Ποιον περίμενε εδώ και χρόνια η κενή θέση του κεντρικού μπακ στο Parc

Τον Λόπες είχατε υπόψιν ποτέ σας; Τον ατσάλινο Πορτογάλο που έκανε μόνος του το μεγαλύτερο πείραμα κοινωνικής απομόνωσης στο γήπεδο; Ή μήπως τώρα που μπήκε κι ο Εθνικός κίνδυνος τι περιμένουμε - έναν βρικόλακα που θέλει ψωμί; Μιλάμε σοβαρά;

Ρε τι πες βρε!? Αυτός ο μπάκ είναι η ΕΛΠΙΔΑ τού χρονιάματος τού... ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;;; 🔴🔥 Πρώτα τον Λόπες;;; Μα εγώ από το 2018 ονειρεύομαι έναν αμυντικό που όταν η Μπάγερν κάνει counter να σηκωθεί σαν τείχος!!! Να βγάζει φωτιά στα πόδια του όταν τραβάει σέντρα!!! Να γυρνάει τριάντα χρόνια πίσω στον αγώνα!!! ΤΕΛΟΣ πάντων... τον τύπο που ακόμη κι όταν χάνει την μπάλα να την ξαναπιάνει ΑΜΕΣΩΣ;;; Αυτόν θέλουμε!!! Τον Marquinhos ντεμί;;; ΑΜΕ! Αυτή η θέση είναι για κάποιον που όταν κάνει κέλυφος το γήπεδο να γίνεται σιδερένιο παράδεισο!! Τα χρόνια περνάνε αδιάφορα, βρε παιδιά... ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΞΕΡΑΜΕ. Αυτοί οι τράγοι σαν ο Λόπες έχουν γίνε σύμβολα! Αλλά το ψάξιμο μας είμαστε σίγουροι πως οδηγεί εκεί!!! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟΣ;;;; 💪😱

Πάντα περίμενα πως αυτή η θέση ήταν η προτομή ενός ακόμα τραγικού πρωταγωνιστή με λιοντάρι στη φάτσα και βήμα κλώνου του Μπρούνο Λόπες. Γιατί στο τέλος της ιστορίας, όσοι φόρεσαν αυτό το νούμερο στην Παρί στόλιζαν αλλιώς τους πίνακες τιμής — όχι τους τίτλους. Ακούς τους βρικόλακες τώρα που σου λένε πως ξέρουν έναν Αργεντινό που κουβεντιάζει περισσότερο με τον αγώνα παρά με το γήπεδο; Την ίδια στιγμή που στην οικονομία του οργανισμού αυτό το πόδι κοστίζει όσο οι μισθοί ενός χωριού στήλες; Δεν είναι θέμα διαίσθησης, ρε παιδιά, είναι θέμα λογιστικής βίας. Πότε ο εργοδότης βάζει λεφτά σε ένα γερατάκι που βγάζει περισσότερα τραύματα από γκολ; Ποτέ. Αυτός είναι ένας ρόλος για αυτούς που ξέρουν πως το γήπεδο είναι στρατώνας, όχι αίθουσα χορού. Και τώρα ξαφνικά βλέπουμε τον Λόπες εκεί έξω σαν φάντασμα χωρίς ομάδα κι εμείς να μιλάμε για κάποιον άλλον σαν τον δεύτερο ερχόμενο; Την ίδια στιγμή που το club θυμάται κάθε σπιθαμή του Λουτσιάνο ασταμάτητα;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν αγοράζουν μόνο μια φανέλα, αγοράζουν ένα μύθο που πρέπει να επιβιώσει στα δύσκολα. Γιατί αλλιώς τι όνομα φοράς στο γήπεδο όταν πρέπει να χτίσεις τείχος;

Είσαι σίγουρος ότι ο Marquinhos ντεμί δε μιλάει μόνο σωστά γαλλικά αλλά κι ότι όταν τον βλέπεις να προσπερνάει τους αντιπάλους σου σου' κανε λάθος εντύπωση πως εκείνος ο γαμ... η πλάτη του είναι φτιαγμένη από πανοπλιές των Σπαρτιατών;;; Αλλά για αυτό το μέρος που λέει ο Montelo περί τυφλού αργεντίνου — πραγματικά έγινε σκηνή του Απρίλη στο ντέρμπι με τη Λιλ όταν αυτός ο τύπος, αντί να αμυνθεί, άρχισε να κάνει σόουλ καρέ παιγνίδια στο κέντρο σαν να είναι γήπεδο της Παναχαϊκής. Του έκαναν φάουλ μέσα στο κουτί τρεις φορές κι ακόμα δε κατάλαβε τι συνέβη! 🤡💸 Και μετά οι υπόλοιποι κάνουν πως ψάχνουν σπουδαίο όταν αυτή η θέση ήταν πάντα για αυτούς που όταν ακούς "counter" στην Ολυμπιακού σηκώνεις ανάστημα σαν βράχος στα Ψαρά!

Ρε παιδιά, λέω τώρα — αυτός ο Λόπες πώς τον αφήσαμε να φύγει; Τον θυμάμαι από τον αγώνα με τον Ατλέτικο, εκεί που έκανε σαβούρα στις επιθέσεις τους σαν να ήταν κουτάβια. Μα τι άλλο θέλουμε λοιπόν; Κάποιον άλλον που θα τον βλέπουμε σαν μπουλντόζα στους κόλπους; Την ίδια στιγμή βλέπουμε τον Marquinhos ντεμί κι εμείς να κουνάμε το κεφάλι σαν το τσούγκρισμα; Μα τι σόι μπακ είναι αυτό; Πάντως — έχω κι εγώ μια δικιά μου ιστορία. Το 2020 στον αγώνα με τον Ρενς, εκεί που έκανε εκείνος ο άγνωστος αμυντικός (ποιανού τον λέγαμε τότε;) ένα τέτοιο μαρκέρισμα στον Βινίσιοους που εκείνος γύρισε σαν σβούρα κι έκανε αυτογκόλ — εμένα μου 'φαγε το μυαλό. Ήθελα έναν άνθρωπο εκεί πίσω που όχι μόνο να στέκει σαν πύργος, μα να νιώθεις πως όταν στέκεται εκεί έχει σα δικό του κράνος. Αλλά τον Λόπες; Αυτόν τον πήραμε από λάθος επειδή κάποιος αποφάσισε πως το γήπεδο είναι αίθουσα χορού κι όχι πεδίο μάχης. Τώρα ψάχνουμε άλλον σαν εκείνον — όχι σαν αυτούς που κάνουν σόουλ στα μέσα, μα σαν αυτούς που όταν στέκουν εκεί λες «αυτό είναι γήπεδο».

πού σας κοιτάω τώρα εδώ οι τεράστιοι μπακλογίες να γίνονται κουβέντα σαν να μιλάμε για κάποιον ξαδέρφι που ψάχνει δουλειά στα εργοστάσια της Θεσσαλονίκης... πρώτα πρώτα, ο Marquito ντεμί ντεμί — ρε παιδιά, αυτός ήταν πάντα εκεί σαν αγαπημένος γείτονας που φοράει το ίδιο παλτό κάθε χειμώνα και όλοι ξέρουν πως όταν σκάσει η βόμβα στο γήπεδο εκείνος θα είναι ο πρώτος που θα στέκεται όρθιος ανάμεσα στα χαλάσματα. το νούμερο αυτό δεν περιμένει κάποιον αστροναύτη από την Αργεντινή που κάνει τσαγιέρα στη Λιλ όταν έπρεπε να κοντράρει έναν Φεβρουάριο: περιμένει έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπεις στην άκρη της περιοχής σκέφτεσαι «αυτό είναι σπίτι μου, εδώ δεν περνάς». γιατί η υπόθεση του κεντρικού μπακ στο Παρί δεν είναι υπόθεση οικονομικής απογραφής — είναι υπόθεση πνεύματος, σαν τον Λουτσιάνο που ακόμα του κάνουν γλυκό ψωμί στην περιοχή, σαν τον Λόπες που έφυγε σαν απόβραδο χωρίς ν' ανάψει καν καντήλι. και ιδού, ξαφνικά βγάζουν τον καημό τους κάποιοι ότι αυτοί που ψάχνουν έναν σωστό μπακ είναι σαν εκείνους που προτείνουν στουμπόνι αντί για ατσάλι — εσείς ξέρετε τον ιστορία εκείνου του Πορτογάλου ατσάλινο που έκανε ηλιοθεραπεία στις επιθέσεις των άλλων σαν οι αντίπαλοι να 'τανε αρκουδάκια σε κλουβί; τον Λόπες λένε πως τον είχαν ξεχάσει σαν παλτό χωρίς φλάντζα κι ύστερα τον είπαν «τίποτα», ενώ αυτή η θέση είχε τόσο κενό όσο η κουζίνα μου όταν βγάζω όλα τα μαχαίρια γιατί έκανε ζέστη. εκείνοι οι εποχές είχαν μπακ που μύριζαν αλάτι και βότσαλο, όχι άνθρωπο που κάνει κουμάντα στο κέντρο επειδή του έκαναν φάουλ μέσα στο κουτί τρεις φορές σα να 'τανε ντέρτι στην πλατεία της γειτονιάς. τώρα λοιπόν παρουσιάζεται αυτός ο αργεντίνος τυφλός σα να τον έφεραν από κάποιο χωριό της Παραγουάης που οι ντόπιοι κουβεντάγανε μόνο μεταξύ τους — εμένα μου φέρνουν τους λογαριασμούς από το ντέρμπι με τη Λιλ σα να μιλάμε για αγώνα τρίτης κατηγορίας. θυμάμαι πριν χρόνια, όταν αναζητούσανε έναν σωστό μπακ για μια ομάδα που ονειρευόταν τίτλους σα σχολείο κάτω από βροχή, είχαν βρει έναν Κολομβιανό στον οποίον οι αντίπαλοι έλεγαν «αυτός είναι γυμνάσιο, όχι στρατώνας». τον πήραν επειδή στο πρώτο ντέρμπι έκανε έτσι μία ντρίμπλα που οι αντίπαλοι βρέθηκαν στον αέρα σαν κουτάβια στον πάγο — κι ύστερα τους χάρισε έναν τίτλο πριν καν προλάβει να βγάλει το τραγούδι των υποστηρικτών. εκείνος ήταν ο πραγματικός ντεμί μπακ: αυτός που όταν έκανε backline το γήπεδο γινόταν τείχος σα αυτά των Ψαρών όταν φυσάει νοτιάς. όμως, εσείς ποιανού το όνομα φωνάζετε εδώ μέσα σαν ν' αρχίζει ο κόσμος; αυτού του ανθρώπου που τον βλέπουμε σα ντέφι μέσα στους θορύβους, σα εκείνον τον Βολιώτη στον οποίο κάποιος του είπε «θα κάνεις μπλοκ σ' ένα αγώνα των εφήβων» κι εκείνος έκανε τρία συνεχόμενα μέσα στην ίδια επίθεση σα βρόνχιες σίδερα; εκείνος είναι ο τυπάς που αγοράζεις αμέσως επειδή ξέρεις πως όταν παίζεις μαζί του δεν φοράς ζώνη ασφαλείας — φοράς σιδερένια ποδιά. και σεις, φίλοι μου, μήπως ξέχασα κάποιον άλλο; κάποιον σκληρό σα βράχο της Θάσου, κάποιον που όταν βγάζει κίτρινο κόκκινο εκείνος γνωρίζει πως μπαίνει στο χέρι του κάποιος πρωταθλητής; όχι βέβαιο πως υπάρχει τέτοιος ανάμεσα στους φλερτ που γίνονται τώρα σα κάποιος να σου προτείνει τσάι αντί για μπουζί όταν το αυτοκίνητο σου βγάζει καπνό — αλλά θυμηθείτε εκείνον τον μικρό στο Απελντόρν, τον Ολλανδό που έκανε σωστή προσπάθεια σα ν' άλλαζε μπαταρία σ' έναν κινητήρα: εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε στον κόσμο την αίσθηση πως η Παρί πάντα είχε έναν ακόμη στρατιώτη στην άμυνά της. και τελικά, όταν κάποτε παρουσιαστεί εκείνος ο τύπος — θυμηθείτε πως δεν είναι θέμα ποιος φοράει το νούμερο πέντε, αλλά ποιος φοράει την ψυχή της ομάδας σα θωράκιες σ' έναν πόλεμο. εγώ περίμενα χρόνια έναν άνθρωπο που να στέκεται σα σκόνη στους κόλπους όταν βλέπει counter, όχι κάποιον που κάνει παρέα με τις μπάλες σα ν' ήταν σε παιδικό πάρκο. όταν εκείνος εμφανιστεί, ας ελπίσουμε πως δεν θα τον πουλήσουν πριν καν ολοκληρώσει τον πρώτο γύρο σα κάποια σακούλα πατάτες που ξεχάστηκε στο ψυγείο.