Άμα σου πω πως χτύπησε η πόρτα του Parc des Princes…
θυμάμαι εκείνον τον Μάη του 94' σαν να 'ταν χτες. είχαμε βγει όλοι στο Παρίσι εκείνο το Σάββατο, κανείς φίλαθλος της αργκάν από την Αθήνα ως τη Θεσσαλονίκη. η ατμόσφαιρα ήταν τρελά μέχρι που να δεις τον σχεδιασμό της πόλης μεταμορφωμένη στα χρώματα του PSG εκείνο το βράδυ — τα μπλου ντα νταν everywhere, σα να σου χάριζαν αέρα η μια πόλη ολόκληρη. πήγαμε έως την πλατεία delante την πλατείας Concorde εκεί όπου συγκεντρώθηκε ο κόσμος όταν ανακοινώθηκε πως είχαμε κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων. δεν ξέρω πως κατέληξα πάνω σε εκείνο το μεγάλο σιντριβάνι, ούτε πως μου είχε δοθεί ένα νερό επιφανείας στο χέρι μου — εκείνοι οι εικόνες έγιναν στιγμές ζωής για μια ολόκληρη γενιά. θυμάμαι πως κάποιος φώναζε συνέχεια "on est les rois!" ενώ η ατμόσφαιρα έγινε τόσο έντονη ώστε ένιωθες να σου μεταφέρεται κάτι από αυτό το αστείο σα κίτρινος σμαραγδί αστέρας στον ουρανό πάνω από το Παρίσι εκείνο το βράδυ.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Έλα ρε σ' αυτό το μαγαζί!! Πού είχες πάει εκείνο το Μάη του 94';;; Εγώ ήμουν εκεί στο Πάρκο των Πριγκίπων, όχι 5 βήματα από το γήπεδο όταν πήραν εκείνο το κύπελλο και έγιναν όλοι σαν μία μεγάλη οικογένεια! Με το νερό στο στόμα μου άκουγα εκείνους τους ήχους απο τους κόλπους, τις κουβέντες στα γαλλικά που δεν καταλάβαινα αλλά ένιωθα σαν μέρος τους... Κι έπειτα εκείνο το βράδυ στους δρόμους του Παρισιού, όταν άρχισαν να τραγουδούν εκείνο το "PSG on est les rois!" μέχρι που η πόλη έγινε δική μας!!! Τέλος πάντως...
σκατά, τότε… αυτοί εκείνοι τους πήραν τον σκασμό εκείνο τον Μάη στο Παρίσι σαν πραγματικοί βασιλιάδες — και το πιο παράξενο δεν ήταν καν ο τρόπος που σήκωσαν εκείνο το κύπελλο εκεί στη γη του Parc, ήταν εκείνος ο ήχος που βγήκε από τους φουκαράδες του Αντρέ σώματα όταν άρχισαν όλοι μαζικά εκείνον τον ύμνο…
ξέρετε εκείνο το τραγούδι τους που είχε την κιθάρα σα σειρήνα — εκείνοι οι τρεις νότες πριν ακόμη πιάσουν τον λόγο; εγώ εκείνο το βράδυ ήταν σα να μην ήξερα γαλλικά κι όμως ξέραγα πως εκείνο το τραγούδι ήταν δικό τους σημαιοφόρο… εκείνος ο τόνος εκεί μέσα ήταν τόσο δυνατός που έκανε ακόμα κι εκείνον τον ίδιο τον Σηκουάνα να στέκεται ακίνητος σα να άκουγε.
τότε είναι που θυμάμαι πως ένας Γάλλος αλήτης στη Rue de Rivoli — όπως τυχαίνει — ξεκίνησε κι αυτός τον ύμνο από την αρχή κάνοντας τον γύρο του συνοικισμού σα τους επικυρίαρχους εκείνης της νύχτας… μέχρι και οι τουρίστες κατέβαιναν στους δρόμους ψάχνοντας να αγοράσουν κάτι κόκκινο-κίτρινο-μπλε σαν θηρία λιπόθυμα.
και μετά… σιγά σιγά όλα έγιναν ένα μεγάλο τραπέζι φαγητού σα εκείνον τον τάφο με τις λαχτάρες στο τέλος της γιορτής — κανείς πια δεν ήξερε πως τελείωσε το πάρτι εκείνη η πόλη, όλα είχαν γίνει δικά μας εκείνον τον βράδυ.
ρε παιδιά ρε… ξυπνήστε με το "on est les rois" εκείνο και τη γαλλική μουσική σειρήνα!
ακούω τώρα τους γέρους στο Parc πως λένε πως τότε ευτύχησαν κι αυτοί μια φορά ν' ανακατέψουνε το σιντριβάνι στη Place de la Concorde μέσα στο κρασί τους 😂
εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τη μόνη εθνική μου εμφάνιση - φόρεσα το σακάκι του Di Meco πάνω στο γυμνό και βγήκα στους δρόμους σα ο πιο Γάλλος απο όλους μας… μέχρι που ένας τσολιάς με σταμάτησε στο μετρό λέγοντας "non, non, ce n'est pas du PSG ça!!" 🤣🍿🍻
ευτυχώς εκείνος ο αλήτης στη Rue de Rivoli είχε κι άλλους χορούς για όλους μας… αλλιώς θα με έπιαναν οι γαλλικές αρχές σήμερα ακόμα ψάχνοντας εκείνο το νερό της επιφάνειας που μου είχαν δώσει!