέρι; Μακάρι. Έχουμε χρειαστεί έναν σωστό αριθμό 9 εδώ και χρόνια — όχι έναν που του λέει η μαμά του ότι είναι το νέο αστέρι. Λένε πως έχει χαρακτηριστικά σαν εκείνο το μνημείο των πάντων στην Πάτρα πριν από δέκα χρόνια, εκείνο τον δικό τους Τάσκα βρε παιδιά, μόνο που εκείνος είχε 30 γκολ στο πρωτάθλημα ενώ αυτός ακόμα δεν έχει δείξει τίποτα εκτός από screenhots στο Insta; Πήγα μια φορά στη Γιαννιτσά επειδή μας τον είχαν παρουσιάσει σαν πρωτοεμφανιζόμενο αστέρι, εκείνος έπαιζε σαν νυσταγμένος γάτος μέχρι που στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές έβγαλε τρεις γκολ στην ίδια κάρτα. Μα τι κι αν τον κάλεσαν οι Βορειοαφρικανοί; Αυτό μας λέει τίποτα; Εμένα μου φαίνεται πως κάνουν πάλι το ίδιο λάθος σαν εκείνον τον Κύπριο που τον πήρανε σαν πρώτο δεκαπεντάχρονο στο ρόστερ της ΑΕΚ και ύστερα τον είδα στον πάγκο σαν επικεφαλής του τμήματος φωτογραφίας. Αν είναι τόσο καλός όσο τον παρουσιάζουν, ας δούμε τον αριθμό των ευκαιριών που βρήκε πραγματικά μέσα στον αγωνιστικό χώρο — όχι τις φήμες που κυκλοφορούν στο φόρουμ μετά από ένα νυχτερινό ποτό στα κέντρα του Περιστέρι. Ο χρόνος είναι σκληρός, οι ομάδες βγάζουν τίτλους με άτομα που πρωταγωνιστούν στις στιγμές, όχι με εκείνους που περιμένουν την ώρα τους στις κερκίδες κουνώντας σημαίες. Εμένα προσωπικά μου κάνει περισσότερη εντύπωση η ιστορία εκείνου του back στο Βόλο πριν μερικά χρόνια — έκανε όλον τον πρωτάθλημα αλλαγή σαν να ήτανι δορυφόρος και έφαγε τρία λεπτά πριν τελειώσει επειδή αλλιώς δεν τον άφηναν στην ομάδα. Αυτό λέγεται συνέπεια, όχι λόγια για μια ομάδα που ξέρουμε κι εμείς πως λειτουργεί σαν οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά εντάξει, ας δούμε τι θα γίνει... Αν φτάσει εδώ, καλώς τον, αλλά μέχρι τότε ας κρατήσουμε τα εύσημα μόνο για εκείνον που βάζει γκολ στις ντουκέτες και όχι για εκείνον που τα ανακοινώνει στο Facebook Live της γειτονιάς του.

βρε παιδιά μου πώς αυτά δεν σας φέρνουν μνήμες από εκείνους τους θρύλους που κουβέντιαζαν γύρω από το τραπέζι του οντάρου στο Ηράκλειο πριν από δεκαπέντε χρόνια; θυμάμαι εκείνον τον βορειοαφρικανό τον οποίον όλοι στη πόλη μας τον είχανε στήσει μέχρι τους ουρανούς σαν θεό — εγώ τον είχα δει μια φορά στο γήπεδο των Χανίων πριν ακόμα τον πάρει κάποιος άλλος, εντάξει έκανα τρία λεπτά κίνηση μαζί του στην προθέρμανση κι εκείνος μου έκανε νιάου νιάου σαν τον αργαλειό μιας γριάς ενώ του έδινε την μπάλα στο κενό σα να είναι η μόνη ασχολία του στον κόσμο. τον είχε πάρει ένας μεγαλοεταιρικός σύλλογος στα μέσα του πρωταθλήματος επειδή του είχανε πει πως εκείνος είναι ο επόμενος γενίτσαρος της κατηγορίας — το πρωτάθλημα τελείωσε εκείνος είχε βγάλει δύο γκολ σ' έναν αγώνα, τρία αηδίες στις υπόλοιπες εμφανίσεις κι ύστερα τον ξαναπέταξαν πάλι στο Περιστέρι σαν πανοφωκίτικη σημαία. και μετά θυμάμαι άλλους τρεις ακόμα σπουδαίους αριθμούς 9 που έκανε όλους τους γύρω τους ν' ανατριχιάζουν επειδή έτρεχαν σαν φαντάσματα — τελικά όμως έκαναν την ομάδα τους να χάνει βάσει επειδή τους έπαιζαν μπαγιάτικα σα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα. τον ένα τον είχανε πάρει από τη δεύτερη κατηγορία επειδή έκανε πέντε συνεχόμενα τριών τέταρτων σ' ένα ντέρμπι ανάμεσα σε δύο ομάδες της γειτονιάς τους κι ύστερα στον πρώτο του αγώνα στο πρωτάθλημα τον έκαναν αλλαγή μετά από δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε χάσει το πρώτο ντους μαζί με τις άλλες δύο ομάδες σ' έναν αγώνα τριών ομάδων — μη βιάζεστε τώρα, σιγά σιγά έβγαζαν γκολ εκείνος είχε τελειώσει την κουβέντα εκείνη χρονιά σαν υπάλληλος σούπερ μάρκετ χωρίς όμως να τον αγοράσει κανείς ακόμη κι έτσι έφυγε πάλι πίσω στη βόρεια Αφρική όπου πήγε και αγοράστηκε από μια ομάδα που είχε μόλις υποβιβαστεί. στο τέλος εκείνοι οι τυχεροί επιχειρηματίες που τον πήρανε έκαναν όλον τον χρόνο σχέδια γύρω από εκείνον σα να είναι ο διάδοχος του μουστάφα μπεγκ, ενώ εκείνος έκανε... τίποτα. μιλάω για πράγματα δικά μου — είχα πάει μια φορά σε κάποιο τοπικό ντέρμπι εκεί κοντά στις αρχές της χρονιάς όταν τον είχανε φέρει σαν μεγάλο αστέρι, εκείνος κάλπαζε σαν τρελός ανάμεσα στους αμυντικούς σα να είναι εκεί μόνο για να κάνουν οι άλλοι ασκήσεις ζέστασης γύρω του ενώ η μπάλα ήταν πάντα έξω από τις επιθετικές του κινήσεις σαν να ήταν νόμισμα δύο ευρώ στα χέρια ενός πιτσιρικά. όμως αυτό το οποίο με κράτησε περισσότερο εδώ είναι πως τελικά όλοι αυτοί οι αριθμοί 9 σαν τον δικό μας φίλο εδώ έγιναν μεγάλη ιστορία μόνο στα lips του κόσμου που τους φαντασιωνόταν σα χαμένοι ποιητές — στην πραγματικότητα όμως έκαναν την ομάδα τους να φαίνεται σα μουσειακός χώρος ελπίδας: τόσοι προπονητές, τόσοι παράγοντες, τόσοι αγώνες περιμένοντας εκείνον τον υπερόχο σκόρερ που δεν ήρθε ποτέ — εκτός από μια φορά όταν τελικά ξεκίνησε σωστά ένας τύπος σαν εκείνον στον ΠΑΣ Γιάννινα, εκείνος είχε βγάλει δεκαπέντε γκολ στο πρωτάθλημα κι οι άλλοι τον είχανε φέρει σαν... σα μωρό του σχολείου γιατί έτσι δουλεύει η αγορά σήμερα. γι' αυτό τώρα όσοι μιλούνε για νέους γενίτσαρους ας προσέχουμε τις φήμες όσο εκείνοι τρέχουν σαν αστραπές στο Περιστέρι — ο χρόνος έχει πολλούς τρόπους να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αρκεί να μην ξεχνάμε πως στις ντουκέτες όσοι ανοίγουν εδώ γράφουν ιστορία όχι όσοι ανακοινώνουν μόνο.

Τι νούμερα έχει ο άνθρωπος στην Α2 πριν πιάσει τόσο ντελίριο στο Περιστέρι; Θυμάμαι έναν άλλον που τον έκαναν αστέρι στη Γ' Εθνική επειδή έκανε δυο φάουλ δεκαπέντε μέτρα από την περιοχή του - εκείνος πήρε δουλειά στον κατασκευαστή των στολών της ομάδας του. Αυτό εδώ όμως είναι μια χιονοστιβάδα φαντασμάτων: τρέχει σαν αστραπή στο Περιστέρι, σκοτώνει αμύνες σαν χαρτόνι; Που υπάρχουν αυτά τα νούμερα;