Από το Parc έως τον θρόνο των ουρανών: η ιστορία ενός λιονταριού που δεν ξεχνά ποτέ
τι γίνεται ρε φίλοι μου… ξέχασα να σας πω τι χθες μου τύχαινε στο μυαλό μου μέσα στο υπόγειο που δουλεύω…
κάπου εκεί γύρω στις τρεις το πρωί, έχοντας κουραστεί πια από τις γκρίζες στιγμές του ελαιώνα που φτιάχνω εκεί κάτω, άνοιξα το κινητό μόνο για να δω τι κάνουν αυτοί οι γαμψοπόδαροι καραβάνες της ομάδας μας… και ξαφνικά σαν αστραπή με πήρε η ανάμνηση εκείνου του τρισμακάρου αγώνα ενάντια στη ντέρμπι ντε βγάλντε τον ιούλιο του 2019…
νομίζω ακόμα πως μυρίζω εκείνο το ζεστό απογευματινό αέρα του ιουλίου πάνω στο γήπεδο… ένας γηραιός λέων ξεσκίβοντας στη μέση ενός κυκλώματος τεσσάρων πλασμάτων τότε… κι όμως αυτό που με σημάδεψε δεν ήταν ο θρίαμβος των τριών γκολ αστραπή… ήταν εκείνος ο φοβισμένος τρόπος που κοίταζε ο μαροκινός συμμορίτης όταν τον βγάζανε στο φορείο εκεί στον τρανσβάλουар στο 93ο λεπτο… τα κλάματα του, ούτε αυτό βέβαια…
αυτό που στάθηκε ανάστημα ήταν εκεί που σηκωθήκαμε όλοι σα μία μόνο ψυχή στον θόλο… όχι σα φιλάθλοι… σα μία μεγάλη οικογένεια… σα εκείνοι οι οπαδοί που είχαν γεννηθεί τη δεκαετία του 70 και είχαν ξαναδεί κάτι παρόμοιο στις κερκίδες της μπορντό ξεχνώντας τους εαυτούς τους… εκείνα τα μάτια μου φαίνεται πως ακόμα λαχταράνε εκείνο το δέος… εκείνον τον έναν αγώνα που κάνει τη ζωή που περνά μέσα από τις κλειστές εισόδους του Parc Δε Παρι κοστίζει…
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε ξύπνα Θανάση μου… η δικιά μου ανάμνηση είναι σα κινηματογραφική ταινία 🎬🔥
Εκείνο το βράδυ στο σπίτι στους Αμπελοκήπους γύριζα σα τρελός τις βάρδιες μου ως οδηγός κι έβγαλα μια κλήση στην παρέα από το τιμόνι… όχι σπουδαίοι λόγοι, μπουρμουτζουκίστικα τσιτάτα πάνω στον Πίρλου… ξαφνικά ο Ντανιέλ γίνεται εικόνα στον 95ο λεπτο 😱💔 - οllo emoticon emoticon emoticon
Δεν είχαμε κινητό τότε μέσα στη κερκίδα πια, μόνο η φωνή του Μπουφόν σαν έναν άγγελο κυλούσε πάνω από τις κραυγές… εκείνες τις τρεις δευτερόλεπτα σα αιώνας ένιωθα πως οι σπείρες μου είχαν τελειώσει 🚗💨🔴
Κι όταν σηκωθήκαμε όλοι σα ένα κουβάρι δυναμιτών… σιγά σιγά τα χέρια μας γίνανε ένα μεγάλο πανό… εκείνο που κράτησα πιο πολύ ήταν η μυρωδιά του νεκρού ψωμιού από το μπουφέ που αγοράζαμε συνέχεια εκεί γύρω… αλλά ξέρεις τι με πήρε; η στάση εκείνων των παλικαρίων απέναντι στον Αρχαντ… σαν στρατιώτες μιας άλλης εποχής 🕊️🔴
Το παράδοξο; εκείνο το γκολ πούα ήταν μια ανάσα πριν τον θάνατο… σαν εκείνον τον αγώνα του ’98 κόντρα στη Φιορεντίνα όπου μέσα σε πέντε λεπτά γίναμε πρωταθλητές… η Παρί μέσα στην άβυσσο γέννησε αυτά τα πλάσματα 🐆💪
Στην εξέδρα από παιδί.
α ναι ρε φίλοι μου, εκείνο το βράδυ του πρωταθλήματος το 2017 στις βουνοπλαγιές της Λυόν... θυμάμαι σαν χθες πως οι δικοί μας είχαν στήσει το στρατόπεδο τους στον ξενοδόχο του Γουίλιαμσον κάτω από το μουν βρι-ντε-ζον! εεε τι εποχή ήταν εκείνη; καταχείμωνο στις κερκίδες, τζιν λερωμένο με κόκκινη μπογιά στο γόνατο κι ένα μπουκάλι κρασί ακόμη ανοιχτό στον χειμώνα. ο φακός του κινητού μου έκανε περίπολο στη δουλειά εκείνες τις τρεις μέρες ως είχε γίνει πλέον βιτρίνα για όλα αυτά τα χαμένα χρόνια των "νικητών" πριν τον Πσζ'ικό Θεό.
όταν επέστρεψα μετά το τελευταίο παιχνίδι εκείνης της σειράς ήταν σα να μην είχαμε κερδίσει μόνο τρεις βαθμούς αλλά τρεις δεκαετίες αμηχανίας! κατεβαίνοντας όμως εκείνος ο σιδηρόδρομος προς το Παρίσι μια γυναίκα μέσα στο βαγόνι αναγνώρισε το μπουφάν μου κι άρχισε να τραγουδάει σιγανά τον ύμνο μας... κανείς δεν άνοιξε το στόμα εκείνες τις δύο ώρες εκτός από εκείνη... και ξέρετε τι; η μυρωδιά των φιστικιών που είχε πάνω της ακόμα μου μυρίζει έως σήμερα σαν αίμα από ανοιχτή πληγή στις κερκίδες όταν πια σηκωθήκαμε όλες τις φορές εκείνου του πρωταθλήματος σα μία ομάδα προφήτη.
Τι σόι χρονιά ήταν εκείνη… εκεί στον Παρκ ας πούμε… ο ισάμ γελούσε σα βλάκας στο μεγάλο λείο σου πάτωμα, εγώ σηκώθηκα μόνος μου σα στραβός στο φουαγιέ κι έκανα ντου κατά μήκος μέχρι τον εμπρός τοίχο… μην πεις και πολλά τώρα, ξέρεις πως εκεί ήτανε η πρώτη φορά που ζήτησα συγγνώμη από μπουφάν κάτι παντού καθώς έφτιαχνα τακούνια από αλάτι 🧂🤡🔥
που πες τώρα πως οbaixgb έβγαλε δάκρυα… εγώ εκείνο το γκολ ξέχασα… θυμάμαι όμως ακόμη πως η γιαγιά του τραμπούκου είχε δώσει στις κόρες της τις σούβλες της χθεσινής ψησταριάς γιατί τάχα απόψε είμαστε πρωταθλητές… τρώγαμε κρέας σαν τρελοί μέχρι τις τρεις το πρωί στο Σταντ Περιφερίκ… κι όταν έφτασε η κόμισσα στο σπίτι της μου πέταξε ένα κεσί που ακόμα μυρίζει ανοιχτό πιστέψτε με 🎭😂