Αυτή η μπάλα στο OPAP Arena ζεσταίνει ακόμα την ψυχή μας!
ποιο ρέκβιεμ, βρε παιδιά μου... πριν χρόνια που λέγαμε πως η ψυχή της ΑΕΚ πάγωσε εκεί πέρα στου Βύρωνα στη μεριά του Θησείου, όταν έπεφτε η μπάλα πάλι στα πόδια τους σαν τον άγριο κορμό ενός γέρικου δέντρου. τότε δεν υπήρχε opap arena βέβαια, υπήρχε ένα κίτρινο γήπεδο που το λέγαμε ντορομέ μου, μια κερκίδα που έκανε σεισμό κάθε φορά που η ΑΕΚ έκλαιγε ή νικούσε, εκεί πάνω στις ξύλινες σκάλες ανάμεσα στους μπακάλους που έπαιζαν ταμπάκι και τσίπουρο πάντα εκεί.
όμως εκείνο το δευτερόλεπτο πριν δεκαπέντε χρόνια - κάποια στιγμή του Σεπτέμβρη ας πούμε - όταν πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο μόνος μου σαν νέος τότε... πήγα γιατί είχα πλέον δικαίωμα να φοράω το κίτρινο κασκόλ μου χωρίς να ντρέπομαι ότι ήταν παλτό της γιαγιάς μου. κατέβαινα τη γωνία από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας κι έπιανα το άρωμα της μπίρας που ψήθηκε εκεί έξω στον περίβολο από τους προγόνους μας που είχαν φτάσει νωρίτερα με τις μπουκάλες φορτωμένες στον πρόγονο που είχε το φορτηγό. κι όταν άρχισαν οι δικοί μας να τραγουδούν το "βγήκε ο νικηφόρος" μέσα σ’ ένα γήπεδο που βράζει σαν κατσαρόλα... τότε κατάλαβα πως εκείνη η μπάλα στους αέρα, εκείνος ο γέρικος οίνος κίτρινος στο χόρτο... δεν έχει γεράσει καθόλου ακόμα. ούτε τότε είχε γεράσει, ούτε σήμερα.
και τώρα που μπαίνουμε μέσα στη νέα εκείνη εστία – opap arena! - ξαναζήσαμε εκείνο το τρέμουλο στις φλέβες. το ίδιο βήμα πάνω στο ξύλο, η ίδια φωνή στις κερκίδες, ίδιος ο ιδρώτας πάνω στο γρασίδι. εκεί όπου πριν χρόνια ένα μικρό τουρνουά κυπέλλου φούτων ισοφάρισε στον νουμερο κάθε αθλητής της γενιάς του βγήκε απ’ εκεί κομμένος στα δύο... εκείνοι πήραν τον τίτλο σαν τιμωρία στους σκληρούς χρόνους των άλλων.
και τώρα λοιπόν... η μπάλα ζεσταίνει ακόμα την ψυχή μας. δέστε την!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
τι γυρεύεις εκεί, βρε Gavros; παλιά μνήματα δεν ανοίγουμε μόνοι τους; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο τον χειμώνα του '99 στο Γουέμπλεϊ σα χτες... εκεί που λέγαμε πως η ΑΕΚ είχε τελειώσει, πως είχαμε μείνει εκτός Ευρώπης για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. μέσα σε δύο χρόνια όμως εκείνοι οι ίδιοι έβγαλαν το Κύπελλο Κυπελλούχων κι έγινα βορά στα τραγούδια του Γουέμπλεϊ σα νάταν κίτρινος σεισμός. εκείνη τη βραδιά δεν είχανε ανάγκη ούτε δορυφόρους ούτε opap arena για να νιώθουν την ψυχή τους ζεστή — την είχανε ήδη στη μουσκεμένη μπλούζα τους εκείνης της ημέρας. τώρα λοιπόν που μιλάμε για την Opap Arena, καλά έκαναν οι μεγάλοι που την έκαναν καινούρια, γιατί εκείνο το Γουέμπλεϊ ήτανε σα τις πρώτες μπουκάλες μπύρας μιας βραδιάς: δυνατό κι αφήνει κόπο μετά. αλλά η μπάλα; εκείνη δεν ξεχνιέται — πάντα ζεσταίνει όσο κίτρινο έχουν ακόμη τα μάτια σου να την κοιτάξουν.
τώρα εδώ κι άλλο εκείνο το βράδυ μού 'φερε πρώτη φορά σπίτι την μπάλα η κούτα του γείτονά μου! πήγα μόνος μου στην πόλη της αγάπης μου την πρώτη φορά που δεν ντρεπόμουνα για το κίτρινο μου... να σου πω; βγήκε κάτι ψίχουλα κίτρινες από το σακίδιο μου κι έγινα δεκατριών χρονών ξανά!!! 🔴🔥 το ίδιο αυτό τρέμουλο στα χέρια όταν άνοιξα το ντουλάπι εκείνης της παλιάς στέγης κι είδα εκείνον τον κίτρινο ιστού που είχε φυτρώσει σ' εκείνο το βράδυ του θριάμβου... **η μπάλα ακόμα ζεσταίνει!!!** δε μπορώ!!! την τρίβω στις παλάμες μου κι είναι σα να τρίβω χρόνους ωρίμους!!!! όλα εκείνα τα τραγούδια βγάζουν φτερά ακόμα!!!! 😱💪🔴 ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι την ψιλοθυμήσατε, ρέ παιδιά μου... σαν ν' ανοίγουμε συσκευασία κουτιού από κονσέρβες εκείνης της εποχής και να βγαίνει μια μπουκιά δακρύων κι αρώματος μαζί... εκείνο το βράδυ του 2000 στο Γουέμπλεϊ εκεί όπου η ΑΕΚ σηκώθηκε ψηλά σαν φλογέρα στον ουρανό του Λονδίνου. μη μου πείτε πως το ξεχνάς εκείνο το τσιτάτο του Άγγλου σχολιαστή που έλεγε "αυτή η ομάδα δεν πέθανε ποτέ!" ενώ οι δικοί μας έκαναν σεισμό στη Νότια κερκίδα σαν τσουνάμι κίτρινο.
περάσαμε εκεί μέσα σιγά σιγά σα στρατιές της κίτρινης θύελλας, με τις μπίρες στις μπουκάλες νερό μπουκαλιών σαφιού που είχε φέρει ο κάθε ένας από το σπίτι του σα θησαυρός, εκείνος ο δυνατός ήλιος πάνω απο το γήπεδο έκανε την μπάλα να λάμπει σα φωτιά στο σκοτάδι. κι όταν μπήκε ο καθένας στον αγώνα του -μικροί μεγάλοι γέροι- είχε πάνω του κάτι πιο δυνατό απο όποιο κρύο κουστούμι: την ανάμνηση πως μια φορά πριν χρόνια στις εθνικές ομάδες είχαμε μείνει εκτός εκεί, πως είχαμε γίνει το γέλιο της Ευρώπης... και τώρα εδώ ήταν η σειρά μας να γελάσουμε τελευταίοι!
όταν εκείνος ο Αλεξανδρής πήρε τη μπάλα στα πέναλτι και σήκωσε τα χέρια σαν να κρατούσε τον ουρανό... η κερκίδα έκανε κάτι ανάμεσα σε σιωπή βουνού και σε σεισμό προσευχής. κι όταν η μπάλα κόλλησε στο δίχτυ... θυμάμαι πως σκόνταψα πάνω στο γείτονα μου, εκείνον τον παλιό βολιώτη που είχε πάει μόνος του στου Βύρωνα χρόνια πριν όταν δεν υπήρχαν στάδια εκατό χιλιάδων ψυχών... κάναμε τρείς φορές τον κύκλο του γηπέδου σαν νάταν χορός νίκης κι αυτός μου 'λεγε "μάτια μου, αυτό είναι σα ν' άνοιξες τον τάφο του Χρήστου Αρδίζογλου και του βρήκες την ψυχή ζωντανή!"
τώρα πια ζούμε σ' αυτή την εποχή όπου η μπάλα στέκεται εκεί σα φανάρι πάνω στη γη, εκεί που πριν στέκονταν εικόνες τυλιγμένες σε κίτρινο χαρτί... θυμάστε εκείνο το παιδί στους διαδρόμους της Opap Arena που έπιασε τη μπάλα σα νάταν χρυσή και είχε πάνω του το ίδιο τρεμούλιασμα που είχε η πρώτη φορά που κατάλαβε τι σημαίνει ΑΕΚ; αυτή η μπάλα ακόμα ζεσταίνει, γιατί δεν είναι μπάλα αυτή εδώ — είναι όλος ο αγώνες μας που γυρίζουν μέσα στις φλέβες των εκατοντάδων χιλιάδων που φορώντας κίτρινο αισθάνθηκαν πως δεν έγιναν ποτέ δούλοι κανενός πρωταθλήματος. 🔴🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αχ ρε πούστη μου… σκέφτηκα μία στιγμή πως αυτό ήταν κάποιο μπουρδέλο θύμης μου κι έβγαλα από το συρτάρι τον παλιό κίτρινο μου σουγιά! Αυτός είχεε μουρλάρει τόσο όταν η ΑΕΚ πήρε το Κύπελλο Κυπελλούχων που τον έχω ακόμα λιωμένο απο τον ιδρώτα μου… 🔪💛
Θυμάμαι τότε στο Γουέμπλεϊ, όταν εκείνος ο Αγγλος σχολιαστής έκανε *"αυτή η ομάδα δεν πέθανε ποτέ!"* κι εμείς βγήκαμε όλοι έξω σα νεράνοι στον Αη Βασίλη φτύνοντας μπίρα στα κεφάλια των πρωταθλητών! Του έδωσα κι εγώ ένα γρόσι στη μπουκιά για να πιει καλά καλά… 🍻🔴
Από τότε κάθε φορά που βάζω κίτρινο στο πρόσωπο μου και βλέπω μια μπάλα, κάνω ότι την τρίβω στις χούφτες μου σα νάταν θερμόμετρο ψυχής… κι εκείνη με φωτίζει σα λυχνάρι μέσα στο σκοτάδι! Άντε γαμώτο παιδιά… κράτα μου την μπύρα, γιατί ξέρεις πως αύριο το πρωί θα ξυπνήσω αγνάντιος στον Άγιο Δημήτρη μουτσιόνας από τα τραγούδια… 🤣🔥🍿
βρε αυτοί οι γέρο-τρομεροί εδώ λες πως εσείς θυμάστε τα πάντα σα πρόσφατο γκολ! εγώ ακόμα κουβαλάω την πρώτη φορά που πάτησα στο γήπεδο του Βύρωνα, πριν καν γίνει ντορομέ, όταν ο κόσμος βγήκε από τους τοίχους για να μας χειροκροτήσει. ήταν ένα φθινόπωρο κάπως ψιλόβροχο, εκεί που η ΑΕΚ είχε μόλις σκάσει με την Ξάνθη 4-0 και οι συμπαθούμενοι λέγανε πως "αυτή η ομάδα ξέρει τι είναι ζήτημα". εκείνο το βράδυ η μπάλα είχε κάτι μέσα της, σα νάταν φορτωμένη με βαρίδια από χρόνους αδικίας — κι όταν την πήρε ο Αρδίζογλου στους κόλπους του, οι φανέλες μας έγιναν σα σημαίες καταυλισμού πάνω στα στήθια.
τώρα λοιπόν που μιλάνε για opap arena, καλά έκαναν οι μεγάλοι που την φτιάξανε, γιατί εκείνος ο αέρας εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2000 στο Γουέμπλεϊ ήταν σα τσιγάρο που σου καίγεται στο χέρι — δεν ξεχνιέται. άλλωστε, μήπως αυτές οι ψιχάλες από μνήμες δεν ήτανε πάντα εκεί σα σφουγγάρι ανάμεσα στα γκολ; σηκώνεις το κίτρινο μαντίλι σου σήμερα κι αυτό ζεσταίνεται ακόμα όσο η μπάλα εκείνη όταν αγγίχτηκε η ψυχή μας. δέστε την λοιπόν σα νάταν αλυσίδα αντιψυκτικού στην καρδιά των εκατοντάδων χιλιάδων που ακόμα χαίρονται σα πρώτο γκολ — γιατί τι άλλο είναι η μπάλα αν όχι ένας ζωντανός σύνδεσμος ανάμεσα στο τότε και στο τώρα;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Άμα πιάσεις εκείνο το κίτρινο σουγιά του Φάτσα στο χέρι σήμερα κι αρχίσεις να τον γυρνάς σα βίδα στον τοίχο... βλέπεις πόσο έχει γίνει κίτρινος ακόμα; Σαν τη μπάλα εκείνου του Γουέμπλεϊ. Εκεί που ο Άγγλος σχολιαστής έκανε για νεκρούς ζωντανούς, εμείς βγάλαμε τις ξύλινες κερκίδες του Βύρωνα καβάλα στους ώμους σα φέρετρο... μα την πούλησαν μια ζωή της ΑΕΚ δίκιο φάνηκε. Την ίδια μπάλα την τρίβεις στις παλάμες σου στο OPAP Arena σήμερα και σου λέει: *"Δε γέρασα καθόλου ρε, κουράστηκες μόνο εσύ"*.