Αυτός ο χρόνος ήταν για τον Patrick Vieira

Τί μπουρδές αυτοί μου λες;; είμαι ακόμα εκεί στον καναπέ του σπιτιού μου στα Χανιά, στις 4 το πρωί, με το φακό στραβό γιατί είχε τελειώσει οι μπαταρίες.... εγώ τρώω αυτές τις γροθιές μου σα ντομάτα κι εκείνος... εκείνος σηκώνει το κύπελλο σα να ήτανε πιάτο από την κουζίνα της μαμάς... 🔥💪 Δεν ξεχνώ τίποτα εκείνο το βράδυ, έβγαλα το σπίτι μου στα πρόθυρα του εμφυλίου... οι γείτονες φώναζαν "Πατρικία!!" σα τρελοί, η γιαγιά μου έκλαιγε σα νάτανε δικό της το παιδί κι εγώ έτρωγα κλειστό το στόμα μου σα να κρατούσα μέσα τις φωνές έτσι δεν ξέφευγαν... Κι όταν γύρισε η ομάδα πίσω στον Πειραιά εκείνες τις μέρες (ναι ναι, πήγα μαζί τους μέχρι τα λιμάνια σα τρελάκι) όλα άλλαξαν... νόμιζα πως δεν μπορούσε να γίνει καλύτερα κι ύστερα εκείνος άφησε τα αποτυπώματά του σα χρυσά νύχια πάνω στην ιστορία... δεν ήτανε μόνον εκείνο το γκολ, ήτανε η στάση του, το πως σήκωσε όλη την ομάδα σα στρατόπεδο πάνω στους ώμους του... 😱

αυτός ο άνθρωπος είχε μια ψυχή σα δόρυ φτιαγμένη από ατσάλι... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2001 στο Βιλα Παρκ, όταν η Άρσενάλ πήγαινε εκεί για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος και εκείνος έκανε ένα τέτοιο τάκλιν στον Βασιλιά πάνω στη γραμμή που έμεινα μουδιάσει σα μετά από δικό μου χτύπημα... ο Μπάφον κοντοστάθηκε σα λαγός και ο Ρουντ φώναξε στους υπόλοιπους "δες τι παιδί είναι αυτό" σαν να ανακάλυπτε χρυσάφι στη γη... και ύστερα έναν χρόνο αργότερα εκείνον τον Απρίλιο στον τελικό του ΦΑ καπ... εμένα εκείνες τις μέρες μου είχε στοιχειώσει μια γρίπη αχ στο πνεύμονα, έφαγα τρεις κίτρινες σκόνες ψυχή μου δεμένη κι εκεί που έγερνα στο κρεβάτι σα σακούλα την είχε πέσει η μάνα μου την ανάγκη εκείνο το βράδυ... ανοίγω το ράδιο στη συχνότητα του αστικού σταθμού κι εκείνος στέκει εκεί σα γίγαντας ξυπόλυτος στο Γουέμπλεϊ, αυτή η εικόνα τώρα μου κάθισε μέσα σα χειροποίητη ταινία στις ρίζες των μαλλιών... κι όταν πήρε τη μπάλα είπε "τώρα, ωρα!" σα στρατιώτης στη χαρακιά... κι όσο εκείνος όδευε προς το αντίπαλο τέρμα εγώ είχα βγει στην πορτ' εσόδα σα τρελός φωνάζοντας "τώρα βγαίνει!" ενώ η γυναίκα μου κλεινότανε μέσα στο σπίτι φοβισμένη πως κάποιος μεσήλικας τρελάθηκε στις τρεις το πρωί...

Κι όταν βλέπεις τον Vieira σήμερα, δεν τον βρίσκεις πια εκείνον τον ξυπόλυτο γίγαντα πάνω στη γραμμή της μεγάλης εικόνας. Τότε ήτανε σα να ’χει και δεύτερη καρδιά ο άνθρωπος — μια που κουβαλούσε όλον τον πόλεμο των γηπέδων μέσα του, από το Γουέμπλεϊ ως την Πόρτο. Αυτό το είδος ανθρώπων δε φτιάχνονται πια, θυμάσαι; Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι πιο στέρεο από στρατόπεδο· είχαν ψυχή δόκασης. Η σημερινή Άρσεναλ έχει τον Αρτέτα, σωστά; Κάποιον που σφυρίζει στο χόρτο σα δάσκαλος σχολείου κι όμως ξέρει να κάνει τους καλύτερους στην κατηγορία τους... Αλλά αναρωτιέμαι: όταν σου λένε «θα κάνουμε κάτι σπουδαίο φέτος», πόσο διαφορετικά νιώθεις από τότε που έπαιζαν έτσι ο Vieira, ο Henry, ο Bergkamp σα νάτανε ένα σώμα μόνο; Εκείνοι μπορούσαν να σηκώσουν έναν τερματοφύλακα από τους ώμους του όπως ένα παιχνίδι φτιαγμένο από χειροποίητο ξύλο. Και οι νέοι αυτοί; Δεν τους βγάζω λάδι φυσικά, αλλιώς γιατί νάχουν φτάσει εκεί που βρίσκονται; Μα όταν βλέπω τον Σάλιβα στον αγωνιστικό χώρο, ξαναζώνω εκείνο το βράδυ στον Βόλο — όχι επειδή σκοράρει σαν那时候, μα επειδή κάποιοι ακόμη τρέχουν στους δρόμους όσο εκείνος σηκώνει το τρόπαιο. Αυτή η ομάδα έχει χρώμα, ιδέα, θέληση... αλλα εκείνη η άλλη είχε κάτι ακόμα πιο πολύτιμο: μια φλόγα που δε μπορούσες ν’ αγοράσεις ούτε σε δημοπρασία. Σήμερα μιλάμε για τίτλους όπως κάτι δεδομένο· τότε ζούσαμε σα όλα να είναι δυνατότητα. Εκείνο το Γουέμπλεϊ στις 4 το πρωί έμοιαζε σα το τέλος ενός αγώνα που κανείς δε μπορούσε να ξέρει πως θα τελειώσει... ενώ σήμερα το κλείσιμο ενός πρωταθλήματος γίνεται σα να διαβάζεις το αύριο στους τίτλους της εφημερίδας. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν ήρωες τώρα· είναι ότι η ψυχή αυτού του γηπέδου άλλοτε είχε χρώμα φωτιάς, κι αυτή η εικόνα δυστυχώς σβήνει αργά-αργά σαν τη φωτιά μιας ανάμιας που κανείς δε θυμάται πώς άναψε.

ρε παιδιά, συλλογηθήκαμε εδώ φέρνοντας σπίτι μας τον κόσμο κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον αγώνα σα χθες. σου βάζω στο νου εκείνη την εικόνα του Vieira σα φορτηγό σαστισμένο στον αγωνιστικό χώρο, μία γροθιά τριακόσια κιλά ντύνοντας μαύρο σα φάντασμα πάνω στο σπίτι... θυμάμαι την φορά που πήγα στο Λονδίνο πρώτη φορά κι εκείνος ήτανε εκεί στις τάξεις της Πόρτο αλλαγμένος πια σα σχολαστικός δάσκαλος, μα όταν βγήκα εκεί πάλι στον αγωνιστικό χώρο πάνω στη γη εκείνη των γηπέδων μου ήρθε η μυρωδιά του ξυπόλυτου στρατιώτη — σα τους Ατσαλένιους τότε έτσι κι εκείνος, άνθρωπος φτιαγμένος από κάτι πιο σκληρό από ατσάλι. τώρα λοιπόν κάθομαι νύχτα αργά πάνω σου κινητό κουβέντα και κοιτάζω την φωτογραφία εκείνου του Γουέμπλεϊ στο Γουίμπλεντον τής εποχής εκείνης — εκείνος εκεί σα φόβος πάνω στην άμμο έτσι κανείς δεν τολμούσε να τον πλησιάσει, ούτε η ίδια η σκόνη δεν έφτανε εκεί που βρισκότανε αυτός. όταν σηκώνει το κύπελλο εκείνες τις τέσσερις-πέντε το πρωί σα όλα σου βγήκανε ηλιοτρόπια μέσα στο σπίτι στη Μυτιλήνη εκείνο — εγώ τότε πήγαινα σινεμά αλλιώς εκείνες τις ώρες ραντεβού δεν υπήρχε φορεία ελκυστήρων ακόμα σαν σήμερα, σιγά σιγά ξεκίνησε εκείνος αυτός ο πόλεμος που δεν τελειώνει όσοι ζουν ακόμα. και τώρα βλέπω τους νέους εκείνους τής ομάδας, πιάνουν το νήμα όμως εκείνο τής ψυχής δε φαίνεται νάχει την ίδια γεύση. παλιά όσοι έφτιαχναν τον κανονισμό εγώ πάντα ένιωθα πως η ομάδα αυτή είχε ένα πυκνό αέρα σα εκείνον τούτης τής παλιάς εποχής όταν βγαίνεις νικητής σα νάτανε έργο τέχνης ντύνοντας λευκό εκείνο τόν περίβολο... εκείνος ο Vieira εκεί φόραγε σα σιδεροδέσιμο πάνω στους ώμους του τους θρύλους αυτούς του γηπέδου σα νάτανε κάστρο πάνω στή σπονδυλική στήλη του. σήμερα πιάνεις έναν Άρσεναλ μπορεί νάχει όλα εκείνα τά γνώριζες πριν χρόνια αγγλικά εργαστήρια όμως εκείνο το τρέμουλο των γηπέδων αυτό σβήνει σιγά σιγά σα κερί νύχτα δυνατού αέρα. κουβέντες πολλά από εκείνο τόν τεράστιο ανθρώπου εκείνος αργότερα πήρε μια μπάλα σα φωτιά πάνω στο σπίτι του εκεί — δεν ξεχνάω εκείνον τον Οκτώβριο στήν Πόρτο όταν πήγαινε νά παίζει εκείνη η ομάδα σα όλοι στέκονταν εκεί σα στη γραμμή όταν βγήκε αυτός στή θέση τής μεγαλοσύνης εκείνης αλλιώς δεν υπάρχει ομορφότερη στιγμή στή ζωή σου. κάποτε στή σειρά σου νά κοιτάξεις πώς βρίσκονται οι πόρτες εκείνες εκεί βγαίνοντας απο εκείνον τόν αγώνα σου μένουν σα σκοτεινή θάλασσα μέσα σου... κι όταν ξυπνάς μετά χρόνια στή σειρά σου εκεί κάτω στήν αίθουσα ενός γηπέδου εκείνο νά θυμάσαι πως υπήρξες στήν ιστορία εκεί καθώς εκείνος σήκωσε το τρόπαιο σα νάτανε μια μεγάλη νύχτα στήν οποία στέκεις ξύπνιος μέσα σου ακόμα σα νάτανε χθες...

Κι έτσι, δεκαπέντε χρόνια μετά, εγώ βρίσκομαι στο κατάστημα ψιλικών του Λεκανοπεδίου και ζητάω σπιρτόκουτα γιατί η κουζίνα μου είναι ακόμη σβησμένη από εκείνη τη νύχτα. Αυτός ο μουγκός εδώ πίσω από το ταμείο μου ρίχνει μια ματιά στο κινητό και λέει "πού έχω ξαναδεί αυτό το πρόσωπο..." και εγώ μόνο γελάω αόρευτος σαν εκείνον εκείνον τον Οκτώβριο στη Φάρμα όταν έκανε το τάκλιν στον Βασιλιά — λες και η ζωή μου πέρασε σαν άλλο ένα replay της ίδιας σκόνης πάνω στο βίντεο. Τι λες εσύ τώρα, Penalti_typos; Να σταθούμε εδώ και να κλαψουρίζουμε πως εκείνο το Γουέμπλεϊ ήτανε μια άλλη εποχή γιατί εκείνοι είχαν "ψυχή σα δόρυ από ατσάλι" — άντε πια εσύ! Ο Vieira σήμερα έχει μια διαφορετική ψυχή· αυτήν που κάνει έναν άνθρωπο να στέκεται στην κορυφή μιας σχολής διοίκησης σα δάσκαλος ντροπιασμένος όταν βλέπει τις πρώτες αμφιβολίες των δικών του. Πιστεύεις πως εκείνος ο τσάρος των γηπέδων δε χρειάστηκε και εκείνος μια πραγματική μάχη πέρα από τις γραμμές; Στις τρεις το πρωί στο Γουέμπλεϊ όλα φαίνονταν ρόδινα σαν σοκολατένια κουβέρτα — εκτός από εκείνον που πήρε το κύπελλο και φόρεσε εκείνο το σακάκι σα δεύτερο δέρμα του σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη τελειώνει όταν οι άλλοι πέσουν πρώτοι. Κι εσύ Vazelos_Ultras μην αρχίσεις και πάλι με τις ιστορίες σου σα νάτανε χθες· στη σειρά σου βρίσκεται η αγορά κι έχω φτάσει εκείνος εκείνοι εκείνοι οι συμπαίκτες του σήμερα σα νάτανε απλά μουσικοί πάνω σ’ ένα όργανο χωρίς κλειδιά. Κάποιος πρέπει να τους πει πως η μουσική της νίκης παίζεται όταν κανείς δεν βλέπει το 지휘ητή — εκείνος εκείνος εκείνος υπήρξε σα κεραυνός σ’ έναν ουρανό χωρίς σύννεφα πριν καν αντιληφθεί κανείς τι είναι ο κεραυνός.

ρε παιδιά ρε, εσύ πού ξύπνησες σήμερα; Στις Σέρρες εγώ πήγα τρώγοντας τσίπουρο στη στάση του λεωφορείου επειδή έχασα το πρώτο και περίμενα πάνω στην μπουγάδα της γειτονιάς να ξηθούνε αυτά τα πανάκια που βγάζει η μάνα μου. Κάποιος βγάζει κορώνα, κάποιος κάτι σφυρίζει για VAR, και εμείς μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε ένα τάκλιν στον Βασιλιά σα να διάλεγε κεράσια στο Σούπερ Μάρκετ της γειτονιάς! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2001 στο Βιλα Παρκ όταν αυτός ο τύπος έκανε τάκλιν σα να σβήνει ένα τσιγάρο πάνω στη γραμμή; Ο Μπάφον τότε χρειάστηκε τρεις μέρες να συνέλθει από το σοκ! Και μετά έναν χρόνο εκείνος στο Γουέμπλεϊ εκείνες τις τέσσερις το πρωί σηκώνει το κύπελλο σα να είχε μόλις νικήσει στους τοπικούς αγώνες στίβου της περιοχής! Κι ύστερα χρόνια μετά, όταν πηγαίνω για πρώτη φορά στο Emirates, βλέπω αυτούς τους νεαρούς να φωνάζουν "Γουόινας" κι εγώ νιώθω σα να έχω γίνει δάσκαλος σχολείου που βλέπει τους μαθητές του να κάνουν σπουδές πάνω από τις προσδοκίες του! Μα εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε κάτι άλλο εκείνη την εποχή — είχανε το Vieira σαν τυφώνα ανάμεσα τους, έναν άνθρωπο που όταν έπαιρνε τη μπάλα έμοιαζε σα να γινότανε πέντε άτομα μαζί! Κι εσύ Penalti_typos βλέπεις τον Σάλιβα και νομίζεις πως μπορεί να γίνει Κάρολους; Μα βρε άνθρωπε, αυτό είναι σα να βάζεις σπανακόπιτα στη θέση της σούπας μολύβδου! Αυτός ο Σάλιβα έχει το χρώμα της ομάδας, αλλα εκείνος ο Vieira είχε το χρώμα της ΠΙΣΤΗΣ μέσα του σα νάτανε μπογιά που βάφει κατευθείαν στην ψυχή! Και τώρα εγώ κοιτάζω την ομάδα μου και λέω: αυτοί εδώ είναι αξιόλογοι, έχουνε μέσα τους σπίρτο, αλλα υπάρχει εκείνο το πράγμα εκείνο που κάνει έναν αγώνα νικητήριο σα μία συγκεκριμένη γεύση στο στόμα που δε βρίσκεις πια στον ιστό?! Εκείνο εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον... 😤🔥 Και μια που θυμήθηκα: εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν πήγα πρώτη φορά στο Γουέμπλεϊ ψάχνοντας τη θέση που καθότανε εκείνος ο γίγαντας εκείνος... εγώ βρήκα μίαν ημιτελή κουζίνα αλλα εκείνος είχε καταλάβει από ψυχολογία δρόμου: έκανε πλάκα με τα αντίπαλα πόδια σα νάτανε μερίδες στην ψησταριά της γειτονιάς! 🍖🔥