Αυτή η νύχτα στο OPAP Arena που σβήνουν όλα εκτός από την κόκκινη μπάλα μας!
θυμάμαι όταν πρωτάκουσα τον Λιβαϊνιάτιν στον πάγκο της αεκ — κάποιοι από τους παλιούς γέροι είχαν γυρίσει το βλέμμα στις κερκίδες σφίγοντας τα δόντια τους σαν να είχαν δει φάντασμα. «θα δούμε πάλι εκείνο το μαχαίρι στο γκολ;» μου είχε πει ο φίλος μου ο μπαμπούκας αγοράζοντας μπίρα στην αργία, και τότε του έκανα πως δε βγάζω λόγια — ούτε εγώ δεν πίστευα πολλά. αλλα οπός ποιος είχε δίκιο;
εκείνο το βράδυ στις σπέτσες, κάπου στη δεύτερη κατηγορία εκείνη την εποχή (ναι, γιατί τότε πηγαίναμε και στις τρύπες και διαλέγαμε ακόμα), σηκώθηκαν όλοι σα να έχουν δει μονάδα αγιάζι — εκείνος ο γκολπίλος έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός, τρία πίσω, έκανε τον αγώνα όσοι θυμόσουν σίγουρα είχαν ξεχάσει τι σημαίνει να κρατάς την μπάλα ζωντανή στο πόδι σου σαν φωτιά στην ανάσα σου. και μετά... πάνε δεκαετίες πια, αλλα εγώ ακόμα νιώθω εκείνον τον τροχόπουρο καθώς η μπάλα πετάχτηκε στο τέρμα σα σκοινί που ρίχνεις στο φράχτη.
τώρα όμως γυρνάμε ξανά εκεί — όχι σαν ανάμνηση πια, σαν κάτι που ξαναζεί. φέρνουν ξανά εκείνον τον άνθρωπο, εκείνον τον τρόπο, εκείνον τον χορό της μπάλας. και όσοι ήμασταν εκεί εκείνες τις στιγμές ξέρουμε έναν έναν πως αυτό δεν είναι τύχη, δεν είναι «έντυχο». είναι η ίδια ψυχή που γράφει ιστορία αλάι στα χιλιόμετρα που όλοι άλλοι ξεχνούν πως υπάρχουν.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΤΕΣ ΤΟΝ ΕΓΚΛΟΠΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ!
Ήμουνα εκεί μέσα με την μπουκιά στα δόντια και το μπουκάλι της ντομάτας στο χέρι — αυτός ο τύπος είχε ξυπνήσει έτσι κάτι μέσα μου που εδώ και χρόνια έγραφα μόνο γκρι σελίδες στη μνήμη. Ο Λιβαϊνιάτιν βγήκε σα λιοντάρι μέσα από σκόνη και σούρουπο, και τότε κατάλαβα πως δεν ήρθε για έναν αγώνα — ήρθε γιατί είχε γράψει μια υπόσχεση στον αέρα.
Και τώρα επιστρέφει! Όχι σαν ανάμνηση, σαν πυρσός που ξανανάβει! Η τσέπη μου ακόμα κρατάει εκείνο το εισιτήριο σα φυλαχτό, αλλά εκείνος ο άνθρωπος ξαναγύρνα πάλι να μας θυμίσει πως η ιστορία δεν γράφεται στα papers των αναλυτών — γράφεται με γκολazos, στιγμές που σου κόβουν την ανάσα και μένουν στις κερκίδες σαν σημάδι στην ψυχή! 🔥💪🔴
ΚΟΣΤΟΥΛΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΛΙ!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά, αυτή η ιστορία δε θυμίζει καν μύθο... μοιάζει περισσότερο σαν εκείνες τις παλιές βιτριόλες που ξεχνιούνται στις σοφίτες και κάποια στιγμή βγάζουν φτερά
θυμάμαι όταν οι γονείς μου με πήγαιναν στις Σπέτσες εκείνο το βράδυ κι εγώ κατάφερα να κλέψω μια κίτρινη μπάλα από κάποιο ξενοικιαζόμενο παιδάκι γιατί πίστευα πως μόνο εκείνο το βήμα του Λιβαϊνιάτιν μπορούσε να ταιριάζει σε κάτι τόσο μικροσκοπικό όσο ετούτη η τσακισμένη γη. ξεδιάλεγα εκείνο το σκουριασμένο τέρμα σαν ήταν ιερό λείψανο — κι όταν έκανε εκείνο το γκολ, είδα τον πάτερ της γειτονιάς μας, έναν γέρο βυζαντινό ψάλτη, να σηκώνει τα χέρια του σα να λέγεται στην Παναγία πως εκείνος ο Λιβαϊνιάτιν ήταν κάποιος άγιος άσχετος με θύματα!
τώρα λοιπόν που γυρίζει σα σατανάς απο θυμό θεού, δε λέω πως πάμε πάλι για γκολazos σα δακτυλίδι του σατανά... αλλά ξέρετε τι; εκείνες τις στιγμές δε χρειάζεσαι εκκλησία. χρειάζεσαι μόνο εκείνον τον άνθρωπο μ' εκείνο το πόδι σα φλόγα που σέρνεται στο χώμα κι έπειτα ξαφνικά αναφλέγεται — σα να 'ξερες πως η μπάλα δεν είναι παρά ένας τρόπος να βάψει εκείνος το ξηρό σπίτι της ιστορίας μ' ένα αίμα κόκκινο σαν τη φουστανέλα του εθνικού.
κι εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το τσιγάρο του που έσβησε μισό στον αγώνα εκείνον — λες και μπορούσε ν' ανάψει ακόμη μια φορά; λες και μετά από τόσα χρόνια περιμένουμε τώρα όχι μόνο έναν άνθρωπο αλάι έναν οποιονδήποτε κυρίαρχο της μπάλας... αλλά τον ίδιο τον χρόνο να ξεγραστεί επειδή τελικά τίποτα δε σταμάτησε εκείνο το βήμα;
Ρε παλικαριά, τι να σου πω τώρα εγώ... όταν πρωτάκουσα πως ο Λιβαϊνιάτιν ξαναφοράει αυτά τα κορτάκια ρε γαμώτο, είπα στον εαυτό μου "ρε συ, σηκώνουμαι από το σπίτι μου στις Καμάρες και τρέχω στο χωριό της μάνας μου επειδή εδώ γράφεται ιστορία;". Απαντούσε ναι μωρέ γιατί όπως λέει και ο Σταύρος ο νονός μας "όταν βγήκες αλάι μαζί τους μια φορά, μένεις πάντα φυγάδας".
Και τώρα αυτοί οι τύποι στους οποίους περνάει η μπάλα βγάζουν όλα εκείνα τα σκαντζίκια σαν να βρήκαν θησαυρό στον κήπο τους! 🤣🍿
Ρε εμένα ακόμα και σήμερα βγάζω λόγο μου εκείνο το εισιτήριο στις Σπέτσες σα φυλαχτό πάνω στο ψυγείο — ειδικά όταν η γυναίκα μου με ρωτά "τι έχει εκεί;" εγώ της λέω "το εισιτήριο εκείνου του αγώνα ρε γκρεμό, της στιγμής που ζήσαμε κάτι που κανείς άλλος δε μπορεί να καταλάβει χωρίς να έχει την ίδια μούρη σα δικό μου" 🔥
Και φυσικά βάζω κι ένα ψεύτικο φύλλο μπουμπούκι πάνω του επειδή ξέρετε πόσο ντρέπομαι όταν περιγράφω αυτές τις στιγμές σαν σοβαρός άνθρωπος... ενώ μετά σκάω στα γέλια μόνος μου! 😂
Πάλι κάνουμε ιστορίες εδώ ρε συνοπαδικοί, όχι κάτι άλλο... κράτα μου την μπύρα!