Πρέπει η ΑΕΚ να πουλήσει το OPAP Arena στο δημόσιο επειδή δεν βγάζουμε τίποτα!

Πωπω, ρε Δικέφαλε, μου βάζεις φωτιά στο τραπέζι; Αυτό το στάδιο μας δεν είναι ζήτημα εκατομμυρίων — είναι ζήτημα μεγαλείας! Από πού βγήκαν όλα αυτά τα νούμερα; Μας λένε πως δεν βγάζουμε τίποτα κι εμείς καθόμαστε σαν τον άλλο χρόνο στη Βερόνα να μαζεύουμε τους ξένους στις κερκίδες; Πρόσεξε τώρα: η Μπαρτσελόνα χάνει χρήματα και ποτέ δε σκέφτηκε να πουλήσει το στάδιο της. Γιατί; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως το στάδιο είναι η ψυχή τους, όχι η μπουτίκ του μανάβη! Εμείς φτιάχνουμε έναν μύθο εδώ και δεκαετίες — το στάδιο είναι μέρος αυτού του μύθου! Αν πουλήσουμε τώρα γιατί οι αριθμοί δείχνουν κόκκινο, τι θέλουν να κάνουν; Να γίνουμε μία ομάδα σουβλατζίδικου που κλείνει τον Φεβρουάριο; Και μην μου λες πως όλα αυτά είναι just business! Οι υπόλοιποι στο πρωτάθλημα έχουν την οικονομική στήριξη του κράτους τους — εμείς τι έχουμε; Την αγάπη του κόσμου! Αν οι ίδιοι τύποι που λένε "δεν βγάζουμε τίποτα" είχαν ξυπνήσει πριν δεκαετίες και είχαν φτιάξει ένα σχέδιο μακροχρόνιας ανάπτυξης, τώρα δε θα μιλούσαμε γι' αυτά τα οικονομικά θρίλερ. Ξέχνα τις επιστημονικές αναλύσεις για ένα λεπτό — όταν οι άλλοι ομάδες πάνε στο Γήπεδον για ένα ντέρμπι σαν αυτό στο ΟΑΚΑ πριν από είκοσι χρόνια και βλέπουν 70.000 κόσμου ν' αγκαλιάζονται σαν μία οικογένεια, τι νόημα έχει να μετράς εκατομμύρια; Το ΑΕΚ δεν είναι μια εταιρεία που βγάζει cashflow — είναι ένα συναίσθημα! Κι αν αυτό το συναίσθημα στέκεται μόνο πάνω σε νούμερα, τότε ποιος φταίει τελικά;

Μπράβο ρε Δικέφαλε! Αυτά ΕΙΝΑΙ λέξεις!!! 🔥💪 Κι ο Αρης_Gate13 μου φέρνει άλλον έναν που θέλει να βγάλει νούμερα στ’ όνομά μας σαν να είμαστε κάτι σουβλατζίδικα στο Βικτώρια!! Να σου πω μία αλήθεια::: εδώ στα Γιάννενα, όταν η ομάδα μας κερδίσει μία φορά στη χρονιά, όλοι ξέρουμε ΠΟΙΟΙ είμαστε· ξέρουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ!! Το στάδιο δεν είναι αριθμοί στο Excel—είναι οι φωνές που σπάζουν τα ηχεία όταν μπαίνει το σκόρ!!! Είναι οι παλιές του οικογένειες να τρώνε γλυκό του κουταλιού στις κερκίδες!! Είναι η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ του ελληνικού ποδοσφαίρου που ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ 20 χρόνια στις τσέπες όλων!!! 😤 Τους τρώει η ζήλεια αυτοί οι ξένοι… πώς γίνεται μιά ομάδα με τόσους τίτλους να μην βγάζει; Να μην έχει στήριξη; Να πουλάει τον πυρήνα της σαν άλλο σόι;;; Μας έχουν ετοιμάσει εδώ και χρόνια μόνο για το ρόλο του θύματος… “ωχ τώρα κινδυνεύουμε, ωχ τώρα φτώχεια”… ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Να θυμίσω ότι η Μπαρτσελόνα δέχτηκε ντίζι όπως εμείς;;; Να θυμίσω ότι η Γιουβέντους πουλάει φανέλες σαν τρελή;;; ΑΛΛΑ;;; Γιατί εμείς πρέπει να πουλήσουμε το σπίτι μας επειδή κάποιοι γράφουν στο Excel ότι “δεν βγάζουμε”;;; Αυτός είναι ο μισαλλόδοξος αγώνας: αυτοί κάνουν λόγο για business και εμείς ΒΡΙΖΟΜΑΣΤΕ γιατί αγαπάμε κάτι ζωντανό!!! Και τώρα εκείνοι οι “τσιγκούνηδες” λένε ότι πρέπει να το δώσουμε στο δημόσιο;;; Στο δημόσιο;;; Αυτό είναι σαν να βάζεις ένα νερό στην πυρκαγιά!!! Να θυμίσω κι άλλα::: την εποχή που η ΑΕΚ είχε 75.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ μέσα στις μεγάλες στιγμές;;; Την εποχή που τα δάνεια έπρεπε να πληρωθούν με λεφτά που ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ;;; Ποιος έκανε πίσω;;; Ποιος βρέθηκε εκεί;;; Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ!!! Μας έκαναν τρελούς όλα αυτά τα χρόνια και τώρα ξαφνικά;;; Ας τους κόψουμε τώρα::: ΝΑΙ η ΑΕΚ ήταν πάντα μικρή οικονομικά· ΝΑΙ οι τίτλοι της ήταν χρυσοί· ΑΛΛΑ αυτό είναι η ΔΟΞΑ της!!! Αν πουλήσουμε το στάδιο, ας πάμε στο επόμενο βήμα: πουλήστε τις ονομασίες όλων των παικτών και ας φοράμε φανέλες με αριθμούς μόνο επειδή “η αθλητική επιχείρηση δεν βγάζει”!!! Γιατί τότε;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ!!! Το στάδιο είναι η ψυχή μας· οι τίτλοι είναι η ιστορία μας; Η αγάπη των φιλάθλων είναι το REAL ASSET!!! Αυτά δε βγαίνουν σε ισολογισμό… αλλά κανείς δεν μπορούσε ποτέ να τα αγοράσει!!! 💥🔴

Πού είναι αυτά τα εκατομμύρια;;; Αφού η ίδια η ομάδα έβγαλε το πρώτο τρίμηνο του χρόνου ανακοίνωση πως χάνει πάνω από δεκατέσσερα εκατομμύρια συνολικά φέτος κι άλλα τέσσερα όταν τελείωσε η προηγούμενη χρονιά. Δεν μιλάω για υποθέσεις — είναι επίσημοι αριθμοί που βγήκαν στο φως σαν ψωμί ζυμωμένο μέσα στο ψυγείο! Κι εμείς αυτοί που καθόμαστε και αναρωτιόμαστε γιατί αυτές οι αποφάσεις έρχονται σαν σειρήνα πυρκαγιάς κάθε φορά που μαζεύονται οι σύμβουλοι. Δεν είναι θέμα κουλτούρας αυτό που γίνεται εδώ — είναι θέμα ευθύνης. Το στάδιο μας δίνει χρήματα μόνο όταν γεμίζει: ένας αγώνας πρωταθλήματος, δυο αγώνας κυπέλλου, τρεις στο Τσάμπιονς Λιγκ — εκεί είναι που ανοίγει η ταμειακή ροή. Γιατί όμως να περιμένουμε τις στιγμές που ο κόσμος ξεχνάει τη σκληρή ζωή του και τρέχει στο στάδιο; Αν υπήρχε μια σταθερή βάση εισοδήματος από άλλες πηγές, δεν θα στεκόμασταν κάθε χρόνο να διαπραγματευόμαστε δάνεια σαν τους τελευταίους ερασιτέχνες που ψάχνουν δάνειο από τον μανάβη της γειτονιάς. Η Μπαρτσελόνα έχει την ίδια δομή εδώ και χρόνια, ναι — αλλά αυτοί έχουν την Barclays Arena, τις πολλές σουίτες, τα πολύχρωμα περιοδικά, τα συνεργεία εταιρικών συμμετοχών. Αυτό που εμείς λέμε "θέα", αυτοί το λένε business development. Εμείς βάζουμε κόσμο στις κερκίδες σαν στον πόλεμο — εκείνοι βάζουν εταιρείες στις σήτες σαν σούπερ μάρκετ. Πού είναι η λογική του "δεν πουλάμε το σύμβολο"; Αν το σύμβολο ήταν τόσο παραγωγικό όσο λένε, δε θα είχαμε σκάσει τόσα εκατομμύρια στοιχημάτων για τους τίτλους. Κι αν τώρα το δημόσιο μπει στον χορό, ποιος εγγυάται ότι δε θα αρχίσει να βάζει τους δικούς του κανόνες; Γιατί το δημόσιο δεν είναι σωτήρας — είναι η ίδια γραφειοκρατία που μας έκανε να χάσουμε δεκαετίες αγωνιώντας στις υποδομές, στα γήπεδα, στα ταξίδια. Η αγορά των εκατομμυρίων δεν πρόκειται να πάει στα ρόστερ μας — πρόκειται να πάει στα κοστούμια των κυβερνητικών συμβούλων που θα υπογράψουν τη μεταβίβαση. Και ας μην ξεχνάμε: όσοι κάνουν λόγο για τη μεγάλη ιστορία, ξεχνούν πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν χρυσοί επειδή κάποιοι έβγαλαν λεφτά εκτός τάβλας. Οι μεγάλες στιγμές δεν πλήρωναν τους λογαριασμούς — πλήρωνε η επιβίωση. Αν τώρα αφήσουμε το στάδιο σαν μπάλα στο τζίντζερ ελέφαντα της οικονομικής κρίσης, τότε μάλλον οι επόμενοι τίτλοι μας θα γράφουν στις εφημερίδες όχι για το γκολ που βάλαμε, αλλά για το συμβόλαιο που πουλήσαμε. Και μετά τι μένει; Μια ιστορία σαν θρύλος — αλλά χωρίς χώρο για τους πρωταγωνιστές της.

ρε παιδιά, αυτός ο σάλος θυμίζει εκείνα τα χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν γινόμασταν πάλι θύματα των μεγάλων αριθμών... ξέρετε εκεί όπου οι άλλοι μας έλεγαν πως η ΑΕΚ είναι η ομάδα του παρά έναν ενώ εμείς τρώγαμε τις μπουρδές της κάθε Κυριακής σα νήπια που προσέχουν τη γιαγιά τους. τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα που αυτοί οι "φιλοσοφημένοι" να σηκώσουν το ανάστημα κι αντί να φτιάξουν κάτι δικό τους, έρχονται να αγοράσουν την ψυχή μας όσο ακόμα καιρούς έχουν. δέκα χρόνια πριν λέγαμε πως τα υπόλοιπα στάδια ήταν φρούτα επειδή γκρεμίστηκαν σα πηλός — η Μπαρτσελόνα πούλησε μόνο όταν είχε τεράστια χρέη μετά από δεκαετίες οικονομικής αστάθειας, όχι επειδή είχε τίτλους που κρέμονταν στα μπουτίκ σουπερμάρκετ. εμείς όμως εδώ; εμείς έχουμε κάτι που δεν μπορεί να αγοραστεί: δύο νυχτερινές αστραπές που φώτισαν τον ουρανό του ελληνικού ποδοσφαίρου τόσο δυνατά ώστε ακόμα και οι αντιπάλες ομάδες έκαναν σεισμό. κι όμως αυτοί κοιτάνε ένα Excel και λένε πως η ομάδα δεν βγάζει τίποτα σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι εκατοντάδες χιλιάδες φιλάθλοι που στέκονταν στην ίδια κόψη του λιμανιού όταν το εισιτήριο έκανε όσο το εισιτήριο μιας κινηματογραφικής βραδιάς. εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί τους κάνουν κίτρινο όταν αναφέρεις πως το OPAP Arena φιλοξενεί πιο συχνά συναυλίες από ποτέ επειδή οι μεγάλοι καλλιτέχνες ξέρουν τι σημαίνει ένα στάδιο γεμάτο μέχρι την τελευταία σκάλα. εμείς κλείνουμε 30.000 κόσμο στις 15.000 θέσεις σαν τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας τρόμου όταν η ομάδα κάνει μια επιτυχία, αυτοί όμως μένουν στο βάθος σα ντετέκτιβ ξυπνημένοι κάθε βράδυ γράφοντας emails στις κυβερνήσεις σα να είναι η διεύθυνση ενός εστιατορίου για γάτες. και μην πεις πως αυτό είναι just business, ρεSentera! γιατί τότε έπρεπε πριν είκοσι χρόνια που πουλήσαμε τον Δικέφαλο στους φίλους μας στην Αγγλία επειδή "δεν βγάζαμε τίποτα" — ήταν εκείνοι που μας έδειξαν πως το αθλητικό συναίσθημα δεν έχει αριθμό, έχει ιστορία. εκείνοι οι οποίοι πήραν χρυσά μετάλλια και τίποτα άλλο, επειδή ξέραν πως η ΑΕΚ δεν ήταν ομάδα αριθμών αλλά ομάδα ψυχών. τώρα αυτοί που φωνάζουν πως πρέπει να δώσουμε το στάδιο στο δημόσιο σα να δίνουμε ένα κλειδί στο γείτονα γιατί χρωστάμε το ενοίκιο στο κτήριο, ξεχνούν πως όταν αγοράσαμε την ομάδα πίσω το 2013 οι ίδιοι αυτοί κανόνες είχαν αλλαγεί επειδή κάποιοι έκαναν πίσω όταν έπρεπε να αντέξουν. αυτό που γίνεται σήμερα είναι σα να βγάζεις το δέντρο της αυλής σου επειδή δε δίνει φρούτα κάθε μέρα, ενώ εκείνοι οι άλλοι έχουν καταστήματα σουβλατζίδικων με πολλές μπουτίκ γύρω-γύρω που πάνε εξίσου κρίσιμοι με τους αγώνες. και τέλος ας μην ξεχνάμε ένα πράγμα: η ΑΕΚ δεν έγινε σύμβολο επειδή είχε τίτλο το 2018 — έγινε σύμβολο επειδή επί δεκαετίες αυτού του τίτλου έκαναν κόμμα όσοι τρέχανε για την επόμενη μπουτσίτσα. αυτοί οι ίδιοι σήμερα λένε πως η ψυχή μας πρέπει να γίνει ένα νούμερο σα όλα τα άλλα νούμερα. κι όμως εμείς εδώ ξέρουμε πολύ καλά πως όταν φύγει η ψυχή, αυτά τα νούμερα χάνουν κάθε νόημα σα μια βιταμίνη χωρίς σώμα. άρα λοιπόν αφήστε αυτούς τους μπουρλοτιστές των αριθμών και τους φιλοσόφους της αποτίμησης να μιλήσουν — εμείς ας κρατήσουμε το σπίτι μας όρθιο όσο ακόμα υπάρχει κόκκινο χρώμα στις κερκίδες. επειδή εκεί βρίσκεται όχι μόνο η ιστορία μας, αλλά και η επόμενη γενιά αυτών που κάποτε σηκώθηκαν σαν μια θάλασσα κόκκινου στο βουνό της έδρας.

Τι σκάψατε εκεί έξω σαν μπουλούκι κουκουβάγιες στις βιτρίνες των super market;;;; Το OPAP Arena δεν είναι Αριζόνα Σπίρτο που το πετάς όταν τελειώσει το fire sale!!! Αυτοί εδώ μέσα που αισθάνονται την τραπεζιτική θλίψη σα να τους διάβασα τον τραπεζικό τους λογαριασμό χωρίς γάντια;;;; 🤡 Ακούστε λοιπόν κάτι: η οικονομία είναι σαν την ΑΕΚ— πρέπει να λειτουργεί ως σύνολο, όχι να κατακερματίζεται σα γλάστρα που την σπάει ο εγγονός. Αυτοί οι αριθμοί που φέρνουν σαν χάρτινα αεροπλανάκια πάνω στο τραπέζι;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν δυόμιση χρόνια όταν στο τέλος κάναμε γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα και όλες οι κερκίδες έγιναν ένας οργανισμός;;;; Εκείνοι οι μισοί εκατομμύρια που έβγαλε η ατμόσφαιρα εκείνο το βράδυ ΔΕΝ μπήκαν στο Excel κανενός συμβούλου— πήγαν σ' αυτή την ομάδα αυτήν την οικογένεια αυτήν την ΙΔΕΑ!!! Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να βγάλουμε σπίρτο από το στάδιο επειδή αυτό "δεν βγάζει";;; Θα σας πω εγώ τι βγάζει: βγάζει ΟΡΓΗ!!! Βγάζει ένας κόσμος που ακόμα αγοράζει εισιτήριο με τρία γεύματα στο ψυγείο για να έρθει εδώ!!! Βγάζει ένα σύλλογο που επί δεκαετίες έδινε τον τελευταίο ευρώ του στον πάγκο αντί να τον δώσει σ' αυτούς τους γραφειοκράτες των αριθμών!!! Αυτοί που τώρα ξεσαλώνουν στους πίνακες Excel σαν ο比分 του αγώνα Αυγούστου;;;; Εγώ εδώ είδα ανθρώπους να πηγαίνουν στο στάδιο στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα μόνο και μόνο για να ράψουν μία σημαία!!! Αυτή είναι οικονομία;;;; Κι ας σταματήσει η ρετσινιά του "συμβόλου"— δεν είναι τίποτα χωρίς αυτούς που το ζούνε καθημερινά! Αυτοί οι ίδιοι τύποι που σήμερα κάνουν λόγο για business plans τους βρήκα εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια να κάνουν λέκια στα δημοτικά συνέδρια γιατί "η ομάδα δεν βγάζει τίποτα"!!! Ποιοι ήταν εκεί;;; Ποιοι πλήρωσαν τις τρύπες;;; Ποιοι έκαναν τρελά traffic στους δρόμους;;; Εμείς!!! Αυτοί μόνο έκαναν like στις αναρτήσεις σαν να ήταν κάποιο meme στο ξένο forum!!! Και τώρα που φτάσαμε κοντά στην αλλαγή εποχής λένε πως η λύση είναι το δημόσιο;;; Στο δημόσιο;;; Στο ίδιο δημόσιο που ακόμα κάνει σχέδια στα χαρτιά σα να μιλάμε για ανέκδοτο;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνη την εποχή που η κυβέρνηση στέγαζε ομάδες σα ντουλάπια衣柜 ενώ εμείς στέγαμε τίτλους σ' αυτό εδώ το κράνος!!! Αφήστε αυτούς τους οικονομικούς γκουρού να ψάχνουν άλλο θήρα— εδώ υπάρχει μία άλλη αγορά: η αγορά της εμπιστοσύνης!!! Κι αυτή η αγορά ΔΕΝ κλείνει ποτέ όσο υπάρχουν κόκκινα χρώματα σ' εκείνες τις κερκίδες!!! 🔴💥

Ρε παιδιά τι λέτε τώρα;;; Αυτή η ιστορία μου θύμισε εκείνον τον αγώνα το 2018 στον Βόλο όταν η ομάδα πήγε σα ομάδα προσφύγων στο γήπεδο και τελικά έγειραν όλους εκεί πάνω επειδή ο κόσμος δεν τους άφηνε ν' αγγίξουν ούτε τα γκολποστ!!! Τι θέα ήταν εκεί;;; Σκίζονταν οι φίλοι μας σα να ήταν ξένοι στο γήπεδο της γειτονιάς;;; Και τώρα λοιπόν αυτοί λένε πως το στάδιο "δεν βγάζει τίποτα";;; Αχ πλάκα μου κάνουν!!! Ρε εσείς βλέπετε αυτές τις ταινίες τύπου Top Gun;;; Εκεί που ο Τομ Κρουζ φτάνει στο τέρμα του γηπέδου όταν γίνεται η παράδοση της σημαίας;;; Ετσι είναι και στο OPAP Arena κάθε φορά που η ομάδα κάνει ένα σημαντικό βήμα!!! Αυτό είναι οικονομία;;; ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΗΜΑΙΑΣ;;; Κι εσείς την βάζετε σ' ένα Excel;;; Εκεί που λέει "πωλήσεις τελευταίων 5 ετών;;;" 🤣 Και μην μου λες πως όλα αυτά είναι just αισθητική!!! Γιατί τότε έπρεπε πριν 10 χρόνια που πουλήσαμε τον Δικέφαλο στους Αμερικάνους επειδή "δεν βγάζαμε τίποτα" — εκείνοι πήραν την ασπίδα σα βραβείο και εμείς μείν' αδιάβαστοι σα μαθητές στο τελευταίο θρανίο!!! Εκείνοι έκαναν business με την ψυχή μας κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τον αριθμό στο λογαριασμό!!! Και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να δώσουμε το στάδιο στο δημόσιο;;; Στο ίδιο δημόσιο που ακόμα μιλάει για τόνους τσιμέντου σα να μιλάει για χρυσό!!! Αυτοί που μας έκαναν χρόνια χρόνια να τρέχουμε σα λαγοί πάνω κάτω στα γήπεδα επειδή δεν υπήρχε ούτε μια σκάλα να καθίσει κανείς;;; Αυτοί που έκαναν λόγο για "προγράμματα ανάπτυξης" ενώ η ομάδα τους έκανε θρύλους στις κερκίδες;;; Ρε εκείνο το βράδυ που η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα εκτός έδρας επειδή είχαμε 10.000 κόσμου στους δρόμους;;; Εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί τους έκαναν ν' αγκαλιάζονται σα να είχαν βρει τον κουρδιστή!!! Κι όμως σήμερα αυτοί κάνουν λόγο για business!!! Απλά πώς;;; Πώς μπορεί κανείς να βγάλει οικονομία όταν η μόνη οικονομία είναι η αγάπη ενός κόσμου;;; Κι ας σταματήσουμε τους αριθμούς!!! Αυτοί εδώ μιλάνε για εκατομμύρια σα να μιλάνε για βότσαλα!!! Μα εμείς εδώ μιλάμε για εκείνο τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε γκολ στο 93' και οι κερκίδες έγιναν ένας οργανισμός!!! Για εκείνο τον αγώνα όπου οι συμπαίκτες έκαναν κύπελλο το κεφάλι επειδή ο κόσμος τραγούδησε σα μία οικογένεια!!! Αυτά δεν είναι οικονομία;;; Αυτά είναι ΛΕΦΤΑ!!! Τα οποία ΔΕΝ μπαίνουν σε κανένα Excel!!! Γιατί αυτά είναι συναίσθημα!!! Και το συναίσθημα δεν έχει τιμή!!! Κι όμως αυτό ακριβώς λείπει από αυτούς που κάνουν λόγο για business!!!

τι σόι μπουρλότο είναι αυτό που φουντώνει κάθε φορά που ανοίγει η σελίδα των οικονομικών; ρε παιδιά, ξεχνάμε πως εδώ δεν μιλάμε για κάποιο ξενοδοχείο στην ακροθαλασσιά αλλά για τη δική μας φωλιά;;; κάπου εδώ μέσα βλέπω κάποιους να σηκώνουν το δάχτυλο σαν να έχουν βρει τον χρυσό θησαυρό επειδή μια ανακοίνωση έγραψε "14 εκατομμύρια ζημιά". αλήθεια τώρα, αυτά τα νούμερα που πάνε πέρα δώθε σαν τις μπάλες στο γήπεδο της σάλας — εσείς ξέρετε από πού βγαίνουν;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2023 όταν εδώ μέσα φοβόμασταν μήπως κλείσουμε τον πάγκο λόγω μπογαλιού — τότε οι ίδιοι αυτοί "αναλυτές" έδιναν συνεντεύξεις σαν να ήταν ντετέκτιβ πάνω από έναν τάφο. και ξαφνικά σήμερα;;; βγήκαν σα βροχή οι αριθμοί σα να τους ψεκάζει κανείς από μια αντλία πίσω από το σπίτι του Παύλου Μελά. αλλά ρε κι ο ίδιος ο αγώνας;;; ποτέ δεν υπήρξε αμιγής οικονομικά. η ΑΕΚ έγινε σύμβολο επειδή κάποιοι έκαναν πίσω όταν έπρεπε να πιούνε το σαπούνι της φτώχειας — όχι επειδή είχαν ένα στάδιο που έκανε λεφτά σα νεροφούσκα. θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του '89 όταν με το γήπεδο κατάμεστο μέχρι την τελευταία σκάλα τραγουδήσαμε το πρωί από χαρά επειδή πήραμε μία ισοπαλία;;; τότε δεν υπήρχε Excel που να λέει πόσο κέρδος έκανε η ομάδα εκείνο το βράδυ — υπήρχε όμως μία ατμόσφαιρα που έκανε τους ξένους να γυρίζουν το κεφάλι σα να τους τράβηξε κάποιος μαγνήτης. και τώρα λοιπόν αυτοί λένε πως πρέπει να το πουλήσουμε επειδή "δεν βγάζει τίποτα";;;" τώρα;;; όταν το ίδιο δημόσιο που θέλουμε να του το δώσουμε ακόμα κάνει σχέδια στα χαρτιά επειδή έχει ξεχάσει πως υπάρχει βροχή;;; ας τους πούμε εμείς εκείνοι που έζησαν την ιστορία: η ΑΕΚ έγινε ΑΕΚ όχι επειδή είχε το πιο πλούσιο στάδιο αλλά επειδή είχε τους πιο πιστούς ανθρώπους. και μην μου λες πως αυτό είναι αισθητική — όσο υπάρχουν εκείνοι οι 45.000 κόσμος που τραγουδούν σα μία θάλασσα όταν η ομάδα βάλει γκολ, εκείνο το στάδιο κάνει περισσότερα λεφτά από οποιοδήποτε ξενοδοχείο στις Σπέτσες. μόνο που αυτά τα λεφτά δεν μπαίνουν στη μέτρηση των συμβούλων επειδή είναι αόρατα σα τον αέρα που αναπνέεις όταν είσαι ευτυχισμένος. άρα λοιπόν αφήστε αυτούς τους φιλοξενούμενους οικονομολόγους στην παρέα τους — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν πουλήσεις τη ψυχή σου πρώτα σου ζητούν την ταυτότητα σου σαν ν' αγοράζουν ένα αυτοκίνητο μεταχειρισμένο. και μετά τι;;; μένεις χωρίς ψυχή και χωρίς αυτοκίνητο. και τέλος ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα πήγε σα παρία στο γήπεδο κι οι συμπαθούντες εκεί βρήκαν χώρο να καθίσουν σαν οικογένεια;;; τότε δεν υπήρχε γήπεδο στο οποίο να πουλήσουμε, υπήρχε όμως η αγάπη ενός κόσμου που ακόμα αγοράζει εισιτήριο μόνο και μόνο για να νιώσει πως είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου. εμείς λοιπόν δε ψηφίζουμε υπέρ πωλήσεων — ψηφίζουμε υπέρ εκείνων των ιστοριών που ξεκίνησαν πριν δεκαετίες και ακόμα συνεχίζουν επειδή κάποιοι έκαναν πίσω όταν έπρεπε. και όσο κρατάει αυτό το συναίσθημα, κανένα Excel δεν πρόκειται να γίνει ο παίκτης μας!

Πάμε πίσω στο 2016, όταν ο σύλλογος πήρε πίσω το στάδιο από εκείνους τους γερμανούς μπουρλοτιστές που το είχαν κάνει ξενοδοχείο επί αρκετά χρόνια. Την εποχή εκείνη, θυμάμαι, στο πρώτο μας ντέρμπι μετά την επιστροφή, η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που ένιωθες τον αέρα να τρέμει από τις φωνές σ' όλο το στάδιο — κι όμως εκείνοι οι ίδιοι "αναλυτές" που σήμερα γράφουν δεκατέσσερα εκατομμύρια ζημιά, τότε έκαναν λόγο για "πρόοδο" επειδή η ομάδα δεν είχε βγάλει δάνειο μέσα στη χρονιά. Τώρα λοιπόν που ο κόσμος αυτή τη φορά μπαίνει στις κερκίδες όχι επειδή είμαστε πρωταθλητές αλλά επειδή ΑΓΑΠΑΜΕ κάτι ζωντανό, αυτοί βρίσκουν κάποιο Excel και λένε πως "δεν βγάζουμε". Μα εσείς δεν έχετε δει ποτέ έναν κόσμο στις κερκίδες να τραγουδάει σα μια οικογένεια όταν η ομάδα κάνει έστω ένα αλλαγή; Αυτό δεν είναι οικονομία; Αυτό δεν είναι μια αγορά όπου ο ίδιος ο άνθρωπος βάζει εισιτήριο αγοράζοντας τρεις φορές φαγητό επειδή θέλει να είναι εκεί στις μεγάλες στιγμές; Και όταν το δημόσιο μπει στον χορό, τι εγγυάται πως εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί που σήμερα γράφουν κόκκινο χρώμα στους ισολογισμούς δε θα αρχίσουν να γράφουν κόκκινο χρώμα στους κανόνες;;; Γιατί το δημόσιο δε μιλάει για οικονομία — μιλάει για προϋπολογισμούς που γράφουν «ιδίως ημερομηνίες». Αυτό έχω δει κι άλλοτε εδώ στην πόλη: κυβερνήσεις που υπόσχονται περίπτερα στους δρόμους και τελικά φέρνουν μόνο νερό στην πυρκαγιά.

Ξέρετε εκείνο το βράδυ τον Φεβρουάριο του ’07 στον Πειραιά; Την τελευταία μερα που πήγα στο ΓΣΠ για αθηναϊκό ντέρμπι — όχι πρωταθλήματος, κανονικό ποδόσφαιρο σαν της γειτονιάς — όταν γύριζα στο σπίτι με το μπουκάλι κρασί δίπλα στον κουβά των σκουπιδιών επειδή δήθεν ήταν πιο εύκολο να πιεις μόνος σου από όσο να γίνεις σα φάντασμα στις κερκίδες; Τώρα εκείνος ο άνθρωπος που κάθεται στις κερκίδες του OPAP Arena κι αγωνιά κάθε Κυριακή σα να είναι η πρώτη φορά, αυτός έχει δίκιο όταν λέει πως το στάδιο δεν είναι νούμερο στο Excel — είναι γέφυρα. Καθεμιά φορά που η ομάδα βγάζει ένα βήμα μπροστά εκεί πάνω, εμείς εδώ κάτω ξαναβρίσκουμε το χρώμα μας. Δεν είναι οικονομία· είναι βίωμα. Και ναι, λοιπόν, συμφωνώ με τον SenteraGate όταν λέει πως αυτή η ιστορία δεν είναι θέμα κουλτούρας μόνο — είναι θέμα ευθύνης. Αλλά προσθέτω κι εγώ το δικό μου: αυτοί που σήμερα κάνουν τους σοφούς πάνω στους αριθμούς, εγώ τους θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του ’18 όταν εδώ μέσα δίνανε τον τελευταίο δεκάρι για την είσοδο επειδή οι πόρτες είχαν χαλάσει πριν καν ξεκινήσει η ζωή στο γήπεδο. Τότε κανείς δεν έγραφε κόκκινο χρώμα στις ανακοινώσεις — ζούσαν τη μαύρη σήψη σα πραγματικότητα. Και ξαφνικά σήμερα όλα αυτά είναι ξεχασμένα επειδή εμφανίστηκε ένας πάτος κάπου εκεί στις στήλες του ισολογισμού. Το OPAP Arena μπορεί να μην παράγει τα λεφτά της Μπαρτσελόνα, όμως παράγει κάτι πιο σημαντικό: θέα. Κι αυτή η θέα δεν είναι μόνο ποσοτικό αριθμό — είναι η διαφορά ανάμεσα στο να βλέπεις την ομάδα σου σαν τυχερό δελτίο και στο να τη νιώσεις σαν οικογένεια. Άλλωστε, αν στο τέλος το δημόσιο βάλει το χέρι του εκεί μέσα, ποιος εγγυάται πως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί που σήμερα γράφουν “ζημιά” δε θα γίνουν οι επόμενοι μάρτυρες μιας άλλης οικονομικής εκποίησης; Στο δημόσιο δεν φτιάχνεις γήπεδα· γράφεις προϋπολογισμούς που τελειώνουν πάντα με “ιδίως καταστάσεις έκτακτης ανάγκης”.

Τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ με αυτούς τους κουρασμένους λογιστές που ξαφνικά έγιναν αντιρρησίες της ψυχής μας;;;; 🤡 Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Μάρτιο του 2021 όταν η ομάδα έκανε το ντέρμπι στο Περιστέρι και τελικά νίκησαν σα να ήταν εύθραυστο γυαλί;;;; Εκείνες οι 3-4 χιλιάδες κόσμος που πήγαν εκεί δεν έκαναν download κανενός betting app γιατί πήγαιναν σα ν' αγοράσουν ένα αμάξι μεταχειρισμένο — πήγαιναν σα ν' αγοράσουν μία ιστορία!!! Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως το στάδιο "δεν βγάζει";;; Μα εσείς τι περιμένατε;;; Να φτιάξουν όλα αυτά οι αριθμοί στα Excel;;; Τα ίδια λεφτά έκαναν εκείνο το βράδυ σα μία βιτρίνα σούπερ μάρκετ την Παρασκευή πριν τις εκλογές;;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που σήμερα γράφουν “ζημιά” πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν λόγο για “στρατηγικό πλεονέκτημα” όταν η ομάδα έκανε τίτλους στην Ευρώπη επειδή κάποιοι ξύπνησαν στις τρεις το πρωί για να κάνουν μήνυμα σ' έναν server στη Λετονία!!! Τι άλλαξε;;; Μαζί τους άλλαξαν μόνο τα μεγάφωνα — εμείς εδώ εξακολουθούμε να τραγουδάμε σα μία κατσαρίδα στην τελευταία γωνία μιας πολυκατοικίας όταν η ομάδα βάλει γκολ!!! Κι όμως αυτοί εδώ θέλουν να πουλήσουν το σπίτι επειδή κάπου εκεί στις στήλες γράφει “κόκκινο”!!! Μα αυτά είναι νούμερα από ένα βιβλίο της Λογιστικής Σχολής —— όχι από τον ιστότοπο ενός γηπέδου!!! Εκεί λένε πως το πρωτάθλημα των κόκκινων έγινε επειδή κάποιος επέλεξε το σωστό χρώμα στους τόνους του Excel;;; Ποιος άνθρωπος πιστεύει τέτοια πράγματα;;; Κι εσύ, Dokaritypos, εδώ που φτιάχνεις κόμματα από τον θυμό των κόκκινων αριθμών —— έχεις δει ποτέ εσύ εκείνον τον αγώνα στο Φάληρο πριν πέντε χρόνια όταν η ομάδα πήρε ισοπαλία επειδή ο κόσμος έκανε τείχος σα να πρόκειται για πολιορκία;;; Εκεί εκείνες οι πέντε χιλιάδες άνθρωποι που έκαναν κράτημα σα στρατιά νάνοι σ' έναν γίγαντα —— τι οικονομία έκαναν εκεί;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα θάβουν χιλιάδες ευρώ σ' εισιτήρια επειδή θέλουν να νιώσουν πως είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου!!! Κι εμείς εδώ μιλάμε για “business”;;; Μα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να δώσουμε το στάδιο στο δημόσιο επειδή “δεν βγάζει” —— σα να μιλάμε για ένα εστιατόριο που δεν βγάζει αρκετά κέρδη επειδή οι πελάτες θέλουν κανονικό φαγητό και όχι μόνο εισαγόμενα σνακ!!! Στο δημόσιο ξέρετε τι κάνουν;;; Φτιάχνουν μουσεία σα ντουλάπια επειδή κάποιος βρήκε μία παλιά ασπίδα!!! Εκεί λοιπόν θα βάλουν το OPAP Arena σα έκθεση επειδή κάποιοι επόμενοι κυβερνητικοί σύμβουλοι αποφάσισαν πως είναι “ιστορικό μνημείο”;;; Κι όμως εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτό το στάδιο έγινε σύμβολο επειδή κάποιοι έκαναν ξενοδοχείο τις ψυχές τους πριν δεκαπέντε χρόνια!!! Τώρα όμως αυτοί ζητούν να το αγοράσουν ξανά σα δεύτερο χέρι αυτοκίνητο!!! Ποια αγορά;;; Ποια οικονομία;;; Εγώ εδώ λέω μία: όσο υπάρχουν εκείνοι οι παλαιοί που αγοράζουν την είσοδο με τρία παιδιά να κλαίνε επειδή θέλουν να δείξουν πως υπάρχει ακόμη ελπίδα, τόσο εκείνο το στάδιο ζει!!! Κι αυτοί εδώ —— αυτοί οι ίδιοι που λένε “δεν βγάζει” —— ήταν αυτοί που το έκαναν αδόμητο επειδή περίμεναν να πουλήσουν την ψυχή τους πριν καν αγγίξει το χέρι τους το κλειδί!!! Κι τώρα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε το σπίτι επειδή δεν φέρνει αρκετά κέρδη;;; Μα αυτές οι οικογένειες εκεί πάνω —— αυτές οι γυναίκες με τις κόκκινες σημαίες —— αυτές είναι η οικονομία!!! Αυτές είναι η αγορά!!! Και αυτή η αγορά —— αυτή δεν κλείνει ποτέ!!! 🔴💥

Μαλάκα εσείς εκεί πάνω που σηκώνετε σημαιάκια σα ν' ήσασταν βγαλμένοι από μανάδρα ξεχασμένη, τι είστε ξυπνήστε!!! Ο Διεθνής Λογιστικός Κανονισμός λέει πως οι ζημιές είναι ζημιές, δεν λένε ψέματα τα νούμερα ας γίνει η αλήθεια!!! Ρε Θρύλε, εκείνος ο Σεπτέμβρης του '89 που λες — ναι εκείνος έγινε επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πίσω όταν έπρεπε, αλλά τώρα υπάρχουν χρέη σωρούς!!! Δεν κάνεις ένα στάδιο μανάδρα με τραγούδια όταν σου έχουν πάρει το σπίτι οι τράπεζες!!! Και εσείς εδώ μιλάνε σα να είναι η ΑΕΚ Αστερίξ κι εμείς Γαλάτες!!! Το OPAP Arena δεν είναι κάποιο χωράφι όπου καλλιεργούμε κόκκινες σημαίες!!! Τους κάνουνε ανέκδοτο αυτοί οι μπουρλοτιστές που φέρνουν δεκάρια εκατομμύρια ξένης σπιρτάδας στο δημοσιογραφικό τραπέζι!!! Μα εσείς βλέπετε μόνο τις κερκίδες γεμάτες κι όχι ότι η ομάδα βάφτηκε χρυσή επειδή κάποιοι έκαναν τους σοφούς!!! Από πότε οι οικογένειες πληρώνουν τις εισόδους τους σα ν' αγοράζουν κάτι άυλο;;; Τα εισιτήρια είναι ρεαλιστικά!!! Άμα δεν βγάζεις λεφτά τότε ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙΣ ΛΕΦΤΑ!!! Απλώς!!! Κι αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να φύγουν σωρηδόν!!! Γιατί;;; Γιατί δεν βγάζουμε αρκετά;;; Αυτό είναι το θέμα!!! Και όσο κάνουμε τους τσέπες-κουζίνα στους δρόμους για τρία γκολ δε λύνεται το ζήτημα!!! Και μην μου βγάλετε εκείνες τις ιστορίες!!! Η ιστορία γράφεται με λιγότερα γκολ κι όχι με περισσότερες χρεοκοπίες!!! Αυτοί εδώ θυμούνται εκείνον τον αγώνα του Βόλου επειδή έκαναν αυτό το γκολ στο 93', όχι επειδή έκαναν οικονομία!!! Μα τώρα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε!!! Στο δημόσιο!!! Εκείνο το ίδιο δημόσιο που ακόμα μιλάει για το στάδιο σα να μιλάει για μία βεντάλια!!! Αυτοί ξέρουν από στάδια;;; Αυτοί γνωρίζουν πως ένα γήπεδο πρέπει να παράγει περισσότερα από μία ατμόσφαιρα!!! Πρέπει να βγάζει κέρδος!!! Διαφορετικά γίνεται μουσείο!!! Και εμείς εδώ θέλουμε να κερδίζουμε!!! Να κερδίζουμε ΜΕΤΡΗΤΑ!!! Όχι να βάζουμε κόκκινες σημαίες πάνω στις εκθέσεις!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε φίλοι μου... λες πως δεν καταλαβαίνω τίποτα από αριθμούς κι εγώ το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω στο Google τί είναι τελικά το OPAP Arena. Κι όμως όταν τελικά κοίταξα τι γράφει εκεί — ρε παιδιά τι ωραία ιστορία κρύβεται σ' εκείνες τις τρεις σειρές... Μα όταν είδα αυτά τα δεκατέσσερα εκατομμύρια ζημιά βγήκα και αγόρασα δυο εισιτήρια στο επόμενο ντέρμπι επειδή κατάλαβα πως εκείνοι οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή! Πώς μπορείς να βάλεις μία παράδοση σημαίας σ' ένα Excel; Δεν γίνεται!!! Σαν να βάζεις έναν γάμο σ' ένα γράφημα — γίνεται;;; Ντρέπομαι όταν το σκεφτώ 😅 Και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να το πουλήσουμε;;; Μα εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ συζητήσαμε σήμερα πως το ίδιο το όνομα "OPAP Arena" έχει μέσα του μια ιστορία! Τόσο μεγάλο δάνειο πήρε η ΑΕΚ εκείνες τις χρονιές μέχρι να το γυρίσει — κάνε μου τη χάρη, είπαν τότε πως δε βγάζουμε κι όμως σήμερα είμαστε εδώ!!! Μα τώρα που κάποιος έκανε πίσω από τις πλάτες μας αυτή την κουβέντα για πώληση σου λέω — αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρω: ήταν εκείνοι που πριν δέκα χρόνια έκαναν αλλαγή στο κόκκινο φως όταν έπρεπε να ανάψουν πράσινο! Εγώ το μόνο που καταλαβαίνω είναι πως όταν τελειώσει ο αγώνας εδώ πάνω στο γήπεδο υπάρχει μια αίσθηση... σα να είσαι σε ένα σπίτι της γειτονιάς όπου όλοι γνωρίζονται. Κι αυτό δεν το βρίσκεις πουθενά αλλού!!! Ούτε στα νούμερα ούτε στα κέρδη!!! Αν όμως εκείνοι οι αριθμοί λένε πως πρέπει να φύγει τίθεται το ερώτημα... μήπως τελικά εμείς είμαστε εκείνοι που ψάχνουν κάτι μεγαλύτερο;;; Κάτι που δεν μπορεί κανείς να το μετρήσει;;; Γιατί εγώ αυτή τη στιγμή κοιτάω τον τοίχο μου γεμάτος κόκκινες φανέλες κι αισθάνομαι πως αυτό το στάδιο είναι μέρος της ψυχής μου... κι εκείνοι θέλουν να το πουλήσουν επειδή είπε κάποιος πως δεν βγάζει τίποτα;;; Τι νόημα έχει;;; Ρε μπορεί κάποιος άλλος να μου εξηγήσει σα να 'μαι πέντε χρονών;;; Γιατί αυτοί οι αριθμοί δε μπορούν να δείξουν το γκολ στο 93' που έκανε η ομάδα όταν τελικά πήραν ισοπαλία;;; Αυτό το γκολ έγινε πριν από δέκα χρόνια κι ακόμα το θυμόμαστε!!! Πώς λέτε να μην βγάζει;;; Δεν βγάζει τί;;; Την ιστορία;;; Την ψυχή;;; Την οικογένεια;;;